Πρέπει να βγάλουμε τον Teilor Fritz από τις προτεραιότητες του roster μέχρι το τέλος της…

Πιστεύω πως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μονάχα η κορυφή του παγόβουνου — όχι η πτώση. Γιατί όχι; Την ίδια περίοδο κάναμε κι εμείς δουλίτσα σαν τρελοί, τελικά χάσαμε πέντε μόλις νίκες; Αυτό δε σημαίνει πως μπήκε στον ρετρόσπεντ ο Franz. Το κλειδί είναι πως αυτά τα "λάθη" τις περισσότερες φορές δεν προέρχονται από τον ίδιο τον Fritz, αλλά από το πως διαχειριζόμαστε τον φόρτο του πρωταθλητισμού. Δεν μπορείς να στέκεσαι άλλο πάνω του σαν σάκος του μποξ περιμένοντας να σηκώσει βουνό μόνος του. Αν θέλουμε πρωταθλητές μέχρι το τέλος της χρονιάς, δεν έχουμε ανάγκη έναν ήρωα που κουράστηκε πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη — έχουμε ανάγκη μία ομάδα που θα στέκεται όρθια μαζί του. Και ναι, τον είδαμε να ξεχνάει μερικά σερβίς στους δύσκολους γύρους, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να τον σβήσουμε σαν χαρτί. Τον Οκτώβριο έκανε τρία τουρνουά πιστούς τίτλοι μέσα σε δεκαπέντε μέρες! Αν εκείνη η δυναμική είχε συνέχεια, τώρα δε θα μιλάγαμε για "πτώση" αλλά για ισχυρή φάση μιας νέας εποχής. Το θέμα δεν είναι αν είναι αρκετά καλός — είναι αν η ομάδα του αντέχει κι άλλον έναν σκληρό μήνα με πολλές κάλπες μαζί του. Αν όχι, τότε κάτι άλλο λείπει. Όχι το Fritz.

ΤΣΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΡΙΤΖ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ;;;; 😱🔥 Ο ΜΑΝΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΣΚΕΦΤΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ, ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; ΟΜΟΡΦΟ ΜΑΤΣ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ;;; Ο ΓΚΟΛΦΕΡΟΣ ΤΣΟΝΤΗΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΩΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΡΑΚΕΤΑ!!!! 🤬 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΕΙΣ "ΑΝ Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΙΧΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;;" ΡΕ ΤΣΙΓΓΑΝΕ;;; ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ ΩΡΑ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕΙΣ 3 ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ 15 ΗΜΕΡΕΣ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΜΩΣ ΧΑΝΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΟΧΕΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΤΟΥ;;; 😤 ΑΚΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ — ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΤΕ ΉΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΟΒΑΡΟΣ!!! ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΥ 2024 ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΘΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ!!!! 🤡 ΑΛΛΕΣ ΠΕΝΤΕ ΝΙΚΕΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΠΩΣ Ο ΦΡΙΤΖ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ;;; ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ;;; 💪 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ, ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ Ο ΦΡΙΤΖ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΑ ΤΟΥ ΣΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ!!!!

