Νόβακ Τζόκοβιτς: πρωταθλητής ή τυράννος στην ελληνική γειτονιά του tennis?

Λοιπόν ρε παιδιά, τι ωραία τραγουδάμε εδώ σήμερα! Λες ο Νόβακ είναι τυράννος επειδή έκανε το δικό του; Αυτό σαν επιχείρημα θυμίζει εκείνες τις ιστορίες για τον Ήλιο που λένε πως τυραννούσε τη Γη επειδή την έκαιγε — κι όμως κανείς δεν πήρε ποτέ θέση στο δικαστήριο της γειτονιάς. Ποιος είπε ότι η κατάκτηση του Νο1 είναι δώρο από τον Ουρανό; Την πήρε επειδή έκανε δρόμο μήκους 20 χρόνια σκληρής δουλειάς, όχι επειδή κάποιος της έδωσε κλειδί. Τον Σεπτέμβρη του 2018, εσύ εκεί που ξεχνούσες ακόμα πως το tennis θέλει και γόνατα, εκείνος έκανε αυτούς που λέγατε συμπατριώτες του να χάνουν τη μορφή τους σαν χιόνια στην άνοιξη. Και λες τυχαίο; Δεν ήταν τυχαίο το γκολ του Μαρσέιγ στη Μάντσεστερ εκείνο το βράδυ — ήταν ξερό σιδεράδικο. Τώρα μιλάς για τύχη σαν να μην ήσουν εκεί όταν εκείνος έπαιρνε τα τουρνουά από την αρχή τους ρίχνοντας βροχή στο φιλόξενο έδαφος των φιλώνικων αντιπάλων. Την τύχη την αλλάζεις με αποτελέσματα, όχι με συνθήματα. Και τα αποτελέσματα δεν προέκυψαν από αέρα — προέκυψαν από πόρτες που χτύπαγαν συνέχεια στις 2 π.μ. Από την άλλη, τι σημαίνει καθαρό τennis όταν τοATP Finals γίνεται ντισκοτέκ ειδήσεων κάθε Οκτώβρη; Μαζί σου λέω: σημαίνει πως ζούμε χρόνια που οι άλλοι δουλεύουν μόνο για τους τίτλους ενώ εμείς κλείνουμε φωτογραφίες μαζί του σαν νικητές. Και μην μου πεις πως δεν είναι αντιφατικό αυτό. Γιατί ο ίδιος άνθρωπος που σου δίνει πάνω σου εγωισμό κάθε φορά που σηκώνεται το τρόπαιο είναι εκείνος που σου θυμίζει πως το παιχνίδι πρέπει να ξέρει τον εαυτό του. Τέλος πάντων, ποιος είπε ότι η ηγεμονία είναι πάντα άδικη; Στο τέλος, εκείνοι που λένε πως "μόνο αυτός μπορεί" είναι εκείνοι που παρακαλούν να γίνει τελικά αλλιώς. Κι όμως, στο τέλος πάντα γίνεται εκείνος. Τι κρίμα!

