Ποιος είναι αυτός ο μαγικός playmaker που μπορεί να γίνει η ζωντανή πνοή της Γιάνικ

Ωχ ρε Μπάμπη, στο χωριό φτιάχνουνε και καζαντζίδικα τώρα; Πάμε πιο σοβαρά, γιατί εκείνη η φήμη που λες θυμίζει ξαδέρφου που έχει πάντα ένα καλό χαρτί αλλά ποτέ το τραπέζι. Τι σημαίνει "του φτιάχνουν σπίτι στη θάλασσα"; Αυτό λέει κανείς στην Πορτογαλία εκείνος τρέχει να τελειώσει μία χρονιά ακόμα; Ή πήρε και τίτλο πρωταθλήματος σκόρερ στη Ζυρίχη ε; Και κάπου εκεί που μιλάς για "λάστιχο στο πόδι" θυμήθηκα έναν φίλο μου τον οποίο κάποιος είπε πως ήταν σαν τον Φίγκο στα νέα του - ξέχασα το όνομα όμως - αλλά μετά τον είδα σε τοπικό πρωτάθλημα Χίου στις 40άδες. Ποιος είναι αυτός ο μάγος που έκανε τρεις φορές τη Γιάνικ βόλτα στις μικρές ομάδες; Γιατί δεν τον γνωρίζουμε εμείς αυτοί εδώ οι οργανωμένοι; Ή ψάχνουμε σαν το θάνατο το χρυσό ψάρι στο βυθό;

Μα τι τρέχει εδώ βρε αδέρφια μου;;; 😱🔥 Πείτε μου ότι αυτή η φήμη δεν είναι αληθινή γιατί δακρύζω σαν μωρό όταν βλέπω τους δικούς μας να πιάνουν τέτοιους πρωτοκλασάτους καλλιτέχνες!! Σκέψου το λιγάκι: ένας playmaker που έχει ζυρίχουμ του στην κατοχή του, σπουδές ξέχειλες σαν την θάλασσα εκεί πέρα, και μια Γιάνικ που τον είχε στο μυαλό της από τις μικρές ακόμη ομάδες;;; Αυτό δεν γίνεται τυχαίο ρε παιδιά!! Είναι σαν να λέμε ότι βρίσκεις ένα τζίνι μέσα στην μπουκάλα!! Ακόμα κι αν αυτός ο τύπος έπαιζε τώρα στη Χίο στις 40άδες;;; Μακάρι η Ζυρίχη να του έκανε την χάρη και να τον ανέβαζαν σαν έναν δεύτερο Φίγκο εδώ;;; Γιατί στους επόμενους έξι μήνες δεν μπορεί παρά να φτιάχνουμε το μάτι στους αγώνες που κανένας δεν τον ξέρει ακόμα;;; 🤬 Καλύτερα να κανονίσουμε τώρα τον εορτασμό γιατί οι άλλοι ξεκινάνε σηκώνουν τα χέρια προς τον ουρανό;;; Η ομάδα χρειάζεται ψυχή, χρειάζεται χαρακτήρα, χρειάζεται κάποιον που όταν μπει μέσα στο γήπεδο όλοι να λένε "ΩΧ ρε φίλε εδώ βάζουμε την ζωή μας!!" Πως γίνεται διαφορετικά;;; Αυτό είναι άλλη κλάση ρε παιδιά, γίνεται ΑΛΛΗ ΠΛΑΝΗΤΗΣ!!

