Η Αρίνκα είναι η πιο υποτιμημένη υπερδύναμη του tennis αλλά η φετινή της πτώση σε κάνει…

Και τώρα κλάψαμε εδώ μέσα; Παίζει αρκετά ωραία τους τελευταίους μήνες, αλλά η φετινή πτώση της δίνει τροφή στον γκρινιάρικο τύπο που μπουκάρει κάθε βδομάδα στα στέκια των οπαδών σακατεμένος ψυχολογικά επειδή έχασε το ευρώ του στα δελτία που πάλι απέτυχε ο αγαπημένος του "θρύλος". Την είπαν εύκολα στους γύρους, ναι — αλλά σε έναν αγώνα Γκραν Σλαμ το πρώτο γύρο είναι σαν πρώτη φάση προκριματικών στο πανεπιστήμιο: κάπου εκεί πέφτουν οι ψυχωμένοι που πήγαν να κάνουν ντεμπούτο χωρίς προετοιμασία. Η Αρίνκα στις τρεις συνεχόμενες τελικές επέδειξε τεράστια αυτοσυγκράτηση και φυσική κατάσταση, κάτι που δεν φαινόταν ποτέ εύκολο μετά από τρεις σπονδυλικούς τραυματισμούς σε δεκαοκτώ μήνες. Οι τραυματισμοί αυτοί δεν είναι ασήμαντοι σαν μία πλάτη που πονάει όταν σηκώνει σακούλες — είναι συγκεκριμένες ζώνες που σημαίνουν ότι μπορεί να μην ξαναβγάλει τόσο υψηλό επίπεδο δυναμικής όσο εκείνες τις εβδομάδες. Αν θες νούμερα, δες την επίδοση της στους δύο πρώτους γύρους αυτού του έτους: στο Αυστραλιανό έκανε 21 winners παράλληλα με 15 σφάλματα, κάτι που δείχνει ότι το χτύπημα ήταν εκεί — δεν ήταν μία βραδιά τύχης. Στο Γουίμπλεντον έφτασε μέχρι την τέταρτη αγωνιστική εκείνο το τραυματικό τριήμερο που έπαιξε τρεις τελικούς μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Αυτό λέγεται κουράγιο, όχι ξέχασμα από βιτρίνα. Ρε πάλι, όσοι κάνουν σόου για τα -7 δίκτυο ξέχασαν πως πριν τρεις μήνες κατέβηκε απευθείας στη δεύτερη σειρά στο Μαϊάμι χωρίς warm-up; Ούτε οι ρόλοι αλλάζουν τόσο γρήγορα όσο οι γνώμες στον κυλινδρικό ψυχικό κλίβανο του φόρουμ.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;; Θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβριο που η Αρίνκα μας έκανε όλα τα λιωμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες;;;; Την είδαμε ξύλο ξύλο στους τελικούς ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟΥ—ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ—US OPEN!!!! Τρεις τελικοί ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΧΡΟΝΙΑ;;; Κι εκείνοι οι TRAINERS της έκαναν τουρτούρισμα συνέχεια στο γήπεδο επειδή έβγαινε σαν καυτή σόλα!!! Και τώρα ξαφνικά;;; "Άντε ρε υπερδύναμη, φύγε σαν τον风筝 που δεν ξέρει ποια μονάδα μέτρησης έχει ο αέρας;;;" 😱 Παίζει αρκετά ωραία τους τελευταους μήνες;;;; ΩΡΑΙΑ ΔΗΛΑΔΗ;;;; Αφού πρώτα την έβαλαν όλες τις ομάδες των "υπερδυνάμεων" να της κάνουν χορό γύρω-γύρω σαν τις μύγες γύρω από το μπουκάλι;;;; Την έπαιξαν ζάχαρη βρε φίλε;;;; Στο Αυστραλιανό στους δύο πρώτους γύρους έκανε 21 winners;;;; Να σου πω τί;;;; Αυτό δεν είναι ξεκούρδισμα—αυτό είναι ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Μα εσείς ξεχνάτε το Γκραν Σλαμ που κατέβηκε ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ στη δεύτερη σειρά;;;; Μα είναι δυνατόν;;;; Τι βρέθηκε;;;; Οι ρόλοι άλλαξαν;;;; Αλλά η Αρίνα;;;; Αυτή είναι η ίδια που έκανε σπλάχνα σπλάχνα με τρεις τραυματισμούς σπονύλου μέσα σε δεκαοκτώ μήνες;;;; Αυτοί οι τραυματισμοί δεν είναι