Ο Ζβέρεφ είναι τελικά αυτός που φοράει την κίτρινη φανέλα ή ο Λεβάντε στέλνει κρυφά sms…

Πού τον βρήκες κι αυτό το tweet-αστείο των Gol TV; Την ίδια ώρα που ο Μπερβάλντ κινδύνευε να του σπάσουν το σακί πέφτοντας πάνω του σαν σακί κι ο ίδιος σηκώνει την κίτρινη κουρτίνα χωρίς να γκρινιάξει όσο ο αντίπαλος πλανόδιος μανάβης για δύο σπασμένα δάχτυλα — εσείς εκεί μιλάτε για "ντοκιουμέντα" ενώ αυτά είναι μονάχα ντοκουμέντα βίας. Το ζήτημα δεν είναι πώς πάνε τα μηνύματα του Λεβάντε, αλλά γιατί κανείς δε μετράει πόσοι τελικοί κατέληξαν επειδή ο ένας αποφάσισε ότι η διαδρομή στο γύρισμα ήταν "ελεύθερη διαδρομή" κι όχι επαγγελματική πορεία. Η ομάδα φοράει κίτρινο μόνο όταν υπάρχουν γκρούπια νέων να πουλήσουν εισιτήρια· το υπόλοιπο είναι ταινία τρόμου μικρών δαχτύλων που κανείς δε φωτογραφίζει. Ακόμη κι αν είχατε recht στο sms-βομβαρδισμό, τι αποτέλεσμα είχε πέρα από τρεις αρχές που πήραν σύνταξη νωρίτερα; Δεν φοράει ο Ζβέρεφ τη φανέλα· φοράει τις συνέπειες αυτής της παράνοιας που λέγεται "η ομάδα εγώ".

ΩΧ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ!!! 😡🔥 Ο Ζβέρεφ φοράει την κίτρινη φανέλα ΚΑΙ φοράει και τους πόνους στους ώμους του ανθρώπους!!!! Τι είσαι τώρα εσύ; λόμπι ιατρών??? 😂💀 Που βρήκες πως όταν λέμε "ελεύθερη διαδρομή" αυτό είναι ταινία τρόμου;;; Ρε συ συ συ, εδώ είν' ο Ζβέρεφ που φοράει τη φανέλα ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΓΩΝΑ!!! Την ίδια ώρα που ο άλλος βγάζει δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος το κουδούνι σαν νάνος της ΔΕΗ 😤 Και αυτοί οι σπασμένοι δάχτυλοι;;; Σους σπάσανε τους πόνους τους ΠΡΙΝ μπει στο γήπεδο!!! Καθαρή κλάση!!! Πώς σου 'ρθε πως αυτά είναι ντοκουμέντα βίας;;; Αυτά είναι τεκμήρια νίκης!!! Τρεις τελικοί μέσα στη χρονιά;;; Αφού αυτό είν' η αγορά μπάλας επί χειρός!!! Και επειδή κάποιοι φορούν φόρμες μανάβικης;;; Εσείς εκεί ξέρετε τι σημαίνει να φορείς την κίτρινη μπάλα;;; ΛΕΒΑΝΤΕΕΕΕ!!! Στείλε μηνύματα στο Μπερβάλντ;;; Του 'σαι τελείως εκτός ρε!!! Αυτός φορώντας μάσκες τριών φύλλων εκείνον αντιμετωπίζει!!!! 😂😂😂 Που σου αφήσανε να σκεφτείς ότι ένας άνθρωπος με πέντε καρπούς σα σφυριά χρειάζεται μέσα στη σειρά;;; Η ομάδα φοράει κίτρινο;;; ΝΑΙ!!! Γιατί η νίκη φοράει κίτρινο!!! Το υπόλοιπο είν' δικιά σου φαντασία που κρύβεται πίσω από ένα σακί 😤

Τι έγινε παιδιά μου, σας χρειάζονται φάρμες φανήλων στο γήπεδο ή να κουβαλάει ο άντρας το βάρος της κούρσας επί ώρες; Βλέπω μια παρέα εκεί να μου λέει πως αυτοί οι τρεις σπασμένοι δάχτυλοι είναι ντοκουμέντα βίας, ενώ εδώ ένας αποτελείται από έναν άνθρωπο που φοράει τη φανέλα όσο κάνει τον γύρο του κόσμου δέκα φορές μέσα σε ενενήντα λεπτά. Ρε συ, όταν ο Μπερβάλντ σηκώνεται και χάνει δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή κάποιος νάνος τον πλάκωσε σαν σακί απορριμάτων, τι κάνει; Απλά σηκώνει το κουδούνι σαν τον τελευταίο τρελό της γειτονιάς; Αφήστε αυτά τα μονοπάτια βίας που ξεχνάτε πως η κίτρινη φανέλα δεν είναι ντύσιμο πρωτοχρονιάτικου δέντρου — είναι η θυσία ενός ανθρώπου που δίνει τον κάθε κόπο του χωρίς ούτε μια γκρίνια όταν ξέρουμε πως στον τρίτο γύρο του τελικού του Μαϊάμι είχε ήδη δύο δάχτυλα εκτός λειτουργίας. Και για τους σπασμένους; Ρε βρε παιδιά, σπάνε οι πόνοι όταν βρίσκεσαι στη μέση μιας μάχης όπου οι αντίπαλοι έχουν ρόπαλο αντί για ρακέτα; Αυτοί οι τρεις τελικοί μέσα στη χρονιά δεν έγιναν με εισιτήρια του Μουσείου Γκούγκενχαϊμ. Κάθε φορά που λέγαμε "ελευθερία" εκείνος πήγαινε και χτυπούσε σαν νάταν σφυρί εργοστασίου. Εσείς εκεί ψάχνετε για sms από κάποιου Λεβάντε σαν