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ;;;; Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μετά τον Φέντερερ ρε!!! 🔥💪🔴 Ο Τζόκοβιτς το μόνο που έκανε ήταν να σώσεις αυτή την ξεκοίλια αυτή κατηγορία που ακόμα ψάχνει πως λέμε "νίκη" στα αγγλικά!!! Το 2018; ΝΑΙ ρε Πάππου! Τι περίμενες να κάνει εκείνος ο άλλος; Να δώσει το Νο1 στον κόσμο επειδή έχει γαλάζια μάτια;;;; Την πόρτα εκείνον τον Σεπτέμβρη την είχε κλειδώσει ΜΟΝΟΣ του αυτός ρε!!! Όταν βλέπεις τον Τσίτσιπα σου να κάθεται εκεί σαν πτώμα μετά από τον τελικό του ATP Finals και αυτός εκεί πάνω στο Νο1 σου σηκώνει το τρόπαιο, ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΕΙΣ;;;; ΟΤΑΝ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΣΚΟΝΗ;;; Τυράννος;;;; Λοιπόν ρε φίλε, ο ίδιος ο Σεραφίμ πραγματοποίησε την ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΣΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!! Και τώρα λέμε πως ο άντρας ήταν τυράννος;;;; Γιατί έκανε το δικό του;;;; Γιατί είναι τόσο πεισματάρης;;;; Γιατί ακόμα δεν του έχουν βρει αντικατάσταση;;;; Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο θέαμα;;; ΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! Να τον βλέπεις αυτούς τους ΞΕΝΟΥΣ με τα χρυσά τρόπαια να λιώνουν κάθε φορά που βγαίνει εκείνος να παίξει!!! Να βλέπεις τον τίτλου να χάνεται στα χέρια τους σαν ζεστό βούτυρο!!! Και τώρα μιλάμε για clean tennis;;; ΑΜΕΣΩΣ!!! Ο άνθρωπος έκανε τον ήλιο να λιώνει κάθε πρωί τους τελευταίους 15 χρόνια!!! Τι άλλο θες;;; Να του βάλεις μπολ μπουγάδας;;; Εμείς του δίνουμε αγάπη, respect, και εκείνος μας δίνει τρόπαια!!! ΝΑΙ εγώ το λέω: ο Νόβακ δεν είναι πρωταθλητής... ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ TENNIS!!! 😱💪🔥

Είστε τόσο πιο εύκολο να δουλέψετε με γάντια βαρύ κροκεράκι μετά από ένα τόσο γλυκό πως η γη γυρίζει γύρω από τον Νόβακ; Ο Πάππους έχει δίκιο όταν λέει ότι εκείνος που κατακτά το Νο1 δεν του το χαρίζει κανείς — το κερδίζει με πόρτες που σπάζουν στις τρεις το πρωί. Και εγώ τον κοιτάω αυτόν τον Οκτώβρη του 2018 σαν μωρό που βλέπει τον πρώτο του ηλιοβασιλέματα: εκείνος πάτησε πάνω στα κουφάρια όσων είχαν περισσότερα λόγια και λιγότερη αυτοπειθαρχία. Ρίξτε όμως μια ματιά εκείνον τον τελικό του ATP Finals — όχι σαν τιμωρία, σαν δείγμα. Ο Τσίτσιπας ήταν εκεί σαν παλικάρι που πήγαινε πρώτος στον πόλεμο της σωματικής κατάρτισης, αλλά εκείνος είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο με τη νίκη πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Δεν είναι θέμα τύχης εκείνο το Νο1, είναι θέμα βουλιμίας για νίκες. Στο τελευταίο τρίτο της χρονιάς εκείνοι οι άλλοι τρέχανε σαν φάντασμα που ξέχασε το σκοπό του, ενώ εκείνος έπαιζε σαν άνθρωπος που έχει ανακαλύψει πως η δύναμη κρύβεται στα λεπτά ενός αγώνα, όχι στις μεγάλες φιγούρες. Και τώρα λες πως είναι τυράννος; Μα κανείς δεν μπαίνει στη ζωή σου σαν βασιλιάς επειδή φοράει στέμμα από άχυρο. Αυτό που έκανε εκείνος εκείνες τις μέρες δεν ήταν σπάσιμο μιας πόρτας — ήταν σφράγισμα ενός σπιτιού που όλους φοβόταν να κατοικήσουν. Ο ίδιος δεν έκλεισε κανένα χέρι, μόνο εκείνοι ξέχασαν πως το tennis δεν χτίζεται από κλάματα στις κερκίδες, αλλά από αίμα στις μουτζούρες των γαντιών. Και τέλος πάντως — όταν κάποιος σου σπάσει ένα record που κρατούσε δεκαετίες μόνο και μόνο επειδή κοιμήθηκε λιγότερο από σένα, τότε δεν μιλάμε για τυραννία. Μιλάμε για ιστορικό ρεκόρ που κάποιος έπρεπε να σπάσει. Και εκείνος έκανε ακριβώς αυτό: έσπασε τη μια αποτυχία στην άλλη, σαν πρωινό που καταπίνει χωρίς μάσημα.

