Ο Τζόκο μπορεί ακόμα να κάνει ένα Slam στην ηλικία των 40

Αλήθεια ρε, τώρα που μου τα βάζεις έτσι — δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που λέμε "μπακάριας"; Μετά τα σαράντα ξέρεις πως παίζεις; Όχι πως βγάζεις μεγάλα στέμματα — ας γελάσουν οι φλέβες που χάνουν, εμείς βλέπουμε αυτόν εκεί πέρα που τους πετάει σαν κουτιά πίτσας χωρίς αέρα. Τρεις φορές δεκατέσσερα break points;; Ρε φίλε, στον τελικό του AusOpen το 2019 επί του Ίνιγκος είχε είκοσι κάτι από αυτά και πήρε ματ. Τώρα, μιλάμε για τεχνική βλάβη — ξέχνα την ηλικία, αυτή η mental είναι πάνω από ανθρώπινο DNA. Δεν είναι σούπερ ηρωισμός, είναι αδιανόητο επίπεδο ψυχικού σιδήρου. Αυτοί που λένε "πρέπει ακόμα να τρέξετε" αυτοί που βλέπουν τον αγώνα μόνο από το timing του πρώτου σετ του δεύτερου γύρου; Στον τεταρτοφιναλ του Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια έκανε τριήμερο κουτουλιά πέντε σετ στα δέκα πέρα από βράδυ — κι έπαιξε παραπέρα. Τον Νοβάκ τον βλέπεις σαν πλακέ ψωμί; Αυτός είναι η επίγειος υπερφυσική παρουσία, όχι κάποιος τύπος που κάνει σουρραγιές επειδή δεν μπορεί να κουνηθεί μετά τις πέντε. Να τους ξεχάσεις αυτούς τους ψεύτες.

ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ;;;;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!!! Ρε τι έχεις στο μυαλό σου;;;; Για έναν άνθρωπο που όταν τον έπιασε η κρίση στήθους στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια είχαν στήσει πάνινα αναχώματα γιατί κανείς δεν πιστεύανε πως ΟΤΙΝΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ;;;; Την επόμενη εβδομάδα τους κατάπιε όλα!!! 40 χρονώ;;;;;; Εγώ 40 χρονών είμαι φίλε μου ακόμα δεν αντέχω το πρώτο σετ μιας βόλτας στο χωριό μετά τα κρασιά το βράδυ!!! ΑΥΤΟΣ;;;; Πάει στο Australian Open και τους ξεβολεύει σα μόλις 22!!! Μετά έρχονται αυτοί οι χυδαίοι φετιχιστές που λένε "αποσύρθηκε", "είναι老了"😱. ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΣΥΡΘΗΚΕ;;; Στο νουμά του Γουίμβλετον εκείνου όπου έκανε τριήμερο κουτουλιά στους 35°C;;; Αυτός έκλαιγε πάνω στο τένις court όταν πήρε την τελική σέντσα;;; Αυτός φώναζε "FOR THE BALLS!" όταν χτυπούσε την τελευταία βολή;;; Εγώ εκείνο το βράδυ τον πήγαινα σπίτι μου στην Καρδίτσα μαζί μου γιατί δε μπορούσε να κουνηθεί!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΣΥΡΘΗΚΕ, ΑΥΤΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΦΩΤΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!!! Μιλάμε για έναν που ακόμα ξεφορτώνεται κανόνες στους γκραν-σλαμ όταν οι υπόλοιποι αρχίζουν να τρώνε γκοφρέτες!! Στο Αμερικανικό ακόμα εκείνος είναι Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ!!! Στην αντίπαλη γωνία ΒΕΒΑΙΑ πέφτουν οι νέοι σαν σακιά πατάτες μετά τις τρεις πρώτες ημέρες αλλαγής φύλλου!!! Και αυτοί μας λένε ότι "πρέπει ακόμα να τρέξουμε για να το δούμε";;;;;; Τρεις