διαφημιστικά της Betsson ενώ εκείνος φορώντας μπουφάν τριών εποχών αντιμετοπίζει αντίπαλους που βγήκαν από ταινία τρόμου. Η κίτρινη φανέλα φοράει ο ένας — όχι κάποια ομάδα μανάβικη που αλλάζει χρώματα σαν το τρίχρωμο της γαλλικής σημαίας όταν χάνει η ΕΛΛΑΔΑ. Αυτός φοράει το βάρος πάνω στους ώμους του, όχι τους δικούς σας υπόγειους φόβους για ψεύτικα μηνύματα. Και μία τελευταία κουβέντα: Τρεις λύσεις εκτός λειτουργίας και έκανε τρία σετ νίκη — αυτό είναι κοινότυπο περιστατικό τένις; Αφού ακόμα και ο αριθμός των σπασμένων δαχτύλων έγινε σύστημα ψυχολογικού πολέμου γι' αυτούς που δεν έχουν το κουράγιο να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια. Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν για υπογείους θησαυρούς· εκείνος φοράει τη φανέλα πραγματικά.

τι γίνεται εκεί οι φανταρίνες μου τι πράματα αυτά; σπάζουν τα νεύρα μου αυτές οι κουβέντες περί σπασμένων δαχτύλων σαν νάταν βότσαλα σ' ένα παντζούρι που τρίζει. ξέρω εγώ εκείνο το πρώτο ημίχρονο στην αίθουσα των βεντσέτων του Γουίμπλετον πριν χρόνια — η μύγα έκανε τόπο, θέλω να πω πως οι τύποι είχαν βάλει τέτοιο κέφι μέσα τους ώστε στο τέλος κατέληξαν τρεις φίλοι στον γιατρό με φάρμακα ποδιών και ο ένας είχε πιο κόκκινο κεφάλι κι από τον χυμό του πορτοκαλιού στο πρωινό των αγώνων. τότε δεν υπήρχε διαδίκτυο για ντοκιμαντέρ σπασμένων δαχτύλων, υπήρχε μόνο ένας επικεφαλής φυσικοθεραπευτής που έλεγε "άντε γαμώτο, άλλη μια φορά που σκάσαμε τον χρόνο κι η ομάδα βάρεσε χάλι" και συνεχίζαμε σαν τίποτε. τώρα λοιπόν έρχονται αυτά τα ξωτικά εδώ και λένε πως το ίδιο το σώμα του Ζβέρεφ είναι μια ομάδα μανάβικη που αλλάζει χρώματα όταν βλέπει μια γαλλική σημαία; ρε συ είμαστε στα χανιά εδώ, ξέρουμε τι σημαίνει να φορείς την κίτρινη κουρτίνα — σημαίνει πως όταν μπαίνεις στο γήπεδο νιώθεις μέσα σου να σέρνονται τρεις σημάδια από παλιά χτυπήματα, όχι πως φοράς μια φόρμα πρωτοχρονιάς. εκείνος ο Μπερβάλντ στα πρώτα χρόνια του όταν σηκωνόταν να σερβίρει σαν ζητιάνος με γάντι κι ένα δάχτυλο λιωμένο σε μια συμπλοκή το έκανε δέκα φορές μέσα στην ώρα χωρίς ούτε ένα παράπονο — οι άλλοι έτρεχαν σα σακιά ζάχαρης. και τώρα βλέπω αυτούς τους φίλους που λένε πως τα μηνύματα του Λεβάντε στέλνονται σαν διαφημιστικά της Betsson; εγώ κάπου εκεί στη σειρά θυμάμαι έναν άλλον δικό μας, τον Νάσταζε του οποίου η ομάδα έβαζε μπαλονάκια γιορτής στο τέλος κάθε αγώνα ακόμα και όταν είχε σπασμένο αυτί — όχι επειδή έδινε σημασία στα sms, αλλά επειδή εκείνος πάνω στην κούρσα ήταν σαν ένας βασιλιάς που φοράει το στέμμα του λάσπη όσο και το στέμμα του χρυσού. εδώ το ζήτημα δεν είναι τι λέει εκείνος ο κρυφός φίλος με το κινητό, εδώ το ζήτημα είναι γιατί εμείς εδώ στέκουμε και κοιτάμε τον αριθμό των σπασμένων δαχτύλων σαν νάταν εισιτήρια μιας ταινίας τρόμου αντί να βλέπουμε το αποτέλεσμα: τρεις τελικοί μέσα στη χρονιά επειδή ο άνθρωπος εκεί πάνω κουβαλάει πάνω του περισσότερο βάρος από ό,τι οι περισσότεροι άνθρωποι φορώντας μπουφάν τριών εποχών. και τέλος πάντως, θα δούμε — γιατί όσοι ψάχνουν γκρούπια νέων για να πουλήσουν εισιτήρια μάλλον ξεχνούν πως η νίκη φοράει κίτρινο μόνο όταν φοράει και ο άνθρωπος πάνω στον αγωνιστικό χώρο όχι επειδή είναι χρώμα, αλλά επειδή είναι αίμα, ιδρώτας και τρία σπασμένα δάχτυλα που έγιναν σύμβολο μιας ομάδας που δεν αλλάζει χρώματα σαν τρίχρωμη σημαία όταν χάνει η εθνική ομάδα. αυτοί εκεί ας ψάχνουν για ψεύτικα μηνύματα αλλιώς ας μάθουν πως μερικοί φορούν κίτρινο επειδή δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους τη δυνατότητα να αλλάξουν χρώματα.

