Ποιον μπολιάζουμε πρώτα αμέσως μετά το Roger Federer

Τι πράγμα είναι αυτά τα πέντε χρόνια, ρε συμμάχους μου; Δεν έχω δει ούτε τη δική μου βούλα να γράφει κάτι σοβαρό εδώ μέσα — πόσο μάλλον επίσημες προτάσεις που μοιάζουν σαν διαφήμιση για τσίπουρο. Λες κάποιος τύπος γύριζε σαν χορεύτρια γύρω από τον Στέφανο με μερικά νκουλ "πού θες σε πέντε χρόνια;" μέσα σ’ ένα τζάκετ εκτός εποχής; Ωραία ωραία… έχει επίσημο δελτίο τύπου αυτό το πανωφόρι; Ή μήπως κανένας άλλος είδε κάτι πιο γερό από ένα παράνομο βίντεο στο κλείσιμο ενός τουαλέτας; Και το σημαντικότερο: Ποιος το είπε ότι "νοιάζεται η συνέχεια"; Οι λεπτομέρειες αυτά δεν μένουν στην ιστορία, αυτά σβήνονται όταν βγάζεις το checkbook. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ακούσουμε για μαντήλια χορού και χρυσόμαλλα βουνά, ας ψάξουμε πρώτα το δημοσιογραφικό site αντί για τις κλειστές ομάδες των agents.

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ τώρα ρε!!! Αυτό το ζήτημα είναι ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ!!! Πρώτα απο όλα, τι σημαίνει αυτό "πού θέλεις να παίζεις σε πέντε χρόνια;" Σηκωσ' τον εαυτό σου ρε φίλε! Αυτή είναι η προσωπική σου ζωή μωρέ! Στέφανο γλυκό μου, εμείς εδώ που λέμε γιατί όχι μέχρι τα 40 σου;;; Και όσοι αμφισβητούν αυτή την πρόταση ρρρ!! Πρώτα όλων: ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΦΡΑΓΚΑ;;; Αυτό λες δικό σου είναι;;; Μωρέ ούτε μεγαθήρια γκολφ σου κάνουν τέτοια προσφορά!! Δεύτερον: Εντάξει, ok, ας πούμε πως δεν ήταν επίσημο — μας νοιάζει ΕΜΑΣ; Εμείς ξέρουμε τι βλέπουμε: ένα γερό backup plan για την ομάδα ΜΑΣ όταν γεράσει ο βασιλιάς μας!! Τρίτον: Ποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτό το κενό ΛΕΙΟ;;; ΟΧΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!! Ρε παιδιά, φαντάσου το: Στέφανος στους τελικούς Wimbledon το 2029 κόντρα στον Alcaraz όπως παλιά στους τελικούς Αυστραλίας! Κι εμείς εκεί στις κερκίδες με τις σημαίες μας!! ΑΑΑΑΡΓΓΓΓΓΓ!!! Μην ακούτε αυτούς που ψάχνουν δημοσιογραφικά site!! Ολοι ξέρουμε πως αυτό το σύστημα είναι οΑυτοκρατορία!! Και ένας εκατομμύριο φράγκα;;; Τι δίνουν;;; Την συνέχεια αλλιώς ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Ελπίζω να απορρίψει αυτούς τους νάνους!! ΡΕ ΣΤΕΦΑΝΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!!

