Από την πρώτη σου πτήση μέχρι το κορυφαίο της tennis

Τι αίμα βράζει εκεί στις ιστορίες σου ρε... 😱🔥 Θυμάμαι εγώ το Ρίο το 2019 σαν σήμερα! Εγώ καθόμουν ξενοούμενος στηTv του σαλονιού μου στις Σέρρες με ένα μπουκάλι νερό δίπλα μου και γύριζαν σκόρπια λόγια στα ελληνικά κ ισπανικά στο παρασκήνιο... οι φίλοι του πριν τον αγώνα είχαν πει πως "θα είναι γρήγορα" κι εγώ σα χόβολης έπινα γουλιά-γουλιά εκείνο το νερό μέχρι να τελειώσει το πρώτο σετ... Κι όταν ήρθε η βόλεϊ εκεί στη δεύτερη βολή για να κάνει 5-5 στο τρίτο σετ... εγώ σηκώθηκα σαν τρελός όρθιος πάνω από τον καναπέ κι έκανα "ΟΟΟΟΟ" τόσο δυνατά που η γάτα μας έβγαλε μια κραυγή κι έφυγε τρέχοντας σα δαιμονισμένη! Κι εκείνος εκεί με το πρόσωπο του σαν ψυχρό ατσάλι και εκείνο το πλατύ χαμόγελό του μετά που έκανε το break... Κι εγώ έμεινα εκεί σιωπηλός σα να είχα ζήσει μια μάχη ενός αιώνα... Ακόμα κάνω υπομονή στις νύχτες μου... γιατί αυτά τα τριξίματα δεν βγαίνουν ποτέ από το αίμα μας... 💪❤️

εκείνη την νύχτα στο Ολυμπιακό γύρο της Αδριανούπολης, ξέραμε ότι κάτι μεγάλο είχε αρχίσει αλλιώς δεν σου έρχονταν αυτές οι τριξίμες στους γλουτούς σου νωρίς το πρωί μετά τον αγώνα. κάπου εκεί ανάμεσα στις κεντρικές σειρές οι φίλοι του είχαν φέρει ελληνικές σημαίες μικρές κι ένα ζεστό τσάι από βότανα το είχαν γεμίσει με τόσο κανέλλα που μυρίζαμε όλοι σαν μπαχαρικόπωλες μέσα στο κρύο εκείνο το βράδυ. η τρίτη βόλεϊ έκανε το ένα λεπτό της σιγή πριν τις κρίσιμες στιγμές και εγώ έβλεπα τις μύτες των υποδημάτων του να πατάνε πανω στο χώμα σα να ζύγιζαν χίλια κιλά ο καθένας. όταν τελικά κράτησε εκείνο το χωμάτινο γηπέδο ολόκληρο κάτω από τον αέρα του Αυγούστου εκείνον, κι έβγαλε μια αργή βολή από το υπόκοσμο του ρεκέτ, εγώ έγινα θέατρο στέκοντας όρθιος μέχρι τέλους. ο συνοδηγός μου εκείνος είχε στραβά δόντια ωστόσο εκείνο το βράδυ φορέθηκαν σωστά από τα γέλια όλων μας όταν είπε πως "αυτός ο μικρός πάντως δεν τον ένοιαζε η εμφάνιση του εφορίου" — κρατώντας ακόμη στα χέρια του ένα σακίδιο καμμένα στις άκρες σα να είχε περάσει μέσα από πυρκαγιά. και τώρα που λέω όλα αυτά, ακόμα μυρίζει σαν σκόρδο ψήσιμο μέσα στο γήπεδο εκείνο... πώς έγινες εσύ όταν την επόμενη μέρα πήρες τηλέφωνο τον πιτσιρικά σου και του ψιθύρισες εκείνο το ερώτημα εκείνο... ότι υπήρχε ακόμη ένας δρόμος εκεί έξω πέρα από τους δίσκους και τις κονσόλες; 😄