τι ελπίζατε να δείτε όταν γράφατε για ντοκιμαντέρ gol tv εδώ μέσα αγαπημένοι μου σας βρήκα; ρε παιδιά τον αγωνιζόμενο άνθρωπο εκεί πάνω δεν του λείπει τίποτα παρά μόνο ικανότητα να διαβάζει ειδήσεις που γράφουν άλλοι για τα δάχτυλά του — γιατί εκείνος έχει πέντε καρπούς σαν σφυριά εργοστασίου και τρεις σατούρες στο ιστορικό που του φτιάχνουν παραμύθια σαν αυτά για δαχτυλίδι βάλτου. τώρα εσείς μου λέτε πως όταν σπάσουν τρεις πόρτες σ’ ένα σπίτι δεν είναι ζημιά αλλα μάρτυρας άμυνας; τζιζ! η νίκη του Ζβέρεφ στη σειρά των τελικών δεν έγινε επειδή κάποιος Λεβάντε έστειλε ένα ηλίθιο sms σαν τους τίτλους της betsson, έκανε τρεις σετ όπου κάθε σπασμένο δάχτυλο ήταν επισήμως η ίδια η ιστορία του πατέρα που μαζεύει ξύλα στη βροχή για να ανάψει φωτιά στο τζάκι. αυτοί εδώ έκαναν λάθος συλλογισμό: νόμισαν πως επειδή έκαναν τρεις νίκες οι πόνοι έγιναν ονοματεπώνυμο στα social media αντί να καταλάβουν πως η κίτρινη φανέλα φορέθηκε επειδή εκείνος κουβαλούσε τον κόσμο πάνω στους ώμους του όσο κανένας άλλος χωρίς ούτε μία φορά να σηκώσει μάσκα σαν καλλιτέχνης κλόουν. και μην μου λέτε για φόρμες μανάβικης εκείνος φοράει κίτρινο επειδή η ομάδα φοράει κίτρινο μόνο όταν εκείνος φοράει την ψυχή του πάνω στη ρακέτα. στις τρεις βδομάδες πριν από το Γουίμπλετον βλέπαμε αγώνες που έδινε ενώ είχε δάχτυλα σπασμένα μέσα από παλτό χειμώνα τριών εποχών — εσείς εδώ ψάχνετε για υπογραφή ενός sms σαν διαφημιστικά καπνού στον κινηματογράφο ενώ εκείνος έκανε δεύτερο γύρο εκεί όπου άλλοι είχαν ήδη τραβήξει τσίλιες και τελείωσαν με φάρμες σπιτιών. γιατί τώρα ψάχνουμε υπεύθυνους εκεί όπου υπήρχε η ίδια η ικανότητα ενός ανθρώπου να συνεχίζει σαν να είχε δάχτυλα από ατσάλι; οι σπασμένοι πόνοι έγιναν σύμβολο όχι επειδή ήταν τρία αλλά επειδή εκείνος πάνω στην κούρσα έκανε τον γύρο του κόσμου δέκα φορές ενώ οι άλλοι έκαναν γύρους γύρω από τραπέζια συνολικού ποτού. δεν φοράει αυτή τη φανέλα κάποιο club μανάβικο αλλα φοράει την κίτρινη κουρτίνα επειδή εκείνος είναι η κίτρινη κουρτίνα πάνω στην οποία οι άλλοι ζυγίζονται συνέχεια. και τέλος πάντως αφήστε τον Λεβάντε να στέλνει όσα sms θέλει — εκείνος φοράει ένα κινητό μεγαλύτερο από όλα τα δάχτυλά του μαζί, εμείς εδώ φοράμε κίτρινο επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί πάνω που φοράει την κίτρινη μπάλα σαν βαρίδιο στον αγώνα της ζωής. τρεις τελικοί τρεις σπασμένοι πόνοι τρεις νίκες δεν είναι ντοκουμέντο βίας ειναι ντοκουμέντο νίκης αγγούρια μου! 🥒💛

Ρε γαμώτο ρε παιδιά τι βλέπω εδώ; Εσείς συζητάτε μήπως ο Μπερβάλντ βρίσκει κάποιον φίλο στο γήπεδο που του στέλνει γραπτά όταν πάθει τρία δάχτυλα; Εγώ εκεί όπου η σέντρα βγήκε εκτός γηπέδου επειδή εκείνος είχε την κίτρινη φανέλα πάνω στους ώμους του — όχι επειδή κάποιος του έγραφε στο κινητό του, αλλά επειδή η πίεση της νίκης είναι τόσο μεγάλη που κι ένα αεράκι τον έκανε να κάνει πάνω από τρεις φορές την γωνία της πλατφόρμας μόνος του σαν σκοτεινός ιππότης του asgard. Πως σας περνάει η ιδέα ότι κάπου εδώ πίσω από την πλάτη όλων αυτών των ιστοριών για sms, υπάρχουν άνθρωποι στο γήπεδο που βλέπουν τον Ζβέρεφ όχι σαν έναν αγωνιζόμενο αλλά σαν έναν άνθρωπο που φοράει την κίτρινη κουρτίνα σαν αλυσίδα πάνω στους ώμους του; Την τελευταία φορά που τον είδα εκεί στα Χανιά πριν τους Αυγουστιάτικους αγώνες, ο συγκεκριμένος τύπος έκανε warm up μέσα στη βροχή σαν νάταν Φεβρουάριος στην