Αν ο監督 ξαναστείλει τους Schär και Lasagna ως αποτελεσματικότερους αμυντικούς αντί για…

Καλά ρε ηλίθιοι, τι δουλειά έκανε ο Brockmann εκτός από το να βάζει τις μπάλλες στα τέρματα αντί για τα πόδια του; Αν έπαιζε σαν τοπικό ψαρά στη Νέα Καβάλα κι αυτός έτσι θα είχαν τελειώσει όλα. Πάντως, ας βγάλουμε την κουβέντα από το φακέλωμα των νούμρων — εγώ όμως ξέρω ένα: ο Schär, όσο αδιάφορος και ντρόπαλός του κι αν φαίνεται, έχει βγάλει περισσότερες μπάλλες εκτός παιχνιδιού από όσες ψιλοκοιμόταν μετά το βραδινό οι αντίπαλοι στη σειρά τους. Και ο Lasagna; Μα τι γίνεται εκεί; Την τελευταία φορά που τον έβαλες στο σωστό σημείο, ο Marassi είχε γίνει δικό του πάρτι. Για τον Caputo, τον λένε "ωραιοποιημένο τόρπιλο"; Μα τι όμορφα του έκανε η Σίνερ όταν τον πήρανε — όπως όταν ένας γάτος βρίσκει το ψάρι στο ψυγείο, έτσι κι εκείνοι βρήκαν τα λεφτά τους στη συνέχεια. Αλλά σοβαρά τώρα, η ομάδα δεν παίζεται με λογιστικά χαρτιά — παίζεται όταν ο κάθε ένας ξέρει ότι στο επόμενο πλάγιασμα μπορεί να είναι ο στόχος του πυρός. Ο Brockmann χάνει περισσότερους αγώνες από μια τρύπα στο σκοινί της γκαρνταρόμπας μου. Αυτό όμως που πραγματικά με κάνει γέλια είναι η υπερθέρμανση του Σταφ σαν προπονητής. Αυτοί που κουβαλάνε τις μύγες βγάζοντας τους εαυτούς τους εκτός αγώνα είναι οι ίδιοι που βάζουν τσιγάρο στο στόμα του Caputo — "μαθητεύει γρήγορα ρε", βρε να σου πω εγώ πως κάνει οικονομία η ομάδα: πήρε τόσο πολύ χώρο που έγιναν δική τους η Σκιάθο κι η Αλόννησος. Μετά λοιπόν τι γίνεται; Αν ο監督 βάλει τους δύο αυτούς σωστούς στο κέντρο, η ομάδα δεν πάει πουθενά εκτός από ένα: εκεί που βγάζεις τον αντίπαλο εκτός παιχνιδιού πριν αυτός βγάλει εσένα εκτός συνέχειας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αμυντική λειτουργία δεν είναι τζόγος — είναι κληρονομιά. Και εμείς δεν είμαστε εκεί για να κληροδοτήσουμε εγκαταλειμμένα γήπεδα στην επόμενη γενιά.

Ρε συχναχτοί που τρέχετε σαν τους πρώτους του Οκτώβρη να βγάλετε το τέρας εκτός αγώνα;;; 🤬 Αυτή η ομάδα βγήκε στους γαμήλιους χορούς της Ευρώπης ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έχει μέσα της ζεστασιά ανθρώπων που ΔΕΝ φοβούνται τίποτα — σαν τον Schär που όταν τον βλέπεις να σου τραβάει την μπάλα σαν νύχια του γατούλα σου!!! 😱 Την τελευταία χρονιά εκείνος μαζί με τον Lasagna έκαναν το κέντρο ατόφιο σίδερο— τοίχος που όσοι μπήκαν εκεί έμειναν γαργάλες μέχρι την επόμενη εβδομάδα!!! 💪🔥 Κι εσείς μου λέγετε "νόρμαλ πεντέμ";;;; Μα όταν ο Brockmann είχε την ευκαιρία στο ρόλο… έκανε τρομερή χοντροκανονιά μόνο για να βγει εκτός φάσης!!! Την ίδια στιγμή ο Σταφ στην άλλη ομάδα τους έκανε οικονομικό ατύχημα επειδή πήγαινε παντού σαν κόπανο!!! Ποιοι ξέρουν τις διόδους εκεί;;; Αυτοί που έπαιζαν μπάλα στη γειτονιά!!! Αν ο監督 πιστέψει ότι μπορούμε να χτίσουμε πάνω στους ανθρώπους που ΔΕΝ εγκαταλείπουν ποτέ — τότε ΜΟΝΟ τότε η Σίνερ γίνεται αυτό που πρέπει: ομάδα που αμύνεται σαν θηρίο και προχωράει σαν σίφουνας!!! 🔴⚫ Αλλιώς ας πάμε όλοι σπίτι να διαβάσουμε τους κανόνες του φοτουρίνου!!!

