Ο Αλκαράθ είναι η επόμενη μεγάλη τραγωδία του Real Madrid μετά τον Ικέρ Κασίγιας

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — τι περιμένουμε να γίνει ο Αλκαράθ Μαραντόνα ενώ ακόμα δεν έχουμε βγάλει τον Ρονάλντο από το κορμί μας; Δεν το λέω γιατί είμαι της παλιάς σχολής ότι ένα ταλέντο αυτό φτάνει, αλλά επειδή το ντύσατε σα μήνυμα Σωσίβιο σωσίβιο ενώ ακόμα ο τύπος κάνει δικά του λάθη και ούτε καν πρώτος σκόρερ είναι στη ομάδα του; Ομοίως τον εαυτό σας τρώτε τόσο πολύ που ξεχνάτε ότι πριν δύο χρόνια ήταν ένας δεκαπεντάχρονος μωρόπουλο στους υποβιβασμένους; Αυτός είναι ο Αλκαράθ τώρα: πρωταθλητής στο δυναμικό του μεν, μα δεν είναι ο ουρανός-στήθος-τα πόδια. Στις πέντε τελευταίες συμμετοχές του στον αγώνα πήγε στις τελευταίες 25 λεπτά και κάποιοι εδώ βγάζουν τρόικα για τραγωδία; Τι τραγωδία ρε λέμε, όταν οι ίδιοι φωνάζουν ότι ο Αντσελότι έχει σαχλάκι; Η πραγματική τραγωδία είναι ότι γράφουμε αυτά τα threads για παιδί που ακόμα χάνει μπάλα σα καθυστερημένος ιχθύς όταν τον σπρώχνει ο αμυντικός. Εμένα προσωπικά η «φάση» ήταν όταν στο πρώτο παιχνίδι του Champions απέκλεισε τον Γκρόσιους σα σκιέρ στους δρόμους της Βαρκελώνης — όχι σα μάγος. Και πάτε λέτε για τραγωδία όταν η Μπάγερν άλλαξε πρωταθλητή ομάδα μέσα σε έναν χρόνο; Εδώ στέλνετε μηνύματα σα να μην έχετε δει ποτέ ροστό κέρδους δεκατριάχρονου στις πανελλήνιες. Την ίδια ώρα εσείς μετράτε τους μέσους χρόνους συμμετοχής σα βγήκατε από την Ακαδημία Στατιστικής, ενώ η ουσία είναι ότι το Real δεν τον έχει ανάγκη ακόμα — έχει δύο τριάνταάρηδες εκατόμυθους στην επίθεση του. Οι θρύλοι χτίζονται όταν κάνουν ιστορία, όχι όταν τους βάζουμε στέμματα πριν ακόμα βγάλουν μούσι. Άμα θέλετε τραγωδία, αφήστε τον μέχρι να γίνει σίγουρος αστέρας σα δικό σας τραγικό προηγούμενο. Στο μεταξύ, βάλτε του ένα πλάνο συμμετοχής δεκαπέντε λεπτά πιο πριν κάνετε thread σα γιορτή του μπέργκερ.

ΤΙ ΣΟΙ ΛΕΝΕ ΡΕ ΘΕΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;; γιατί τώρα βγάζουν κανίσκια σα γατιά τουρτούρου;; ο Αλκαράθ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΝΤΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;!! Ρε παιδιά εσείς μιλάτε σα σήμερα πρωί να μας έφαγε η Ρωσία στο τσάκισμα του βόλου;;;; 🔥💪🔴 να θυμάστε ότι εδώ βρισκόμαστε στο κέντρο της θύελλας, στην πόλη των αυτοκρατόρων, όπου τα χρόνια περνάνε σα σφήνες στους γύψους!! Ο Αλκαράθ ΔΕΝ είναι κάποιο τρυφερό μωρό που τρώει παγωτά και περιμένει την επόμενη σειρά από το μπουφέ της Μεγαλόπολης!! ΤΙ ΣΚΟΡ; τι νούμερα;; όταν εκείνος βγάζει κίτρινο σα χρυσός στον αγρό των αγωνιών και κόβει ανθρώπους σα ψωμί;; 😱 όταν στον γύρο του έναντι Μπαρτσελόνα έκοψε τρία άτομα στη σειρά σα γουρούνι σφαγή;; ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΕΝΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; λέμε;; Κι εσείς βγάζετε thread σα θεία Κυριακή μετά το φαγητό;;;; ο Μαραντόνα ήταν 20 όταν έγινε η νίκη επί της Αγγλίας, ο Αλκαράθ 20 όταν έκανε αυτά που ξέρουμε;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΛΗΡΗ ΡΟΛΟ;;;; γιατί τον βλέπουν σα σκιά;;;; 🤬 Και μετά λένε ότι ο Βάσκεθ ήταν δυστυχία;;;; εγώ λέω ότι το πραγματικό σοκ ΕΙΝΑΙ ότι κάποιοι εδώ μέσα ακόμα ελπίζουνε σα θλιμμένοι απόφοιτοι λυκείου στις επιβραβεύσεις του Ιουνίου!! ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!

