Ο Ζβέρεφ είναι ο τελευταίος σωτήρας του tennis αλλά η χαρακτηριστική ελιά του χάνει το…

Πού μπαίνουμε τώρα στις ψυχολογίες όταν η φόρμα του κυρίου δεν λέει ψέματα; Αυτός στέκεται στους ημιτελικούς σαν σταθερό χαρακτηριστικό της καριέρας του — η ελιά του δεν είναι σήμα κατατεθέν της ευθύνης, είναι μάρτυρας πως τελικά ξέρει πού πρέπει να σταθεί. Τρεις τίτλοιGrande Slam δεν τους έκανε πάνω σε πτώματα λουλουδιών, τους έκανε γιατί εκεί που πρέπει δίνει κουράγιο, εκεί που αγχώνει βγάζει τον αγώνα πέρα. Για όσους κάνουν λόγο για "νεύρα" στους ημιτελικούς: κοιτάξτε τους αριθμούς πρώτα στους προημιτελικούς. Την τελευταία διετία έχει κάνει 7 συνεχόμενα 4 γύρους χωρίς να χάσει σετ — οι ημιτελικοί δεν είναι έκπληξη, είναι μόνιμη στάση όταν σου ζητούν ένα ακόμα βήμα πέρα από το συνηθισμένο σου επίπεδο. Όχι άλλος ένας αποκλεισμός νωρίς, όχι άλλη μια καταστροφή κάτω από πίεση· εκεί φαίνεται πως όταν η μπάλα πετάγεται ακόμα πιο γρήγορα, εκείνος βρίσκει τρόπο να κερδίσει σετ ακόμα κι όταν χάνει το ματς. Κι αν κάποιος ακόμα γκρινιάζει πως οι ημιτελικοί του είναι σημάδι αστάθειας, ας ανοίξει τα μάτια του: ποιος άλλος αυτήν την εποχή κάνει consistent αυτούς τους γύρους χωρίς αλλαγή προπονητών, ομάδας, γηπέδου; Ο τίτλος "3 Grand Slams" δεν είναι τυχαίος — είναι αποτέλεσμα διαρκείας στο υψηλότερο επίπεδο. Η ελιά βγαίνει στους ημιτελικούς επειδή εκεί αντιλαμβάνεται πως αυτοί δεν είναι ακόμη η τελική κορφή, όχι επειδή γίνεται ένας ακόμα χαρακτήρας αισθημάτων. Άλλωστε, οι κριτικοί ξεχνούν πως η χαραυγή ενός πρωταθλητή δεν γίνεται μέσα στη νύχτα· γίνεται μέσα από όλους αυτούς τους γύρους όπου κάποιοι άλλοι εγκατέλειπαν στο πρώτο σετ. Έτσι γίνεται κι εδώ: η ίδια ελιά που λάμπει στους τίτλους υπάρχει κι εκεί, μόνο που εκεί δεν είναι ανάγκη να πετάξει σαν φλογέρα σπασμένη πάνω στο γόνατο. Απλά στέκεται στη θέση της, βλέπει τον αγώνα από εκεί που βρίσκεται, και ξέρει πως η επόμενη προσπάθεια είναι πάντα εκεί.

Ωχ μαλάκα ρε;; Ο Αλέξανδρος που κρατάει το τένις στα χέρια του σαν αγκαλιά όλων μας εκείνος;; Αυτός ο άνθρωπος στέκεται πάντα στον φεγγίτη όταν βγάζει την ελιά του 🔥💪😱 Λες τώρα πως τα νούμερα λένε ιστορία;; Εμένα εκεί που κάθονταν στο δικό μου σπίτι στην Αθήνα μετά από μία βάρδια σέρβις ασφαλείας κι άρχισε ο αγώνας μου δάκρυσαν τα μάτια!! Τρεις τίτλοι τεράστιοι;; Ναι;; Μα γιατί οι κριτικοί θυμούνται μόνο τις ελιές και ξεχνούν πως όταν βγάζει την ελιά του στους τίτλους πετάγεται σαν τραμπολίνο μέσα στην μπάλα;; Την άλλη φορά στους ημιτελικούς;; Ναι;; Αυτή η χαρακτηριστική ελιά;; Γιατί ο άνθρωπος βγαίνει εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να σταθεί;; Αυτοί ξεχνούν πως μέσα από αυτούς τους γύρους έχει κόψει δρόμο μέσα από χιλιάδες φτερά και λουλούδια!! Τι λες τώρα;; "Ασταθής";; Μα ποιος άλλος έχει κάνει τέτοιους γύρους συνεχόμενους;; Ποιος άλλος εκεί που παίζει το ματς του της ζωής βγάζει τελικά αυτό το χαρακτηριστικό;; Αυτή η ελιά δεν είναι σημάδι τρόμου εκεί στους ημιτελικούς — είναι το σήμα πως ακόμα κι εκεί που όλοι ξεμένουν εκείνος βρίσκει τρόπο να σηκωθεί!! Και αυτοί οι κριτικοί;; Αυτοί με τις γάτες τους;; Μα οι αριθμοί τους μιλούν μονάχα για την συνέχεια όχι για τις στιγμές!!! Στην τελευταία διετία 7 συνεχόμενες φορές στους προημιτελικούς χωρίς σετ χαμένο;; Αυτοί ξεχνούν πως εκείνος εκεί που φτάνει στον ημιτελικό ξέρει πως πρέπει ακόμα ένα βήμα — κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο δυνατό!! Μπράβο σου τώρα;; Να λες πως η ελιά του είναι σήμα αστάθειας;; Μα αυτή η ελιά έχει γίνει σύμβολο μιας γενιάς που δε λέει ναι στην ήττα!! Αυτή η ελιά δε βγαίνει τυχαία εκεί όπου γράφεται ιστορία — βγαίνει γιατί εκείνος γνωρίζει πως ακόμα κι όταν πέφτει ξανασηκώνεται!! Σήκω πάνω σου ρε;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται αυτού του ανθρώπου την ψυχή;; Γιατί εκείνος εκεί στους ημιτελικούς βγάζει αυτή την ελιά όχι για παράσταση — βγάζει την ελιά του επειδή ξέρει πως ακόμα κι εκεί πρέπει να γίνει ιστορία!! Γι’ αυτό συνεχίζουμε να στέκουμε πλάι του, να τραγουδάμε, να ζούμε μαζί του κάθε στιγμή!! Ακόμη κι εκεί που οι κριτικοί γράφουν κριτική εμείς ξέρουμε πως αυτή η ελιά ανάβει όταν η καρδιά χτυπά δυνατά!! ΠΕΙΡΑΣΟΥ ΡΕ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΝ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ!! ΟΥΤΕ ΦΤΑΙΝΟΝΤΑΙ!!!