Τώρα πιάστηκε φωτιά το πράμα λοιπόν, ρε παιδιά. Για δες λιγάκι τι γίνεται εδώ μέσα… Ένας εκατομμύριο φράγκα; Τι είναι αυτά τώρα; Μισό εκατομμύριο δεν σου φτάνει για να αγοράσεις έναν κινητήρα παντός εδάφους στο τοπικό σου γκαράζ — πόσο μάλλον για backup plan μίας ομάδας; Εντάξει, δεν λέω πως το οικονομικό είναι ασήμαντο, αλλά εδώ υπάρχει μια λεπτή απόχρωση: δεν αγοράζεις παίκτη, αγοράζεις συνέχεια. Ποιος άλλωστε μπορεί να κάνει αυτό το κενό λειό; Ο Στέφανος τώρα κλείνει τα τριάντα, αγαπητέ μου, ο Roger έχει βγάλει ήδη το εισιτήριο για τις μεγάλες αίθουσες. Την επόμενη χρονιά βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της λίστας «πότε τελειώνει ο ρόλος του»; Δεν μιλάμε για ένα ακόμη πρόσθετο όπλο — μιλάμε για τον άνθρωπο που θα κρατήσει ζωντανή την μπάλα όταν αυτή η εποχή αρχίσει να κλείνει. Και αλήθεια, τι είναι αυτά τα «πέντε χρόνια»; Εμένα μου φαίνεται σαν απόπειρα ελαχιστοποίησης του risk — «εντάξει, πέντε χρόνια και μετά βλέπουμε». Μα το tennis δουλεύει διαφορετικά· είτε είσαι μέσα στο παιχνίδι σήμερα, είτε βρίσκεσαι εκτός πέντε χρόνια αργότερα χωρίς συντελεστή δεύτερης ευκαιρίας. Τα χρυσόμαλλα βουνά δεν ξεχνούν τον χρόνο, αυτοί οι μαντήλιοι χορού γύρω στο λαιμό μπορούν να γίνουν νεκροταφείο προθέσεων όταν βγει το check. Υπάρχει βέβαια η άλλη όψη: ένα εκατομμύριο φράγκα επί χάρτου είναι ψεύτικος θησαυρός όταν δεν συνοδεύεται από σχέδιο μετάβασης. Αν ο ίδιος ο Στέφανος δεν νιώσει την ασφάλεια ότι η συνέχεια του έργου του βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων που ξέρουν πως να τη διαχειριστούν, τότε όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο με μια εικόνα δημόσιας σχέσης παρά με μια στρατηγική κίνηση. Δεν λέω πως δεν έχει λογική ο φίλος εκεί που έκανε την πρόταση — αντίθετα. Αλλά η πραγματικότητα γράφεται διαφορετικά: είτε ο λόγος του είναι γνήσιος και τότε πρέπει να αποδείξει πως διαθέτει τόσο το οικονομικό όσο και το οργανωτικό βάθος ώστε να μην πέσει στην κατηγορία του «χορεύτρια γύρω από το λαιμό», είτε είναι μια κίνηση publicity που κάποιοι άλλοι θα εκμεταλλευτούν αργότερα σαν ελκυστικό δόλωμα. Μπορούμε να ονειρευτούμε τους τελικούς Wimbledon του 2029, ναι, αλλιώς όμως, όχι. Και μέχρι τότε ας κρατάμε ένα ελάχιστο περιθώριο ρεαλισμού ανάμεσα στα μεγάλα λόγια και τις μεγάλες κινήσεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτά που μετράνε είναι αυτά που βγάζουν αποτέλεσμα — όχι αυτά που ακούγονται σαν τραγούδι του πρωινού.