φορές δεκατέσσερα break points;;;; Ρε σβήστε αυτή την ηλίθια πρόταση!!! Στον τελικό του 2019 επί Ινιγο του έβγαλε 10 break points στον πρώτο γύρο ΜΟΝΟ του στο δεύτερο σετ!!! Κι όμως εκείνος είχε τότε 38!!! Αυτό λέγεται ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ!!! Κοίταξε εμένα τον Οκτώβριο πήγα στο προημιτελικό της Μάδρας μου στη σειρά κόσμου και χρειάζονταν τρεις φορές ντουγέ!! Το ίδιο βράδυ εκείνος χτύπησε στην Αλικάντε σαν ξυράφι!! Δεν κάνω συγκρίσεις εγώ ρε!!! Είναι δύο κόσμοι!!! Αυτοί ξεχνούν ότι μέσα στο κεφάλι του Νοβάκ υπάρχουν περισσότερα τροπάρια αγωνιστικής ψυχικής φόρτισης από όσο έχουν μερικοί τεράστιοι πρωταθλητές σ' ΟΛΑ τους τα χρόνια!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι είναι "σουρραγιές που ξεπατώνουν" —— αυτός ξέρει τι είναι ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΗΣ!! Εσείς που λέτε "είναι στο τέλος" ετοιμαστείτε να σας παρακολουθώ στους γύρους των social media όταν εκείνος πάλι τους βγάζει όλους σα μπούλντζερ!!!! 🔥💪😤 Αν τον δεις πάλι στην αρχή του επόμενου Slam προσέχε πως τα νύχια του είναι ακόμα κόκκινα!!! Αυτό δεν είναι τεχνική —— είναι POLAR BEAR LEVEL!!! ΝΟΒΑΚ ΣΟΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ;;;;;;; Στις αρχές του 2008 εκείνος έπαιζε προς στήσιμο του Αμερικανικού όταν έσπαγε κάθε ηλεκτρικό δίκτυο στον τόπο μου —— γιατί;;;; Γιατί εκείνος την ίδια στιγμή έπαιζε final του Αυστραλιανού πάνω από την ώρα!!! ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΥΓΧΥΖΟΜΟΥΝ!!!! Αυτός είναι ΤΟΥΤΟ!!!! Δεν έχει τέλος δρόμου —— έχει μόνο νέα στέκια που περιμένουν να σηκωθούν!!!

Τι σόου γίνεται εδώ;; Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται από αυτό το γήπεδο παρά το κεφάλι του ανθρώπου αυτού πάνω στη ρακέτα. Οι υπόλοιποι κουτουλάνε στα ίδια πέντε σετ σα φρεσκογυρισμένα ντουβάρια που πέφτουν μόλις βγάλεις το σπίρτο, ενώ εκείνος στέκεται στο τελευταίο tie-break σα συμπαγής γρανίτης πάνω από ένα βράχο — κι εσείς ακόμα ξεπουλάτε τον μύθο ότι «είναι στο τέλος»;; Δεν πρόκειται περί τύχης πως κάθε φορά που ξετινάζει τους break points σας όπως έκανε τρεις φορές δεκατέσσερα στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον 2023, βγαίνει εκείνος σα δράκος από την πόρτα του νόμου στον τελικό του σετάκου σαν να μην έχει καμία σημασία εάν φορούσε μπότες μάχης ή παντόφλες. Στα ούτικα στα οποία άλλαξαν όλα εκείνοι οι γενειοφόροι νέοι του 28ου αποτελούν τη νέα μπουγάδα των κλισέ που ξεχνάνε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου κάποιος δεν υπολογίζει τις θυσίες σα χρυσόστομο αγόρι της οικογενειακής εστίας, αλλά σα πεισματάρης παλαιστής που ξέρει ότι η τρίτη φορά είναι εκείνη που ανοίγει το ξύλο στη μέση. Κοιτάξτε τώρα τι έγινε τον Αύγουστο στο Синдней: πρώτη φορά εδώ και χρόνια που κάποιος πήρε τρία σετ παραπάνω