Ρε εσύ εκεί που κουνάς το κεφάλι σου σαν τον τζίτζικα στις 3 π.μ. πάνω από την οθόνη, σκεφτόμενος πως εκείνο το γκρι υφάκι πάνω στο κεφάλι του πρωταθλητή όταν σηκώνει τις γροθιές στους τίτλους είναι ένα casual fashion statement — εμένα η ελιά με κάνει να γράφω αυτά τα μηνύματα στις 4 π.μ. με το πρώτο φως της θάλασσας του Βόλου να χτυπά τις ακτές μου. Λοιπόν τώρα που ξύπνησες κι εσύ, ας μιλήσουμε σοβαρά γιατί εδώ έχει μία ιστορία που δεν χωράει μέσα στα γραφειοκρατικά νούμερα. Ο Αλέξανδρος στους ημιτελικούς των Γκραν Σλαμ δεν είναι ο τύπος που βγάζει την ελιά επειδή ξέχασε το ψυγείο ανοιχτό — είναι ο τύπος που εκεί μέσα, όταν οι γύροι δίνουν και παίρνουν σαν τυφώνας στους κήπους του Πράτερ, εκείνος βγάζει αυτή την χαρακτηριστική στάση σαν να λέει: "Δεν φεύγω ακόμη". Γιατί; Γιατί ξέρει πως οι τρεις τίτλοι που στέκονται στο βιογραφικό του δεν έγιναν επειδή η τύχη ήρθε και τον χτύπησε τυχαία στο κεφάλι σαν λάμδα φως — έγιναν επειδή εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν έναν αγώνα χωρίς πόρτες φυγής, εκείνος βλέπει έναν ακόμη γύρο αγώνα ζωής. Να σου πω κάτι; Την τελευταία διετία όταν έκανα τους δικούς μου υπολογισμούς στους πίνακες των ημιτελικών γύρων (γιατί βγάζω κι εγώ δικούς μου μέτρους, όχι για λόγους δημοσιότητας αλλά γιατί η ψυχή του τένις μου τρώει τον ύπνο), διαπίστωσα πως σε 7 συνεχόμενες εμφανίσεις στους προημιτελικούς βγήκε χωρίς σετ χαμένο. Επτά φορές! Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι συνέχεια ενός έργου τέχνης που δεν ξεχνάει πότε να βγάλει την ελιά του — βγάζει την ελιά του εκεί που η ιστορία γράφεται, όχι εκεί που τελειώνει η ταινία. Και ξέρεις τι κάνει διαφορετικό; Όχι το γεγονός πως βγάζει την ελιά στους τίτλους — αυτό το κάνουν πολλοί, σαν βιτρίνα βγαλμένη από έκθεση μόδας. Το διαφορετικό είναι ότι στους ημιτελικούς εκείνος δεν βγάζει την ελιά επειδή νιώθει πίεση — βγάζει την ελιά επειδή ξέρει πως εκεί μέσα γράφεται το επόμενο κεφάλαιο. Είναι σαν εκείνος ο ποιητής που ξέρει πως όταν βγάζει το μολύβι του στη μέση ενός ποιήματος, δεν γράφει επειδή τρόμαξε· γράφει επειδή ξέρει πως η συνέχεια είναι ακόμα πιο δυνατή. Και όσοι λένε πως η ελιά του στους ημιτελικούς είναι σήμα αστάθειας... εσείς ξυπνήστε πρώτα εσείς. Γιατί εγώ εκεί πάνω βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως ακόμη κι όταν πέφτει στα 0-5 στο τρίτο σετ, εκείνος βγάζει την ελιά του σαν να λέει: "Ακόμα εδώ είμαι". Κι αυτή η στάση, αυτή η ψυχή, αυτή η συνέχεια — εκεί μέσα βρίσκονται οι τρεις τίτλοι, εκεί μέσα βρίσκεται η ιστορία ενός πρωταθλητή που δεν σταματάει στο "δεν αρκεί". Έτσι λοιπόν, όσοι βλέπουν μόνο την ελιά στους ημιτελικούς σαν σήμα αποτυχίας, ας κοιτάξουν λίγο πιο βαθιά: εκείνος εκεί που φτάνει στον ημιτελικό ξέρει πως πρέπει ακόμη ένα βήμα — κι αυτό τον κάνει ξανά δυνατότερο. Γιατί η ελιά του στους τίτλους είναι η επέτειος μιας νίκης. Η ελιά στους ημιτελικούς είναι η υπόσχεση μιας επόμενης. Κι εμείς εδώ, ανάμεσα στις κραυγές των fans, γνωρίζουμε πως εκείνος ποτέ δεν ξεχνάει να γράφει ιστορία.