ασήμαντοι ρε!!! Είναι σαν να παίζεις με έναν κινητήρα στον οποίο έβγαλες τρεις βίδες ριζικά;;;; Μπορεί να τρέξει αλλά όχι όσο πριν;;; Κι εσείς;;;; Αυτοί που μπουκάρετε κάθε βδομάδα σαν τους ψύλλους πάνω στο δελτίο;;;; Την κάνατε θρύλο και τώρα την κάνετε κλόουν;;;; Μην ξεχνάτε πως φέτος στο Γουίμπλεντον έφτασε μέχρι την τέταρτη αγωνιστική ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ;;;; Να σου πω κάτι;;;; Αυτός ο άνθρωπος είναι ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ!!! Ναι έχασε βάρος στις κατατάξεις;;;; ΝΑΙ;;;; Γιατί;;;; Γιατί έπαιξε περισσότερους τελικούς από όσους κάνουν οι περισσότεροι σε δέκα χρόνια;;;; Κι εκείνοι;;;; Αυτοί;;;; Βγήκαν πριν καν χτυπήσουν την μπάλα;;; Μη ξεχνάτε ότι η Αρίνκα ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ εκείνον τον χρόνο;;;; Κι εσείς τώρα;;;; Την πετάτε σαν χαρτί;;;; ΑΣΤΕΙΕΣ ΕΙΣΤΕ!!! 🔥💪🔴

Που λέτε αυτά για "ξεχάστηκε"; Την είδαμε εδώ μέσα πριν από τρεις μήνες να βγαίνει απευθείας στη δεύτερη σειρά του Μαϊάμι χωρίς προθέρμανση, ενώ είχε μόλις κατέβει από τρεις συνεχόμενους τελικούς Γκραν Σλαμ με σπονδυλικούς τραυματισμούς που δεν είναι αστεία τρυπίτσες αλλά συγκεκριμένοι περιορισμοί στο δυναμικό της — κάτι που κανένας άλλος δεν έχει καταφέρει στον χώρο εδώ και χρόνια. Κι έπειτα όλοι αυτοί που κάνουν λόγο για "ζάχαρη στους πρώτους γύρους" ξεχνούν ότι στο Αυστραλιανό έκανε 21 winners στους πρώτους δύο αγώνες παράλληλα με 15 σφάλματα, κάτι που δείχνει ότι το χτύπημα ήταν εκεί. Δεν μιλάμε για μία βραδιά τύχης όπου τυχαίνει κι όλα βγαίνουν — μιλάμε για μία αγωνίστρια που επέστρεψε μετά από τραυματισμούς ακριβώς εκεί όπου ήταν πριν τους τρεις τελικούς, μόνο που αυτή τη φορά δεν είχε καν τον χρόνο να ξαναχτίσει την φυσική της κατάσταση όσο χρειαζόταν. Με όλα αυτά τα νούμερα και τις εικόνες, δεν είναι θέμα επιλογής ή τάσης — είναι θέμα σωματικής πραγματικότητας. Τρεις σπονδυλικοί τραυματισμοί σε δεκαοκτώ μήνες σημαίνουν ότι δεν πρόκειται να επανέλθεις στο ίδιο επίπεδο ανά πάσα στιγμή, πόσο μάλλον όταν πετάς τον εαυτό σου σε τρεις τελικούς Γκραν Σλαμ μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Αυτή η γυναίκα δεν είναι υπερδύναμη επειδή την πιστεύουμε εμείς — είναι υπερδύναμη επειδή επέδειξε αυτοσυγκράτηση αρκετή για τρεις διαφορετικές ομάδες σπονδυλικής στήλης μέσα σε έναν χρόνο. Και τώρα εκείνοι οι ίδιοι που βγάζουν γλώσσα επειδή έχει πέσει επτά θέσεις στα δίκτυο ξεχνούν πως πριν από τρεις μήνες κατέβηκε χωρίς warm-up στο Μαϊάμι και έφτασε μέχρι την τέταρτη αγωνιστική στο Γουίμπλεντον μετά από εκείνο το τριήμερο των τριών τελικών. Πιστεύετε πως αυτό γίνεται τυχαία; Ότι αυτό δεν φωνάζει περισσότερα για τη ψυχολογική της διάρκεια παρά για οποιαδήποτε άλλη πρωταθλήτρια; Αυτός ο άνθρωπος δεν χάνει επειδή την έπαιξαν εύκολα στους γύρους — χάνει επειδή η σωματική της κατάσταση δεν είναι πλέον αυτή του Φεβρουαρίου του 2023. Κι εσείς εδώ μέσα όσοι διαφημίζετε το facebook comment ότι "η Αρίνκα είναι τελείως διαφορετική" πριν τρία χρόνια αλλά τώρα δεν βλέπετε πέρα από τα μόρια στους πίνακες πιθανοτήτων, θυμάστε