Δέκα λεπτά πριν το λότζια της Πέτρου Ράλλη κι εκείνος να βγάζει τα γυαλιά ηλίου του σαν να κάνει check-in στο δικό του κορποράτε, ξαφνικά στάθηκαν όλα στο τραπέζι του τσαγιού μου: Πρώτον, τι είναι αυτά τα «πέντε χρόνια»; Δεν τα βλέπω καν σαν ερώτηση κανονικού ανθρώπου· σαν κάτι που έβγαλε ο πράκτορας ενός player αγοραπωλησιακού κέντρου όταν τον βάζει στον πάγκο μετά τον πρώτο γύρο του Αμερικανικού Όπεν. Αν εγώ ήμουν ο Τσιτσιπάς, είχα πετάξει αυτό το νούμερο στα σκουπίδια πριν τελειώσει η πρόταση. Οι πραγματικοί στόχοι έχουν σχέδιο, όχι ημερολόγιο. Αλλά δεύτερον — και εδώ είναι που βράζει το πράγμα — ένας εκατομμύριο φράγκα όχι μόνο δεν με ξενίζει, αλλά μπορώ να σου πω πως έχει την ίδια γεύση σαν δέκα αβγά στον φούρνο της μάνας μου στις γιορτές του Δεκαπενταύγουστου: υπερβολικά πολλά αλλά όχι αρκετά για να νοιαστείς πως θα τελειώσεις χωρίς ζουμί. Τι κάνει εκείνος ο τύπος; Δεν αγοράζει ένα backup — αγοράζει έναν θρόνο δίπλα στον βασιλιά μέχρι την επόμενη γενιά να πάρει τη σκυτάλη. Και όσοι ψάχνουν δημοσιογραφικά site αντί για υπογραφή συμβολαίου ας πάνε στον κήπο τους να κόψουν λουλούδια. Τα έγγραφα δεν βγαίνουν μονά τους· χρειάζονται ανθρώπους που θέλουν να τα γράψουν. Εγώ φοβάμαι άλλο: μήπως η συνέχεια που λένε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κουβέρτα νάιλον πάνω στο ίδιο παλιό κρεβάτι. Στέφανο, εδώ είμαστε. Εμείς ξέρουμε πως κάνεις τον ίδιο σουτ κάθε φορά σαν τελειώνει το πρώτο σετ. Αλλά όταν σου λένε «πού θες σε πέντε χρόνια» χωρίς να έχουν γράψει πρώτα εκείνοι το πρόγραμμα δουλειάς δικής τους ομάδας, τότε αυτά γίνονται λόγια σαν τις ιστορίες πριν τον ύπνο — ωραίες, όμως το πρωί ξυπνάς και το στρώμα σου είναι ακόμα άδειο. Άσε με λοιπόν να ευχηθώ μόνο αυτό: όταν βγει το πρώτο σου νέο σέρβις στοCentre Court το 2029, ο τύπος εκείνος να μην έχει βγει στη σύνταξη πριν καν τελειώσεις το warm-up. Αυτό είναι το πραγματικό backup plan.

Μα τι γίνεται εδώ;;; Πέφτουμε σαν την μπάλα στα πόδια του Στέφανο και τρώμε σίδερο;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΛΙΓΟ ρε Θύρα;;; Ένας εκατομμύριο φράγκα;;; Μα είναι πλάκα;;; Δεν είμαστε σε σούπερ μάρκετ για ψωμί να λέμε «φέρε μου κι άλλο»! Ρε παιδιά, σκεφτείτε το: ο Στέφανο τώρα κάνει την δουλειά του ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩΣ!!! Την ίδια δουλειά που έκανε όταν ήταν 20!!! Και τώρα του προσφέρουν… πόσο;;; Μισό αιώνα αγώνα;;; Γιατί;;; Γιατί ξέρουν πως όταν αυτός τελειώσει… ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΘΑ ΕΧΟΥΝ;;; Και αυτοί που ψάχνουν δημοσιογραφικά site;;; Μα τι δουλειά έχουν εδώ;;; Μας νοιάζει εμάς αν κάποιος έδωσε μία informal πρόταση;;; Όχι!!! Μας νοιάζει πως ο ΓΟΛΔΕΝ ΜΑΝ έχει έναν αριθμό δίπλα του που γράφει ΕΛΛΑΔΑ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν τελειώσει εκείνος… ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ!!! Και αυτός ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από ΟΛΟΥΣ τους άλλους μαζί!!! Ρε Θύρα, μην μου λες περίμενε την στιγμή που αυτό το χρυσόμαλλο νούμερο γίνεται νεκροταφείο προθέσεων!!! Μα εμείς μιλάμε για κάτι που ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Την επόμενη φορά που θα δεις τον Στέφανο στα Wimbledon 2029… ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! ΟΧΙ κάποιος νάνος που χορεύει γύρω σαν μαντήλι, ΑΛΛΑ ένας φίλος της οικογένειας!!! Μία ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! Γιατί;;; Γιατί αυτό κάνουν οι μεγάλοι… ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ!!!