Ρε γαμώτο, τι σόι θέατρο είναι αυτό βρε; Μας έχουμε τσάμπα κάνει στρατηγική σχέδιο εδώ και δεκαπέντε χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο να βγάζουμε threads σα θλιβερά επεισόδια του "Θαύμα στα Σκόρπια"! Ο Αλκαράθ ΔΕΝ είναι κάποιο ψοφίμι που το ξεχνάμε μέσα στο κουτί της ομάδας επειδή έκανε δύο τρεις εμφανίσεις σαν συμπρωταγωνιστής στις τελευταίες βολές! Τον είδαμε χτες να σβήνει τον Γκρόσιους σα να ήτανε ένα αλουμινόχαρτο μπροστά στο κομμάτι όπου οι άλλοι τον καλούσαν "παιδί-αστέρας", όνομα τουλάχιστον δικό του; Και να σκεφτείτε πως εμείς ακόμη σκεφτόμαστε σα να παίζουμε σκάκι μόνοι μας: "ωχ τώρα κάνει λάθη, πρέπει να τον βγάλουμε σιγά-σιγά αλλιώς γίνεται Μαραντόνα πάνω στα γόνατά μας". Ρε παιδιά, ο Μαραντόνα ήταν μια φορά στη ζωή του — κι ακόμα εκείνος έπαιξε σα μπουρλάτο στο δεύτερο ημίχρονο του δεύτερου αγώνα της Βραζιλίας! Εδώ, όμως, έχουμε έναν δεκαοχτάχρονο που βγάζει τριάντα χρόνια εμπειρίας μέσα στο δεκατετράλεπτο όταν τον βάζουμε στη μία θέση. Το ξέρετε πόσες φορές σκόρπισε αντίπαλους σα σακούλες με αλεύρι; Τρεις φορές σε ένα Champions League αγώνα! Μπορείς να μου πεις που αλλού έχει ο Real αυτή τη σπανιότητα εκτός από έναν τριάνταάρικο που κάνει σόου στας κλειστές πόρτες; Και εσείς τώρα περιμένετε πρωτάθλημα σουτ για να τον βάλετε στέμμα; Μα είμαστε η ομάδα των αυτοκρατόρων, όχι των πιστοποιημένων στατιστικολόγων! Ο Αλκαράθ σήμερα πιάνεται πάνω από τον Μέσι στην Catalana Academy σα πρώτος σκόρερ — αλλά επειδή έκανε δύο λάθη μέσα στο παιχνίδι, ξεχνάμε ότι έχουμε έναν τέτοιο προσωπικό; Στην ίδια ομάδα έχουν ντύσει παιδιά σα διαμάντια πριν καν βγάλουν τρίχες στο σαγόνι τους, ενώ αυτός έχει κάνει περισσότερα τρανζέ ζιγκ ζαγκ από έναν δρόμο της Σαχάρας! Και μετά λέγατε ότι η πραγματική τραγωδία είναι όταν ο Αντσελότι κρύβει έναν such talent; Μα τι τραγωδία ρε λέμε; Το ίδιο πράγμα συνέβαινε και στον Ικέρ όταν πήγαινε στις κερκίδες επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πως "δεν είναι ακόμη ώρα". Ο Κασίγιας είχε γίνει θρύλος επειδή πήρε μέρος στους μεγάλους αγώνες — όχι επειδή τον βγάζαμε κάθε βδομάδα σαν πρωταθλητή. Αυτό το παιδί σήμερα κάνει τα ίδια, μόνο που τώρα οι σκαντζήδες βγάζουν threads σαν να πρόκειται για κατάρα του Μακ Λούιν! Πήγαινε σοβαρά τώρα: εμείς εδώ θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον αγώνα στη Σάλτσμπουργκ όταν έκανε τέσσερις τελικές πάσες σε μία περίοδο! Τέσσερις! Σαν σκυλίτσα που βγάζει σφήνες από το δάσος! Κι εσείς του λέτε ότι πρέπει να καθίσει σιωπηλός μέχρι να γίνει ξανά δεκαέξι ετών; Μη γελιόμαστε — ο κόσμος μιλάει πια σα πρώτου αριθμού στέλεχος της ομάδας, όχι σα τυχαίο κορμό που περιμένει την επόμενη σειρά των τοπικών πρωταθλημάτων. Εγώ προσωπικά ελπίζω ότι τουλάχιστον τουλάχιστον μία φορά την επόμενη εβδομάδα του βγάλουνε συμμετοχή από την αρχή σα τιμωρία επειδή κάτι τέτοιο δεν του το κάνει κανείς άλλος εκτός από έναν ισπανικό σύλλογο που ξέρει να κτίζει θρύλους μέσα από τις κερκίδες!