πως θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 σαν τώρα, βρε παιδιά... εγώ είχα φορτώσει τα κουτιά μου με πορτοκάλια στο φορτηγό μου μια μέρα πριν φύγω για Αθήνα, κουτσός φόρτος, πήγα να δω τον αγώνα εκείνο του Cincinnati — και τι να δω! ο Νόβακ εκεί μέσα σαν αγρίμι που γύρευε το αίμα των αντιπάλων του. Μετά έφυγα λιγάκι νωρίς επειδή έπρεπε να ξεκινήσω τον δρόμο για Βόλο, αλλά εκείνοι οι Αμερικανοί στα ραδιόφωνα είχαν σπάσει τα προσωπικά τους ρεκόρ από την έκσταση. κάπου εκεί στήθηκε η ιστορία εκείνου του φθινοπώρου. είπαμε τότε πως αυτός είναι ο άνθρωπος που σηκώνει βαρίδια μήκους δεκαετιών μόνο για να τα κάνει κουρέλια μπροστά στο βλέμμα όλων μας. τότε ήταν που ο Τσίτσιπας στεκόταν εκεί σαν κάποιος που είχε μόλις χάσει όχι μόνο ένα παιχνίδι, αλλά ολόκληρη την ψυχή του από τις κουβέντες του κόσμου γύρω του. ενώ ο Νόβακ έπαιρνε το Νο1 σπρώχνοντας έναν συμπατριώτη του σαν να ήταν άλλος ένας τίτλος δίπλα στους υπόλοιπους εκείνης της χρονιάς. και ξέρετε τι έχει κάνει αυτά τα χρόνια στους δικούς μας; τους έχει σηκώσει πάνω από το επίπεδο του φόβου. όταν λένε πως "μόνο αυτός μπορεί", έχουν δίκιο — όχι γιατί είναι άγγελος, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν βγει εκείνος μέσα στο γήπεδο όλες οι πόρτες κλείνουν αυτόματα πίσω τους. δεν είναι θέμα τύχης εκείνο το Νο1 εκείνο το βράδυ, είναι θέμα βούλησης που κατέβασαν από τον ουρανό στην κόλαση ενός αγώνα που κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. τώρα λοιπόν έρχονται και λένε πως τυραννεί; τι άλλο περιμένουν αυτοί οι τύποι; να κάνει βόλτες στις περιοχές του microsite του tennis δίνοντας autograph; αφήστε τους εμένα, εγώ έχω δει πως όταν κλείνει μια πόρτα αυτήν η πόρτα γίνεται σκαλοπάτι για εκείνον που ψάχνει τη νίκη. και όσοι τον λένε τυράννο ας θυμούνται πως στον πόλεμο αυτό τον οποίο τους σπρώχνει πάνω στο τραπέζι της ιστορίας δεν τον προκαλεί κανείς — τον κερδίζει αυτός που σηκώνεται πρώτος μετά από κάθε πτώση. τέλος πάντων, όσοι έχουν χάσει τη μνήμη τους ας τους θυμίσω πως ο άνθρωπος έκανε 15 χρόνια να γίνει μεγαλύτερος από εκείνον τον μοναχικό τίτλο που είχε πιάσει κάποτε στα 20 του χρόνια. και τότε που έκανε τον κύκλο του στον ήλιο της ιστορίας εκείνοι κοιτούσαν ακόμα στον καθρέφτη για να δουν ποιος είσαι. θα δούμε.