Τι έγινε ρε τσέφρικαδες; Για ξαναγυρίσουμε εκείνο τον Οκτώβρη του 2023 σαν σήμερα — ο Fritz έφαγε τρεις τίτλους μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν να είχε μία υπερδύναμη. Στη Βιέννη έγινε ο βασικός πρωταγωνιστής, στον Στοκχόλμης κουβάλησε τον τίτλο σαν να τον είχε ξοφλήσει κιόλας, και ξέρετε τι είναι ακόμη πιο τρελό; Την ίδια βδομάδα η ομάδα είχε μία εβδομάδα τσαντίλας που χάσαμε την πρώτη θέση μόνο και μόνο επειδή εκείνος έκανε μία εβδομάδα θρύλος. Και τώρα που θυμάμαι τον Απρίλιο του 2024 που έπαιζε σαν να του είχαν κάνει brainwash στην πισίνα; Τρεις συνεχόμενες ήττες από την πρώτη φάση, ίδιος άνθρωπος σαν να είχε ξεχάσει πως παίζει τένις — αυτό δεν είναι πτώση, είναι σίγουρος θάνατος για κάθε προσπάθεια πρωταθλητισμού. Αν εκείνο το σάπιο φθινόπωρο ήταν η τελευταία ανάσα του, τότε τώρα ζούμε την καθαρή συνέχεια αυτής της τραγωδίας. Κοιτάξτε το λοιπόν έτσι: κάθε φορά που βάζουμε τον Fritz στην πρώτη γραμμή βγάζουμε χάσιμο τίτλους επειδή εκείνος ξεχνάει πως φοράει φανέλα — όχι επειδή δεν έχει ταλέντο, αλλά επειδή δεν συγκρατείται σαν άνθρωπος που νιώθει πως φοράει χρυσή αλυσίδα στους ώμους του. Στο τέλος πάντα καταλήγουμε να βλέπουμε τον ίδιο γύρο αντιθέτων αποτελεσμάτων: κάποιος άλλος στον ρόλο του πρωταθλητή, εμείς στις κλειδωμένες έδρες των social media, και ο Fritz εκεί σαν θύμα μίας ντροπής που ο ίδιος δεν αναγνωρίζει ακόμη. Δεν τον βγάζουμε τώρα εκτός roster επειδή δεν αγαπάμε τον άνθρωπο — τον βγάζουμε επειδή κάθε φορά που τον σηκώνουμε ψηλά, εκείνος μας κατεβάζει όλους μαζί του. Και την επόμενη φορά που θα βγεί μπροστά σαν πρωταθλητής, ελπίζουμε πως θα έχει κανείς την καλοσύνη να θυμάται πως η ομάδα χρειάζεται τίτλους, όχι πιστοποιημένες βλάβες χαρακτήρων.

ρε παιδιά, θυμάμαι μια φορά πού πήγα στον εθνικό τελικό βόλεϊ στη Λάρισα το '08 — ήταν η χρονιά που πήραν αυτοί οι νέοι τον τίτλο σαν να είχαν ξεμυαλιστεί. Τρεις συνεχόμενες νίκες, επίθεση σαν πυρκαγιά, όλα γύριζαν γύρω από έναν παίκτη που έπαιζε σα να τον είχε ξυπνήσει μπουκάλι με ρακί στη σειρά. Την επόμενη μέρα όμως εκείνος ο τύπος δεν έκανε ούτε πέντε σερβίς σωστά στα γυμναστήρια της ομάδας, σα νάταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος. τότε κατάλαβα τι σημαίνει "έντεχνος πρωταθλητής" — αυτοί που κάνουν δύο τρεις μεγάλες εμφανίσεις και μετά χάνονται σα σύννεφο που δεν αφήνει καν ίχνος. τώρα λοιπόν βλέπω τον Φριτζ εκεί που τότε είδα εκείνον τον τύπο. Οκτώβρης 2023: τρία τουρνουά, τρεις τίτλοι, σα να είχε μπει στο σώμα του ένα διαφορετικό DNA. Απρίλης 2024: τρεις πρώτες ήττες σα να είχε κάνει μετάγγιση λάθους στον εγκέφαλο. Κι όσοι λένε πως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν μονάχα η κορυφή του παγόβουνου... ξέχασαν πως το παγόβουνο έχει δικά του τσουνάμι πίσω του. δεν πρόκειται για οποιοδήποτε σκαμπανέβασμα — πρόκειται για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που φτάνει στον ρόλο του πρωταθλητή ξεχνάει πως φοράει φανέλα, όχι πως φοράει μποτάκια. Κι όσοι λένε πως πρέπει να τον κρατάμε επειδή κάποτε είχε μία εβδομάδα σούπερμαν... αυτά λέγονται όταν στέκεσαι δέκα μέτρα πίσω από την κερκίδα και βλέπεις τις κινήσεις από απόσταση. η ομάδα αυτή χρειάζεται πρωταθλητές που κοιμούνται με τη ρακέτα στο χέρι, όχι ανθρώπους που θυμούνται πως ξέρουν τένις μόνο όταν τους το λέει η πολιτική γραμματεία. Αν τον βγάλουμε τώρα εκτός, τίποτε δεν χάνεται — αποκτούμε μία θέση στην πραγματικότητα, όχι στα social media σα συναυλίες τζιτζίκια. τον Οκτώβρη εκείνος έκανε ένα ονειρικό σόου, σα μιούζικαλ μονόπρακτο. την επόμενη μέρα όμως ξύπνησε σα να είχε περάσει μια ολόκληρη ζωή αλλού. στο τέλος πάντα έχουμε ένα πράγμα κοινό: τον τίτλο που φύγαμε σα χρυσή λάμψη στον ορίζοντα, ενώ εμείς στεκόμαστε εκεί σα ξεχασμένοι θεατές ενός αγώνα που δεν τελείωσε ποτέ.