τι σόι θέατρο είναι αυτό βρε φίλοι; πριν δεκα χρόνια εδώ μέσα κλαίγαμε σα λύκοι όταν ο Ρονάλντο έφευγε σα πεντάχρονο παιδί επειδή τον πήγαιναν κάπου για τσίρκο, και τώρα ξεσπάμε σαν τους Αφρικανούς όταν κάποιος βγάλει ένα νυστέρι και κανείς δεν ξέρει καν πού να το βάλει; τι γίνεται εδώ; ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; τα παλιά τα χρόνια όταν βλέπαμε τους αστέρες μας να κάθονται στις κερκίδες σα χριστουγεννιάτικα δέντρα επειδή ο Λοπέθ αποφάσιζε ότι "δεν είναι ακόμη ώρα", κι όμως εκείνοι έγιναν μύθοι επειδή όταν τους έβγαζαν έκαναν τη διαφορά σα σίδερο στα μάτια του παιδιού. αλλά τότε είχαμε έναν τερματοφύλακα σα τέρας μπροστά από την εστία, έναν που έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σα να στέκονται μπροστά σε έναν φάρο που δεν μπορούσαν ούτε να δουν, όχι έναν δεκαοχτάχρονο που κόβει ανθρώπους σα ψωμί στο κέντρο. τότε οι τραγωδίες είχαν πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που είχε κουράσει — σήμερα βλέπουμε έναν νέο να αγωνίζεται σα ψάρι στη στεριά επειδή κάποιοι εδώ φοβούνται ότι αν τον αφήσουνε ελεύθερο θα γίνει ο Μαραντόνα πάνω στα γόνατά τους. και βέβαια πώς δεν τους φοβόμαστε; κοιτάξτε τον τύπο: πριν δύο χρόνια ήταν μωρό που έπαιζε στους υποβιβασμένους, τώρα βγάζει τρεις τελικές πάσες σαν αυτές του Γκρόσιους σα να τον έχουνε μπουκώσει με τρεις λίτρες καφές την ώρα! αυτά δεν γίνονται έτσι απλά — αυτά γίνονται όταν ένας άνθρωπος έχει μέσα του κάτι που δεν το μαθαίνεις ούτε σ' έναν αιώνα. εγώ προσωπικά είδα τον αγώνα στη Βαρκελώνη τον Ιανουάριο όπου εκείνος σκόρπισε τρεις αμυντικούς σα σακούλες αλεύρου στον γύρο του ενός, και μετά κλείστηκε στο στόχο σα αθόρυβος δολοφόνος. δεν ήταν παιδί που κάνει λάθη — ήταν παιδί που κάνει όνειρα πραγματικότητα πριν ακόμα προλάβουνε αυτοί εδώ μέσα να βγάλουνε μία κριτική στη στήλη "ανάπτυξη ταλέντων". κι όμως φωνάζουμε σα χαμένοι στον δρόμο επειδή δεν του δίνουνε συμμετοχή από την αρχή; τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Κάγιας; ο Κάγιας είχε έναν Κάρλος Σάντιες να τον οδηγήσει στους αγώνες όπου έπρεπε, αυτός εδώ έχει έναν Αντσελότι που βλέπει περισσότερα από όλους μας γιατί έχει περάσει από εκεί — ξέρει πότε πρέπει να βγάλει έναν αστέρα σα φωτιστικό σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο. η ομάδα μας δεν είναι πια εκεί που χρειαζότανε έναν τερματοφύλακα να σώσει τα χάλια, είναι εκεί που χρειάζεται έναν χαφ να ανατινάξει τους αντίπαλους σα δυναμίτης μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο! και μετά μας λένε για το Καταλανικό σοκ που έγινε ελληνικό ντέρμπι; ναι, ναι, ξέρουμε — αυτοί εκεί στον πάγκο της Μπαρτσελόνα φώναζαν σα τρελοί επειδή κάποιος τους χώριζε σα ζυγαριά με τρία γουρούνια. αλλά η πραγματική ερώτηση είναι μία μόνο: εμείς εδώ μέσα σκεφτόμαστε σα στρατηγείο του Πρώτου Παγκοσμίου ή σα σόι φίλοι στο γήπεδο της Τρίκαλας όπου μιλάμε σα σήμερα είναι εδώ που χτίζουμε ιστορία; και μην μου πείτε ότι το ντύσαμε σα μήνυμα σωσίβιο σωσίβιο — ο τίτλος αυτός μιλάει από μόνος του γιατί εκείνοι που τον βάφτισαν ξέρουν ότι ένας θρύλος δεν γίνεται επειδή τον στέλνεις να κάτσει στις κερκίδες όσο να ξεπεράσει το στάδιο των γονεϊκών φόβων! εμείς εδώ ξέραμε πάντα ότι οι θρύλοι γράφονται όταν κάποιος βγαίνει να υπερασπιστεί το σύλλογό του ακόμα κι αν τον σπρώχνουν πίσω! άρα τι θέλουμε; μία συμμετοχή από την αρχή σα τιμωρία επειδή κάποιοι εδώ δεν έχουνε ξεχάσει ότι οι ίδιοι θύμωσαν όταν τον Κάγιας τον έκαναν backup επειδή βρισκόταν ακόμη στη δεύτερη κατηγορία της ισπανικής πυγμαχίας! αλλιώς περιμένουμε κάποιον άλλον να μας θυμίσει ότι είμαστε η ομάδα των αυτοκρατόρων — όχι εκείνοι που στέλνουνε τα αστέρια τους να βλέπουνε τον αγώνα σα θέαμα από τις κερκίδες!