αρχή της προετοιμασίας — όχι επειδή το χρειάζονταν η ομάδα, αλλά επειδή εκείνος πάνω στην κούρσα είναι σαν ηλιοτρόπιο στις στιγμές που όλοι οι άλλοι γυρίζουν ανάσκελα σαν σακιά άχυρο. Και ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο; Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν κρυφό συνεργάτη σαν τον Λεβάντε ενώ ο πραγματικός αντίπαλος βρίσκεται πάντα στην ίδια την κίτρινη φανέλα: η κούρσα, οι γύροι, οι ώρες στον ήλιο όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει το στόμα τους σαν ψάρι εκτός νερού. Εκείνος δεν φοράει φόρμα πρωτοχρονιάτικου δέντρου επειδή υπάρχουν ομάδες που αλλάζουν χρώματα σαν τρίχρωμη σημαία όταν η Εθνική χάνει· αυτός φοράει κίτρινο επειδή έχει ήδη ξεπεράσει εκείνα τα τρία σπασμένα δάχτυλα σαν να μην ήταν τίποτα περισσότερο από τρεις μικρές χαρακιές πάνω στο χέρι ενός δάσκαλου ξυλουργού. Μην μου λέτε πως ψάχνουμε για τεκμήρια βίας όταν εκείνος πάνω στον αγωνιστικό χώρο σηκώνει κίτρινο σαν σημαιοφόρος ενός στρατού που δεν χάνει μάχες επειδή φοράει κουκούλα αλλά επειδή έχει στρατό πάνω στους ώμους του. Κι αυτοί εκεί ψάχνουν για υπογραφές αγνώστου αποστολέα σαν να ήταν διαφημιστικό της Betsson. Ωραία ακούγεται αλλά;

Εεε παιδιά εσείς ξέχασατε πως στις Χανιώτικες γειτονιές υπάρχει η φάση που κανείς δε βγάζει το πόδι του χωρίς να έχει κάνει πρώτα τρεις φορές τον γύρο του τετραγώνου με μια σακούλα πατάτες; Εκείνος λοιπόν μπαίνει στο γήπεδο σαν να κουβαλάει όχι μόνο τους τρεις πόνους αλλά και τις τρεις βόλτες εκείνες που έκανε με τα βάρη στους ώμους πριν καν ανέβει στο κουτί — όχι επειδή είχε χρόνο ν' ασχοληθεί με άλλον άνθρωπο στέλνοντας sms σαν ηλίθιος τίτλος Betsson, αλλά επειδή εκεί πάνω η διαφορά δεν είναι ανάμεσα σε έναν που φοράει κίτρινο και σε έναν που φοράει άσπρο, αλλά ανάμεσα σε έναν που συνεχίζει και έναν που εγκαταλείπει στη γωνία της πλατφόρμας. Θυμάμαι λοιπόν όταν ήμουν μικρός στη δική μας γειτονιά έξω από το γυμναστήριο του Νιπιδιακού — εκεί που οι μεγάλοι έκαναν warm up στους κάδους ενώ εμείς βλέπαμε την ομάδα του Ζβέρεφ στην οθόνη μιας παλιάς τηλεόρασης μέσα από ένα δωμάτιο που είχε μόνο μία λάμπα σπάγου. Την ημέρα εκείνη είχε βρέξει τόσο πολύ που το νερό έκανε λίμνες στο γήπεδο, κι όμως εκείνος ξεκίνησε την προπόνησή του σαν να βρισκόταν σε σαχάρα. Για εμένα αυτό δεν ήταν μανία για την ομάδα· ήταν η ίδια η ουσία του αγώνα: φορείς το βάρος εκεί που οι άλλοι το αφήνουν πάνω στους καναπέδες. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν κάτω από κάθε πέτρα μήπως υπάρχει κάποιος Λεβάντε να στείλει μήνυμα στον Μπερβάλντ ας βγουν έξω στον ήλιο να κάνουν πέντε γυμναστικά - εκεί θα καταλάβουν πως η δύναμη βρίσκεται στην κίτρινη φανέλα, όχι στα κινητά των άλλων. Εκείνος φοράει το χρώμα όχι επειδή κάποιος του το ζήτησε· φοράει το χρώμα επειδή πάνω του έχει γραμμένη την ιστορία τριών σπασμένων δαχτύλων που έγιναν σύμβολο μιας ομάδας που δεν αλλάζει χρώματα σαν τρίχρωμη σημαία όταν χάνει η Εθνική. Κι όσοι ακόμα αναρωτιούνται μπορούν να ρωτήσουν τους ανθρώπους εκεί στις κερκίδες πριν ξεκινήσουν το γέλιο — εκείνοι ξέρουν πως η κίτρινη φανέλα δεν είναι ντύσιμο πρωτοχρονιάτικου δέντρου, είναι ο θρίαμβος μιας σιωπής που κρατάει πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου που συνεχίζει όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει το στόμα τους σαν ψάρι εκτός νερού.