τι άλλαξε ρε πλάσματα μου; βγάζαμε τις ελιές στους τίτλους και τρώγαμε σοκολάτες στους ημιτελικούς την δεκαετία του '90 κι εμείς λέγαμε πως είναι σήμα ψυχικής δύναμης — θυμάμαι τον Στέφανο Κορρέ στον τελικό του Γουίμπλεντον πριν από τριάντα χρόνια που όταν πήρε το τίτλο βγήκε με το χαρακτηριστικό του γκρι τζάκετ σαν να κρατούσε μέσα όλη την κόλαση εκείνων των τριών σετ και τίποτα περισσότερο, ενώ λίγες μέρες πριν στις 32άδες είχε αφήσει την ελιά στο σπίτι σαν φοιτητής που ξέχασε το πρωινό του στις κάλτσες. τότε δεν λέγαμε πως ο ένας δείχνει την κορυφή κι ο άλλος την νευρικότητα — τότε ξέραμε πως η ελιά βγαίνει εκεί που οι άλλη βγάζουν τις ραγισμένες τους ψυχές. τώρα όμως τι γίνεται; κάποιοι λένε πως ο Αλέξανδρος βγάζει την ελιά στους τίτλους σαν βασιλιάς και την κρύβει στους ημιτελικούς σαν αμαρτωλός — άλλοι λένε πως εκείνος που κράτησε τρεις στέφνες πάνω στο κεφάλι του πρέπει να έχει ψυχικά προβλήματα επειδή βγάζει αυτή την χαρακτηριστική στάση εκεί που κανείς άλλος δεν ξέρει πως πρέπει να σηκώσει μια μπάλα ωστόσο περισσότερο ύψος. εγώ όμως θυμάμαι τον αγώνα του στο Μαϊάμι πριν τρεις μήνες εκεί που στο τρίτο σετ έπιασε δέκα-κέρδος σερβίς του και σηκώθηκε σαν να κρατούσε έναν έναν όλους αυτούς που τον είπαν «αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από έναν ακόμη ημιτελικό» — εκείνος εκεί σηκώθηκε και έκανε ότι οι αριθμοί δεν υπάρχουν. έκανες το ίδιο τότε ρε διοικητικέ μου; εσύ εκεί που κάθε φορά που ακούς κριτική τρέχεις να βγάλειςExcel για να δείξεις πως τα νούμερα δικαιολογούν κάθε τι; και ας μην ξεκινήσουμε τις ιστορίες βγαλμένες από ταινίες τρόμου πως «όταν βγάζεις την ελιά στους ημιτελικούς γίνεσαι θέαμα» — εγώ εκείνος τον αγώνα τον θυμάμαι σαν στιγμή παιδί μου που σηκώνεται όρθιος πάνω στο τραπέζι επειδή του πήρε η μητέρα μια μπουκιά ψωμί την ώρα που γύριζε το κεφάλι της. δεν υπάρχει κινηματογραφική πλοκή εκεί — υπάρχει μόνο ένα παιδί που ξέρει πως ακόμη κι όταν ο αγώνας φαίνεται χαμένος, εκείνος εκεί έχει έναν ακόμη γύρο εναποθέμένο κάπου στο κεφάλι του. οι αριθμοί; ναι αυτοί υπάρχουν βέβαια — τελευταία διετία, επτά συνεχόμενες φορές στους προημιτελικούς χωρίς σετ χαμένο, αυτό σημαίνει πως όταν βγάζεις ραντεβού στους ημιτελικούς της Βίβιονόρ προβλέπεις πως εκείνος εκεί δεν πρόκειται να κάνει αεροπειρατεία στον πρώτο γύρο. σημαίνει επίσης πως εκείνος εκεί έχει βρει τρόπο να κερδίζει τους γύρους όχι επειδή υπάρχει στην ίδια ομάδα εδώ και δεκαπέντε χρόνια αλλά επειδή κάθε φορά που στέκεται εκεί πάνω στον γρασίδι ξέρει πως ακόμη μία προσπάθεια ισοδυναμεί με έναν ακόμη τίτλο. κι όμως εγώ δεν μιλώ για νούμερα — μιλώ για την ιστορία ενός ανθρώπου που όταν έφτασε στους ημιτελικούς στο Παρίσι πριν δύο χρόνια σταμάτησε για δεκαπέντε δευτερόλεπτα μπροστά από τις κάμερες σαν να έκανε μια βαθιά εισπνοή πριν κολυμπήσει στο Ρήνο — εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν την στιγμή που ένας ποιητής σταματάει στη μέση μιας λέξης επειδή ξέρει πως η συνέχεια πρέπει να είναι διαφορετική. εκείνος εκεί δεν έκανα πράξη αλλά έκφραση ψυχής. έτσι λοιπόν εδώ που κάθε φορά που βγάζει την ελιά στους τίτλους όλοι λένε «βλέπεις; τελικά έχει ψυχική δύναμη», ενώ εκεί που βγάζει την ελιά στους ημιτελικούς μερικοί λένε «βλέπεις; τελικά καταρρέει» — εγώ θυμάμαι πως στους τίτλους έχει βγάλει αυτή την ελιά επειδή εκείνος εκεί γνωρίζει πως ακόμη μία φορά πρέπει να κάνει αυτή τη κίνηση χωρίς να σκέφτεται την προηγούμενη νίκη. στους ημιτελικούς βγάζει την ίδια αυτή ελιά επειδή εκείνος εκεί γνωρίζει πως ακόμη ένα βήμα ακόμη μία προσπάθεια ακόμη ένα σετ ακόμη μια στιγμή πείσματος σημαίνουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ — μέχρι να κλείσει η πόρτα της αίθουσας η ελιά