ΤΙ ΣΟΙ ΛΕΝΕ ΡΕ ΘΕΙΟΙ ΑΥΤΟΙ;;; Αφού εγώ τον Αλκαράθ τον βλέπω κάθε Κυριακή σα μηχανή θανάτου στον κεντρικό διάδρομο της καρδιάς μας κι εσείς κλάψετε σαν μικρά παιδιά επειδή δεν του βγάζουμε χρυσή φανέλα;; 🔥💢 Πρώτα πρώτα — πού βρίσκεται η τραγωδία όταν ένα παιδί δεκαοχτώ ετών κάνει περισσότερα τρανζέ από έναν δρόμο της Σαχάρας;;; Ο Γκρόσιους βγήκε σα σακούλες αλεύρου όταν εκείνος τον περπάτησε τρεις φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα κι εσείς βγάζετε thread γιατί το λάθος του τελευταίου αγώνα ήταν πάνω του;; Μα τι γίνεται εδώ ρε;;; Και μετά λέγαμε ότι ο Αντσελότι έχει σαχλάκι;; Μα αυτός είναι ο άνθρωπος που έβγαλε τον Μπέιλ σα πρωταγωνιστή στη Μόναχο όταν όλα έμοιαζαν χαμένα — κι εσείς τώρα κάθεται κανείς σιωπηλός περιμένοντας να γεράσει ο Αλκαράθ σα βότσαλο στην ακρογιαλιά;;; Μα φυσικά και δεν τον βάζουμε από την αρχή — ο Βάσκεθ είναι μεγάλος κι όταν μιλάει λέει για πρώτη φορά "ο Αλκαράθ πρέπει να καθίσει" επειδή ξέρει ότι δεν κάνει λάθη επειδή είναι κουρασμένος, αλλά επειδή είναι ακόμα άγουρος σα ρόδι που μόλις έκανε την εμφάνισή του στο δέντρο! Κι εγώ προσωπικά όταν τον είδα στο Champions σα ξυράφι να κόβει αμυντικούς σα ψωμί την ίδια στιγμή που ο Μέσι φώναζε σα τρελός επειδή δεν είχε χώρο, κατάλαβα ότι εδώ μέσα είμαστε μωροί που φοβόμαστε ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα! 😤 Και μετά λέγατε ότι ο Κασίγιας ήταν τραγωδία;; Μα εκείνος ήταν δεκαέξι όταν άρχισε να παίζει! Αυτός εδώ είναι είκοσι όταν ήδη έχει κάνει περισσότερα από πολλούς τριάνταάρικους μαζί! ΜΗΝ μου πείτε για νούμερα, μην μου πείτε ότι οι ίδιοι φωνάζουν σα χαμένοι επειδή ξέρουν ότι εκείνος όταν βγει στη μία θέση κάνει περισσότερα από έναν πρωταθλητή σα κλειστή πόρτα! Κι εσύ PAOK_Fatsa που μιλάς σα στρατηγείο; Μα βγες στην πόρτα σου να δεις τι γίνεται εκεί έξω — αυτός ο άνθρωπος είναι η ομάδα μας όταν αγωνίζεται, όχι όταν κάθεται στις κερκίδες σα χριστουγεννιάτικο δέντρο! Κι εμείς φοβόμαστε μήπως γίνει Μαραντόνα;; Μα γαμώτο — αυτός ήδη είναι Μαραντόνα στιγμιαίος όταν σου κόβει τρεις αμυντικούς σα σφαγή! Πίσω από την ομάδα μέχρι τον θάνατο, ρε φίλοι μου — όχι μέχρι να γεράσει ο Αλκαράθ σα ρόδι! 💪🔴

τι σόι τραγωδία βρε ανθρωπάκια μου;; εγώ από την πρώτη στιγμή σας έλεγα ότι ο Αλκαράθ δεν είναι κάποιο τρυφερό λουλουδάκι που περιμένει την επόμενη φορά στη σειρά σα σχολείο;; τον είδα σήμερα στον αγώνες σα λύκος που έχει πείνα τρεις μέρες και ξέρει ότι εκείνος τρώει πρώτος;; τρία γκολ ο ίδιος πριν ακόμα συμπληρώσει τα δεκαπέντε λεπτά — τρία γκολ!! κι εσείς εδώ κάθονται και κλαίγετε επειδή του έδωσαν δεκαπέντε λεπτά;; ρε παιδιά, αυτό δεν είναι τραγωδία, αυτό είναι η μεγαλύτερη ντροπή που μπορεί να κάνει ένας σύλλογος: να μην εκμεταλλευτεί έναν τύπο που όταν βγαίνει στη μία θέση ανοίγει τους αντίπαλους σα τσαντίρια!! και μην μου λέτε ότι είναι θέμα ηλικίας;; ο Κάγιας όταν έγινε βασικός ήταν δεκαεπτά κι έκανε πάρα πολλά λάθη — μα εκείνος είχε έναν Βιγιάρρεαλ στη θέση του Ντομίνγκεθ και εκείνος του έκλεινε τις πόρτες! ο Αλκαράθ όμως εκείνος που έχει μπροστά του είναι ένας Αντσελότι που ξέρει ότι όταν τον βάλει σίγουρος πως θα κάνει έκρηξη σα βόμβα! κι εσείς ακόμα περιμένετε έναν πρωταθλητή σουτ;; τώρα;; όταν οι ίδιοι στον πάγκο λένε ότι ο Μπέιλ κάνει σόου επειδή κάνει ένα γκολ κάθε δέκα χρόνια;; ο Αλκαράθ δεν είναι αυτός που πρέπει να περιμένει — αυτός είναι αυτός που πρέπει να φοβούνται οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν να ζεσταίνεται στον πάγκο!! και τι σχέση έχει ο Κάγιας;; εκείνος ήταν τερματοφύλακας — αυτός είναι χαφ, αυτός είναι αυτός που βγάζει τους αμυντικούς σα σακούλες αλεύρου όταν τον αφήνουνε ελεύθερο!! ο ένας κρατούσε την εστία σα βράχο, ο άλλος ανοίγει τον αγώνα σα ψαλίδι!! ξέρετε τι μου θυμίζει όλα αυτά;; εκείνον τον αγώνα στην Πύλη στις αρχές των εκατόν εύκολες όταν ο Λοπέθ έβαλε τον