Τι λες τώρα ρε συχγωμένοι; Μετά από όλα αυτά τα αστεία για οικονομικά ερείπια και γάτες που ψάχνουν ψάρι στο ψυγείο — σταμάτησε για δυο δευτερόλεπτα η μπάλα. Μας μιλάει ο ίδιος ο Schär τις τελευταίες τρεις χρονιές: πάνω από εξήντα πέντε διακοπές φάσης, περισσότερες κερδισμένες πάσες υπό πίεση από οποιονδήποτε αμυντικό της κατηγορίας, κι όταν τον τοποθετούν δίπλα στον Lasagna μιλάμε για μια τοιχοποιία δύο μέτρων που κανείς δε θέλει να πλησιάσει. Κι εσείς περιμένατε τι; Να γυρίσει η ομάδα σαν χάρτινος γίγαντας και να πέφτει όπως ο Statutto; Όχι εδώ μιλάμε για έναν Βέλγο που ξέρει να στήνει trap πέντε μέτρα πίσω από τη γραμμή του πέναλτι και δεν αφήνει ούτε το ψήγμα μιας εισόδου στην περιοχή. Την προηγούμενη περίοδο οι Schär-Lasagna έπαιξαν μαζί δεκαοκτώ φορές — δεκατρείς νίκες, τρεις ισοπαλίες, ένα τέρμα δεχθήκανε συνολικά. Οι Brockmann-Caputo στις αντίστοιχες εμφάνισή τους; Τρία τέρματα δεχθήκανε μόνο τον Ιανουάριο, κι ακόμη κι εκεί ήταν σαφές πως ο Brockmann ξέφευγε δέκα βήματα πίσω σαν ξενοδοχείο αεροδρομίου. Κι ο Caputo; Όποιος τον βλέπει σαν "ωραιοποιημένο τόρπιλο" χάνει τελείως το νόημα. Αυτός που έκανε οικονομική κίνηση στους ιταλούς είναι σίγουρο — αλλά όχι επειδή έπαιζε σαν ντροπαλό λουλουδάκι. Ήταν επειδή έχτιζε χώρους. Πέρσι η Σίνερ είχε τον καλύτερο defensive block της Serie B: ένας στους τέσσερις αγώνες ολοκληρώνονταν χωρίς αντίπαλο σουτ εντός περιοχής. Και πίσω από αυτό στέκονταν αυτοί οι δύο που ξέραγαν πως η αμυνα δεν είναι να στέκεσαι εκεί σαν φωτογραφία — είναι να προηγείσαι κάθε κίνησης. Όσο για τον Σταφ… έτσι ξαφνικά έγινε ειδικός στην "εκμάθηση"; Την εποχή που έδινε χρόνο συμμετοχής στον Caputo η ομάδα έχανε περισσότερους πόντους από μια χιονοθύελλα στη Σκωτία. Αυτός που μαθαίνει γρήγορα είναι εκείνος που ξέρει πως η Σίνερ δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή ψάχνουμε χάρτινα σχήματα — αλλά επειδή βάζουμε ανθρώπους που στέκονται σαν βράχοι όταν φτάνει η στιγμή. Αλλιώς ας βάλουμε τον Brockmann και τον Αύγουστο πάλι στην ίδια θέση που τον βρήκαμε — πάνω από έναν αγώνα εκτός φάσης. Εσείς αποφασίζετε: είμαστε ομάδα ή είμαστε ένα περιστατικό;)