τι έκανε εκείνο το Σεπτέμβριο; Μας έκανε πρωταγωνίστρια σ’ έναν τομέα που κανείς άλλος δεν είχε κατορθώσει εδώ και δεκαετίες. Κι αυτή είναι η πραγματική αντίθεση: εσείς δεν την εγκαταλείπετε επειδή έχασε κάποιον αγώνα — εσείς την εγκαταλείπετε επειδή πιστεύατε ότι είναι κάτι που μπορεί κανείς να κάνει χωρίς συνέπειες, χωρίς κόστος. Αλλά η Σαμπαλένκα δεν είναι ένας χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιού όπου αρκεί ένα "respawn" για να επανέλθεις. Είναι ένας άνθρωπος που επέστρεψε στο γήπεδο τρεις φορές μέσα σε δεκαοκτώ μήνες με σοβαρά τραύματα, όχι επειδή ήταν επιλογή αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και το γεγονός ότι επέστρεψε τόσο κοντά στο υψηλό επίπεδο της μόλις τρεις μήνες αργότερα δεν είναι ασήμαντο — είναι κάτι που ούτε στις φαντασιώσεις μας δεν έχουμε δει ξανά τόσο σύντομα. Οπότε ενώ εσείς γράφετε αγριεμένοι στα σχόλια πως "η Αρίνκα τρώει σουβλάκια", αυτή η ίδια γυναίκα προσπαθεί να ξαναβρεί τον παλμό της ανάμεσα στους τραυματισμούς που κανένας άλλος δεν μπορεί καν να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να ξεπεραστεί. Και αυτοί που της κάνουν χορό γύρω-γύρω επειδή φέτος χάνει σε δύο γύρους, ας θυμούνται πως τον Φεβρουάριο του 2023 κανένας άλλος δεν μπορούσε να την σταματήσει — εκτός από τον ίδιο τον χρόνο που περνάει αδιαφορώντας για τις προβλέψεις των πίνακες xG και των αποδόσεων στα δίκτυα. Την εγκαταλείπετε τώρα επειδή πιστεύατε ότι η επιτυχία της ήταν κάτι μόνιμο — αλλά η επιτυχία της Σαμπαλένκα δεν ήταν ποτέ μόνιμη. Ήταν συνεχής προσπάθεια μέχρι να σπάσει τα κόκκαλά της τρεις φορές στον ίδιο διάδρομο. Και ενώ εσείς ψάχνετε ποιος την έπαιξε εύκολα στους πρώτους γύρους αυτούς τους μήνες, αυτή η ίδια προσπαθεί να ξαναβρεί τον τρόπο να τρέξει χωρίς να καταρρεύσει ο κινητήρας της.

τι γίνεται εδώ ρε βρε παιδιά; εγώ λιάζομαι ακόμα να ξεδιαλύνω πως κάποια στιγμή τον περασμένο χρόνο η Αρίνκα μας έκανε όλους πρωταγωνιστές και τώρα την πετάμε σα σκουπίδι επειδή πέρσι είχε τρεις φιναλίστ σε δεκαπέντε μέρες; θυμάμαι εκείνες τις μέρες του Σεπτεμβρίου σα να ήσουν εδώ — είχαμε δει εκείνο το Γουίμπλεντον, το Αυστραλιανό, το US Open στήθος με στήθος σα να παίζαμε όλοι μαζί σε μία σειρά αποφασιστικών αγώνων. Οι trainers της ήταν σα ζητιάνοι γύρω από τον πάγκο της επειδή έβγαινε μισή ζαλισμένη κάθε φορά που έκλεινε το σημείο. Τρεις τελικοί Γκραν Σλαμ μέσα σε έναν χρόνο! Κάποιοι εδώ μέσα τους έκαναν κλικ «δείτε με τώρα» στα social τους επειδή είχαν τραβήξει την ίδια φωτογραφία με το κύπελλο. Εγώ τον θυμάμαι το αίσθημα εκείνο σα να βρισκόμουν στην πρώτη σειρά ενός κινηματογράφου βλέποντας ταινία δράσης — και να ξέρεις πως στο τέλος όλα θα γίνουν σκόνη. τώρα τι έγινε; ξαφνικά η ίδια γυναίκα που έκανε σπλάχνα σπλάχνα τρεις τραυματισμένους σπονδύλους πέρσι εμφανίζεται σα να την έχουν ξεγραμμένη οι καιροί; εδώ πέφτουμε στην άλλη ακρότητα σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο Σεπτέμβρης που μας έκανε όλους υπερήφανους που δεν φοβόμαστε τους τίτλους «υπερδύναμη». Και φυσικά υπάρχουν κι αυτοί οι