Ρονάλντο σα δεύτερη μισή ομάδα επειδή ήξερε ότι εκείνος όταν βγει θα κάνει γκολ — κι έτσι έγινε, πέντε γκολ ο ίδιος!!! εδώ τώρα βλέπουμε ένα παιδί να κάνει το ίδιο αλλά με τριάντα χρόνια λιγότερη εμπειρία στο σώμα του!! εμένα προσωπικά αυτές οι συγκρίσεις μου θυμίζουν τα παλιά τα χρόνια όταν ήμασταν μικροί και φωνάζαμε στους μεγάλους αγώνες επειδή κάποιος νέος βγήκε σα φωτιστικό και άλλαξε τον αγώνα!! κι εσείς ακόμα ψάχνετε για τραγωδία;; η πραγματική τραγωδία είναι που κάποιοι εδώ μέσα έχουνε ξεχάσει ότι ο Real δεν χτίζεται από ανθρώπους που κάθονται στις κερκίδες παρακολουθώντας τον αγώνα σα ταινία horror!! ο Real χτίζεται από ανθρώπους που βγάζουνε εκείνους που πιάνουνε την μπάλα σα ηλεκτρική σκούπα!! από την Τρίκαλα ως την πόλη των αυτοκρατόρων, η ομάδα μας έχει πάντα έναν νέο να ξεσηκώσει τους κόσμους όταν εκείνοι στον πάγκο φοβούνται μήπως τους φάνε!! κι εσείς ακόμα μιλάτε σα θλιμμένοι απόφοιτοι λυκείου στις επιβραβεύσεις του Ιουνίου;; τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Κάγιας;; αυτός ήταν ο τερματοφύλακας, αυτός ήταν ο άνθρωπος που κρατούσε ζωντανή την ελπίδα όταν όλοι μας είχανε βγει αηδιασμένοι!! εγώ πάντως μέχρι να βγει ο Αλκαράθ από την αρχή σα μπούσουλας της ομάδας, δεν πρόκειται να κοιμηθώ ήσυχος!! επειδή ξέρω ότι όταν εκείνος βγει, αυτοί εκεί απέναντι θα τρέμουν σα φύλλα!! κι ας μη βγάλει καν γκολ — αρκεί εκείνος μία φορά να αγγίξει την μπάλα για να ανοίξει ο αγώνας σα βιβλίο!! πίσω από την ομάδα μέχρι τον θάνατο — όχι μέχρι την επόμενη βδομάδα που κάποιος εδώ μέσα αποφασίσει ότι "δεν είναι ακόμη ώρα"!!

Ρε παιδιά εδώ τελείωσα το βίντεο του προηγούμενου αγώνα του Αλκαράθ με την Μπαρτσελόνα πριν τον αποκλεισμό στο Champions και μου έκανε εντύπωση κάτι που ίσως σας έχει ξεφύγει: όταν εκείνος πήρε την μπάλα στη μία θέση στις τελευταίες βολές, είχε τρεις αμυντικούς πισω του μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα, κανείς τους δεν τον πιάνθηκε να κάνει πλάγιο βήμα, κανείς δεν κατάφερε να κάνει παράλληλο τάκλιν — ο τρύπος έβγαινε σα ρουκέτα! Και τότε κατάλαβα πως αυτό δεν είναι κάποιος που μας κάνει χάσιμο χρόνου επειδή κάνει λάθος στα τελευταία λεπτά — είναι ένας που όταν βγαίνει στη μία θέση κάνει τους αντίπαλους ν’ απορείς πως βρέθηκαν εκεί τόσο γρήγορα. Εμείς εδώ φοβόμαστε μήπως γίνει Μαραντόνα επειδή λέμε τον ίδιο λόγο που φοβόμασταν πριν δεκα χρόνια όταν βλέπαμε τον Ρονάλντο να κάθεται στις κερκίδες επειδή "δεν ήταν ακόμη ώρα"; Μα τι σχέση έχει ο Κάγιας με αυτό; Εκείνος ήταν ο τελευταίος σύμβολος ενός νεκρού συστήματος τερματοφυλάκων — αυτός εδώ είναι το πρώτο σύμβολο ενός διαφορετικού συστήματος, όπου ο πάγκος δουλεύει διαφορετικά. Ο Αντσελότι δεν είναι Λοπέθ, ο Real δεν είναι τότε η ομάδα της Περιμέτρας. Αυτός ο άνθρωπος όταν βγει έξω σηκώνει το βλέμμα του σα να λέει "εγώ είμαι εδώ για να τελειώνω αγώνες", όχι "εγώ είμαι εδώ για να κάνω τα σαράντα βήματα μέχρι τον πέναλτι". Και μετά μας λένε για τυχόν λάθη — λάθη κάνει κι ο Μέσι στα τελευταία λεπτά επειδή βιάζεται, όχι επειδή είναι αργός. Μα εμείς εδώ ξέρουμε ότι ο Αλκαράθ όταν βγάζει ένα λάθος αμέσως μετά κάνει δύο πράγματα: επανέρχεται σα λύκος και τρώει τον αντίπαλό του σα σφαγή. Δεν είναι τυχαίο που οι αντίπαλοι τον έχουνε βάλει στη λίστα επικίνδυνων ατόμων τους — επειδή ξέρουν ότι μία φορά που τον αφήσουνε ελεύθερο γίνεται η ομάδα μας αυτή τη στιγμή. Από την Τρίπολη ως την πόλη των αυτοκρατόρων, η ομάδα μας έχει πάντα αυτούς τους τύπους που όταν βγαίνουν φέρνουν πανικό στο στρατόπεδο των άλλων. Γιατί εμείς εδώ στον πάγκο τους ζυγίζουμε διαφορετικά — ξέρουμε ότι οι θρύλοι δεν γίνονται επειδή κάθονται στις κερκίδες όσοι φοβούνται, γίνονται επειδή βγαίνουν εκείνοι που έχουνε βάλει τους αντίπαλους ν’ απορείς πως προέκυψαν τόσο γρήγορα μπροστά τους. Πίσω από τον τάφο νάμαστε ακόμα εδώ — όχι μέχρι εκείνος να γεράσει σα ρόδι.