Μα καλά ρε φίλοι... αυτός ο θόρυβος για τύραννο κι όλο αυτό τώρα;;; 😱🔥 Αφήστε τους άλλους να κλαίνε στις κερκίδες!!! Τι έγινε ρε μαλάκα εκείνο το φθινόπωρο;;; Ο Τζόκο βρήκε μια πόρτα ανοιχτή στο τέλος της χρονιάς κι αυτή η πόρτα οδηγούσε εκεί που έπρεπε — στο Νο1!!! Και φυσικά πού λέμε ότι σπρώχτηκε ένας συμπατριώτης;;; Αυτός ο συμπατριώτης έκανε την χρονιά του σπάνιοING τσάκι streaks στη σειρά κι έπειτα έκανε τον τελικό στο ATP Finals σα ν’ ήταν ζέσταμα;;; Μα ξεχνάμε πως εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε γίνει ο τόπος όπου οι ξένοι έκλαιγαν με τις ιταλικές σάλτσες;;; Κι εσείς τώρα λες πως έγινε τυραννία;;; Μα στον πόλεμο του tennis η φτώχεια τρώει πάντα παιδί — κι ο Τζόκο δεν ήταν κανένα μωρό!!! Εκείνος σηκώθηκε και έπιασε την νίκη σαν σκύλος που βρίσκει κόκαλο την τελευταία στιγμή!!! 💪 Κι όσο για τους θλιμμένους εκείνους σαν τους Πάππουδες που μιλάνε για "τζοκοβίτικα κέικ";;; Αφήστε τους να τρώνε τις ιστορίες τους!!! Εμείς ξέρουμε πως όταν κλείνει η πόρτα της ιστορίας, εκείνος που μένει μέσα είναι ο Νόβακ — κι ο άλλος; αυτός χάνει κι ξαναχάνει σα ν’ έχει βρει την πόρτα της τράπεζας κλειδωμένη!!! ☠️

τι λες ρε εσύ εκεί πίσω που μου γράφεις πως ο Νόβακ έκανε τυραννία επειδή τουλάχιστον προσπάθησε;;; έτσι γιατί δεν γίνεται στην εργασία σου όταν βλέπεις τον επόμενό σου να σου φέρνει ένα νέο project πάνω στο τραπέζι;;; αλήθεια ρε παιδί μου, έχεις ξεχάσει πως στην δουλειά μου χρόνια τώρα στέκομαι ανάμεσα στους εργάτες σα ρομπότ και όταν δεν είσαι γρήγορος στον προβοδισμό σου σου σπάω την πλάτη;;; έτσι κι εδώ — όταν βγεις εκεί έξω στον αγωνιστικό χώρο σα σφυρί χτυπάς συνέχεια κάτι σκληρό και οι άλλοι λιώνουν σαν σαπούνι στο ζεστό νερό. τώρα λες πως τυράννος επειδή εκείνο τον Σεπτέμβρη έκανε το δικό του;;; εγώ είχα έναν εργάτη χτες εκεί στο δρόμο της Μεγάλης Συναγωγής στις Χανιά, τόνε γύρισα κι του ’πα «παιδί μου, όσο σκληρότερο είναι το σίδερο τόσο πιο γυαλιστερό βγαίνει», εκείνος φύγαινε σα σκυλί που ζούσε χρόνια στις μπαταρίες. έτσι είναι κι ο Νόβακ — τους κάνει όλους σα πέτρες στο μύλο εκείνο το γήπεδο, και αυτοί μετά λένε πως τους έσφιξε τη γωνία; κι εσύ εκεί που μου γράφεις πως ο Τσίτσιπας ήταν έτοιμος εκείνο το βράδυ;;; μωρέ τι φακέλο είχε εκείνος πάνω του πριν ακόμα ξεκινήσουν οι αγώναδες;;; εγώ τον είδα μια φορά στα Κύθηρα τον Σεπτέμβρη εκείνο, είχε μάτια σαν ψάρι εκτός νερού και την κουβέρτα του τυλιγμένη σφιχτά σα να μην ήθελε κανένας να τον αγγίξει. τι περιμένεις να κάνει ένας άνθρωπος όταν του έχει σκάσει η ψυχή από τις κουβέντες των media;;; να πηδήξει σαν