Τι νομίζετε πως είναι αυτό εδώ, σπίτι των υπερήφανων φίλων της Τέιλορ Φριτζ; Κάτι σα ανακοίνωση για δουλίτσα χυλόπουλου που λιώνει η σειρά; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2023; Ο Φριτζ έκανε μία εβδομάδα που ήταν η θηλιά στο λαιμό της ομάδας σα νάταν ο ίδιος πρωταθλητής — όχι, σα νάταν τρεις πρωταθλητές σε ένα. Στη Βιέννη σηκώθηκε σαν ξύπνιος αετός πάνω από τον Σίλνταν, ενώ στο Στοκχόλμη κράτησε τον τίτλο σα να τον είχε κουβαλήσει από πριν στην τσέπη. Κι όμως εκείνο το σαββατοκύριακο η ομάδα έκανε γκρουπ αναχώρησης σα να είχε χάσει τη μητέρα της — γιατί; Γιατί εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η τελευταία φορά που ο άνθρωπος έκανε αυτό που ξέρει: να κερδίζει σαν πρωταθλητής, όχι σα αγόρι που πειράζει ρακέτες στο κρεβάτι. Κι μετά ήρθε ο Απρίλης του 2024. Τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις σα νάταν αυτός ο τύπος μόλις είχε γυρίσει από διακοπές όπου έπαιζε μπιλιάρδο: πρώτη φάση, out. Την ίδια βδομάδα η ομάδα έκανε αγώνα σκληρό σαν ξύλινα νύχια, ενώ εκείνος έβγαινε από το γήπεδο σα να του είχαν κάνει ντου στο κεφάλι ότι υπάρχει κάτι ονομαζόμενο τένις. Πέντε μόλις νίκες μακριά από την πρώτη θέση τότε, κι εμείς εκεί σα να κοιτούσαμε ένα παιδί που χώνει το χέρι στο καζάνι του βραστήρα και περιμένει να μην πονέσει. Και τώρα κάποιοι λένε πως πρέπει να τον κρατάμε επειδή κάποτε έκανε έναν ηρωισμό δεκαπέντε ημερών; Μα όταν λες κάτι τέτοιο εδώ μέσα, σηκώνεις το χέρι σα νάταν όλα αυτά τα τρία τουρνουά του Οκτώβρη ένα λάθος πλάνης, όχι η κορυφή ενός ονείρου που θρύψαλε σα γυάλινο μπουκάλι στο πάτωμα. Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σαν εκείνο το πρωινό που ανάβεις το ραδιόφωνο σαν νάταν Πρωτοχρονιά και ξαφνικά βγαίνει ένα τραγούδι που δεν το έχεις ξανακούσει — τρελό συναίσθημα. Αλλά όταν ο Απρίλης ήρθε σα βροχή τον Μάη, εκείνος στάθηκε εκεί σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι ονομαζόμενο κίνηση, σα νάταν ένας άνθρωπος που ξύπνησε μέσα σε ταινία τρόμου χωρίς τις άλλες σκηνές. Δεν πρόκειται για σκαμπανέβασμα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που του δίνεις ρόλο πρωταθλητή ξεχνάει πως φοράει φανέλα ομάδας — όχι πως φοράει μποτάκια. Κι όσοι λένε πως η ομάδα έχει ευθύνη να τον στηρίξει εκεί λες ψέμματα, γιατί εδώ μέσα δεν στέκουμε στις κερκίδες σα θεατές· στέκουμε δίπλα στον αγώνα σα οικογένεια που βλέπει τον ιδιοκτήτη του σπιτιού να ξεχνάει πού έχει κρύψει το κλειδί. Η ομάδα αυτή χρειάζεται πρωταθλητές που ξυπνάνε με ρακέτα στο χέρι, όχι ανθρώπους που θυμούνται πως ξέρουν τένις μόνο όταν τους θυμίζει κάποιος στο γκρουπ των social media. Αν φύγει τώρα, δε χάνουμε τίποτε από εκείνο το Οκτώβρη — χάνουμε την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να κάνει πρωταθλητή έναν άνθρωπο που κάθε τρεις και λίγο χάνει τον δρόμο του σα χαρταετός χωρίς αέρα. Και να γιατί: τελευταία φορά που σηκώσατε εκείνον τον τίτλο μαζί του, πετάξατε μαζί την ομάδα σας σαν χαρτί του τσιγάρου στον αέρα — μόνο που εκείνοι κράτησαν τις κλήσεις, κι εμείς μάθαμε πόσο γρήγορα λιώνει η φλόγα όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο από θρύλο.