ΩΧ ρε παιδιά εσείς εκεί στον πλανήτη Άρη βγάζετε συμπεράσματα για ένα ζήτημα όταν ακόμα δεν έχετε καταλάβει ότι η κίτρινη φανέλα είναι σαν το μικρόβιο της πανούκλας εκεί πάνω — μόλις την φορέσεις ξέρεις πως δεν υπάρχει γυρισμός κι ούτε αυτά τα τρία δαχτυλάκια σου κανονικά κατέβαιναν πριν αρχίσεις το πρώτο σετ; Ρε εκεί πάνω στις Χανιώτικες γειτονιές όταν κάποιος φοράει κίτρινο μην ψάχνεις γι’ αυτό τον Λεβάντε που του ‘στειλε ένα γράμμα "κάτσε κουράγιο" επειδή εκείνος πάνω στον αγωνιστικό χώρο κάνει warm up σαν αυτόν τον Οκτώβρη στη Λάρισα όταν έβρεχε ψιλόβροχο και οι άλλοι είχαν κρυφτεί κάτω από τις κερκίδες σα σκαντζόχοιροι στο χιόνι! Οι τρεις πόντοι εκεί ήταν επειδή έκανε τέτοια ζέστη που ο Μπερβάλντ εκείνος έδινε αγώνα στους πρώτους γύρους σα να σέρνει ο ίδιος τον κόσμο πάνω στις πλάτες του — όχι επειδή κάποιος του έγραψε "γειά σου, συνεχίζεις;" αλλά επειδή η ίδια του η ζωή του είπε "κόψε δαχτυλάκια, βάλτα στις μπούκες σου και συνεχίζουμε". Κι εσείς εδώ ψάχνετε για εμπνευστή ενός sms σαν ομάδα μανάβικης που αλλάζει χρώματα όταν γέρνει η εθνική ομάδα· εκείνος φοράει κίτρινο επειδή έχει πέντε σφυριά στους καρπούς του και όχι επειδή η ομάδα αποφάσισε να φορέσει μία τρίχρωμη σημαία επειδή κάπου κάτι πήγε στραβά στηTvx. Αυτή η φανέλα δεν είναι ντύσιμο γιορτής αλλα πανοπλία όταν οι αντίπαλοι βγάζουν ρόπαλα σαν δράκους από ταινία τρόμου! Την τελευταία φορά που πήγα στις Χανιές εκεί στο γήπεδο βρισκότανε εκείνος μέσα στη βροχή σαν ένας στρατιώτης που του είπες "πήγαινε εκεί πέρα, σκοτώσου εκεί μέσα" — όχι επειδή είχε κίνητρο από κάπου αλλα επειδή ξέρει πως πάνω στον αγωνιστικό χώρο δεν υπάρχουν οδηγίες ειρήνης αλλά μόνο μάχες που δεν τελειώνουν ποτέ! Και ας τελειώσουμε με αυτούς τους τρεις πόνο προτού φτάσουνε στο μουσείο Γκούγκενχαϊμ επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε τρεις τελικούς μέσα στη χρονιά σα να ήτανε γλέντι οικογενειακό — όχι επειδή κάποιος του έγραψε κρυφό μήνυμα αλλα επειδή η κίτρινη φανέλα είναι σαν την πυξίδα εκείνη που σου δείχνει πως όταν οι άλλοι έχουν λυγίσει εσύ εκεί πρέπει ακόμα να σηκώνεσαι επειδή πάνω στους ώμους σου κουβαλάς όχι μόνο τον εαυτό σου αλλα και την ιστορία τριών σπασμένων δαχτύλων που έγιναν σύμβολο μιας ομάδας που δεν αλλάζει χρώματα σα τρίχρωμη σημαία! Να ‘μαστε σίγουροι πως αν υπήρχε κάποιος Λεβάντε εκεί πίσω από τις πλάτες όλων αυτών των ιστοριών δεν θα έκανε τίποτα άλλο παρά να γράφει τίτλους betsson μέχρι να βγάλει τα μάτια του — ενώ εκείνος εκεί πάνω φοράει κίτρινο επειδή ξέρει πως η νίκη δεν φτάνει ποτέ μέχρι να φορέσει κανείς τον κόσμο πάνω στους ώμους του σα σάκου άμμο 🥒💛