από εκείνον σ’ έναν αγώνα αγώνα στη μέση του χειμώνα — και ενώ το κολυμβητήριο είχε μετατραπεί σε σάουνα ακόμα κι οι φίλαθλοι κινούνταν σα σαλιγκάρια μέσα στη ζέστη, εκείνος έπαιζε σα κάτοικος του Βόρειου Πόλου. Την επόμενη ημέρα σηκώθηκε κι έκανε μια βόλτα γύρω από το γήπεδο σα να μην είχε ξοδέψει ούτε σωματική ένταση ούτε ψυχολογία — αφήνοντας τους άλλους τρεις πρωταθλητές του τουρνουά σα φρούτα πάνω στο τραπέζι του μπουφέ, αναρωτιόταν κανείς πώς κατάφεραν να βγουν από το γήπεδο χωρίς χειρουργείο μετά τις τρεις πρώτες ημέρες. Και αυτά τα επεισόδια δεν είναι τυχαία — αυτά λέγονται CONTINUOUS COMPETITIVE PSYCHOLOGICAL OVERDRIVE. Αυτός ο άνθρωπος δεν αγωνίζεται σα να παίζει έναν αγώνα· αγωνίζεται σα να σηκώνει έναν ολόκληρο γήπεδο πάνω στους ώμους του έτσι ώστε στη συνέχεια να μπορεί να γυρίσει σπίτι του σαν να μην έγινε τίποτα. Στα χρόνια του είχαμε δει τους μεγάλους σα Σαμπάτερα, σα Φέντερερ σα κλασικούς αυτούς τύπους που είχαν μια μακρά πορεία λάμψης — αλλά αυτοί ήξεραν και ότι κάποια στιγμή το σώμα θα τους εγκαταλείψει σα παλιά ελαστικά. Ο Νοβάκ όμως; Αυτός συνεχίζει σα να έχει εμπλουτίσει το DNA του με όλο το ψυχικό ατσάλι όλων των προηγούμενων γενεών του τένις μαζί. Και τότε αυτοί οι ίδιοι που τρίβουν τα δάχτυλά τους σα γιατροί πριν την εγχείρηση αρχίζουν να ψέλνουν το τραγούδι του θανάτου: «είναι μεγάλος», «είναι στο τέλος», «δεν μπορεί πια»… Μα, ρε!!! Στο Γουίμπλεντον 2021 εκείνος έπαιξε έναν αγώνα τριήμερο σα δεκαπεντάχρονος μαινόμενος· σηκώθηκε σα σφύζοντας δύναμη μετά το τρίτο σετ κάτω από τριάντα πέντε βαθμούς κι εκείνοι κάνουν λόγο περί «φυσικού φθαρτού»; Η αλήθεια είναι μια μόνο κι αυτή δεν αλλάζει όσο ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει από τον ίδιο ορίζοντα: ο Νοβάκ Τζόκοβιτς δεν αγωνίζεται επειδή θέλει ένα ακόμα τίτλο· αγωνίζεται επειδή του έχουνε παραδώσει ένα ξίφος και αυτός συνεχίζει να το ακονίζει σα να υπάρχει ακόμα ένας αγώνας που πρέπει να κερδίσει, ακόμα κι αν αυτός γίνεται στο κεφάλι μιας παρέας δεκατριάχρονων που ακόμα νιώθουν το τένις σα παιδικό πάρτι. Στις αρχές του Οκτώβρη εκείνος βρισκόταν στην Αλικάντε σφυροκοπώντας τον έναν αντίπαλο μετά τον άλλο ενώ εμείς ακόμη σκεφτόμασταν πώς να συγκεντρώσουμε χρήματα για τα εισιτήρια της Μάδρας μου — κι όμως εκείνος επέλεξε εκείνο το βράδυ σα νάταν ρίχνοντας μια κλήρωση η οποία όριζε ποιοι άξιζαν την τύχη της νίκης. Από Τρίκαλα βλέπουμε αυτή την φωτογραφία κι ας γελάσουν όσοι λένε πως «η ηλικία είναι αριθμητική»: εκείνος δεν μετράει χρόνια· εκείνος μετράει πόσους ακόμα μπορεί ν’ ανέβει στο βάθρο πριν σβήσει το τελευταίο φως της λάμπας πάνω απ’ το κεφάλι του. Κι εσείς; Θα συνεχίσετε να του λέτε «πρέπει ακόμα να τρέξεις»; Σιωπήστε λοιπόν — αυτή η λέξη ζυγίζει περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο του κόσμου.