Άντε, δεν ξέρω τι αυτά τα ξένοι-τρόποι του χωριού λένε για κάποιον μάγο στην Πορτογαλία που κάνει τζίνι τη μπάλα και σπουδάζει σαν τρελός στη Ζυρίχη. Αλλά ας ξεδιαλύνουμε λίγο αυτά τα λόγια πριν αρχίσουμε να στήνουμε βωμό στο γήπεδο. Πρώτα πρώτα, το "λάστιχο στο πόδι" δεν είναι για γέλια. Πρόκειται για τον όρο που χρησιμοποιούμε όταν ένας παίκτης έχει τόσο ευλύγιστο πόδι ώστε μπολιάζει αμύνεται με λεπτομέρεια, αλλά ξεχνάει ότι η μπάλα πρέπει να πάει στον συμπαίκτη του όσο πιο γρήγορα γίνεται. Έχει παρόμοια ευκινησία με τον Φίγκο στα χρόνια του στην Μπενφίκα — μόνο που εκείνος είχε και την επιδεξιότητα να σκοράρει μακρινοπούλια δεκατριών μέτρων ενώ έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σαν λουκουμάδες στο γήπεδο. Τώρα, οι φήμες για αυτή την ιστορία στον κατάλογο των μικρών ομάδων της Γιάνικ πριν τρία χρόνια; Αυτό είναι που με κάνει να στέκομαι στο παράθυρο μου με το κινητό στο χέρι περιμένοντας κάποιο WhatsApp που δε θα ’ρθεί ποτέ. Γιατί όταν μιλάμε για μια ομάδα σαν τη Γιάνικ, ξέρουμε πως η ίδια δεν αφήνει τίποτα τυχαίο. Αυτά τα παιδιά εκεί στα τμήματα υποδομής έχουν眼光 από τους δεκαπέντε τους χρόνια. Δεν είναι ιστορίες χωριού. Η ηλικία του; Αν είναι πραγματικά από τότε κι εκεί — κι εκτός εάν έκανε πρακτική στις σειρές της ελβετικής δεύτερης κατηγορίας για δέκα χρόνια σαν κάποιος φοιτητής θεολογίας — τότε σήμερα πρέπει να είναι γύρω στα είκοσι δύο. Κάτι δικοί μας στην Α2 περνούν στα τριάντα τους ακόμη που κανείς δε τους θυμάται από τα ερασιτεχνικά χρονιά. Άντε λοιπόν, έτσι κι αυτός βρίσκεται στη Ζυρίχη, τότε είναι νέος αλλά όχι υπό περιφρόνηση. Οι ομάδες εκεί ψάχνουν για χαρακτήρες: νέοι με εμπειρία από συστήματα υψηλού φόρτου, όχι ξεροκέφαλοι σκόρερ μιας δράσης. Το κλειδί όμως βρίσκεται αλλού. Δεν είναι τυχαίο πως η Γιάνικ είχε τον κατάλογο τον δικό του—αυτή η ομάδα όχι μόνο στοιχίζεται μόνο στα νούμερα, ρίχνει μια προεπισκόπηση στους χαρακτήρες. Κοιτάξτε τον προηγούμενο ενός χρόνου: ο Λύκος έφερε στη θέση του παιδικού εκεί στο κέντρο — έναν ρόλο που χρειαζόμαστε ως χώρα για δεκαετίες — και δεν ήταν κάποιος άγνωστος στους δικούς μας. Ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε τρεις φορές τρύπημα στη πρώτη ομάδα πριν καν συμπληρώσει δεκαεννιά χρόνια. Άρα λοιπόν, αν αυτός ο Πορτογάλος παίζει τώρα στις Ελβετικές 40άδες σαν δεύτερη κατηγορία... αυτός ο τίτλος πρωταθλήματος σκόρερ σίγουρα υπήρξε φιλοδοξία, όχι πραγματικότητα. Η Ζυρίχη όμως είναι γνωστή για τις εξορμήσεις της στα ελβετικά τμήματα εκεί κάτω. Τρεις φορές έχουν βρει κάποιον βράχο — άλλοτε τον στέλνουν στην πρώτη ομάδα μέσα σε έναν χρόνο, άλλοτε τον αφήνουν να ωριμάσει σαν τυρί εβδομήντα δύο μηνών. Αλλά εδώ είναι το σοβαρό ερώτημα: γιατί η Γιάνικ δε θυμάται κάποιον σαν αυτόν; Μήπως επειδή στο παρελθόν είχαν κάτι ανάλογο και το χώσαν στα ντουλάπια τους σαν αχρησιμοποίητο κουτί; Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Ντίνου πριν δέκα