Όταν ο Μέντβέντεφ κέρδισε το Roland Garros κι έγειρε τον κόσμο από λύπη!

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΣΤΑ ΓΚΕΝΙΚΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΜΑΣ;; ΑΡΑ;; Εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σχολείο σα ντάνυρο — φόρεσα μπουστάκι πάγου κι ένα παλτό γκρίζο σα γκρίζο ραντεβού θανάτου, μέχρι εκείνος ο Μέντιε άνοιξε το στόμα του σα λύκος στη θύελλα 😱🔥 Οι δικοί μου στο σπίτι είχαν βγάλει καρύδι: η γιαγιά μου μου πέταξε μια κουβέρτα μπεζ στο κεφάλι σα σάβανο, ο πατέρας μου ξέχασε ότι είχε ένα ψωμί στο ψυγείο κι έμεινε 3 μέρες ξερό σαν αυτό το πρωινό! Στην αρχή τίποτα, μετά άρχισαν όλα να σκάζουν σα μπουκάλια σαμπούκο ⚡ Μαζευτήκαμε όλοι στο δρόμο μπροστά στο σούπερ μάρκετ, γύρω από ένα νεροχύτη έκτακτης ανάγκης — εκείνος ο τύπος πίσω από τον πάγκο είχε ένα τσιγάρο στο χέρι κι έκανε ντράμς πάνω στην πλάτη του γιου του σα ότι θες! Κάποιος ξέχασε το κλειδί του στην πόρτα και γκρέμισε τα γαϊδούρια εκεί μέσα, άλλος πήρε ένα φτυάρι κηπουρικής κι έκανε μπαμ μπαμ σαν στρατιώτης κατάσκοπος! Στις τρεις ακριβώς εκείνος πήρε την ψυχή μου με εκείνον τον ώμο σα να κρατούσε τον ουρανό πάνω από τα κουφάρια μας 😭💪 Έπειτα βγήκα στο μπαλκόνι μου κι εδώ πάλι αυτά: ένας γείτονας είχε βγάλει μια σημαία σα φτερό αεροπλάνου κι έκανε κουνιστή σα ζητιάνος αγίας εβδομάδας!! Ο κόσμος κατέβαινε σα ποτάμι από τα σπίτια με μπουκάλαδες νερό σα νικητές προγόνων! Την επόμενη μέρα η πόλη μύριζε σα εκείνο το πρωινό καφέ που βγάζει η γειτόνισσά μου κάθε Σεπτέμβριο όταν ανοίγει σχολείο... Και τώρα πάλι εκείνο το αυτοκόλλητο στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς: "από Πάτρα ως Roland Garros — σ’ ευχαριστούμε, αγγούρι μου!" 😂🔴

τι στο διάολο έκανε εκείνος ο γέροντας μου ο φούρναρης τότε; ετοιμαζότανε για την τελευταία βάρδια της βραδιάς, σηκώθηκε στις τρεις η ώρα σα φάντασμα μουρμουρίζοντας σφιχτά το κορδόνι της ποδιάς του κι έλεγε πως τώρα πια ξέρει πώς είναι να στέκεσαι μέσα στην καταιγίδα ξαφνικά οι άνθρωποι άρχισαν να σπάνε την πόρτα του φούρνου σα μουσκεμένοι αρουραίοι από πλημμύρα, κανείς δεν πλήρωνε πλέον για ψωμί, κρατώντας μόνο ένα smartphone αναμμένο σα λυχνάρι πάνω στους ώμους τους ο ίδιος είχε ξεχάσει να σβήσει τις φούρνες πριν φύγει απόψε και όταν ο Μέντιε κέρδισε εκείνον τον τελικό, άκουσε τον ήχο που έκαναν οι καμινάδες του φούρνου— ένα γκάρισμα σα ντου, σα να έπαιρνε και αυτές ανάταση... εκείνος ο γέροντας εκεί στο ασανσέρ τώρα λέει πως ήταν σα να άνοιξε ένα παράθυρο στον ουρανό από τις ζύμες του και ακόμα κράταγε μέσα στα χέρια του μια τεράστια κόλλα ψωμί σα θρόνος, σαν να περίμενε κι εκείνος την δικιά του ανάσταση 😄

Τι ωραία που γίνεται αυτό τώρα — η μνήμη σαν εκείνη τις νύχτες του Ιουνίου είναι σα παλιά βινύλιο που κάποιος βάζει ξανά, δεν έχει σημασία πόσες φορές το έχεις ακούσει. Ο Μέντβέντεφ εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς ένας παίκτης στο κορμί ενός ανθρώπου· ήταν σα ξεχείλισμα ποταμού που σαρώνει ό,τι βρέθηκε μπροστά του και το κάνει δικό του. Την προηγούμενη χρονιά τον είχαμε δει να χάνει στα ημιτελικά του Γιου-Ες-Οπεν από τον Τζόκοβιτς σα να του λείπει ακόμα εκείνος ο ένας ρόπαλος στον τόπο του — φίλε, θυμάμαι πόσοι συμμαθητές μου τον χλεύαζαν σα να μην είχε φτάσει τελικά κάπου. Τώρα όμως; Τώρα περπατάει σα βασιλιάς χωρίς στέμμα. Τον βλέπεις στην προπόνηση να κάνει δικέφαλους σε σχέση με πριν — εκείνος ο πρώτος θρίαμβος άλλαξε σα DNA όλο το εγχείρημά του. Την ομάδα γύρω του; Την ίδια ιστορία έχουν γράψει σχεδόν πέντε διαφορετικοί σύλλογοι μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οι συμπαίκτες του παλιάς εποχής είχαν όλα εκείνον τον χαρακτήρα του "πρέπει να γίνουμε πρώτοι γιατί οι άλλοι δεν μας σέβονται"· σήμερα οι νέοι σου φαίνονται περισσότερο σα οικογένεια μίας μικρής πόλης παρά σα τυχεροί πιλότοι μιας εταιρικής αμαξοστοιχίας. Και το πιο ωραίο είναι πως εκείνος ο τίτλος δεν έγινε λόγος μόνο γι' αυτόν. Στα γήπεδα των backyards σήμερα βλέπεις δεκαπεντάχρονους ντυμένους σα σκιέρ του Άλπιν κέντρο επειδή τυχαίνει κι έτυχε να δουν εκείνον τον ώμο στο δεύτερο σετ. Στις τοπικές διοργανώσεις του Βόλου κάποιος αναγνώστης μου έστειλε βίντεο που έπαιζαν ένα τουρνουά στους αλευρόδρομους της Νέας Ιωνίας — εκείνος ο Μέτνιε να μην εμφανίζεται πουθενά στη γη, οι άνθρωποι όμως είχαν γίνει ρόστερ μιας αοράτου ομάδας που μόνο ένα πράγμα ήξερε: ν' αγωνίζεται σα να μην υπάρχει αύριο. Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στον οποίο νίκησε τον Σάντερς για τον τρίτο τίτλο του. Δεν ήταν αυτοσκοπός το αποτέλεσμα — ήταν σα κάποιος να σου βγάζει από την τσέπη όλες εκείνες τις ασήμαντες στιγμές που είχαν μείνει ξεχασμένες στους πάγους του χρόνου. Οι συμπαίκτες του στέκονταν σα φρουροί γύρω του, όχι σα στρατιώτες που περιμένουν διαταγές. Για πρώτη φορά φαινόταν πως νικούσαν όλοι μαζί, όχι μόνον εκείνος μέσα στο court. Στη σημερινή ομάδα έχει καλλιεργηθεί εκείνος ο δεσμός των παλαιότερων χρόνων — όχι σαν ανάμνηση, σα πραγματική παρουσία. Κάποτε η ομάδα λειτουργούσε σα χρονοκάψουλα· τώρα σα ζωντανός οργανισμός που μεγαλώνει μαζί σου όσο περνάνε τα χρόνια. Δεν είναι λιγότερο επιτυχημένη αυτή τη στιγμή, όμως σίγουρα νιώθεται διαφορετικά. Εκείνος ο τίτλος ήταν σα φεγγάρι που φώτιζε έναν δρόμο — σήμερα βαδίζουμε εκείνον τον ίδιο δρόμο, αλλά κρατώντας από χέρι ο ένας τον άλλον.

Τι μου θυμίζει εκείνον τον Ιούνιο; Πήγα στην Καλαμάτα εκείνες τις ημέρες να δω έναν αγώνα βόλεϊ στη θάλασσα — και ξαφνικά όλοι γύρω μου στο γήπεδο είχαν βγάλει τα κουστούμια τους κι έκαναν πάρτι σα στην Αθήνα! Κάποιος είχε φέρει μια μπουκάλα τσίπουρο μασκαρεμένη σα αθλητικό ποτό, μια κοπέλα έκανε κουνιστή με μια σημαία της Ρωσίας σα σακί αλεύρι και ένας τύπος στο αμφιθέατρο φώναζε "Μέντιε σκότωσε τον κόσμο" σα να είχε γίνει επίθεση αλά 11 Σεπτέμβρη! Και μετά; Μετά κατάλαβα πως εκείνος ο άνθρωπος είχε κάνει κάτι που κανείς δε φανταζόταν πως γίνεται ποτέ: έκανε τον κόσμο ν' αφήσει το μέτρια του κι απότομα να γίνεται spontaneous fan. Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου στην αποθήκη — φορούσα ακόμη εκείνη τη μπλούζα της Ρωσίας σα τσάντες σουπερμάρκετ, ο προϊστάμενος μου με κοίταξε σα να είμαι τρελός και μου λέει "γιε μου, πάμε στη δουλειά, όχι στο ρετσιτάλ". Αλλά τώρα; Τώρα κάθε φορά που βλέπω το συγκεκριμένο αυτοκόλλητο στις πόρτες των πολυκατοικιών μου έρχεται ένα σφίξιμο στο στομάχι: "από Ιωάννινα ως Roland Garros — σ’ ευχαριστούμε αγγούρι μου!" 🤣😂🍿🔥 Και εγώ του λέω στους φίλους μου: "αν κάποιος μου πει πως ο Μέντβέντεφ δεν άλλαξε τίποτα, του δείχνω την φωτογραφία μου εκείνης της νύχτας φορώντας μπουστάκι πάγου... σα νεκροταφείο!"