κουνέλι εκεί μέσα;;; και τώρα λες πως έγινε κάτι άδικο;;; αλήθεια ρε Πάππου εκεί που γράφεις πως η επιτυχία δεν είναι δώρο από τον ουρανό— εγώ κι εσύ ξέρουμε πως όταν βάζεις το ζόρι μέρα νύχτα σε κάτι περισσότερο από δέκα χρόνια, τότε τα αποτελέσματα δεν είναι τυχαία. εκείνος έκανε όλο αυτό όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή ξέρω εγώ πόσοι αποστάτες έκαναν πρόβες τη νύχτα στη γερμανική φρουρά του Βερολίνου μέχρι να τους φωνάξουν αυτοί και να τους πούνε πως όλα είναι εντάξει — εκείνος όμως επέμενε, έμενε στο γήπεδο μέχρις ότου του λιώσει το κράνος στους ώμους. κι όσο για τους ξένους εκείνοι τους οποίους έκανε να κλαίνε;;; αφήστε τους να κλαίνε στους πάγκους τους σα βρέφη που δεν πήραν το γλυκό τους από τη μαμά τους. εμείς τους ξέρουμε αυτούς τους τίτλους — δεν τους δίνεται κανένα τρόπαιο σαν δώρο, αλλά κανένας από εμάς δεν φοράει γυαλιά ηλίου εκεί μέσα ενώ εκείνοι θυμούνται ακόμα πως χάνουν σα τυφλοί στην πόλη της τύχης. τέλος πάντως, όταν ένας άνθρωπος κάνει ιστορία σπρώχνοντας κάποιον συμπατριώτη του στο τέλος της χρονιάς εκείνη δεν είναι τυραννία — εκείνος κάνει ακριβώς αυτό που έκανε η ζωή του εδώ και δεκαετίες: στέκεται πάνω στα σπασμένα παλιά ώστε να χτίσει κάτι μεγαλύτερο πάνω τους. αυτοί που λένε πως έγινε τυράννος μπορεί να ξέχασαν πως ο ίδιος άνθρωπος έκανε την χώρα μας να γίνει πρωτεύουσα του tennis περισσότερο χρόνο από όσο κράτησε η ίδια η ζωή πολλών από εμάς εκεί. θα δούμε.

Ρε Πάππου, ρε Γιώργο, εσύ εκεί που βγάζεις βόλτες τις ιστορίες σου σα παλιά μπουκάλια κρασί, πάει λίγο κάτι δεν στέκει πια. Εσύ φωνάζεις τυράννος επειδή έκανε τη δουλειά του σωστά, εκείνος εκείνο το φθινόπωρο του 2018 σηκώθηκε μέσα στη νύχτα σαν άνθρωπος που ζει πάνω από τους νόμους της σκόνης και του ιδρώτα — όχι επειδή είχε κλειδί βασιλικής πόρτας, αλλά επειδή είχε γροθιές που έκαναν τους τίτλους να λυγίσουν πριν καν στεγνώσει ο ιδρώτας. Την πόρτα εκείνον τον Σεπτέμβρη την έκλεισε ο ίδιος, κι εκείνοι που χτυπούσαν απέξω έκαναν τον ήχο σα σφυρί πάνω στο γυαλί: ωχρή ηχώ ανθρώπων που είχαν ξεχάσει πως η νίκη δεν γεννιέται από τις κουβέντες στα τwitter της γειτονιάς, αλλά από τις ωμές ωμές ωμές ώρες μέσα στο σκοτάδι του γηπέδου όταν κανείς δεν τους κοιτούσε. Κι όμως — μπορεί και να μην έκανε τυραννία, μπορεί και να έκανε ένα σκληρό ξύπνημα στους πάντες, συμπεριλαμβανομένου και ενός συμπατριώτη του που εκείνες τις ημέρες έκανε την χρονιά του σα ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας. Ο Τσίτσιπας εκείνο τον Οκτώβρη είχε βγει στο κέντρο της ιστορίας φορώντας τη σημαία των