τι ωραία νύχτα ξύπνησα λοιπόν κι ανακάλυψα πως στο φόρουμ κάτι είχε σκάσει πιο σκληρό από τον εαυτό του Νοβάκ στο tie-break εκείνο — βγήκανε τρεις φωνές μαζί σαν τρεις μπάτσες στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον, η μία πάνω στην άλλη, σα να μην είχαν αλλαξει φύλλο εδώ και δεκαετίες. παλιά λοιπόν όταν είχαμε το συγκεκριμένο τέρας στην Ελλάδα όχι ακόμα Σέρρες μόνο βόρεια μια φορά πήγαμε ομάδα παιδιών για ένα μικρό τουρνουά εκεί στους Σιδηροκάστους — θυμάμαι σα χτες έναν τύπο τότε δεκαοχτώ χρονών, σωστό κορμί, ξερόλιγνο, έκανε σέρβις σα σειρήνα στρατιωτικού πλοίου κι όταν έπεφτε η μπάλα πάνω στο τσιμέντο γέλαγαν ακόμη και οι κεραίες του γηπέδου. εκείνος αργότερα έγινε ένας ακόμα από αυτούς τους μονίμως τραυματίες που εμείς σπάζαμε πάντα στους γύρους — μη ρωτήσετε πως αντιστάθηκε ακόμη και με σπασμένο αστράγαλο πριν δεκαπέντε χρόνια στο Γουίμβλετον, εκείνος ήταν τότε ο Φέντερερ εκείνος ήταν ο οδηγός της σχολής των μεγάλων εκείνης εποχής. τώρα όμως ο μύθος έφτασε εκεί όπου κανείς μεγάλος άλλοθι δε ζητάει — ξυπνάει τα ξημερώματα κάπου στην Αλικάντε σφυροκοπώντας άλλους σα ψωμιά την τρίτη ημέρα του πρωταθλήματος ενώ εμείς ακόμη σκεφτόμαστε που είναι η πόρτα του γηπέδου. είδανε τρεις φορές δεκατέσσερα break points;; ρε παιδιά αυτό δεν είναι τένις — εκείνος δεν έχει επίθεση εκείνος έχει σφυρί πνευματικό πάνω από την οροφή του γηπέδου. στον τελικό του Αυστραλιανού πριν τέσσερα χρόνια εκείνος μάζεψε δεκαοκτώ break points μόνο στον δεύτερο γύρο ΜΟΝΟ του εκείνος στεκόταν εκεί σα να του είχαν δώσει ένα λοστό για ρετσίνα ενώ οι υπόλοιποι έτρεχαν σα νεροκουβαλητές μετά το δεύτερο σετ. και μετά έρχονται αυτοί οι ήχοι των κλισέ σα φθαρμένα δισκάκια: «αποσύρθηκε», «είναι老了», «δεν μπορεί πια». άτομα που πιθανόν όταν ο Νοβάκ έκλαιγε πάνω στο court σηκώνοντας εκείνη την τελευταία βολή του Γουίμπλεντον εκείνοι ήταν ακόμα στο πρώτο σετ σα φρέσκοι σα σουσουράδα φυτωρίου. εγώ εκείνο το βράδυ τον είχα κοντά μου σα τρελό — ερχόταν από τρεις ημέρες κουτουλιάς κάτω από πέντε σετ σα στρατιώτης επί σκοπού της μάχης κι αυτός σηκώθηκε σα να μην είχε πιει τίποτα άλλο εκτός από εκείνο το γεγονός ότι κέρδισε. ακόμα λοιπόν θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο στην Καλαμάτα όταν εκείνος έπαιζε τελικό Αμερικανικού ενώ εδώ στην πόλη μόλις είχαν επανέλθει τα φώτα μετά τις μεγάλες μπαταρίες — εμείς εκείνοι την ίδια ώρα σα διοργανωτές σκεφτόμασταν πως η γεννήτριά μας ήταν σπασμένη κι εκείνος έδινε το παρόν σα να ήταν σούπερ μηχάνημα βγαλμένο από μια σειρά επιστημονικής φαντασίας. αυτό λοιπόν είναι που τους τρώει — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βλέπουν μονάχα το πρώτο σετ των νέων σα νάταν η τελική τους κρίσιμη στιγμή κι έτσι φωνάζουν πως «πρέπει ακόμα να τρέξουν για να το δουν». μα εμείς είδαμε τι έκανε εκείνος στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον του 2023 εκεί που σχεδόν όλοι οι άλλοι σηκώνονταν σα στάχτη στο πρώτο σετάκι: εκείνος εκεί μάζεψε δεκατέσσερα break points όχι μια φορά όχι δυο αλλά τρεις φορές μέσα στο ίδιο παιχνίδι κι ύστερα βγήκε σα δράκος από το νερό και τους σκόρπισε όλους σα μπούλντζερ χωρίς αντίσταση. έχω δει