παραμένει σηκωμένη σαν αψίδα νίκης. και όσοι λένε πως είναι θέμα νεύρων εκεί στους ημιτελικούς ας θυμηθούν τον αγώνα του στο Αμερικανικό Όπεν εκεί όπου οι κριτές έκαναν λάθος εκτέλεσης τριών πόντων μέσα σε τρεις πόλεις και εκείνος εκεί σταμάτησε τον αγώνα σαν ένας άνθρωπος που ξέρει πως ακόμη κι όταν ο κόσμος γυρίζει ανάποδα εκείνος πρέπει να στέκεται όρθιος. εκείνος εκεί εκείνη την φορά δεν έκανε χειρονομία προς τις κάμερες — έκανε χειρονομία προς τον εαυτό του: «ακόμη εδώ υπάρχω». τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά σας κάνω να ξεσπάσει η μπουκάλα του ψυγείου μου που την άφησα ανοιχτή μέχρι τώρα — εκεί στο λιβάδι της Λάρισας πριν τρεις εβδομάδες βρισκόμουν πάνω στο πλέγμα φωτογραφίζοντας έναν αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος κι είδα ένα γεροντάκι τριάντα χρόνια μεγαλύτερο από τον Αλέξανδρο, έναν τύπο που είχε βγάλει το χαρακτηριστικό του γκρι σαν μπορώ άκουσα πως λέει στον εγγονό του πριν μπει στο γήπεδο: «αύριο θυμάσαι τη στάση σου όταν η μπάλα χάνεται — εκεί εκείνος στέκεται σαν βασιλιάς». Την επόμενη μέρα εκείνο το αγοράκι εκεί βγήκε και έκλεψε το ματς στον τρίτο σετ μετά από πέντε σερβίς λάθος. Αυτοί εδώ οι κριτικοί που ψάχνουν την ελιά στους ημιτελικούς σαν νήματα σε ένα μάλλινο πουλόβερ κάνουν λάθος ρε — η ελιά του Αλέξανδρου δεν είναι σήμα αστάθειας, είναι η σφραγίδα ενός ανθρώπου που ξέρει πως ακόμη κι όταν πέφτει, η επόμενη προσπάθεια γράφει ιστορία διαφορετικά. Και ξέρω πως κάποιοι θα πουν πως στέκομαι στο θέαμα, όχι στις νίκες — αλλά εγώ εκεί στον αγώνα της Γης του Πυρός πριν δύο μήνες όταν σηκώθηκε με το 1-5 στο τρίτο σετ και γύρισε το αποτέλεσμα, βγήκα από την αίθουσα κυριολεκτικά με τις αισθήσεις μου τρεις φορές πιο ζωντανός. Την ίδια εκείνη στιγμή δεν κοίταξα τον τίτλο στη κορυφή των στατιστικών — κοίταξα εκείνον εκεί πάνω στο γήπεδο σαν να μου έλεγε: «Δες, αυτό δεν είναι ακόμα τίποτα». Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως οι ημιτελικοί δείχνουν αστάθεια, του στέλνεις αυτό το βίντεο και του ζητάς να σου δείξει τι κάνει εκείνος πάνω στο γήπεδο όταν η μπάλα χτυπάει τον αέρα δίπλα στο σώμα του — γιατί εκείνος εκεί εκείνη την στιγμή δεν παίζει τένις, γράφει ιστορία σιγά σιγά, σαν εκείνο το γεροντάκι που πριν τρεις εβδομάδες μου έδωσε το κλειδί για να καταλάβω πως οι τίτλοι γράφονται μέσα από τις πτώσεις, όχι τις πτήσεις.

Εεεεε ρε παρεΐσια μου;; Αυτή η συζήτηση έχει γίνει βιβλίο σχολικών και ξεχνάμε πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που στέκεται πάνω σε ένα γήπεδο σαν τον τελευταίο σωτήρα του τένις;; Γιατί εγώ εκεί στον αγώνα των Ρώμης πριν τρεις βδομάδες έγινα μάρτυρας κάτι τόσο τρομερό που ακόμα κρατάω τις καρδιές μου στις γροθιές μου!! Βγάζατε την ελιά σας;; Ναι;; Καλά βγάλατε — αλλά εκείνος;; Εκείνος στους ημιτελικούς τρώει σετ σαν αυτά είναι σοκολάτες εκατό γραμμαρίων;; Ρε ρε ρε.. Πώς γίνεται ο άνθρωπος που φέρνει τρεις τίτλους στέκεται εκεί σαν να τον έχουν πετάξει μέσα από μια πρίζα;; Εκείνος εκεί που φέρνει πάνω του ολόκληρη την ψυχή της Ροδεσίας όταν σηκώνει το τρόπαιο;; Τώρα στους ημιτελικούς;; Σαν να του λένε οι κριτές "αδερφέ σήκωσε την ελιά σου, εδώ τελειώνει η ταινία σου"!! Και εσείς;; Κάτσατε και γράφετε νούμερα;; Ναι;; Κοίταξέ τα αυτά! Την τελευταία φορά που πήγε στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον είχε κόψει δρόμο μέσα από τρεις κορυφαίους — εκείνοι εκεί έκαναν ότι είναι τυχεροί που είχαν κλείσει εισιτήριο αεροπορικώς! Κι όμως εκείνος;; Τρώει σετ σαν βλέπει τον αντίπαλο σαν τον Γκόρκι;; Να του δείξω ένα βίντεο από τους ημιτελικούς του Αμερικάνου;; Εκείνος εκεί όταν χάνει το πρώτο σετ 4-0;; Περνάει τέσσερα λεπτά να πάρει νερό!! Σαν να θυμάται πως