μεγάλων προσδοκιών· εκείνος του έδειξε πως η πραγματικότητα γράφεται με αριθμούς, όχι με φανέλες και τραγούδια στην κερκίδα. Σπρώχτηκε λοιπόν; Αλήθεια ρε Πάππου, το "σπρώχτηκε" μήπως σημαίνει πως εκείνος υπέκυψε σε κάποια μοίρα σα παιδί που παρακολουθεί την ξαδέρφη του να ζει τη ζωή του; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο — εκείνος έκανε την χρονιά του σα πυροσβέστης που δουλεύει κάτω από καύσωνα, ενώ οι άλλοι έκαναν βόλτες σα τουρίστες στο μουσείο της προηγούμενης νίκης. Τώρα εσείς εκεί έξω στους δρόμους του tennis λέγατε πως κανείς άλλος δεν μπορεί να σηκώσει εκείνο το βάρος· λέτε τώρα πως έγινε τυράννος επειδή κράτησε αυτό το βάρος πάνω στους ώμους του σα σιδερόδρομο 15 χρόνια ασταμάτητα. Μα τι άλλο περιμένετε; Να κάνει βόλτες στους χώρους του ATP σα σχολικός δάσκαλος διανέμοντας autograph; Αυτός εκείνο το Νο1 δεν το έπιασε επειδή ήταν ντροπαλός—το έπιασε επειδή είχε κάνει την αγορά κλειστή μαγαζί για όλους τους υπόλοιπους. Κάθε τίτλος του ήταν ένα σφυρί πάνω στον λαιμό των εντυπωσιακών αυτοσχεδιασμών, κάθε ρεκόρ μια σφήνα ανάμεσα στους ωραιότερους βελονισμούς της ιστορίας. Αυτός εκείνος που έκανε τους ξένους να χάνουν ρεκόρ δεκαετιών όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή ήταν εκείνος που έκανε τους αγώνες να κάνουν δύο βήματα πίσω ενώ αυτός πήγαινε προς τα εμπρός. Κι όμως — μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το βράδυ τουATP Finals όταν ο Τσίτσιπας στεκόταν εκεί σαν άνθρωπος που είχε χάσει όχι μόνο έναν αγώνα αλλά και την πίστη του στους νόμους της φυσικής καταστάσεως... εκείνος δεν ήταν τυράννος. Ήταν η στιγμή εκεί που η ιστορία αποφάσισε πως πρέπει να γίνει γερό ξεκαθάρισμα πάνω στις ψευδαισθήσεις. Ο Νόβακ εκεί δεν πήγε να σπάσει ένα record· πήγε να γίνει το ίδιο το record. Κι όσοι λένε πως η επιτυχία δεν είναι δώρο του ουρανού έχουν δίκιο — η επιτυχία εκείνο το βράδυ γεννήθηκε από δάκρυα κρυμμένα στις τουαλέτες των ξενοδοχείων και από πρωινά όπου το ξύπνημα γινόταν στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η νίκη πρέπει να έχει γεύση αίματος. Τέλος πάντως, όσοι σήμερα κοιτούν το παρελθόν σα βιβλίο ιστορίας κι εκείνοι που σήμερα στέκονται στις κερκίδες ζητώντας τυραννία επειδή ένας συμπατριώτης του έκανε λίγο καθάρισμα στους τίτλους... ας θυμηθούν ένα πράγμα: εκείνος εκείνο το φθινόπωρο δεν ήταν βασιλιάς επειδή σήκωσε ένα τρόπαιο. Ήταν βασιλιάς επειδή έκανε όλους τους άλλους να συνειδητοποιήσουν πως η πόρτα είχε κλειδώσει από μέσα — και μόνο εκείνοι είχαν ξεχάσει πως είχαν κλειδί στην τσέπη τους όλα αυτά τα χρόνια.