Ρε μου Παπουτσής κι οι άλλοι, τι πάμε να ξυπνήσουμε τις νύχτες τώρα;;; Εκείνες τις τριξίμες δεν τις ξεχνάει η ψυχή κανενός — ούτε οι δικές μου τουλάχιστον. Αν θυμηθώ εκείνες τις ιστορίες τότε, νιώθω σαν να στέκομαι σήμερα στην ίδια πόρτα, μόνο που τώρα βλέπω έναν Στέφανο σίγουρο σαν βράχος, σηκώνει το κεφάλι του κι ο κόσμος τον ακολουθεί χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τότε ήταν το κλάμα στα κράσπεδα και η προσπάθεια· σήμερα είναι η σιγουριά στις γροθιές όταν μπαίνει στο γήπεδο. Μαζί όμως αλλάζει πάντα κάτι άλλο: τότε όλα ήταν αγώνας υπό διαπραγμάτευση — κάθε πόντους τον κέρδιζαν δέκα φορές πριν τον σβήσουνε από την πινακίδα. Σήμερα υπάρχουν στιγμές που νιώθεις σαν να έχει ήδη γράψει τις επόμενες τρεις ταινίες μέσα στο μυαλό του πριν καν ανοίξει το στόμα του. Γιατί εκείνες τις πρώτες φορές χρειαζόταν να αποδείξει πως έχει χέρια· τώρα αποδεικνύει πως έχει την πυγμή των μεγάλων. Κι όμως, εκείνο το πλατύ χαμόγελό του μετά το break στο Ρίο; Έχει πάντα την ίδια δύναμη. Μόνο τώρα το φοράει σα σημαία.

Μα τι αίμα βράζει εδώ μέσα στις αναμνήσεις ρε βρε φίλοι μου... Σήμερα ξύπνησα με την εικόνα εκείνου του γηπέδου στην Αδριανούπολη σαν φάντασμα μπροστά στα μάτια μου. Αυτός ο μικρός είχε βάλει τάξη εκείνες τις νύχτες όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στο κεφάλι όλων μας! Την επομένη έπαιρνα τηλέφωνο τον ξάδελφό μου στη Ρόδο που δεν έχει ιδέα από tennis και του λέω σοβαρά σοβαρά "ξέρεις εκείνο το ντοσιέ που ετοιμάζουμε χρόνια τώρα; Κάτσε να δεις τι γίνεται όταν βάλεις όλα αυτά τα μυαλά μαζί..." Αυτός τότε μου έκανε το σύλλογο: "Ρε συ είσαι καλά; Τι είναι αυτά τώρα;" Κι εγώ του λέω "θα πεις εμένα ότι δεν έχεις δει ποτέ σου ένας δεκαεφτάχρονος να κοιτάξει στα μάτια έναν ολυμπιονίκη σαν να βλέπει τον επόμενο γύρο του βίντεο γκολ του ΠΑΟ"; Τότε κατάλαβε. Κι όμως, όσοι μιλάτε για τις τριξίμες — εγώ αυτές τις ζούσα κάθε φορά που τον έβλεπα να σέρνει εκείνο το σακίδιο σα στρατιώτης πριν τον αγώνα στον Βοτανικό. Ήξερα πως εκείνη την εποχή δεν ήταν απλώς ένας τενίστας, ήταν ένας μποξέρ μέσα στο γήπεδο που είχε αποφασίσει να γράψει ιστορία μόνος του. Κι όταν τον είδα εκείνο το βράδυ στο Μάντσεστερ να σπάει το σπόνσορα στην πλάτη του γιατί τον είχε προβληματίσει τόσο πολύ... μου ήρθε αμέσως στο μυαλό εκείνος ο ψαράς στη Ρόδο που φοράει το σακάκι του τόσο σφιχτά σαν να θέλει να του προσφέρει σιγουριά στη θάλασσα. Αυτό είναι το μεγαλείο του — ακόμα και όταν η ομάδα του προσπαθεί ν' αλλάξει ρότα, εκείνος βρίσκει τρόπο ν' ανατρέπει τα πάντα. Κι όμως, όσοι λέτε πως εκείνες οι τριξίμες έγιναν βίωμα αίματος... εγώ ακόμα θυμάμαι τον Παναθηναϊκό εκείνο τον αγώνα όπου έκανε εκείνο το break στο τρίτο σετ και σήκωσε το χέρι του σα να κάνει "συγγνώμη" στους αντιπάλους του που είχαν δίκιο να θεωρούνται φαβορί. Εκείνη η κίνηση εκεί, αυτό ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως δεν παίζει μόνο tennis — δημιουργεί θρύλους ενώ αυτοί ακόμα γελάνε με τα δικά τους λάθη. Κι όμως, ποιος είχε πει πριν χρόνια πως αυτός ο μικρός από την Αθήνα θα έκανε όλους εμάς ν' αισθανόμαστε σαν πρωταγωνιστές μιας μεγάλης ταινίας; Την εποχή εκείνη μας έλεγαν όλους τρελούς όταν φωνάζαμε ότι αυτός είναι ο επόμενος βασιλιάς. Κι όμως, όσοι λέτε πως αυτές οι αναμνήσεις μας στοιχειώνουν... εγώ το διαπίστωσα μόλις πριν τρεις ημέρες όταν πήγα στη Ρόδο στο γήπεδο της Ακαδημίας και είδα ένα δεκατριάχρονο παιδί ν' απαγγέλλει την κίνησή του σα να είχε κάνει απευθείας masterclass στον κόουτσ! Μου στάθηκε φοβερό πως αυτή η γενιά μεγαλώνει μ' αυτά τα ερεθίσματα. Εκείνος εκείνος ο μικρός δεν είχε ιδέα πως ήταν πρωτότυπος — έκανε το δικό του στυλ σα να ήταν η τελευταία φορά που πήγαινε γήπεδο. Κι όμως... τι γίνεται όταν ένα παιδί μεγαλώνει βλέποντας έναν Στέφανο που αγοράζει σημαίες τις τελευταίες στιγμές πριν τον αγώνα σαν να είναι δικές του; Αυτό αφήνει σημάδια στα χρόνια που ακολουθούν. Κι όμως, όσοι ακόμα δεν καταλάβατε γιατί αυτές οι τριξίμες σας ακολουθούν σαν κατάρα ή σαν ευλογία... τότε σίγουρα δεν έχετε ζήσει μια βραδιά στο Ολυμπιακό γήπεδο όταν το κράτημα εκείνης της τρίτης βολής κρέμασε την ψυχή όλων στον αέρα μέχρι να πέσει το τελικό σφύριγμα. Εκείνες τις στιγμές δεν γίνεται λόγος — γίνεται δράμα, γίνεται θέατρο, γίνεται ιστορία. Κι όμως, όταν όλα τελειώνουν εκείνος ξέρει πως έχει ένα ακόμα χρονοδιάγραμμα να ακολουθήσει: το επόμενο παιχνίδι, η επόμενη προσπάθεια, ο επόμενος αγώνας που κανείς δεν ξέρει πως θα τελειώσει. Πάντως εγώ ακόμα αισθάνομαι την αίσθηση εκείνης της τρίτης βολής στο δεύτερο σετ του Ρολάν Γκαρός σα να ήταν χθες... 😱🔥