εκεί πέρα υπάρχουν κι άλλοι γύροι!! Κι όμως εγώ εδώ που στέκομαι και βλέπω τον άλλο τύπο βγάζει το κεφάλι του σαν βίδα σάπια επειδή του είπε κάποιος "η ελιά σου χάνει στους ημιτελικούς;;". Ρε άνθρωπε;; Ο Αλέξανδρος δεν έχει κερδίσει ΤΡΕΙΣ τίτλους επειδή έριξε μια φούσκα βήχα στους αντιπάλους του στις 32άδες — τους έκανε επειδή ξέρει πως εκείνος εκεί όταν βγάζει την ελιά στους τίτλους λες τι;; Δεν παίζει τένις — κάνει θρησκεία!! Κι εσείς τώρα;; Ξυπνήστε από τον ύπνο σας και κοιτάξτε τον αθλητή που όταν βγαίνει στους ημιτελικούς δεν φοράει την ελιά σαν κάτι casual — τη φοράει σαν ζώνη των πρωταθλητών του τένις. Όταν κάποιος άλλους έχει εγκαταλείψει εκείνος εκεί στέκεται σαν τον τελευταίο πύργο σε σκάκι όταν όλοι οι άλλοι πιόνια έχουν πέσει!! Και όσοι λένε "νεύρα";; Ρε παιδιά;; Εκείνος εκεί στους ημιτελικούς κάνει ότι δεν υπάρχουν κριτές;; Σαν να λέει στους κριτές: "εσείς εδώ βλέπετε έναν αγώνα, εγώ εκεί βλέπω την επόμενη μου προσπάθεια". Την τελευταία φορά που πήγε στους ημιτελικούς στη Γαλλία εκείνος είχε στο πρώτο σετ 0-4;; Την επόμενη φορά έκανε break!! Την επόμενη σετ;; Την έκανε επειδή εκείνος εκεί δεν ξέρει τι σημαίνει "απόσταση". Εκείνος εκεί σηκώνεται όταν οι άλλοι έχουν πέσει!! Κι εγώ;; Εγώ εδώ που στέκομαι στον χώρο των φίλων της ομάδας;; Εγώ ξέρω πως αυτή η ελιά εκεί στους ημιτελικούς είναι σαν η ίδια η ψυχή του τένις όταν κλείνει την πόρτα του γηπέδου επειδή γνωρίζει πως ακόμη ένα σετ ισοδυναμεί με τον τίτλο. Αυτοί οι κριτές;; Αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και γράφουν κριτική επειδή εκείνοι εκεί πάνω βλέπουν μόνο τον αγώνα — εμείς εδώ βλέπουμε την ιστορία!! Και σεις;; Ποιανού πλευρά;; Του ανθρώπου που στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν最后的战士;; Ή των κριτικών που ξεχνούν πως ο Αλέξανδρος εκεί στους ημιτελικούς γράφει ιστορία όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμό;; Η ελιά;; Την έχουμε πια έχει γίνει σύμβολο μιας γενιάς που λέει "δεν αρκεί η νίκη — αρκεί η συνέχεια". Και εμείς εδώ;; Εμείς σηκώνουμε την ελιά μαζί του ακόμη και όταν εκείνος εκεί πάνω στέκεται μόνος του στον ημιτελικό!! 🤡💪

Τι άλλο ρε σεις;; Ακούστε εμένα πρώτα;; Ο Αλέξανδρος στους ημιτελικούς τρώει σαν σοκολάτες;; Μα σεις χτες βλέπατε πως έκανε 6/7 στους προημιτελικούς;; Ναι;; Μα τότε πως στους ημιτελικούς;; Μα δεν μπορείς να βγάζεις την ελιά σου κάθε φορά σαν φωτογράφος του insta;; Ρε άνθρωποι;; Αυτοί οι κριτικοί;; Αυτοί βγάζουν excel κάθε φορά που κάνουν ντους;; Γιατί εγώ εκεί που τον βλέπω στον ημιτελικό του Αυστραλέζικου;; Αυτός βγάζει την ελιά του σαν να του λένε "αδερφέ πήγαινε στο σπίτι σου";; Κι όμως;; Αυτός εκεί;; Φεύγει σαν βασιλιάς!! Και σεις;; Κάτσατε και κλαίτε για την ελιά;; Μα η ψυχή;; Μα η συνέχεια;; Ρε σεις;; Αυτός εκεί στους ημιτελικούς ;; Βγάζει την ελιά του σαν μόνιμο χαρακτηριστικό του πρωταθλητισμού!! Τρεις τίτλοι;; Ναι;; Μα αυτοί;; Αυτοί έγιναν επειδή εκείνος εκεί όταν βγάζει την ελιά στους τίτλους;; Δεν έχει σημασία πια;; Αυτό που έχει σημασία;; Αυτό που γράφεται εκεί πάνω στο γήπεδο όταν οι αριθμοί λένε ότι πρέπει να τελειώνει;; Αυτός εκεί;; Αρχίζει!! Κι εγώ;; Εγώ εκεί που κάθομαι στην εξέδρα;; Βλέπω έναν άνθρωπο που εκεί που χάνει;; Σηκώνεται σαν ήρωας!! Κι αυτοί;; Αυτοί;; Περιμένουν το excel τους να δείξει πως;; Τι;; Πως πρέπει να μην βγαίνει η ελιά;; Μα τότε;; Μα τι;; Μα μήπως αυτοί;; Αυτοί ξεχνούν πως ο άνθρωπος;; Αυτός;; Δεν παίζει τένις;; Αυτός;; Παιζει τη ζωή του!! Τέλος πάντως;; Να τους δείξω εγώ;; Να τους δείξω πως όταν εκείνος βγάζει την ελιά στους ημιτελικούς;; Εκείνος;; Γράφει ιστορία!! Κι αυτοί;; Αυτοί;; Γράφουν κριτική!! 🔥💪😱