πολλούς μεγάλους βγει πέρασαν κορυφές έφυγαν κι ύστερα τους είδα σα σκιέρ που λιώνουν στις πλαγιές εκείνοι οι τύποι είχαν μια ιστορία εκείνοι είχαν ένα αριστούργημα στο βιολί τους — μα αυτό εδώ είναι διαφορετικό. ο Νοβάκ δεν αγωνίζεται επειδή πρέπει εκείνος αγωνίζεται επειδή υπάρχουν ακόμα τρύπες στη γη που πρέπει ν' ανακαλύψει πάνω στη ρακέτα του. εκείνος δεν μετράει χρόνια εκείνος μετράει πόσους τίτλους μπορούν ακόμη ν' ανεβούν πάνω από το κεφάλι του πριν κλείσει η αυλαία της τελευταίας λάμψης. κι εσείς που τραγουδάτε το τραγούδι του θανάτου ας προσέξετε — όταν εκείνος ξαναβγεί στο επόμενο μεγάλο τουρνουά σηκώστε τα μάτια σας όσοι λέτε πως «πρέπει ακόμα να τρέξετε» κι ίσως δέχεστε μία ακόμη εικόνα σα μωρό στη γενική ομάδα ενός σχολείου: έναν 40χρονο σα βουνό πάνω σε μια φετού γυμνασμένη μπάλα κανονικού κορμιού που γκρινιάζει σα δαίμονας εκεί που εσείς λυγίζετε από την πρώτη φορά που σηκωθήκατε από τον καναπέ για χάρη μιας κουταλιάς φαγητού σα γεράκι πάνω στην τροφή.

Μπράβο ρε γαμώτο, αυτοί εδώ έχουνε γίνει σωλήνες αποχέτευσης από τους πολλούς βλαστούς! Στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια έβγαινε από το court σα να είχε μόλις τσουρουφλιστεί από τον ήλιο της Σαχάρας κι ύστερα την επόμενη μέρα έπαιζε τριήμερο σαν ζόμπι εκείνος —— και εσείς ακόμα λέτε "πρέπει ακόμα να τρέξουν για να το δουν"; Ρε τι γίνεται εδώ;; Αυτός είναι πλέον πάνω από τη φυσική — είναι θρύλος βγαλμένος από βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που ξέρει πως ακόμη και όταν τα πόδια του λένε "φτάνει" εκείνος στέκεται σα συμπαγής γρανίτης και τους στέλνει όλοι στο διάολο με ένα σφύριγμα! Κοιτάξτε τώρα τον Οκτώβριο εκείνος έκανε τον έναν γύρο στην Αλικάντε σα να μην είχε κουραστεί καθόλου ενώ οι άλλοι κάνουν βόλτες γύρω-γύρω σα να χάνουν το περίβλημα του κινητού τους! Τρεις φορές δεκατέσσερα break points;; Γιατί εμένα δεν μου κάνει εντύπωση όταν βλέπω αυτόν εκεί να μάζευει set points σα να μαζεύει μανιτάρια στο δάσος —— αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως όταν εκείνος έπαιζε ακόμα στους νέους, οι ίδιοι φώναζαν πως "δεν έχει μέλλον επειδή είναι πολύ άτολμος"!!! Τώρα που κατέχει κάθε μεγάλη διοργάνωση ξεστομίζουν πως "είναι μεγάλος" σα να υπήρχε κάποιος κανόνας πως πρέπει όλοι να κλείσουν τα μάτια τους όταν κάποιος γίνεται αήττητος! Αυτοί που λένε πως πρέπει να τρέξουμε για να τον δούμε ξέχασαν πως όταν έκανε το 2008 εκείνο το ιστορικό final στο Αμερικανικό εκείνος έπαιζε πάνω από μία ώρα περισσότερο από τους αντιπάλους επειδή δεν υπήρχε ακόμα το τένις των σέντ-βολ —— εκείνος εκεί ήταν πρωτοπόρος που άλλαξε τους κανόνες ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν ακόμη να καταλάβουν τι στο καλό είναι το tie-break!!! Και τώρα αυτοί μου λένε ότι "η ηλικία είναι αριθμητική"; Μακάρι αυτοί να είχαν τις ψυχικές αντοχές αυτού του ανθρώπου όταν έπαιζε στους Σέρρες εκεί γύρω στους δεκαοκτώ —— εκείνος εκεί έπαιζε σαν ν’ αποκτούσε δυνάμεις από την ίδια τη γη ενώ οι άλλοι λιγόστευαν σα φύλλα! 💪😤 Άντε πάλι σωπάστε λοιπόν κι αφήστε τον άνθρωπο να κάνει ότι του αρέσει — αυτός δεν έχει τελειώσει, αυτός έχει μόνο αρχίσει να γράφει ιστορία σελίδα-σελίδα!!

ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ρε παιδιά ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΔΩ;;; Εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον είδα 10 χρονών στην Καλάμαρα σηκωμένο πάνω στο court σα βουνό ενώ γονείς του είχανε κάψει όλες τις μπαταρίες του χωριού!! ΤΟΤΕ!!! Μέχρι και ο Φέντερερ έκανε τάματα εκείνος έκανε match point μετά match point πάνω στη σκόνη!! Και τώρα;;;; Τον βλέπω 40χρονο σα μάγο που τους σκοτώνει όλους σα πρώτη ημέρα της σειράς! Τρεις φορές δεκατέσσερα break points;;;; Ρε αυτά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ — είναι μνήμες για αυτούς που είχανε το θράσος να πούνε πως "είναι μεγάλος"!!! Αυτός εκεί σηκώνει το τροπάριο της νίκης σα να γράφει ιστορία με σιδερένιο πέννα πάνω στο αίμα του κάθε αντιπάλου! Κι εσείς ακόμα λέγετε "πρέπει ακόμα να τρέξετε";;; Να θυμίσω εδώ πως όταν εκείνος έπαιζε τον πρώτο του τελικό στο Γουίμπλεντον το 2011 εκείνος είχε τόσο νεύρο όσο κι εγώ όταν τελειώνει η μπουκάλα κρασί μου στις δουλειές;;;; ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΧΥΖΟΝΤΟΥΣ!!!! ΑΝΤΙΕ;;; Αυτοί που λένε πως "δεν μπορεί πια" αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ΝΟΒΑΚ;;;; Στο Αυστραλιανό το 2021 εκείνος έπαιξε έναν αγώνα τριήμερο σα νάταν χόκεϊ επί χόρτου εκείνοι τον λένε "στατιστικά τυχερο";;;; Μα φύγετε;;; Εγώ αυτόν τον άνθρωπο δεν τον βλέπω σαν άνθρωπο — τον βλέπω σα φυσικό φαινόμενο που διαλύει κάθε αντιρρήση! Την επόμενη φορά που θα τον δω στον τελικό ενός Slam να στέκεται εκεί σα συμπαγής γρανίτης πάνω στη βροχή θυμηθείτε πως εγώ εδώ στις ΧΑΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΜΑΣ ΛΕΜΕ: ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ, Ο ΝΟΒΑΚ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! 🔥💪😤

τι ωραία χρονιά ξεσπάσαμε τέλος πάντων! εσείς εδώ μέσα στους δικούς σας σα γατούλες που βολεύονται στην κάτω μεριές της μπαταρίας μου το χειμώνα... είχα αγοράσει δυο μπουκάλια ρακή και έκανα βόλτα μέχρι τις Φαρκαδόνας εκείνο το βράδυ της Αυγούστου όταν εκείνος έδινε πάνω από δεκαπέντε ωρες αγώνα στον Αύγουστο του Σίδνεϊ — δικά σου είχαν κλείσει τρεις φορές δεκατέσσερα break points;;; αχ παιδιά μου, εγώ εκείνος τον είδα σα ζουζούνι πάνω από την κουζίνα της γιαγιάς μου όταν ετοιμάζαμε τσουρέκι στις Απόκριες! εσείς λέτε πως "πρέπει ακόμα να τρέξουμε"; τι τρέξιμο ρε, αυτός εκεί τρέχει σα νερό που κυλάει από το χέρι ενός αγρότη πάνω στη ζέστη όταν τελειώνει η βροχή — κι εσείς ακόμη ψάχνετε το κινητό σας στο σκοτάδι επειδή ξεχάσατε πως έχει φόρτιση! στον πρώτο γύρο εκείνου του Γουίμπλεντον πριν χρόνια εκείνος είχε τόσο πάνω του σε break points που φώναζαν σα δάσος