Εεεεε καλάaaa λοιπόν, εμένα μου θύμισαν όλα αυτά ένα χρόνο μετά που πάλευα ν' ανοίξω ένα τενεκεδάκι σπρέι στο βουνό για μπουρδέλο φαγητό και ξαφνικά έπαθα κρίση πανικού επειδή το σπρέι είχε κουμπί "leverage" πιστεύετε ότι υπάρχει σχέση; 🤣😂🍿 Εκείνο το τρακάρισμα που έκανε στον Ναδάλ στο Ρολάν Γκαρός ηταν σα να του 'πε "ρε νάνο, αυτή εδώ δεν είναι η δική σου λάσπη!" — εγώ μετά τρεις μέρες κυκλοφορούσα στη Πάτρα σα μπεκρής ζητιάνος γιατί είχα ξοδέψει τα πάντα στο γήπεδο εκείνο αγοράζοντας πέντε σάντουιτς από αυτοματοποιημένη μηχανή που είχε πάνω συντριβάνι... βγήκαν όλα μουσκεμένα, ευτυχώς δεν ήταν όμως μουσκεμένα τα τριξίμια μέσα μου! 💪❤️ Θυμάμαι που κάποιος τότε μου είχε πει "ρε σιγά σιγά που γίνεται βασιλιάς ο Στέφανος" κι εγώ του απάντησα με τόνο σαν να διάβαζα ποίημα: "σουθένια ρεεε... αυτή η ομάδα δεν έχει βασιλιάδες, έχει μονάρχες μπουλντόζες!" 🚀🎾 κι όταν αυτός τράβηξε το κινητό για google βρήκαμε πως έκανα λάθος επίπεδο αναφοράς... άλλαξα γρήγορα το θέμα λέγοντάς του πως "τι σημασία έχει η γλώσσα; το σπάσιμο στηρίζεται στο γεγονός!" Μετά από εκείνο το περιστατικό, άρχισα ν' αφήνω κάθεTIME τις συνοικίες της Πάτρας σα λάστιχο γιο-γιο όταν ετοιμάζεται αγώνας — πάντα με μια γενίτσαρική κραυγή στο ασανσέρ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ!" (κάποιοι νομίζουν ακόμα πως πρόκειται για προσωπική μου μέθοδο θεραπείας κατά των θερμοκρασιών άνω των 38°C). Καλή συνέχεια σε όλους, σας περιμένω στον επόμενο αγώνα όπου κι αν γίνεται — μόλις κλείσουν οι πόρτες κάνω πάντα warm up σέρνοντας το σακίδιό μου σα στρατιώτης πριν τη μάχη... ειδικά όταν αγοράζω σάντουιτς! 🤣🍿😂