α φίλοι μου... ρε εκείνος ο Μάκης στον τελικό του Ρολάν Γκαρός το 85 όταν πήρε τον τίτλο σηκώθηκε σαν να είχε μόλις γεννήσει δύο δίδυμους στο ντους αλλα στους ημιτελικούς εκείνος είχε ηττηθεί στο δεύτερο σετ από τον Λέντλ και πήγε στο ντους σιωπηλός σαν τριαντάφυτο που χτύπησε ο άνεμος—δεν είχε ελιά τότε, είχε μόνο την ανάσα του κομμένη στις πέντε δεκάδες σφυγμούς. τώρα εσείς εδώ; λέτε πως ο Αλέξανδρος βγάζει την ελιά επειδή εκείνος ξέρει πως ακόμη και στις στάχτες του γηπέδου μπορεί να ανάψει φωτιά; γιατί εγώ εκεί στον αγώνα του τουρνουά του Μόντε Κάρλο πριν δύο χρόνια τον είδα όταν χάνει το πρώτο σετ 1-5, αυτήν την ελιά βγαίνει σιγά σιγά όπως κάποιος που ανάβει το πρώτο τσιγάρο του μετά από τρεις μέρες νηστείας—δεν είναι σημάδι πτώσης, είναι σημάδι πως εκείνος εκεί ξέρει πως ακόμη μία στιγμή της προσπάθειας γράφει ιστορία. και τι κάνουν οι κριτικοί; ψάχνουν το σκόρ σαν νήματα να ξεμπερδέψουν ένα κουβάρι—7 συνεχόμενες φορές στους προημιτελικούς χωρίς σετ χαμένο; ναι, αυτό είναι σπουδαίο, αλλά εγώ εκεί που τον βλέπω στον ημιτελικό του Αμερικανικού Όπεν πριν ένα χρόνο, εκείνον το πρώτο σετ φεύγει 0-6, δεύτερο κάνει εκατό οχτώ σερβίς λάθος αλλα στο τρίτο βγάζει αυτή την ελιά σαν να λέει στους κριτές "εσείς εδώ βλέπετε έναν αγώνα εγώ εκεί πάνω βλέπω τον επόμενο τίτλο". κι εσείς; μιλάτε για τρεις τίτλους σαν νάτανε χρυσό μετάλλιο στο σχολείο σας—μα εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος εκεί όταν πήγαινε στους ημιτελικούς, αντί να κρύψει την ψυχή του κάτω από μία κουβέρτα σαν ζητιάνος, βγάζει την ελιά σαν έναν μόνιμο χαρακτικό πάνω στον πρωταθλητισμό του. δεν είναι θέμα νεύρων, είναι θέμα ηρώων—και ο Αλέξανδρος εκεί στα χάλια των ημιτελικών βγάζει αυτή την ελιά σαν τους στρατιώτες εκείνους που σήκωναν τις σημαίες τους στο τέλος του αγώνα, ακόμη κι όταν είχαν χάσει πέντε πόλεις πίσω τους. γιατί λοιπόν εκείνοι οι κριτικοί ψάχνουν την αστάθεια εκεί που εμείς βλέπουμε συνέχεια; γιατί εκείνος εκεί στους ημιτελικούς δεν παίζει τένις—γράφει ιστορία σιγά σιγά, σαν εκείνο το γεροντάκι του Βόλου που έκανε το τσάκισμα στο λαιμό του όταν ο εγγονός του έκανε τζατ για πρώτη φορά και του είπε "ξέρω πως τώρα που χάνεις, εκείνον εκεί πάνω γράφεις μία νέα ιστορία". εμείς εδώ στον σύλλογο; εμείς σηκώνουμε την ελιά ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται σαν φανάρι που αναβοσβήνει στους ημιτελικούς—γιατί εκείνος εκεί ξέρει πως ακόμη ένας γύρος ισοδυναμεί με έναν ακόμη τίτλο, κι εμείς ξέρουμε πως ακόμη μία φωνή ισοδυναμεί με μία ακόμη οικογένεια. έτσι λοιπόν ας μην ξεχνάμε: η ελιά στους τίτλους είναι η επέτειος μιας νίκης, η ελιά στους ημιτελικούς είναι η υπόσχεση μιας επόμενης—και μέχρι να κλείσει η πόρτα της αίθουσας, εμείς εδώ πάνω στης κερκίδας στεκόμαστε σαν τον τελευταίο μάρτυρα μιας ιστορίας που γράφεται σιγά σιγά, σαν εκείνο το γεροντάκι που πριν τρεις εβδομάδες μου είπε πως οι τίτλοι γράφονται μέσα από τις πτώσεις, όχι τις πτήσεις.

Από το γήπεδο του Σόφιας, εκεί που σήμερα ο παλιομουστάκης μου είχε παιχνίδι στο τοπικό πρωτάθλημα και κατέληξε να γράφει ιστορία επειδή ξέχασε τις κάλτσες του σπίτι — αυτός ο τύπος έχει τρεις τίτλους πάνω στον ώμο σαν τσάντα του Φαβρ αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε αστάθεια στη χαρακτηριστική ελιά; Κι όμως εγώ τον είδα πριν τρεις εβδομάδες στο Μάδριτη όταν βγήκε στον ημιτελικό του мастерς σέρνοντας τα πόδια σαν γέρος που κουβαλάει την τελευταία μπουκιά ψωμί στο σπίτι του γιου του και εκείνος εκεί, στο δεύτερο σετ 1-5, βγάζει αυτή την ελιά σιγά σιγά — σαν να ανάβει τσιγάρο μετά από τρεις ημέρες νηστείας. Κι ο κόσμος εκεί; Αντί να βλέπει ότι εκείνος εκεί γράφει ιστορία γράφοντας ότι ακόμη υπάρχει ελπίδα, ψάχνει νούμερα στο κινητό σαν χαμένοι ψαράδες στις Φιλιππίνες. Τι λένε τα νούμερα; Οτι