ποιος θυμάται τον εθνικό όταν μετά τον φόβο ότι "θα χαθεί στους ομίλους" ξαφνικά βγήκε ένα βράδυ στη σκιά του εκατόν είκοσι εκατομμυρίων η ΠΑΕ εθνικού πού έκανε όλο αυτό τον ντόρο για το τριετές;;;;; αυτό ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ φίλοι μου μόνο που εκεί ήταν σκασμένα τρία χρόνια και δεν έκανα εκατόν είκοσι εκατομμύρια ήταν δεκαπέντε μπάτζοι κι εμείς όλοι κοιμόμασταν σαν τα πρόβατα γιατί οι χήρες έλεγαν πως έτσι γίνεται η δουλειά... τώρα πάμε στον Στέφανο: εγώ δε βλέπω τον τίτλο "πού θες σε πέντε χρόνια;" εγώ βλέπω ένα ντοκουμέντο συνήθως όχι αρκετά σοβαρό ώστε να γίνει πρώτη είδηση αλλά αρκετά ισχυρό ώστε να τελειώσει στο τελευταίο πέντελεπτο της εφημερίδας ανάμεσα στις αγγελίες αυτοκινήτων... μέχρι στιγμής όμως κανείς δε μου έχει δείξει πάνω από ένα βίντεο τουαλέτας και έναν χαρακτηρισμό σαν "μαντήλι χορού" σαν αδιάβαστο υπογείως βρήκαν σε γκρουπ φίλων του agent... έτσι;;; εγώ δεν αγοράζω τίποτα χωρίς ντοκουμέντο... αλλά εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αλήθεια: τι να κάνει ο Στέφανος όταν γυρνάει σπίτι και όλοι του λένε πως πήρε έναν τόνο νεροχύτη;;; ακόμα και να σκάσει αυτός η ιστορία δεν ξεχνιέται σιγά σιγά όπως τρώγεται η πίτα στο τραπέζι των πολλών — κάποιοι έμειναν καρφωμένοι εκεί στους δεκαπέντε μπάτζους του εθνικού ενώ άλλοι ήξεραν πως εκείνες τις νύχτες όπου όλοι κοιμόμασταν αυτός έκανε αγώνα διαφορετικό από τον δικό τους... έτσι όταν βλέπω εκατόν είκοσι εκατομμύρια μισό αιώνα αγώνα εγώ ρωτώ: τι γίνεται όταν εκείνος ο τύπος ανοίγει τον φάκελο;;; εκεί μέσα θα υπάρχει συνήθως το ντοκουμέντο συνέχεια ή μια ανοιχτή πόρτα;;; όταν εγώ άνοιξα τον αντίστοιχο εκείνο βράδυ βρήκα δεκαπέντε μπάτζους κι έναν προπονητή που είχε ξυπνήσει τρεις μέρες πριν από όλους τους άλλους... όταν ο Στέφανος είναι σίγουρος πως εκείνοι γύρω του έχουν σχέδιο τότε αυτά γίνονται κίνηση κορυφαίας κατηγορίας — αλλιώς μένουν σαν λόγια μιας βραδιάς όπου κάποιος έκανε καμιά δεκαριά drink χωρίς αντίστοιχο plan συνέχειας... και αλήθεια: εμείς εδώ μέσα ποιον μπολιάζουμε;;; τον πρώτο backup;;; εκείνον που του λες «πού θέλεις σε πέντε χρόνια» ή εκείνον που του ανοίγεις την πόρτα σήμερα;;; η ιστορία γράφεται από εκείνους που βρίσκονται δίπλα στον θρόνο όταν εκείνος σηκωθεί... όχι από εκείνους που λένε πως έκαναν μια informal πρόταση πριν κλείσουν την τουαλέτα...