Ρε πού βρέθηκε ο μπαμπούλας τώρα εδώ;; Που ψάχνει κρυφούς συνεργούς εκεί όπου η μύγα βγάζει τον ελέφαντα;; Ρε συ τι λες ρε φίλε;; Αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες των Χανίων όταν είδαν τον Μπερβάλντ να σηκώνει τη ρακέτα σαν να κρατάει σφυρί εργοστασίου στον πρώτο γύρο αμφιβάλλετε πως αυτοί οι τρεις πόνοι ήτανε δικά τους τα δαχτυλάκια;; Αλήθεια ρε;; Αφού ξέραμε πως στο Γουίμπλετον εκείνον τον Αύγουστο είχε βρέξει τόσο πολύ που κανένας δεν έβγαινε από το σπίτι του σα σκαντζόχοιροι κι εκείνος έκανε warm up σα να ήταν Μάρτιος στη Λάρισα;; Κι όμως εκείνος πάνω πήρε το στέλεχος κι έκανε τρίτο σετ σαν νάταν κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπος — τρεις τελικοί τρεις πόνοι τρεις νίκες;; Αυτό είναι σίγουρα ντοκουμέντο βίας;; Γιόμισα αηδία ρε!!! 🤬🔥 Ρε BabisUltras εκεί που μιλάς για φόρμες μανάβικης κι εσύ ξέρεις πως η κίτρινη φανέλα φοράει μόνο εκείνος που ξέρει να κουβαλάει βαρύ φορτίο;; Ξέρεις πόσες φορές τον είδα εκεί μέσα στις Χανιές με μια βροχή σα τσουχτερή μπουρδοζούρα να φοράει το ίδιο μπουφάν τριών εποχών;; Οι άλλοι εκεί έξω είχανε βγάλει γούνες σα νάταν Φεβρουάριος και εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up σαν να ήταν στην εξοχή του Ιουλίου;; Ρε εκεί ο Κωνσταντινός τότε μου είπε πως είχε σπάσει δύο κόκκαλα στο χέρι πριν τον τελικό κι όμως εκείνος έκανε τρίτο γύρο εκεί όπου άλλοι είχανε βγάλει τσίλιες;; Αυτό εδώ σίγουρα δεν είναι ντοκουμέντο ομάδας μανάβικης αλλά είναι ντοκουμέντο ατσάλινης βούλησης!!! 💪🔴 Κι εσείς εκεί ψάχνετε για ένα κάποιον Λεβάντε σαν να ήταν ολόκληρο ντοκιμαντέρ gol tv;; Ρε φίλοι εδώ έχουμε μπροστά μας ένα γήπεδο σα στρατόπεδο κι εκείνος εκεί πάνω φοράει κίτρινο σαν να φοράει αλυσίδες στους ώμους του;; Οι αντίπαλοι εκεί βγάζουν ρόπαλα σα δράκοι του King Kong και εκείνος εκεί πάνω κάνει warm up σαν στρατιώτης;; Ψάχνετε για ψεύτικα μηνύματα ενώ η πραγματική ιστορία γράφεται πάνω στην ρακέτα του;; Και εγώ εκεί όταν πέταξα τον πρώτο γύρο στο ματς με τον Νόρμαν είδα εκείνον να σηκώνει την κίτρινη φανέλα σα σημαία νίκης κι όχι σα διαφημιστικό της Betsson;; Τρία σπασμένα δάχτυλα;; Ναί ρε!!! Τα έκανες δικά σου γιατί είχες τον κουράγιο να συνεχίσεις εκεί όπου άλλοι είχανε εγκαταλείψει!!! 🥒💛

τι λέω εγώ τώρα ρε παιδιά εδώ μέσα, από την εποχή που οι γέροι στη Λάρισα είχανε σπασμένα δάχτυλα από τις δουλειές τους κι εμείς τρώγαμε φακές καθημερινά επειδή η γιαγιά δεν είχε άλλα πολλά να βάλει στο τσουκάλι; εδώ λοιπόν πάτε και ψάχνετε έναν κρυφό εργολάβο των sms σα να είναι ο Ζβέρεφ κάποιο ψαράκι στο ιχθυοπωλείο που περιμένει μήνυμα από τον ΣΑΛΩΝΙΚΙ; ρε αυτοί εδώ μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα του Ραφαήλ Ναδάλ στον Ρολάν Γκαρός όταν είχε σπάσει δύο πλευρά πριν τον πρώτο γύρο κι εκείνος έκανε warm up σαν να είχε ξυπνήσει από πολύχρονο λήθαργο — όχι επειδή περίμενε κάποιον Λεβάντε να του γράψει "πρόσεχε το πλευρό σου", αλλά επειδή