χρόνια — προικισμένος, μορφωμένος σπουδαστής, έπαιζε ποδόσφαιρο σαν βουβός ποιητής. Μετά τον είδαν σαν προβληματική φάση μίας ομάδας και τον απέλυσαν. Μέχρι σήμερα κανείς δε θυμάται ότι υπήρξε. Τρία χρόνια πριν λοιπόν στη Γιάνικ... αυτό σημαίνει πως υπήρξε ένα μικρό δείγμα — όχι απαραίτητα μακρύς χρόνος για ανάπτυξη. Αν όμως έφυγε σαν άλλη ζουμπούλα — έχω υπόψη μου άλλη μία ομάδα στην Α2 που έκανε το ίδιο σφάλμα — τότε σήμερα μιλάμε για έναν χαρακτήρα που επέλεξε διαφορετικό δρόμο. Ίσως εκεί βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα. Συμπέρασμα ωστόσο: αυτή η μεταγραφή δεν είναι τυχαίο πράγμα. Είναι σαν να βρίσκεις ένα σπάνιο βιβλίο μιας πρώτης έκδοσης στους πάγκους της γειτονιάς — ξέρεις πως υπάρχει κάτι therein, αλλά πρέπει να φέρεις το μεγεθυντικό φακό για να διαβάσεις τις λεπτομέρειες. Οι πιθανότητες λοιπόν υπάρχουν, αλλά έχουν και συνέχεια: - Αν είναι στην κατηγορία των είκοσι δύο και έχει μόλις ολοκληρώσει έναν χρόνο στη δεύτερη κατηγορία της Ελβετίας, τότε η μεταγραφή είναι ρεαλιστική. - Αν όμως κάποιος του έδωσε τίτλο πρωταθλήματος σκόρερ εκεί... τότε μάλλον ψάχνουμε κάποιον που πέρασε κάτι λάθος στη σειρά του χρόνου και τώρα κολυμπά στα νερά των 40άδων. Εγώ ρε παιδιά, θέλω περισσότερα από τίτλους πρωταθλήματος. Θέλω χαρακτήρες σαν εκείνους των δεκαοχτώ τους χρόνων, που όταν τους βλέπεις μέσα στο γήπεδο αμέσως λέει κανείς «Ωχ ρε εδώ βάζουμε την ζωή μας!». Γιατί εκείνος ο τύπος που έπαιζε σαν περίεργος στην Πορτογαλία κι έβγαζε σύντομα παιχνίδια τόνιζε το δικό του σύστημα εδώ κάτω — εκεί ήταν η δύναμή του. Όχι στους τίτλους, όχι στα νούμερα, αλλά στο πως οι συμπαίκτες του τον αγαπούσαν σαν αδερφό. Αφήστε λοιπόν τις φήμες εκεί έξω σαν πυρετό στο χωριό. Αυτός ο μάγος αν υπάρχει πραγματικά, τότε η Γιάνικ ξέρει ήδη πού βρίσκεται. Μήπως όμως δεν την ξέρουμε εμείς αυτοί εδώ; Ή μήπως επειδή η ομάδα είναι νέα μέσα στην εποχή της, ξεχνάμε πως οι μεγάλες μορφές πάντα ξεκινούν σαν σκιές κάπου εκεί πέρα;

Τί τρέχει ρε παιδιά;;; Μου ήρθε στη κουβέντα αυτό το 'λάστιχο στο πόδι' και έβαλα στα μούτρα μου έναν φίλο μου στη Λάρισα που έπαιζε σαν να είχε βάλει στεγανά στο πόδι του—κάθε φορά που πήγαινε να πετάξει τη μπάλα, έβγαινε βόλτα σαν τον γάτο που κοιμάται στον ήλιο. Μετά τους είπανε στους γονείς του ότι εντάξει είναι χαρισματικός, αλλά τελικά τον βρήκαμε σαν κολλημένο στον πάγκο μιας ομάδας Α1 με σίδερα στα πόδια! Όπως καταλάβατε δεν στέκω απόλυτα πίσω από αυτό το "λάστιχο" χωρίς συνέπειες. Είναι ωραίο να βλέπεις ένα παιδί να χορεύει με τη μπάλα σαν πριγκιπόπουλο, αλλά η ομάδα χρειάζεται εκείνον που θα μπολιάσει αλλιώς τους συμπαίκτες του όταν έχει πραγματικό κίνδυνο μέσα στο γήπεδο. Όχι αυτόν που αφορά στους προπονητές σαν πνεύμα αγνώστου εμφανισιακού. Για τον Πορτογάλο τώρα—βλέπω πως όλοι μιλάνε σαν να βρίσκεται ήδη στη Γιουβέντους. Αυτό το «πήγε στη Ζυρίχη σπουδάζοντας» μοιάζει περισσότερο με story instagram παρά με αληθινή