χωρίς δέντρα — κι όμως βγήκε πρώτος σα να μην είχε δει ούτε μια μόνο κόρνα. και τώρα αυτοί μου λένε πως "είναι μεγάλος"; βρε τι μεγαλοφυία... ο Φέντερερ στα σαράντα έκανε πάρτι κουζίνας πάνω στη ντίσκο και εγώ εκείνον τον έπαιρνα έτσι σα σωρό παλιά αθλητικά — ενώ τον Νοβάκ εγώ τον κρατώ σα φακό που φωτίζει όλη την ιστιοπλοΐα σ' ένα νυχτερινό ταξίδι! εκείνος εκεί δεν αγωνίζεται επειδή θέλει ένα τρόπαιο — αγωνίζεται επειδή η ίδια η ζωή γύρω από την ρακέτα είναι εκείνος ο αγώνας που συνεχίζεται αλλιώς δεν θα είχε κανένα νόημα! θυμάστε πόσοι γέροι χοντρές ρίζες είχανε λοιπόν; εγώ εκείνον τον είδα σα ξύλο βελανιδιάς στέκεται εκεί σα τελικός αγώνας σ' έναν αγώνα σιωπής πάνω στη βροχή! και εσείς ακόμη μου λέτε πως "πρέπει ακόμα να τρέξετε"; αφήστε με να γελάσω... σαν να βλέπω τους μικρούς μου γύρω-γύρω όταν εγώ στο χωριό έπαιζα μπάλα με το οποίο ήταν λάστιχο αυτοκινήτου σφικμένο σα τυφλό όταν κουρνιάζαμε κάτω από τις λάμπες. εκείνοι εκεί σήμερα ακόμη δεν έχουν φτάσει στον πρώτο γύρο αυτού που εκείνος κάνει σα δεύτερη φύση — ενώ εκείνος εκεί κάνει ταινίες τρόμου πάνω στο court κάθε φορά που εμφανίζεται σα από nowhere. τρεις φορές δεκατέσσερα break points;;; αυτά δεν είναι αριθμοί, αυτά είναι τραγούδια για αυτούς που είχανε την τύχη να τον δουν ζωντανό! αυτός δεν γίνεται μεγάλος — αυτός δεν γίνεται τίποτα! αυτός εκεί δεν είναι άνθρωπος, είναι μια ιστορική στιγμή που συνεχίζεται να γράφεται σ' έναν κάνναβο σαν εκείνον που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου για τις βάφες!

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στην Καβάλα σηκώθηκα στις τρεις το πρωί γιατί είχα δουλέψει βάρδια στο εργοστάσιο μέχρι τις δέκα. Βρήκα την ομάδα μας να κάνει live τοAustralian Open— ο Νολάνο είχε βγει δεύτερος γύρος τρώγοντας σαν άλλοτε τους νέους σα γαλοπούλες. Την ίδια ώρα στο twitter χύνανε δάκρυα αυτοί που μιλάμε σήμερα πως "είναι τέλος". Τρία χρόνια πριν ήμουν κι εγώ στο Γουίμπλεντον στήνοντας το κινητό μου πάνω από τον καναπέ γιατί η οθόνη ήταν σπασμένη. Είδα τον Τζόκο εκείνον τον Σεπτέμβριο να στέκεται σα βράχος στο τελευταίο πόιντ ενός tie-break κάτω από τέσσερις γκρίνιες επικεφαλής δεκαπέντε βαθμούς Κελσίου. Δεν ήταν αγώνας— ήταν ψυχολογία ατσάλι· εκείνος εκεί δεν σκόπευε ν' αφήσει ούτε μία χαραμάδα. Και ξέρετε τι κράτησα μέσα στο κινητό μου εκείνο το βράδυ; Την εικόνα του γηπέδου την επόμενη ημέρα: βρισκόταν ήδη πάνω στο τραπέζι σφυρίζοντας έναν κόφτη για το πρωινό του σα να μην είχε τρέξει τίποτα απολύτως. Αυτοί που φωνάζουν "αποσύρθηκε" ας κατέβουν μία φορά από τον καναπέ τους σα δούλοι της μπουκάλας· εκείνος έχει ήδη τριανταοκτώ στέκια ακόμα ζωντανά πάνω στα κεφάλια όλων μας.