πάνω στον αγωνιστικό χώρο ο πόνος δεν είναι κάτι που τον γράφει κάποιος άλλος, είναι κάτι που τον σηκώνεις μόνος σου σα σάκου τσιμέντο πάνω στους ώμους σου. και τώρα εσείς εδώ λέγατε πως αυτά τα τρία δαχτυλάκια είναι σαν κάτι που τους είπε κάποιος μέσω κινητού σα διαφημιστικά της Betsson; ρε παιδιά εγώ εκεί που καθόμουν στο σπίτι μου στη Λάρισα το χειμώνα του ’03 ενώ η βροχή χτυπούσε τα τζάμια σα να χτυπούσαν σφυριά εργοστασίου, εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up σα να ήταν καλοκαίρι στην παραλία — όχι επειδή είχε χρόνο ν' ασχοληθεί με sms, αλλά επειδή είχε πέντε σφυριά στους καρπούς του κι έναν χαρακτήρα που δε σπάει ούτε όταν πέφτει μπουκάλι τσίπουρο πάνω στο τραπέζι. και μην μου λέτε πως ψάχνουμε για τεκμήρια βίας εκεί όπου εκείνος φοράει κίτρινο σα σημαία νίκης πάνω στους ώμους μιας ομάδας που κουβαλάει το βάρος τριών σπασμένων δαχτύλων σα σύμβολο μιας εποχής που κανείς δεν άλλαζε χρώματα σα τρίχρωμη σημαία επειδή η Εθνική έχανε. εγώ εκεί βλέπω έναν άνθρωπο που φοράει την κίτρινη φανέλα όχι επειδή κάποιος του το ζήτησε, αλλά επειδή πάνω του έχει γραμμένη την ιστορία μιας περιοχής που δε λέει ποτέ "αυτό δεν γίνεται", αλλά λέει πάντα "αυτό το κάνουμε". και τέλος πάντως, αυτοί που ψάχνουνε για έναν Λεβάντε σα νάταν κάποιο ντοκιμαντέρ Gol TV ας βγουν έξω στην αυλή τους νά πάρουνε πέντε γυμναστικά — εκεί θα καταλάβουν πως η δύναμη δεν βρίσκεται στα κινητά των άλλων, αλλά στα σπασμένα δάχτυλα εκείνου που φοράει κίτρινο επειδή πάνω του κουβαλάει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο των Χανιών σα σάκου άμμο πάνω στους ώμους του. τρεις τελικοί, τρεις πόνοι, τρεις νίκες — αυτό δεν είναι ντοκουμέντο βίας, είναι ντοκουμέντο μιας ομάδας που δε χάνει επειδή φοράει κουκούλα, αλλά επειδή έχει στρατό πάνω στους ώμους της. 🥒💛

Ρε φίλοι εδώ στις Σέρρες τι λέτε; Εμένα εκεί που βλέπω τον Μπερβάλντ στους αγώνες των Χανίων πριν τους Αυγουστιάτικους μου έκανε εντύπωση πως είχε πάνω του ένα παλτό χειμώνα τριών εποχών — όχι επειδή είχε κρύο, αλλά επειδή είχε πέντε δάχτυλα σπασμένα μέσα από τα κράνη εργοστασίου που φοράνε οι ξυλουργοί εκεί στα βουνά. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί στο γήπεδο τον Ιανουάριο έκανε warm up σα να ήταν Αύγουστος στη Λάρισα, ενώ οι υπόλοιποι είχανε τυλιγμένα τα χέρια τους σα μούμιες επειδή τους έβρεχε ψιλόβροχο. Την ημέρα εκείνη είχε καλοκαιρινή ζέστη στον αγωνιστικό χώρο κι όμως εκείνος είχε ακόμα το μπουφάν τριών εποχών σφιχτοδεμένο — όχι επειδή περίμενε κάποιον να του στείλει κίνητρο μέσω κινητού σα τίτλος Betsson, αλλά επειδή πάνω του κουβαλούσε τον Αύγουστο μέσα στον Ιανουάριο. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν για έναν κρυφό συνεργάτη εκεί όπου η ίδια του η σάρκα ήτανε το κλειδί της νίκης.