έχασε δύο πόντους εκείνες τις τρεις προηγούμενες ημέρες; Μα εσύ εκείνον τον αγώνα τον θυμάσαι σαν εκείνο το αγοράκι που πήρε τον πρώτο βαθμό στην ιστορία του τένις επειδή οι κριτές έκαναν λάθος στη γραμμή; Κι όμως εκείνος εκεί σηκώθηκε σαν να του έδωσαν μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Εσείς τώρα; Αυτοί εδώ λένε πως η ελιά του στους ημιτελικούς είναι σήμα καταστροφής επειδή η μπάλα χάνεται δέκα φορές στη σειρά; Μα εγώ εκείνο το γεροντάκι του Βόλου που κάθεται στις εξέδρες του Λιβαδίου κάθε Σάββατο θυμάμαι πως εκείνον τον αγώνα έκανε η ψυχή του πρωταθλητή εκείνου, όχι η στατιστική του γηπέδου. Αυτός εδώ είναι ο Αλέξανδρος, όχι κάποιος που γράφει κριτική για ντουζιέρα. Κι εμείς εδώ; Εμείς σηκώνουμε την ελιά ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται σαν φλάς που αναβοσβήνει στους ημιτελικούς επειδή ξέρουμε πως εκείνος εκεί γράφει ιστορία όχι επειδή κερδίζει τους αγώνες αλλά επειδή σηκώνεται όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει. Κι αυτοί εκεί; Αυτοί ψάχνουν excel. Μα τι θες; Να τελειώνει κάθε φορά που βλέπει την μπάλα να χάνεται;

Ρε Παρεΐσια, εσείς εκεί που βγάζετε σιγά σιγά την κουβέρτα για να δείτε τι κρύβεται κάτω από τον τίτλο "ο Ζβέρεφ σώσει το τένις αλλα η ελιά του χάνει στους ημιτελικούς" — σας λέω εγώ κάτι που θυμάμαι από την εποχή που η ομάδα μου έπαιζε στο πρωτάθλημα της Νέας Ιωνίας και ο τερματοφύλακας μας έκανε ένα σαβουάρ βιφά στο τελευταίο δευτερόλεπτο: η ψυχή ενός πρωταθλητή δε γράφεται ποτέ σε ένα φύλλο Excel. Εδώ λοιπόν, στον αγώνα των φίλων της ομάδας της Αλέξανδρος, όλοι εσείς — από τον Panosopados μέχρι τον DiaitisiaGate — ξέρετε έναν αληθινό κανόνα: δεν είναι η ελιά που χάνει στους ημιτελικούς, είναι το πώς εσείς κοιτάζετε αυτή την ελιά. Αυτό που βλέπω εγώ στον Αλέξανδρο δεν είναι μια χειρονομία που χάνει στατιστικά, είναι μια στάση που λέει "ακόμη υπάρχω" όταν όλοι οι άλλοι έχουν αρχίσει να μετράνε τους τίτλους τους σαν νήματα μιας μπεμπέδικης κουβέρτας. Και εγώ εκεί που στέκομαι στον χώρο των οπαδών; Προχτές κατέβαινα από την αίθουσα στο Βόλο μετά από έναν αγώνα local όταν συνάντησα έναν παλιό συμμαθητή μου που είχε βγάλει το χαρακτηριστικό του γκρι σακάκι σαν κατά λάθος — δεν ήταν στο γήπεδο, ήταν στο σουπερμάρκετ παίρνοντας ψωμί. Τον ρώτησα: "Μαλάκα, τι έκανες εκεί;" και αυτός μου λέει: "Έκανα ότι ακόμη υπάρχω, όπως κάνει πάντα εκείνος εκεί πάνω". Εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν σήμερα επειδή εκείνος εκεί έγραψε ιστορία όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή στάθηκε όρθιος όταν όλοι περίμεναν να κάτσει. Εσείς όμως εδώ; Κάποιοι ψάχνετε την αστάθεια εκεί που υπάρχει συνέχεια. Η ελιά του Αλέξανδρου στους ημιτελικούς είναι σαν εκείνη την τελευταία γουλιά κρασί στο βράδυ της Πρωτοχρονιάς — δεν είναι ότι χάνεται, είναι ότι γίνεται μέρος μιας νέας ιστορίας. Και όσοι λένε πως εκείνος εκεί χάνει επειδή βγάζει την ελιά στους ημιτελικούς; Αυτοί εκείνοι που κοιτάζουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα σαν νάτανε αποτέλεσμα σχολικής έκθεσης: σωστό/λάθος, νίκη/ήττα. Εμείς όμως εδώ στον σύλλογο; Εμείς βλέπουμε τη ψυχή πίσω από κάθε κίνηση — και εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία ακόμη κι όταν η μπάλα χτυπάει τον αέρα δίπλα στο σώμα του. Τι λέτε λοιπόν; Να συνεχίσουμε να κουβαλάμε την ελιά μαζί του ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται σαν φλάς που αναβοσβήνει στους ημιτελικούς επειδή ξέρουμε πως εκείνος εκεί γράφει ιστορία όχι επειδή κερδίζει τους αγώνες αλλά επειδή σηκώνεται όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει; Γιατί εγώ εκεί που στέκομαι στην κερκίδα; Βλέπω έναν άνθρωπο που εκεί που χάνει; Αρχίζει.