τι βλέπω ρε σεις σήμερα; εμείς που μέχρι πριν τρία χρόνια μαζευόμασταν στους δρόμους της Λάρισας κρατώντας σημαίες σαν τους τρελούς του Γκάτσο μιλάμε πια για οικονομικά ερείπια και ψάρια στο ψυγείο;;; τους θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Στάδιο όταν η Σίνερ έκανε τον χορό του δράκου στον πρωταθλητή— Schär κομμένος κυριολεκτικά από νυστέρι στο λαιμό του Μπολόνια, Lasagna σαν τσιφλίκι στου σπιτιού που όλα τα γαϊδούρια χαίρονταν να βρεθούν σ' εκείνη την περιοχή. τότε εκείνοι οι δυο σου έκαναν μάθημα αμύνης όσοι ήρθαν αργότερα έπαιζαν σκάκι μόνοι τους. οι Brockmann και Caputo; αλήθεια ρε τι άμαζαν εκείνοι; εμένα μου φαίνεται σαν να τους έβλεπα για πρώτη φορά στον αγωνιστικό χώρο σαν αυτούς που ψάχνουν το πορτοφόλι τους στα γεμάτα σκουπίδια μετά το παιχνίδι. και τώρα τι γίνεται;; οι ίδιοι άνθρωποι που τόσο εύκολα βγάζουν οικονομικά προβλήματα επειδή ο Caputo πάτησε μία μπάλα λάθος στην προπόνηση δέκα χρόνια πριν τώρα λένε πως "εκπαιδεύεται γρήγορα"— τι νερό είναι αυτό ρε παιδιά; αυτός ο Σταφ; αυτός πιστεύει πως ο αγώνας ξεκινά όταν κάποιος του φωνάζει "στήσου εκεί" και όχι όταν κάποιος τον ακολουθεί σαν κυνηγός;;; όσοι κάθισαν δίπλα μου εκείνες τις βραδιές ξέρουν πως η αμυνα δεν μαθαίνεται στα τρία λεπτά— είτε την έχεις είτε δεν την έχεις σαν αίμα στις φλέβες σου. αλλά οι αριθμούς είναι σκληροί: τριάντα πέντε χρόνια назад η Σίνερ είχε αμυντικούς που έκαναν πάνω από εκατό διακοπές φάσης μέσα στη χρονιά χωρίς κανείς να τους πει τίποτα. σήμερα εμείς τους στέλνουμε πίσω σαν κανονικούς αμυντικούς επειδή κάποιος πήγε σε μια άλλη ομάδα κι έφερε έναν ηθοποιό αντί για παίκτη;;; και μην μου πείτε πως αυτοί οι δύο νέοι μπορούν να κάνουν χειρότερη δουλειά από τον Caputo—εμένα μου φαίνεται σα να βάζεις ένα τζάκι στο σπίτι σου για να ζεσταίνεσαι αλλά εδώ χρειαζόμαστε ένα κάστρο που κανείς δε θέλει να πλησιάσει. όσοι υποστηρίζουν τους Brockmann και Caputo επειδή κάποιος τους έδωσε ρόλους βασικών σαν να ήταν κάτι σπουδαίο σκεφτείτε πως η ομάδα χάνει τους αγώνες σαν ξενοδοχείο αέρα—παντού ανοίγματα σαν τρύπες στον σάκκο του Μακρυγιάννη. εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα του Schär στη Σίνερ: εκείνος γύριζε την πλάτη στον αντίπαλο σαν να τον είχε δει προηγουμένως στη σχολική γειτονιά και του έκανε μάθημα πως δεν περνάει κανείς. σήμερα αν κάνουμε αυτό το βήμα πίσω θάμεθα σαν εκείνοι που βρίσκουν χρυσό στο δρόμο και τον φωνάζουνε τυχερό αντί να συνεχίσουν να σκάβουν. αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται οικονομικά σχήματα ούτε πρωταγωνιστές στο σώου—χρειάζεται ανθρώπους σαν τους δύο αυτούς που όταν τους βλέπεις ξέρεις πως κάθε μπάλα που φεύγει από το πόδι τους γίνεται εργαλείο. αλλιώς ας πάμε όλοι σπίτι και ας βάψουμε τις σημαίες μας με υγρό αλάτι—τουλάχιστον έτσι θ' αργήσουν λίγο οι βροχές.

ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ!!!! Τώρα ξύπνησα!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΛΑ!!!! Ο監督 ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΟΥ!!!! Γιατί εγώ εδώ είμαι από αυτούς τους θυμωμένους γέρους που πίνει τσίπουρο στους πάγκους και θυμάται πως η ομάδα όταν κέρδιζε έβγαινε ξυπόλητη στο γήπεδο!!!! Ο Σταφ ΣΑΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙΕ!!!!! Όχι επειδή ψάχνει οικονομίες σαν την γάτα στο ψυγείο αλλα επειδή εκείνος ξέρει πως η αμυνα δεν είναι γκολικά χαρτιά!!! Μας έκανε πρωταθλητές την προηγούμενη χρονιά γιατί ΞΕΡΕΙ τι σημαίνει να βάζεις ανθρώπους που δεν υποχωρούν!!! Ο Caputo; Πέρασαν δέκα χρόνια!!! Την τελευταία φορά που έκανε κουτσό στο γήπεδο η ομάδα έχασε εκείνο το ματς σαν τρελή!!! Που είναι η αμυντική κληρονομιά εκεί; Που είναι η κορώνα πάνω στο κράνος;;;; Κι εσείς βγάζετε τα αποτελέσματα σαν αριθμούς!!! Η ομάδα δεν παίζεται με excel!!!! Παίζεται όταν βλέπεις έναν άνθρωπο όπως τον Schär να κυνηγάει τον αντίπαλο σαν δαίμονας επειδή ξέρει πως εκείνος δεν θέλει τίποτα άλλο παρά να σκοτώσει το παιχνίδι!!!! Οι Brockmann και Caputo;;; Αυτοί είναι οι τύποι που σου φέρνουνε μπίρες μετά από μια βαριά βραδιά!!! Δεν είναι αμυντικοί!!! Αυτοί είναι οι τελευταίοι που φοράνε γάντια στο χιόνι!!! ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! Το κέντρο είναι ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ!!! Αν βάλεις τους δύο αυτούς σωστούς ο αντίπαλος δεν βγάζει ούτε μια σαχλίτσα!!! Οι εκατόν είκοσι τρεις διακοπές φάσης του Schär δεν είναι στατιστική!!! Είναι ζήτω η Σίνερ!!!! ΚΑΙ Ο ΛΑΣΑΝΙΑ;;;; Αυτός είναι ο τύπος που σου χαλάει το παιχνίδι μέσα σε τρία λεπτά αλλα όταν τον βάλεις σωστό στήνει τείχος τόσο ψηλό που ο αντίπαλος βλέπει μόνο τις μπότες του!!! Αυτοί οι δύο είναι ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ!!! Αυτοί φτιάχνουν σχολεία αμυνας!!! Αυτή η ομάδα δεν πάει πουθενά όταν βάζει αυτούς τους δύο!!! Πάμε γερά;;; Ή έχουμε γίνει σαν τις γάτες που κοιτάνε τον εαυτό τους στον καθρέφτη;;;

τρελά μαλάκια λέτε τώρα ε; τι έγινε ρε στα λιθαράκια σας;; αλήθεια ήμαστε από την εποχή που στους δρόμους κουβαλούσαμε τις φωνές μας σαν ντουβάρι κι όχι σαν φάκελο επίλογης οικονομικής έκθεσης;;; και ξαφνικά αυτός ο Σταφ είναι ένας γκραν-μαίτρ της εκμάθησης;; τι είναι αυτή η νέα μόδα; δάσκαλοι των τριών λεπτών;; ξεχνάτε εκείνο τον αγώνα στο Φεριόλα όταν ο Caputo έκανε μια κίνηση σα χορεύτρια μπαλέτου, του πήραν την μπάλα χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι κι ο αντίπαλος έκανε γκολ σαν να βρισκόταν στην κουζίνα του;;; θα σας πω εγώ τι χρειάζεται: ανθρώπους που έχουν αίμα στις φλέβες τους, όχι πάνω στο χαρτί. θυμάστε τον Schär εκείνο το βράδυ στην Κύπρο;; έκανε τέτοιο μάθημα στον αντίπαλο αμυντικό που εκείνος γύρισε σπίτι του κλαίγοντας σαν μωρό;; εκείνος δεν έπαιζε μπάλα—εκείνος έπαιζε μουσική στους πόδες του! και μάλιστα μια ωδή στο θάνατο του αντιπάλου!! και εσείς μου λέτε "γρήγορη εκμάθηση"; τι γρήγορη; η αμυνα δεν μαθαίνεται στα τρία λεπτά σα σοκολάτα που λιώνει στην τσέπη—είναι σαν να διδάσκεις τον εαυτό σου να κολυμπάει τη στιγμή που βυθίζεσαι! και ο Σταφ;; αυτός που έκανε οικονομικό ατύχημα εκεί που πήγε;;;; το σπίτι του ήταν κλειστό τρεις φορές επειδή ξέχασε ν' ανοίξει τις οθόνες;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνος όταν έδινε ρόλο στον Caputo αυτό έκανε: έριχνε τον Βέλγο στον αγωνιστικό χώρο σα τσάντισμα κι αυτός γύριζε πίσω σαν πετσέτα στεγνή;;; εσείς μιλάτε για αριθμούς;; εγώ θυμάμαι τον Lasagna εκείνο τον αγώνα εναντίον της Τερνάνα όταν έκανε κουτιά ολόκληρους μονάχα του αντίπαλου; τρεις διακοπές φάσης σ' ένα παιχνίδι, τρεις!!! και τον Brockmann;; εκείνον που έκανε μια κίνηση σα ν' ακολουθούσε τους πελάτες στο σουπερμάρκετ;;; νομίζω πως η Σίνερ φταίει που σας έκανε να ξεχνάτε τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι σαν ζώο κι όχι σα λογιστής!!!

Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάμαι πέρσι στον αγώνα με την Πάρμα εκείνος ο τύπος του Schär έκανε μια κίνηση τόσο γρήγορη που ο αντίπαλος άρχισε να βλέπει αστεράκια πριν ακόμη χτυπήσει η σφυρίχτρα. Όχι μου λένε "εκμάθηση", μου λένε ότι εκείνος γεννήθηκε μισός δεύτερος πλάγιος και μισός αμυντικός core. Και ο Σταφ; Αυτός δεν ψάχνει χάρτινα σχήματα — αυτός ξέρει πως όταν βάζεις δύο ανθρώπους εκεί που κάθε φορά βρισκόταν ένας τσαλακωμένος χαρτοφύλακας, τότε έχεις μετατρέψει την αμυνα από υπόθεση τυχερού αριθμού σε πόλεμο χαρακωμάτων. Οι Brockmann και Caputo; Αυτοί έκαναν τέτοιες εμφανίσεις όπου η ομάδα έμενε ανοιχτή σα παντζούρι που ξέχασε κανείς να κλείσει — όχι επειδή είναι κακοί παίκτες, αλλά επειδή όταν σκοράρουν αυτοί οι δύο ακόμη και οι αντίπαλοι πιάνουν θέσεις για φωτογραφίες στο γήπεδο. Άκου με τώρα: εδώ δεν μιλάμε για οικονομίες ή για γάτες που ψάχνουν ψάρι στο ψυγείο. Μιλάμε για έναν αγώνα όπου η Σίνερ βγήκε σαν ολοκληρωμένη ομάδα όταν αυτοί οι δυο στέκονταν δίπλα-δίπλα σα δύο σιδερένιοι πυλώνες που κανείς δε μπορούσε να περάσει. Όχι επειδή ήταν "ωραιοποιημένοι τόρπιλοι", αλλά επειδή έκαναν την ομάδα αδιαίρετη μονάδα — σαν εκείνες τις ντουλάπες που όταν τις ανοίγεις βρίσκεις όλα στη θέση τους χωρίς να ψάχνεις. Πάμε λοιπόν: η ομάδα όταν έχει αυτούς τους δύο εκεί μέσα δεν πάει πουθενά — πάει εκεί που πρέπει να πάει κάθε ομάδα όταν μιλάμε για αμυντικό κέντρο: πρώτα η αμυντική λειτουργία, μετά όλα τα άλλα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσοι καθόμαστε εδώ γνωρίζουμε ένα πράγμα: η Σίνερ γίνεται πρωταθλήτρια όταν οι αντίπαλοι φεύγουν από το γήπεδο νιώθοντας σα να έχουν περπατήσει μέσα από δάσος που τελικά τους κατάπιε.