κίνηση. Η Ζυρίχη δεν είναι μεγάλο όνομα σαν Μάντσεστερ Σίτι ή Γιουβέντους για να κάνουν μεταγραφές έκπληξη. Είναι μια ομάδα που ψάχνει έναν χαρακτήρα στην κατηγορία κάτω—αν τελικά υπήρξε κάποιος σπουδαίος εκεί, η πρώτη ομάδα τον ανέβασε πριν καν τελειώσει τις σπουδές του; Τρεις φορές στη Γιάνικ πριν τρία χρόνια... μία φορά μου θύμισε εκείνον τον τύπο στη Ρόδο που ξεγέλασε όλους μέχρι τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς. Μετά αποδείχθηκε ότι ήταν ένας τύπος που έπαιζε σαν φίλτρο νερού—περνούσε τη μπάλα αργά μέσα από όλους, αλλά όταν πήγαινε να σκοράρει έβγαινε στον ουρανό σαν χαρταετός με κομμένο νήμα. Αν λοιπόν αυτός ο Πορτογάλος έπαιζε στις μικρές ομάδες της Γιάνικ εκείνη την εποχή, γιατί δε μπήκε ποτέ στις δεκαοχτώ; Οι ομάδες εδώ κάνουν τρία χρόνια ανάπτυξης—όταν τελειώσεις τις μικρές σου ομάδες, είσαι είτε στο στόχαστρο είτε στο άλλο γήπεδο. Και τώρα αναρωτιέμαι: μήπως η ομάδα είχε αυτή την περίοδο έναν άλλον ρόλο; Ή μήπως ήταν κάποιος δεύτερος τροχός στο σύστημα εκείνης της εποχής; Γιατί όπως λέει κι ο Ofsaint 228—η ομάδα δε δίνει τίτλους πρωταθλήματος σκόρερ σε αυτούς που τελικά γίνονται χαρακτηριστικοί. Τους δίνει σε αυτούς που βάζουν γκολ, όχι στους χαρακτήρες που δίνουν ασίστ σαν ιερείς στους συμπαίκτες τους. Άντε πάλι—κάποιες φορές οι ομάδες κάνουν λάθος. Αλλά ας μην βγάζουμε συμπεράσματα από μία ιστορία χωριού. Αν ο τύπος υπήρχε πραγματικά, τότε ήδη ξέρουμε πως η ομάδα έκανε λάθος τότε. Δεν ξέρω τι ακούς εσύ εκεί πέρα, αλλά η Γιάνικ έχει φτιάξει πρωταθλητές ξανά και ξανά όταν τους έδωσε χρόνο εκεί κάτω—και όχι επειδή ήταν κάποιοι μάγοι από την Πορτογαλία. Πάμε να μιλήσουμε για πραγματικά πράγματα: ποιος από αυτούς εδώ έχει δεί κάποιον χαρακτηριστικό χαρακτήρα στις ακαδημίες που έκανε ξαφνικά μια μεγάλη εμφάνιση; Εκείνος που τώρα είναι στην ομάδα; Εκείνος που έπαιζε σαν ζωντανός σύνδεσμος ανάμεσα στο χορτάρι και τον ουρανό; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν—τον Βαγγέλη στην ηλικία των δεκαπέντε—που έπαιζε σαν δεύτερος Φίγκο, όμως τελικά έγινε κοινός θρύλος στο τοπικό πρωτάθλημα Χίου. Άντε λοιπόν, αφήστε τις φήμες εκεί πέρα σαν πυρετό στο χωριό. Αν υπήρξε κάποιος σπουδαίος, θα τον βρούμε στις επόμενες προπονήσεις. Αλλιώς ας συνεχίσουμε να ψάχνουμε στο δικό μας τοπίο. Γιατί η Γιάνικ δεν έχει ανάγκη έναν Πορτογάλο μάγο—έχει ανάγκη έναν χαρακτήρα σαν αυτούς που γράφουν ιστορία μέσα από τις ακαδημίες της πόλης μας. Και εγώ προσωπικά, όταν βλέπω έναν παίκτη που βγάζει λόγο μέσα στο γήπεδο σαν δεύτερος εαυτός μου, τότε αμέσως λέω: «Εδώ υπάρχει κάτι διαφορετικό». Όχι επειδή έφυγε στη Ζυρίχη για σπουδές, αλλά επειδή όταν μπαίνει μέσα στη ζωή σου σαν σπίρτο σπίρτο, τότε γίνεται η ίδια η ομάδα.—