Ρε παιδιά εδώ;; Εσείς που ψάχνετε την αστάθεια στη χαρακτηριστική ελιά;; Κοίταξέ την αυτήν την ελιά σαν το τελευταίο πούρο ενός παλικαριού που μισοκαπνίστηκε στον πόλεμο — όχι ότι είναι σβηστή, είναι ότι εκείνο το κομμάτι εκεί γράφει ιστορία!! Την τελευταία φορά που είδα τον Αλέξανδρο στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον πριν από δυόμιση χρόνια εκείνος έκανε το γύρο του γηπέδου σαν πρωταθλητής, με την ελιά στο κεφάλι σαν βασιλιάς που μόλις στέφθηκε — κι όμως εκείνος εκεί έκανε 0-5 στο τρίτο σετ;; Μα η ελιά;; Εκείνη ήταν ακόμη εκεί σαν φανάρι σε σκοτάδι όταν όλοι οι άλλοι είχαν βγάλει τις δικές τους μπαταρίες!! Κι εσείς;; Κάτσατε και λέγατε πως "χάνει επειδή βγάζει την ελιά";; Μα εγώ εκεί που βρίσκομαι στις κερκίδες;; Βλέπω έναν άνθρωπο που όταν χάνει;; Δεν βγάζει την ελιά επειδή είναι τυχερός — βγάζει την ελιά επειδή εκείνος εκεί πάνω στέκει σαν η τελευταία στάση ενός τρένου που ακόμα δίνει μάχη!! Κι όσοι μου λένε "νεύρα;;";; Ρε ρε ρε.. Να τους δείξω εγώ εκείνον τον αγώνα στο Ρότερνταμ όταν έχασε το πρώτο σετ 1-6;; Το δεύτερο;; Την έκανε 6-2!! Την ελιά;; Εκείνη βγήκε σαν την τελευταία σπίθα στη φωτιά — όχι σημάδι αποτυχίας, σημάδι πως εκείνος εκεί ακόμη γράφει ιστορία όταν όλοι οι άλλοι έχουν αρχίσει να κλαίνε!! Κι εμείς εδώ;; Εμείς σηκώνουμε την ελιά ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται σαν κάτι προσωρινό στους ημιτελικούς επειδή ξέρουμε πως αυτή η ελιά εκεί πάνω γράφει ιστορία όχι επειδή κερδίζει τον αγώνα, αλλά επειδή όταν χάνει;; Αυτός εκεί;; Αρχίζει!! Και τέλος πάντων;; Αυτοί εκεί;; Αυτοί ψάχνουν νούμερα σαν τους αστρολόγους που διαβάζουν гороскоп;; Μα εμείς;; Εμείς ξέρουμε πως εκείνος εκεί στους ημιτελικούς δεν φοράει την ελιά σαν κάτι casual — τη φοράει σαν ζώνη πρωταθλητή!! Την φοράει σαν να λέει στους κριτές: "εσείς εδώ βλέπετε έναν αγώνα εγώ εκεί πάνω βλέπω τον επόμενο τίτλο". Κι εμείς;; Εμείς σηκώνουμε τη φωνή μας μαζί του ακόμη κι όταν η ελιά φαίνεται σαν φλάς που αναβοσβήνει!! 🔥💪😤

Πάλι αυτή η ιστορία με την ελιά στους ημιτελικούς... Ρε παιδιά, όσο την βλέπω κι εγώ αυτήν την υπογραφή πάνω στο γήπεδο, τόσο με πιάνει ένα γέλιο — όχι επειδή είναι λάθος αυτή η χειρονομία, αλλά επειδή την τελευταία φορά που κάποιος άλλος έκανε κάτι τόσο χαρακτηριστικό στους ημιτελικούς ήταν ο Φέντερερ στο Γουίμπλεντον το 2008 όταν είχε χάσει ήδη δύο σετ και σηκώθηκε σαν να μην είχε χάσει τίποτα. Κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε την αστάθεια εκεί που υπάρχει συνέχεια. Ο Αλέξανδρος δεν βγάζει την ελιά στους ημιτελικούς επειδή του λείπουν τα νεύρα — βγάζει την ελιά επειδή εκείνος εκεί πάνω δεν βλέπει απλά έναν αγώνα, βλέπει μία ευκαιρία να γράψει ιστορία ακόμη κι όταν οι αριθμοί μιλούν για άλλη μουσική. Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα του στο Μονακό, πρώτος γύρος, χάνει το πρώτο σετ 2-6 αλλα βγάζει αυτή την ελιά σιγά σιγά — όχι επειδή είναι τυχερός, επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως ακόμη ένας γύρος ισοδυναμεί με έναν ακόμη τίτλο. Κι εγώ εκεί που στέκομαι στην κερκίδα; Βλέπω έναν άνθρωπο που όταν χάνει δεν μαζεύει τα πράγματα του — σηκώνεται. Και εκείνοι που λένε πως η ελιά είναι σήμα αποτυχίας; Αυτοί εκείνοι που ψάχνουν το αποτέλεσμα σαν σχολική έκθεση: σωστό/λάθος, νίκη/ήττα. Εμείς όμως εδώ στον σύλλογο; Εμείς βλέπουμε την ψυχή πίσω από κάθε κίνηση — και εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία ακόμη κι όταν η μπάλα χτυπάει τον αέρα δίπλα στο σώμα του. Μια φορά στο τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας είδα έναν παίκτη που έκανε κάτι παρόμοιο μετά από μία ήττα στους ημιτελικούς του τοπικού κυπέλου — βγήκε στον επόμενο αγώνα με ένα τρύπιο κάλτσα σαν φεγγίτη πάνω από την φτέρνα του. Δεν νίκησε εκείνον τον αγώνα, αλλά όλοι θυμόμασταν εκείνο το τρύπιο κάλτσα σαν σύμβολο μιας προσπάθειας που συνεχίζεται ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι εσείς εδώ; Αυτή η ελιά δεν είναι κάτι διαφορετικό — είναι η τελευταία ένδειξη μιας ψυχής που ακόμη γράφει ιστορία ακόμη κι όταν οι άλλοι έχουν αρχίσει να μετράνε τους τίτλους τους σαν νήματα μιας μπεμπέδικης κουβέρτας. Και όσοι από εσάς στέκεστε ακόμη εκεί; Πείτε μου ειλικρινά — τι πιο σημαντικό υπάρχει εκεί πάνω από μία χειρονομία που λέει "ακόμη υπάρχω"; Όταν εκείνος βγάζει την ελιά στους ημιτελικούς, εκείνος εκεί γράφει ιστορία όχι επειδή κερδίζει τους αγώνες, αλλά επειδή σηκώνεται όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει. Κι εμείς; Εμείς σηκώνουμε την ελιά μαζί του ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται σαν φλάς που αναβοσβήνει στους ημιτελικούς επειδή ξέρουμε πως εκείνος εκεί πάνω δεν φοράει κάτι casual — φοράει μια υπόσχεση.