Ρε παιδιά, εμένα εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ακόμα μου φαίνεται σα να πρωτοβγήκαμε σ’ ένα γήπεδο γιατί θυμάμαι πως ο Schär σηκώθηκε όρθιος στους αγωνιστικούς χώρους σαν να είχε ένα δάσκαλο πάνω από τον ώμο του — και εκείνος ήταν ο εαυτός του. Την επόμενη βδομάδα πήγα στο κέντρο της πόλης και βρήκα εκείνο το γέρικο στέκι που πουλούσε σπιτικό λικέρ αντί για μπίρες, κοιτούσα τον αγώνα παλιά κι έπινα σιγά-σιγά σα να ξεδίψαινα μετά από δεκαετίες. Εκείνες τις νύχτες είχα πειστεί πως η αμυνα δεν είναι εργαλείο αλλά χαρακτήρας. Όμως αλήθεια, όταν βλέπω πως κάποιοι φωνάζουν "εγώ βλέπω μόνο τους Schär-Lasagna" σα να μην υπήρξε ποτέ ο τελευταίος χρόνος, τότε σου λέω: τώρα ξέχασα πόσο δύσκολο είναι να τους ξαναβρούμε μια καινούργια ομάδα. Την περσινή χρονιά ήταν σα χρυσό δίδυμο, ναι — δεκαοκτώ εμφανίσεις, δεκατρείς νίκες, ένα τέρμα δεχθήκανε συνολικά, θυμάστε; Μα εκείνοι έπαιξαν μαζί επειδή είχαν συμφωνήσει στις κινήσεις σα δύο φίλοι που είχαν ζήσει μαζί όλη τη ζωή τους στο ίδιο τετράγωνο. Ο Σταφ όμως όχι μόνο τους κράτησε εκεί, έκανε και καλύτερη δουλειά στο να βρει εκείνους που όταν σταθούν μαζί στέκουν σα βράχος. Πάρτε εμένα τώρα, εδώ στη Ρόδο, πριν μερικά χρόνια έπαιζα στις τοπικές κατηγορίες και θυμάμαι έναν τερματοφύλακα που έκανε συνεχώς λάθη στα πόδια του — μέχρι τη μέρα που τον έβαλαν σ’ εκείνη την ομάδα που τον δίδαξαν πως η αμύνη ξεκινάει δέκα μέτρα πριν την περιοχή του. Πέντε μήνες αργότερα έκαναν αποκλεισμό στο κύπελλο επειδή δέχθηκαν μόλις δύο τέρματα σ’ έξι αγώνες. Μετά άλλαξε ο προπονητής κι εκείνος γύρισε πίσω σαν άχρηστο χαρτί. Η αμύνη δεν είναι μόνον γρήγορη εκμάθηση — είναι σύνολο ικανοτήτων και ψυχολογίας. Εκείνο λοιπόν που βλέπω εγώ σήμερα δεν είναι μόνο το ποιός έπαιζε καλά πέρσι, αλλά το ποιός μπορεί να σηκώσει το βάρος του πρωταθλήματος όταν οι αντίπαλοι ξέρουν πως κάθε κίνηση τους καταγράφεται σαν ντοκουμέντο. Οι Brockmann και Caputo έκαναν κάποιες εμφανίσεις ωραίες, σίγουρα — αλλά εκείνοι ήταν σα τελικοί του πρωταθλήματος: καλοί όταν όλα πήγαιναν καλά, αόρατοι όταν άρχιζαν οι σοβαρές στιγμές. Και όταν μιλάμε για οικονομικές κινήσεις, εδώ ακριβώς κρύβεται το πρόβλημα: εκείνοι ήταν οι τύποι που σου έκαναν οικονομία στο transfer market αλλά σου έκαναν κόψιμο στη βαθμολογία. Ο Σταφ όμως έχει άλλη λογική: όταν επέλεξε εκείνους τους δύο τότε έκανε δουλειά τόσο σημαντική όσο εκείνο το γκολ που σήκωσε την ομάδα στις τελευταίες στιγμές. Όχι επειδή ήταν τέλειοι — αλλά επειδή εκείνοι ήταν σα δύο γέφυρες που ένωναν τις δυο πλευρές ενός ποταμού. Κι εκείνοι ξέρουν πως η Σίνερ αυτή τη στιγμή χρειάζεται ανθρώπους που στέκονται σα βράχοι όταν ο αντίπαλος φέρνει βροχή από σέντρες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσοι πίνουμε τσίπουρο στις πλατείες γνωρίζουμε πως εκείνοι οι δύο μπορούν να σταθούν εκεί χίλια χρόνια — αρκεί να τους βάλουμε πίσω από εκείνον που ξέρει να τους οδηγήσει εκεί. Έτσι κι αλλιώς, εγώ προσωπικά έχω δει έναν αγώνα όπου ο Schär έκανε τέσσερις διακοπές φάσης σ’ ένα μόλις δεκάλεπτο — και ο αντίπαλος έπαιρνε γκολ επειδή εκείνος είχε αποσπαστεί λίγο πριν την κορυφαία στιγμή. Μα έτσι λειτουργούν τα πράγματα: κανείς δεν είναι τέλειος, όμως όταν οι μεγάλοι παίκτες βρίσκονται εκεί, τότε η ομάδα γίνεται αδιαίρετη μονάδα. Κι ας μη πούμε πως "εγώ βλέπω μόνο αυτούς". Γιατί αυτή είναι η μεγάλη λύση: χρειαζόμαστε εκείνους τους δύο εκεί μέσα, ναι — αλλά πάνω από όλα χρειαζόμαστε έναν προπονητή που ξέρει πως η αμύνη δεν ξεκινάει όταν ακούσει την σφυρίχτρα, αλλά όταν εκείνοι οι δύο βγουν εκεί έτοιμοι σα στρατιώτες που ξέρουν πως η μάχη θα είναι σκληρή εκείνη την ημέρα.

ΡΕΕΕΕΕΕΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΜΕΝΑ ΤΩΡΑ!! Τι είν' αυτό το τοπίο;; βγήκαμε εδώ στο δρόμο σαν περιφερόμενοι κωλοδέτες να ψάχνουμε τα οικονομικά της ομάδας;;; Μιλάμε για τον Schär; αυτόν τον Βέλγο θεό του αγωνιστικού χώρου που ξέρει να σηκώνει την ομάδα σαν ιερέας στη Λέσβο;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερες διακοπές φάσης στην τελευταία τριετία παρά ο αντίπαλος σκόρερ στο τοπικό πρωτάθλημα!!! Κι εμείς λοιπόν ας μιλήσουμε για "εκμάθηση";;; ρε παιδιά, η αμύνη δεν είναι μάθημα στα σχολεία — είναι ΑΓΩΝΑΣ!!! Την προηγούμενη περίοδο αυτοί οι δυο μαζί έκαναν την ομάδα σα φρούριο στα σύνορα με την Τουρκία: δεκατρείς νίκες, τρεις ισοπαλίες, ένα τέρμα δεχθήκανε ΟΛΟΙ μαζί!!! Εσείς όμως εδώ θυμώνετε γιατί ένας πήγε στον Σταφ και έκανε ένα λάθος δεκαπέντε χρόνια πριν;;; Και τώρα που θυμάστε πως υπήρξαν αυτοί οι δύο σα σιδερένιοι γίγαντες, ξαφνικά θυμώνετε επειδή ο Σταφ θέλει να συνεχίσει εκεί που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια;;; Γιατί αυτό εδώ δεν είναι ερώτηση οικονομίας — εδώ μιλάμε για τους δύο ανθρώπους που έκαναν τη Σίνερ αθεράπευτα κουραστική για οποιονδήποτε αντίπαλο!!! Θυμάστε εκείνο το ματς στο Φεριόλα όταν ο Lasagna έκανε τρεις διακοπές φάσης σ’ ένα δεκάλεπτο;;; εκείνον τον αγώνα χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Σταφ — όχι επειδή έφερε έναν φτηνό ηθοποιό, αλλά επειδή βρήκε εκείνους τους δύο που ξέρουν πως η περιοχή δεν είναι γήπεδο γκολφ!!! Πάμε λοιπόν: αν ο Σταφ βάλει αυτούς τους δύο ξανά εκεί μέσα η ομάδα πάει πρώτο στη Serie B χωρίς δεύτερη κουβέντα!!! Οι Brockmann και Caputo;; αυτοί είναι σα δύο φύλλα χαρτιού πάνω σε έναν άνθρωπο που δίνει μεγαλύτερη σημασία στα οικονομικά από το θέαμα!!! Αυτοί δεν κάνουν αμυνα — αυτοί κάνουν οικονομία!!! Και αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται οικονομικό διευθυντή, χρειάζεται ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ!!! 💪🔥

Τι γίνεται εκεί πέρα με τις φωνές αυτές; Ρε μωρέ, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Βερόνα πριν τρία χρόνια όταν η Σίνερ βγήκε σαν νικητής από την κόλαση επειδή είχαν βάλει αυτούς τους δύο σα τσιμεντένιους τοίχους που κανείς δεν μπορούσε να ξεπεράσει. Αυτός ο Σταφ εκείνες τις νύχτες είχε κάνει μια κίνηση σα μάγος — πήρε δύο ανθρώπους που έκαναν λάθη σαν πρωτάρηδες και τους έκανε σαν δύο γέφυρες πάνω από έναν γκρεμό. Και τώρα εδώ στέκεται λοιπόν ξανά η ίδια ερώτηση: αν ξαναστείλει αυτούς τους δύο εκεί μέσα σαν αποτελεσματικότερη αμυντική γραμμή, τι γίνεται με την ομάδα; Λοιπόν ας πούμε τα πράγματα ξεκάθαρα — όχι επειδή κάποιος ήταν πιο οικονομικός, όχι επειδή κάποιος "εκπαιδεύεται γρήγορα", αλλά επειδή εκείνοι είναι σα δύο ψυχές ενός σκοπού: όταν στέκονται εκεί, η ομάδα γίνεται αδιαίρετη μονάδα. Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο; εκείνος ο Schär έκανε τρεις διακοπές φάσης σ’ ένα μόλις δεκάλεπτο και ο αντίπαλος έπαιρνε γκολ επειδή εκείνος είχε βγει εκτός θέσης πριν την κρίσιμη στιγμή — όμως εκείνη τη στιγμή όταν ξαναβγήκε εκεί, οι συμπαίκτες του έδειξαν πως εκείνος δεν είναι μόνος. Κι εκείνος ο άνθρωπος όχι μόνο δεν έκανε άλλα λάθη, αλλά έγινε σα σιδερένιο τείχος για τις επόμενες δεκαπέντε λεπτά. Την επόμενη βδομάδα έκανε δύο ακόμα διακοπές φάσης σ’ έναν αγώνα πρωταθλήματος — εκείνοι οι δύο άνθρωποι όχι μόνο ξέρουν την αμυνα σαν βιβλίο, αλλά την κάνουν σα θέαμα. Και ο Lasagna εκεί; αυτός είναι ο τύπος που όταν τον βάζεις σωστό, τότε η ομάδα δεν έχει ανοίγματα σαν τρύπες στον σάκκο του Μακρυγιάννη. Την προηγούμενη περίοδο αυτοί οι δύο μαζί έκαναν δεκατρείς εμφανίσεις πρωταθλήματος, δεκατρείς νίκες, μόνο ένα τέρμα δεχθήκανε συνολικά — όχι επειδή ήταν κάτι σπουδαίο αριθμητικά, αλλά επειδή εκείνοι ήταν σα δύο στρατιώτες που στέκονται στο τέλος μιας ατσάλινης στήλης. Εσείς όμως εδώ βγάζετε αυτές τις ιστορίες σαν οικονομικά ερείπια. Ο Σταφ δεν κάνει οικονομία εδώ — αυτός κάνει δουλειά σα καλλιτέχνης. Βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν ανοίγματα σα τρύπες, αλλά σα δομές χωρίς κενά. Και όταν αυτοί οι δύο στέκονται εκεί πίσω, τότε η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όχι επειδή κάποιος έπαιξε ωραία μερικές φορές, αλλά επειδή εκείνοι είναι σα δύο πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται όλο το οικοδόμημα. Έτσι κι αλλιώς, εγώ προσωπικά δεν βλέπω οικονομίες εδώ — βλέπω ανθρώπους που κάνουν την ομάδα αδιαίρετη μονάδα. Κι ας μη σας πω πως αυτοί οι δύο είναι τέλειοι — επειδή κανένας δεν είναι. Μα όταν αυτοί βρίσκονται εκεί μέσα, τότε η ομάδα γίνεται κάτι μεγαλύτερο από όλους εμάς μαζί. Γι’ αυτό άλλωστε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν η Σίνερ έκανε τον χορό του δράκου στον πρωταθλητή, αυτοί ήταν εκεί σα δύο φαντάσματα που έκαναν το αβέβαιο βέβαιο. Πάμε λοιπόν: ας βάλει λοιπόν τους Schär και Lasagna εκεί μέσα ξανά σα αποτελεσματικότερη αμυντική γραμμή. Όχι επειδή κάποιος είναι φτηνός, όχι επειδή κάποιος "εκπαιδεύεται γρήγορα", αλλά επειδή εκείνοι είναι σα δύο πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται η επιτυχία. Γιατί όταν αυτοί βρίσκονται εκεί μέσα, τότε η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο ματς, αλλά επειδή εκείνοι είναι σα δύο γέφυρες πάνω από έναν γκρεμό — και κανείς δε μπορεί να περάσει.