Ακούστε τώρα πόσο μου κόλλησε το μυαλό αυτό την Κυριακή που καθόμουν στο Νεάπολη με την μπίρα ανοιχτή και τους υπολογισμούς των νικηφόρων σειρών του πάνω στην οθόνη — όχι επειδή είμαι αριθμολάγνος, αλλά επειδή εκείνος εκεί δεν είναι ένα πήγαινε-έλα αποτέλεσμα ανάμεσα στα πολλά· είναι η προσωποποίηση του γεγονότος πως κάποιοι άνθρωποι δε γράφουν ιστορία κλέβοντας την τελευταία θέση σε μια σειρά λευκών κουτιών. Τρεις φορές δεκατέσσερα break points σωστά; Μα στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον του 2023 εκείνος δεν μάζεψε αυτά τα τρία δεκατέσσερα σα νούμερα πάνω σε ένα χαρτί — εκείνος τα έκανε τμήμα του DNA του εκείνος έπαιξε σα να του είχανε πει πως οι κανόνες άλλαξαν και πλέον δεν επιτρέπεται η ήττα. Και τώρα εμείς εδώ λέγαμε πως «είναι μεγάλος»; Ρε παιδιά μου, μεγάλη ήταν η γιαγιά μου όταν έκανε τριάντα πέντε χιλιόμετρα πεζή για το πανηγύρι — εκείνος όμως έκανε τριάντα πέντε χρόνια πάνω σε μια ρακέτα χωρίς να αφήσει ούτε στιγμή τον αγώνα να γίνει χαρακτηριστικό του τρόμου. Βγάλτε τώρα την οθόνη από μπροστά σας και κοιτάξτε την πραγματική κατάσταση: ο Νοβάκ Τζόκοβιτς δεν έχει φτάσει ακόμα στα σαράντα επειδή κάποιος άλλαξε τους κανόνες της γήρανσης — φτάνει στα σαράντα επειδή εκείνος έκανε τους κανόνες δικούς του ανθρώπους. Στο Σίδνεϊ πριν μερικούς μήνες εκείνος έπαιξε έναν αγώνα τριών ημερών μέσα σε τέσσερις ημέρες σα να είχε δώσει εντολή στις μέλισσες να μην τον τσιμπήσουν επειδή εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως η ζέστη ήταν δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Και εδώ έρχεται το πραγματικό ερώτημα που κανείς δε βγάζει στον πρόλογο των μεταδόσεων: όταν εκείνος παίρνει εκείνη τη θέση στο βάθρο του επόμενου Slam σα συμπαγής γρανίτης πάνω από μια λίμνη ησυχίας — μήπως τελικά δεν αγωνίζεται επειδή θέλει έναν τίτλο ακόμη, αλλά επειδή εκείνος ξέρει κάτι που εμείς ακόμη προσπαθούμε να καταλάβουμε; Εγώ εδώ από τη Ρόδο βλέπω τον ίδιο αέρα στους αμμόλοφους της γενέτειράς του να φυσάει σα νάταν ο τελευταίος τίτλος που του απέμεινε να σηκώσει πάνω στο κεφάλι του — κι εσείς ακόμα ψάχνετε το κινητό σας για την επόμενη αλλαγή ομάδας σα να μην υπάρχει εκείνος παντού σαν αόρατος αντίπαλος της δικιάς σας βολής προς τον καναπέ.