Μα τι σόι στο κεφάλι σου ρε άνθρωπε; Ρε παιδιά, εκείνον τον Οκτώβρη του 2023 — τρία τουρνουά, τρεις τίτλοι — έκανα αυτό που κάνει κάθε νορμάλ άνθρωπος όταν βλέπει κάτι που του κόβει την ανάσα: του κράτησα μια φωτογραφία στην μνήμη μου σα να ήταν η τελευταία φορά που το χιόνι στην Πίνδο είχε πάει χρυσό. Γιατί; Γιατί εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σα εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όπου πήραμε τον τίτλο στο βόλεϊ και μετά ξέραμε πως είναι η τελευταία φορά που θα νιώσουμε αυτή την ένταση — όχι επειδή τελείωσε η ομάδα, αλλά επειδή εκείνος ο παίκτης εκείνη την βραδιά έπαιξε σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο με τον ίδιο τον θεό του αθλητισμού. Μετά όμως ήρθε ο Απρίλης του 2024 σα βροχή τον Μάη που λιώνει το χιόνι: τρεις πρώτες ήττες σα να είχε ξεχάσει πως φοράει φανέλα ομάδας. Και εκεί σταμάτησα να βλέπω τον πρωταθλητή — είδα έναν άνθρωπο που χάνει τον δρόμο του σα κουβάς χωρίς σύρμα. Ρε Τρύφυλλος, συμφωνώ μαζί σου για αυτό που λέει η Thyra4Total εκεί πέρα — αυτή η υπόθεση δεν είναι θέμα ικανοτήτων. Είναι σα να βάζεις τον ίδιο άνθρωπο συνέχεια στο ρόλο του πρωταθλητή μιας ομάδας σαν να του ζητάς να βγάλει νερό από την άμμο. Αν η ομάδα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται σε εκείνον για εκείνες τις στιγμές που χρειάζεται έναν τίτλο σα σωσίβιο, τότε τι άλλο έχουμε; Μια σειρά φωτογραφιών από εκείνον τον Οκτώβρη σα βιτρίνα καταστήματος χωρίς προϊόντα μέσα; Πάμε όμως τώρα εγώ την προσωπική μου ιστορία. Πέρυσι στο ντέρμπι της Ρόδου με τον ΠΑΟΚ — θυμάμαι που είχαμε έναν φίλο εκεί που έπαιζε σα νάταν ο πρωταθλητής της ομάδας, όλοι του φώναζαν "μπράβο ρε πρωταθλητή", και εκείνος έκανε εκείνο το σερβίς που έφερε το πρώτο σετ σαν νάταν ρέκβιεμ για την ομάδα μας. Την επόμενη βδομάδα όμως εκείνος ο τύπος δεν έκανε σωστό σερβίς ούτε στα γυμναστήρια — σα να είχε ξυπνήσει σα διαφορετικός άνθρωπος. Τότε κατάλαβα πως δεν πρόκειται για ταλέντο· πρόκειται για τον άνθρωπο πίσω από τη φανέλα. Εμένα εκείνο τον Οκτώβρη του 2023 μου πήρε την μπάλα από τα χέρια σα χάρτινο αεροπλανάκι στον αέρα — όχι επειδή δεν ήξερα πως είναι εκείνος ο Fritz, αλλά επειδή βλέπεις την ομάδα να χάνει την πρώτη θέση μόνο επειδή εκείνος έκανε μία εβδομάδα θρύλος. Και τώρα που σκεφτόμαστε να τον βγάλουμε εκτός roster μέχρι το τέλος της σεζόν, ας μην κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε πως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η αρχή μιας νέας εποχής — ήταν η τελευταία λάμψη μιας παλιάς βιτρίνας που τώρα κοιτάζει σα σπασμένο γυαλί.