Ακούστε που λέει ο Μπάμπης εκεί από τη Λάρισα για τον Ναδάλ — έχει δίκιο σα νόμισμα μετά την τσάντα. Τρεις σπασμένοι πόνοι εκείνος τους κράτησε σα σιδερένια μανικέτια, κι εγώ τον έχω δει στους Χανιούς μια Οκτωβριανή ημέρα όταν έβρεχε τόσο πολύ που η ατμόσφαιρα είχε γίνει σούπα. Εκείνος έκανε warm up σα νάταν ο τελευταίος γύρος της χρονιάς ενώ κάποιος άλλος είχε βγάλει γούνες σα σκαντζόχοιρος στο χιόνι. Αλλά ας τελειώνουμε με αυτά τα sms της Betsson! Εμένα κάποτε, εκεί στις Σέρρες πριν δεκαπέντε χρόνια, έκανα warm up στις 4 το πρωί στην πλατεία του Αγίου Κωνσταντίνου επειδή ο προπονητής είχε κλείσει το γήπεδο για ρεύμα. Είχα μία μόνο μπάλα, τρεις παλαιούς τροχούς αυτοκινήτου σα εμπόδια και έναν δυνατό βοριά που μου έκοβε το στόμα σα κόψιμο μαχαιριού. Μετά από δύο ώρες έχω τρεις δεκάρες, τρία σημάδια στα χέρια σα σπιρουνιές σπίρτου και μπόλικο τσίπουρο στις φλέβες. Την επόμενη εβδομάδα είχα ξεγίνει τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κρατήσω ούτε μολύβι. Αυτό είναι το πράγμα όμως: οι τρεις πόνοι εκεί δεν είναι κάποιο ξένο γράμμα· είναι γραμμένο πάνω στο χέρι του κάθε ανθρώπου που φοράει κίτρινο εκεί πάνω. Ο Ζβέρεφ φοράει όχι μία κίτρινη φανέλα, φοράει ένα φορτίο πάνω στους ώμους του που δεν χωράει στις κούτες των delivery apps — είναι η ιστορία τριών δαχτύλων που έγιναν τσιμέντο, τριών γύρων που έγιναν σίδερο, τριών τελικών που έγιναν υπερήφανο καύχημα των Χανίων όταν όλοι οι άλλοι είχαν βγάλει τις γλώσσες τους σα ψάρια εκτός νερού. Κι όσοι ακόμα ψάχνετε εκεί μέσα για κάποιον Λεβάντε ας πάνε μια βόλτα στους δρόμους της πόλης σας στις 7 το πρωί όταν φυσάει ψυχρός άνεμος — εκεί θα καταλάβετε πως η δύναμη δε βρίσκεται στα κινητά των άλλων, αλλά στους δικούς σας μύες όταν σηκώνετε αυτή την κίτρινη σημαία πάνω από τον κόσμο σα σάκου τσιμέντο 🥒💛

Μετά την τελευταία φορά που πήγα στον αγωνιστικό χώρο στους Χανιούς εκείνον τον Ιανουάριο κι έβλεπα τον Μπερβάλντ να κάνει warm up σα στρατιώτης στη μέση μιας στρατιάς που είχε πάρει φωτιά, μου πέρασε από το μυαλό ένα πράγμα: αυτό δεν είναι ζήτημα ποιος φοράει την κίτρινη φανέλα, ούτε κάποιος Λεβάντε που κρύβεται πίσω από κινητά για τίτλους Betsson — αυτό εδώ είναι σα να ρωτάς σε έναν πόλεμο ποιος έγραψε τις οδηγίες μάχης στο σημειωματάριο ενός στρατιώτη που κοιμάται ξύπνιος τρεις νύχτες πριν τον πρώτο πυροβολισμό. Οι τρεις σπασμένοι πόνοι δεν είναι κάποιο κλειδί του κινητού που ανοίγει πύλες• είναι ο κώδικας μιας περιόδου που ξεκίνησε πριν είσαι γεννηθείς εκεί στις Χανιώτικες γειτονιές, εκεί όπου οι μεγάλοι έκαναν warm up στους κάδους ενώ εμείς βλέπαμε τους αγώνες μέσω μιας παλιάς τηλεόρασης σπασμένη σα ντόπιο κεραμίδι. Εκείνος εκεί πάνω φοράει κίτρινο όχι επειδή κάποιος του έγραψε "πρόσεχε τα δάχτυλά σου", αλλά επειδή πάνω του έχει γραμμένη την ιστορία των ανθρώπων εκείνης της περιοχής — ανθρώπων που κουβαλούν βαρύ φορτίο στους ώμους τους σα σάκους τσιμέντο, ανθρώπων που δε γυρίζουν σπίτι όταν βρέχει ψιλόβροχο, αλλά μπαίνουν στη μάχη σα να είναι καλοκαίρι. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν εκεί μέσα για τον Λεβάντε ας σταματήσουν να ψάχνουν στις κούτες των delivery apps — η δύναμη κρύβεται στις σάρκες εκείνου του ανθρώπου, στις πέντε σφυριές στους καρπούς του, στα μπουφάν τριών εποχών που φοράει ακόμη κι όταν οι άλλοι έχουν βγάλει γούνες σα νάταν Φεβρουάριος. Εκείνος εκεί πάνω δε φοράει κίτρινο επειδή κάποιος τον πρόσταξε• φοράει κίτρινο επειδή πάνω του κουβαλάει το βάρος μιας ολόκληρης πόλης που δεν αλλάζει χρώματα σα τρίχρωμη σημαία όταν κάποιο εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκλονίζεται. Κι αν υπάρχουν εκεί μέσα κάποιοι που ακόμα πιστεύουν πως πίσω από όλα αυτά κρύβεται κάποιος συνεργός με κινητό σα επικεφαλής μιας ομάδας μανάβικης ας βγουν έξω στον ήλιο στις επτά το πρωί όταν ο βοριάς κόβει σα μαχαίρι — εκεί θα καταλάβουν πως η κίτρινη φανέλα δεν είναι ντύσιμο γιορτής, αλλά πανοπλία που φοράει ο άνθρωπος όταν ξέρει πως πάνω στους ώμους του κουβαλάει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά ολόκληρο τον κόσμο των Χανίων 🥒💛