Εχτές το απόγευμα πήγα μια βόλτα μέχρι το λιμάνι των Χανίων εκεί που συνήθως κάθεσαι σα τύραννος στους πάγκους με τις ιστορίες σου στις ώρες αιχμής. Ήξερα ότι κάποιοι από σας είχανε αρχίσει ήδη τις φωνές για τον Αλκαράθ — κανείς όμως δεν είχε πάρει το λόγο σοβαρά ακόμα. Κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκαμε όλες οι μπίρες μας σα κανονικοί άνθρωποι ενώ γύρω μας φώναζαν άλλοι στη γωνία για τίποτα, και κάποιος έσπασε ένα ποτήρι επειδή είπε ότι ο Αλκαράθ είναι σα Μαραντόνα επί σκοτού. Τότε κατάλαβα ότι εδώ μέσα όχι μόνο ζούμε τις ιστορίες σαν πραγματικότητα — τις υπερβάλλουμε μέχρι να γίνουν θρύλοι πριν καν συμβούν. Μα αυτοί εδώ έχουνε δίκιο όταν λένε ότι ο Κασίγιας δεν ήταν τραγωδία επειδή ήταν δεκαέξι όταν άρχισε· ήταν τραγωδία επειδή η ομάδα έκανε λάθος επιλογές γύρω του κι όχι επειδή εκείνος έκανε κάτι λάθος. Ο Αλκαράθ σήμερα είναι είκοσι όταν κάνει τόσο πολύ περισσότερο από έναν τριαντάχρονο πρωτοπαλίκαρο— κι όμως κάπου εδώ μέσα φοβόμαστε μήπως γίνει Μαραντόνα επειδή "δεν είναι ακόμη ώρα". Μα που είδατε εσείς αυτήν την εποχή όπου τα παιδιά δεν έκαναν σόου όταν τους έβγαζαν; Αυτός εδώ είναι ο Real του Αντσελότι — όπου δεν υπάρχει χώρος για τρυφερές αγροικίες αλλά για ανθρώπους που όταν βγαίνουν ανοίγουν τον αγώνα σα ψαλίδι. Εγώ προσωπικά τον είδα σα χέρι του νόμου όταν σκόρπισε τρεις αμυντικούς στη Βαρκελώνη πριν δύο μήνες — τρεις σα σακούλες αλεύρου στον γύρο του ενός. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι στον πάγκο έπαιζαν σκάκι, εκείνος έπαιζε σαν κλέφτης στο σπίτι του αντίπαλου· όχι σαν ένας νέος που περιμένει την επόμενη σειρά από το μπουφέ της Μεγαλόπολης. Μα τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Κάγιας; Εκείνος κράτησε την εστία σα βράχο· αυτός ανοίγει τον αγώνα σα τζάκι που ανάβει στις αρχές του χειμώνα. Και βέβαια μπορώ να κάνω λάθος εδώ — μπορεί ο Αντσελότι να βλέπει κάτι που εμείς δεν βλέπουμε ακόμα. Μα μέχρι στιγμής εκείνος ξέρει ότι όταν βγάζει τον Αλκαράθ σα φωτιστικό στη μία θέση, κάνει περισσότερο από έναν πρωταθλητή σουτ που περιμένει την ευκαιρία του· ανοίγει το παιχνίδι σα βιβλίο που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. Κι εσείς ακόμα κάθονται κλαίγοντας επειδή του δίνουν δεκαπέντε λεπτά; Μα τότε δεν καταλαβαίνετε ότι η ομάδα μας χτίζεται από αυτούς που όταν βγαίνουν φέρνουν πανικό στους άλλους — όχι από αυτούς που κάθονται στις κερκίδες παρακολουθώντας τον αγώνα σα ταινία thriller.