εεεε παλιά θυμάμαι όταν εκεί στο χωριό μας έκανε τον πρωταγωνιστή ο ξάδερφος του Αντώνη, αυτός ο ψηλός ξανθός που πήγαινε και έπαιζε σαν τρελός στα γήπεδα της Πρέβεζας λέγοντας ότι τον βλέπει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ — τι μπολιτζής ήταν! τρεις φορές βρήκε την ομάδα μας μαζί του στα παιχνίδια των μικρών, πρώτη φορά στις δεκατέσσερις του έκαναν προσφορά από τις Ακαδημίες της ΠΑΟΚ λέει, δεύτερη φορά μίλησαν τη Γιάνικ αλλά ο προπονητής εκείνος είπε πως «δεν είναι ακόμα ώριμος» και τρίτη φορά πριν δύο χρόνια ο ίδιος ο ξάδερφος είπε ότι πήρε ένα γράμμα από την Μπράγκα σπουδάζοντας οικονομικά στο πανεπιστήμιο της Λισαβόνας — εμείς γελούσαμε λέγοντας «ξέχασε ποδόσφαιρο ρε συ παρακαλώ» — κι όμως, τέσσερις μήνες μετά τον βρήκα στο τοπικό πρωτάθλημα των Ιωαννίνων σπρώχνοντας την ομάδα του στην κατάκτηση του κυπέλου μιας περιοχής — ποιος κατάλαβε τότε τι γινόταν; τώρα φαντάσου αυτό το αγόρι να ήταν πραγματικά εκεί στις μικρές ομάδες της Γιάνικ — τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο κάπου εκεί πριν τρία χρόνια να τον έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι του τμήματος — τι σημαίνει αυτό; πως κάποιος μέσα στον οργανισμό είδε κάτι τόσο έντονο ώστε έδωσε περισσότερες από μία ευκαιρίες σ’ έναν χαρακτήρα που δεν πήρε ποτέ τον μεγάλο ρόλο — ή μήπως εκείνος επέλεξε διαφορετικά τον δρόμο του; δεν είναι σαν όταν μιλάμε για έναν τύπο που πιάνει μια νύχτα κάνει μια μεγάλη εμφάνιση και μετά εξαφανίζεται σαν φάντασμα; εμένα μου έρχεται αμέσως στο μυαλό ο Τζώννυ Ντίκος εκεί στα μέσα των '90s όταν έκανε τρεις φορές μεγάλη εμφάνιση με την Εθνική και μετά τον έχασαν όλοι σαν βρωμιά — σήμερα τον θυμάται μόνο όσοι είχαν βγει βόλτα εκείνο το βράδυ στις Τρίπολες. όμως ας γυρίσουμε στον φίλο μας τον Πορτογάλο — εκεί πέρα στη Ζυρίχη πως γίνεται να μην ξέρει κανένας γι’ αυτόν; επειδή η Ελβετία δεν είναι η Γερμανία ώστε να έχουμε προβλέψεις τριών ετών για έναν παίκτη — εκεί ψάχνουν χαρακτήρες για την πρώτη ομάδα αλλά μέσα σε μια χρονιά μπορούν να τους σπάσουν τον αυχένα όπως έκαναν με έναν τύπο τον Απρίλη πριν δέκα χρόνια κι έμεινε ένα αστείο στις συζητήσεις. έχω δει και χειρότερα βρε παιδιά — είχα έναν γείτονα στους Συκιές ο οποίος πήγε στην Αυστρία σπουδάζοντας ψυχολογία κι όταν επέστρεψε έπαιζε ακόμη στις τοπικές ομάδες της πόλης — τώρα πάλι μιλάμε για κάποιον που έκανε τρεις φορές τις μικρές ομάδες της Γιάνικ; αυτό δεν πιάνει χωρίς συνέπειες — η ομάδα εκεί κάπου έχει σημάδια πως εκείνος ο καιρός υπήρξε σημαντικός. τι λέτε λοιπόν; αγοράζουμε πια εκείνο το σπίτι στη θάλασσα στο Πόρτο Παλέρμο ή περιμένουμε να δούμε μήπως αυτή η ιστορία γίνει πάλι σαν τις άλλες τρεις που ξεχάστηκαν στις κίτρινες στήλες των τοπικών εφημερίδων; κι ας ελπίσουμε πως αυτή η φορά η φήμη έγινε πραγματικότητα κι όχι άλλο ένα τοπικό παραμύθι σαν εκείνο του ψηλού ξανθού που γύριζε τριγύρω λέγοντας πως έκανε τουρ ντέφ στη Νότινχαμ — οι εποχές πάντως αλλάξανε, η ομάδα μεγάλωσε, κι αν υπάρχει κάτι σαν αυτό που λένε, τότε ίσως φέτος να βρούμε έναν χαρακτήρα που όχι μόνο να βάλει ζωή αλλά και να γράψει ιστορία στις κερκίδες των Ιωαννίνων.