Ρε παιδιά, σας βλέπω τώρα μες στο μάτι και μου ’ρχεται το ξύλο — όχι επειδή δεν σας αγαπώ όλα αυτά τα χρόνια σκασμένοι εκεί πλάι στον Τομέα, αλλά επειδή αυτή η ιστορία έχει φτάσει πια στο σημείο που ο καθένας ψάχνει το κουτί των Kleenex επειδή είδαν τον Φριτζ Οκτώβρης του χρόνου να κάνει έναν αγώνα σα βίδα χωρίς κατσάβιδο. Ας ξεκινήσω όμως αλλιώς — θυμάμαι πέρσι εκείνον τον Οκτώβρη σα σήμερα: τρεις τίτλοι μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα να είχε μπει ένας άλλος άνθρωπος στο σώμα του. Στη Βιέννη έκανε τον Σίλνταν μούρη, στον Στοκχόλμης κράτησε τον τίτλο σα να τον είχε κλέψει από κούνια, και μέσα σ’ εκείνο το σαββατοκύριακο η ομάδα έκανε γκρουπ αποχώρησης σα νάταν ξεμπάρκασμα βουλγαροπρόσφυγα. Γιατί; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε εκείνη την εβδομάδα σα πρωταθλητής πραγματικός — όχι σα βιτρίνα λούνα παρκ όπου κανείς δε μπορεί να πιάσει το δώρο. Κι όμως εκείνοι οι τρεις τίτλοι έγιναν τρεις βόμβες στον τοίχο της ομάδας: τελειώσαμε πέντε μόλις νίκες πίσω από την πρώτη θέση σα να είχαμε χάσει την τελευταία αγορά ψωμιού επειδή κοιμήθηκε ο νονός. Αυτό όμως δεν είναι το τραγικό — τραγικό είναι πως όσοι λένε πως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η κορυφή του παγόβουνου, ξέχασαν πως το παγόβουνό μας κρύβει πάντα τσουνάμι από την άλλη μεριά. Και εκείνο το τσουνάμι ήρθε Απρίλης του 2024 σα βροχή τον Μάη: τρεις πρώτες φάσεις μέσα σ’ έναν μήνα σα νάταν ο άνθρωπος που είχε πάει στην πισίνα για ψάρεμα αντί για προπόνηση. Ρε Τρύφυλλο εκεί που κάθισες πριν από δέκα λεπτά και μας είπες για τον βολεϊμπολίστα εκείνον στη Λάρισα — θυμήθηκα τον ίδιο άνθρωπο. Οκτώβρης 2023: πρωταθλητής σα τρελός, Απρίλης 2024: άνθρωπος που χάνει το γήπεδο σα να του λείπει η μισή μνήμη. Κι εδώ είναι το core της υπόθεσης: εμείς στη θέση του πρωταθλητή δε θέλουμε έναν άνθρωπο που μια βδομάδα κάνει ιερογλυφικά και την επόμενη ξεχνάει πως φοράει φανέλα ομάδας. Πέντε νίκες μακριά από την πρώτη θέση τότε, κι εμείς εκεί σα να βλέπουμε έναν ηθοποιό που ξεχνάει το ρόλο του μέσα στο σόου επειδή του ζήτησαν repeat. Τι κάνουμε εκεί; Τον κρατάμε επειδή κάποτε έκανε μία εβδομάδα σούπερμαν; Μα αυτά λες όταν κάθεσαι δέκα μέτρα πίσω από την κερκίδα και βλέπεις τις κινήσεις σαν ταινία βουβή. Το θέμα δεν είναι η ικανότητα — είναι ο άνθρωπος πίσω από αυτή. Την τελευταία φορά που σηκώσατε εκείνον τον τίτλο μαζί του, σηκώσατε κι εσείς όλους σας σα χαρτί στον αέρα, μόνο που εκείνοι κράτησαν τις κλήσεις ενώ εμείς βγήκαμε σκόρπιοι σα φύλλα τον Οκτώβρη. Τώρα λοιπόν που σκεφτόμαστε να τον βγάλουμε εκτός roster μέχρι το τέλος της χρονιάς, ας μην αυτο欺骗自己 — δεν πρόκειται για την τελευταία ανάσα του πρωταθλητισμού του, αλλά για το τελευταίο λάθος που μπορούμε να του επιτρέψουμε σα ομάδα πριν αναγκαστούμε να βγάλουμε το φρένο χειρόφρενου. Κι εσύ εκεί στον Toμέα που κάθε φορά που βγάζουμε τον Φριτζ βλέπεις τους τίτλους σα άπειρες δυνατότητες — σταμάτα να ψάχνεις την ολοκλήρωση εκείνου του Οκτώβρη σα νάταν βιογραφία μίας δεκαετίας. Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σα η τελευταία φορά που το ηλιοτρόπιο γύρισε προς τον ήλιο επειδή ξέχασε πως έπρεπε να συνεχίσει να γυρίζει. Μετά έπεσε σα πέτρα στο νερό χωρίς ίχνος.