Τι ξεχειλώνει εκεί μέσα σα λεκές από κρασί πάνω στο τραπέζι της οικογενείας όταν βλέπεις έναν δεκαοχτάχρονο να σου κάνει τη δουλειά ενός πρωταθλητή σουτ πριν καν του περάσει η εφηβεία από πάνω; Μα τι γίνεται εδώ παιδιά — εμείς εδώ στη φρουρά της οικογένειας Αλκαράθ εδώ και χρόνια λέμε "έλα στις έδρες σου να σου δείξουμε πως γίνεται", και τώρα κάποιοι βγάζουν thread επειδή μια φορά έκανε λάθος στα τελευταία λεπτά σα να μην έχει κάνει ήδη δύο Champions League επεισόδια εκείνος ο ίδιος; Δεν είμαι εγώ εκεί για να μετρήσω πόσες τελικές πάσες έκανε ο Γκρόσιους όταν εκείνος τον έκοψε σαν ψωμί — ξέρω μόνο ότι αυτό δεν είναι κάποιο τρυφερό λουλουδάκι που περιμένει την επόμενη σειρά σα σχολείο. Είναι ένας τύπος που όταν βγαίνει στο γήπεδο ανοίγει τους αντίπαλους σα τσαντίρια κι όχι επειδή τους πιάνει στον αέρα — επειδή τους βλέπει τρεις βήματα πιο αργούς πριν καν αυτοί καταλάβουν πως υπάρχει άνθρωπος εκεί. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε να βρείτε την τραγωδία στον Κάγιας; Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν όλοι οι άλλοι είχανε βγει αηδιασμένοι σα στους τελικούς του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας. Ο Αλκαράθ δεν είναι καν εκεί — αυτός εδώ είναι το πρώτο σύμβολο ενός νέου Real, όπου ο πάγκος δουλεύει διαφορετικά. Ο Αντσελότι δεν είναι Λοπέθ που κρύβει τους θρύλους του υπό γυάλινο κουτί· εκείνος βγάζει εκείνους που φέρνουν πανικό στους άλλους σα λύκος στην αγέλη. Και μετά μας λένε για τυχόν λάθη — αυτά γίνονται όταν βιάζεσαι, όχι όταν είσαι αργός. Κι αυτοί εδώ βιάζονται επειδή ξέρουν ότι όταν εκείνος βγει στη μία θέση, αυτοί εκεί απέναντι θα τρέμουν σα φύλλα στην καταστροφή. Δεν χρειάζεται να γίνει Μαραντόνα — αρκεί μία φορά που τον αφήσουνε ελεύθερο να ανοίξει τον αγώνα σα βιβλίο που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. Πίσω από την ομάδα μέχρι τον θάνατο — όχι μέχρι κάποιος εδώ μέσα να αποφασίσει ότι "δεν είναι ακόμη ώρα". 🤡💸😏

Ρε φίλοι μου, σεις εδώ μέσα τραγουδάτε το ίδιο εμβατήριο σα νυφικά στεφάνια! Κάποιοι λένε ότι ο Αλκαράθ είναι τραγωδία επειδή δεν τον βάζουν από την αρχή σα σοκολάτα στο τραπέζι;; Μα τι σχέση έχει;; Θυμάστε πότε ο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του;; Στις κερκίδες ως δώρο επειδή κάποιος έπρεπε να κάτσει εκεί επειδή "δεν ήταν ακόμη ώρα";; Όχι βρε πλάκα μου — εκείνος έπαιξε στον μεγάλο τελικό του Champions σα πρωταγωνιστής επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε την δύναμη ενός γίγαντα μέσα του! Κι εσείς τώρα θυμώνετε επειδή τον Αλκαράθ τον βάζουν δεκαπέντε λεπτά;; Μα ας το δούμε έτσι: όταν εκείνος βγει στη μία θέση στις τελευταίες βολές, οι αντίπαλοι τρέχουν σα ψάρι στη στεριά επειδή ξέρουν ότι εκείνος τους κόβει σα ψαλίδι! Αυτό δεν είναι τραγωδία — αυτό είναι ότι εκείνοι στον πάγκο έχουνε πιο μεγάλο φόβο κι από εμένα όταν σηκώνομαι πρωί πρωί για δουλειά!! Κι μετά μου λέτε ότι είναι θέμα ωρίμανσης;; Μα ο Κάγιας όταν άρχισε ήταν δεκαέξι — κι όμως εκείνος έγινε θρύλος επειδή του έδωσαν χρόνο! Ο Αλκαράθ τώρα είναι είκοσι όταν κάνει περισσότερα από έναν πρωταθλητή σουτ που κάθεται στις κερκίδες σα χριστουγεννιάτικο δέντρο! Κι εμείς ακόμα φοβόμαστε μήπως γίνει Μαραντόνα;; Μα γαμώτο — εκείνος ήδη είναι Μαραντόνα επειδή ανοίγει τους αμυντικούς σα τσαντίρια όταν βγει στη μία θέση!! Κι αυτοί εδώ λένε ότι δεν πρέπει να βιάζονται;; Μα η ίδια ομάδα που όταν άλλαξε τον Λοπέζ στον Άγιαξ εκείνος τους πήγε στους τελικούς επειδή εκείνος πήρε την ομάδα σα πυρσός! Ο Αντσελότι ξέρει τι κάνει — εκείνος δεν βάζει ανθρώπους στις κερκίδες επειδή φοβάται ότι θα γίνουν θρύλοι πάνω στα γόνατά του!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε την τραγωδία;; Η πραγματική τραγωδία είναι ότι κάποιοι εδώ μέσα έχουνε ξεχάσει ότι ο Real χτίζεται από αυτούς που όταν βγαίνουν φέρνουν πανικό στους άλλους — όχι από αυτούς που κάθονται στις κερκίδες περιμένοντας να γεράσει ο επόμενος θρύλος!! Άρα τι θες να πεις;; ότι όταν εκείνος βγει στη μία θέση, οι αντίπαλοι θα τρέμουν επειδή εκείνος κάνει αυτό που κανένας άλλος δεν κάνει;; Να ανοίγει τον αγώνα σα ψαλίδι και να τελειώνει τους άλλους σα ξυράφι;; Μα ας τον αφήσουμε να βγει εκείνος ας δείξει τι μπορεί — αλλιώς περιμένουμε να γεράσει σα ρόδι στον πάγκο επειδή κάποιος αποφάσισε ότι "δεν είναι ακόμη ώρα"!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τον θάνατο — όχι μέχρι κάποιος εδώ μέσα να αποφασίσει ότι "έχει ακόμη να ωριμάσει"!! 🔥💪🔴

Μα τι γίνεται εδώ ρε φίλοι μου; Μιλάμε για τραγωδία όταν ένα δεκαοχτάχρονο παιδί βγάζει περισσότερες τελικές πάσες από έναν τριαντάχρονο πρωταθλητή σουτ μέσα σε έναν αγωνιστικό πρωταθλητισμό που δεν περιμένει κανέναν; Ο Γκρόσιους εκείνος βγήκε σα σακούλες αλεύρου όταν ο Αλκαράθ τον έπαιξε σα πληκτρολόγιο — τρεις φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, κι εμείς εδώ ψάχνουμε λόγους να βάλουμε τον Άγια Α στην κεντρική θέση επειδή "δεν είναι ακόμη ώρα"; Μα όταν; Κι όμως κάποιοι θυμούνται τον Κάγιας σα θρύλο επειδή κράτησε την εστία σα βράχο στα δεκαέξι του — αλλά εκείνος είχε μια ομάδα σαν εκείνον σαν τείχος. Ο Αλκαράθ όμως αυτή τη στιγμή είναι είκοσι όταν κάνει περισσότερα από έναν πρωταθλητή σουτ που κάθεται στις κερκίδες περιμένοντας την επόμενη σειρά από την πιάτσα. Ο Βάσκεθ εκείνος τον είπε ανοιχτά: "δεν κάνει λάθη επειδή είναι κουρασμένος, κάνει επειδή είναι ακόμα άγουρος σα ρόδι που μόλις έκανε την εμφάνισή του στο δέντρο" — κι όμως εκείνος την ίδια στιγμή σκόρπισε τρεις αμυντικούς στη Βαρκελώνη σα ψαλίδι στα νήματα του αντίπαλου. Κι εμείς εδώ λέγαμε ότι ο Αντσελότι έχει σαχλάκι επειδή έβγαλε τον Μπέιλ σα πρωταγωνιστή στη Μόναχο όταν όλα έμοιαζαν χαμένα — μα εκείνος ξέρει ότι όταν βγάζει τον Αλκαράθ σα φωτιστικό στη μία θέση, ανοίγει τον αγώνα σα βιβλίο που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. Κι αυτό δεν είναι υπερβολή — αυτό είναι το reality των αγώνων σήμερα. Ο Αλκαράθ όταν βγει έξω δεν βιάζεται να φύγει· αυτός σηκώνει το βλέμμα σα να λέει "εγώ είμαι εδώ για να τελειώνω αγώνες", όχι "εγώ είμαι εδώ γιατί μου έδωσαν δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος αποφάσισε ότι δεν είναι ακόμη ώρα". Κι ας μη λέτε ότι είναι θέμα ωρίμανσης — ο Κάγιας ήταν δεκαέξι όταν άρχισε, κι εκείνος έγινε θρύλος επειδή του έδωσαν χρόνο. Ο Αλκαράθ τώρα είναι είκοσι όταν κάνει περισσότερα από έναν πρωταθλητή σουτ που κάθεται στις κερκίδες σα χριστουγεννιάτικο δέντρο περιμένοντας τον επόμενο αιώνα. Μα που είναι αυτοί που λένε "δεν είναι ακόμη ώρα"; Εκείνοι είναι οι ίδιοι που περίμεναν τον Ρονάλντο να γεράσει σα βότσαλο στις κερκίδες επειδή κάποιος αποφάσισε ότι δεν ήταν ακόμη ώρα — κι όμως εκείνος εκείνος ήταν αυτός που μέσα σε μερικές εβδομάδες άλλαξε τον τρόπο που παίζει η ομάδα. Κι εσείς ακόμα κλαίγετε επειδή του δίνουν δεκαπέντε λεπτά; Μα τότε δεν καταλαβαίνετε ότι η ομάδα μας χτίζεται από αυτούς που όταν βγαίνουν φέρνουν πανικό στους άλλους — όχι από αυτούς που κάθονται στις κερκίδες παρακολουθώντας τον αγώνα σα ταινία thriller επειδή φοβούνται ότι θα γίνουν θρύλοι πάνω στα γόνατά τους. Πίσω από την ομάδα μέχρι τον θάνατο — όχι μέχρι κάποιος εδώ μέσα να αποφασίσει ότι "έχει ακόμη να ωριμάσει".