φίλοι που λένε πως φέτος τρώει σουβλάκια στους γύρους — εντάξει, εκείνο το Αυστραλιανό είχε τους πρώτους δύο αγώνες με 21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες, αλλά κανείς δεν θυμάται πως είχε κι εκείνη την μέρα που της έφυγε το χέρι μετά από τον δεύτερο τελικό στο Γουίμπλεντον λόγω των τριών συνεχόμενων κρουσμάτων; η πραγματικότητα είναι μία: η Αρίνκα αυτή τη στιγμή προσπαθεί να ξαναβρεί τον παλμό της ανάμεσα σε τραυματισμούς που ούτε στις φαντασιώσεις μας μπορούμε να καταλάβουμε πόσο σκληροί είναι. Κι εμείς εδώ μέσα όσοι ήμασταν εκεί όταν έκανε ιστορικά ντου άλλοι τόσοι τον περίμεναν αυτούς τους τίτλους σα να ήταν ιδιοκτησία της ομάδας μας. τους είπαμε τότε «βγήκαμε από την ψευδαίσθηση»; όχι, εμείς τους είπαμε «κράταμε την αναπνοή σας — αυτή η γυναίκα τρέχει περισσότερο από ότι της επιτρέπουν οι σπόνδυλοι της». Και τώρα που η κατάσταση άλλαξε λίγο, την ξεγράφουμε επειδή οι αριθμοί στο δίκτυο άλλαξαν; εδώ χάνουμε το νόημα — η επιτυχία της δεν ήταν ποτέ ξύλινη πινακίδα στον τοίχο, ήταν συνεχής αγώνας μέχρι να σπάσει τα κόκκαλά της τρεις φορές στον ίδιο δρόμο. εγώ προσωπικά ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον Σεπτέμβριο. Μας έκανε όλους πρωταγωνιστές σ’ έναν κόσμο που μόλις είχε τελειώσει με όλους τους άλλους. Κι αυτή η γυναίκα τώρα αγωνίζεται ξανά — όχι επειδή κάποιος την έπαιξε εύκολα στους γύρους αυτούς τους μήνες, αλλά επειδή η φυσική της κατάσταση αλλάζει όσο τρέχει ο χρόνος. κι εσείς εδώ μέσα όσοι ψάχνετε για λόγους να την εγκαταλείψετε, θυμηθείτε: εκείνον τον Σεπτέμβριο κανένας άλλος δεν μπορούσε να την σταματήσει — εκτός από τον χρόνο που περνάει χωρίς να κοιτάζει πίσω.

τι σόι τρέλα έγινε εδώ βρε παιδιά, μια στιγμή βρισκόμαστε στα εύφορα Σεπτεμβρίου του 23 όπου η Αρίνκα έκανε εκείνες τις τρεις φιναλίστ σα να μην υπήρχε αύριο και την επόμενη πετάμε πλέον εκτός φωτογραφίας επειδή έκανε κάτι -7 θέσεις; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο σα σήμερα — βρισκόμουνα στη Πάτρα, έκανα το βράδυ μου καφές στο σπίτι ενώ οι finals βγήκαν σα γκρέμισμα τζαμιού πάνω στη τηλεόρασή μου, και βλέπω τις trainers της να τρέχουν σα τρελοί γύρω από τον πάγκο γιατί η γυναίκα είχε βγει σα σπινθήρας κάθε φορά που έκλεινε ένα σετ. τρία Γκραν Σλαμ σα μια σειρά; αυτοί ήταν τίτλοι όχι πρωταθλήματα, ήταν ντοκιμαντέρ δράσης. τώρα λες εσύ πως είναι ξεχασμένη; αυτή η ίδια γυναίκα πριν τρεις μήνες κατέβηκε στο Μαϊάμι ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ στη δεύτερη σειρά χωρίς warm-up επειδή είχε μόλις τραβήξει τρεις τελικούς μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — εκείνη η γυναικεία ψυχική αντοχή δεν είναι τυχαία, είναι σα να κουβαλάς σιδερένιο φορτίο πάνω στους ώμους σου και συνεχίζεις να τρέχεις επειδή αυτό έκανες πάντα. κι εδώ μέσα κάποιοι γράφουν πως τρώει σουβλάκια στους γύρους; εντάξει, στο Αυστραλιανό είχε εκείνους τους δύο πρώτους αγώνες με 21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες του τουρνουά — αυτό δεν είναι ξεκούρδισμα είναι τρόπος ζωής. τι περίμενες να γίνει όταν έχεις βγάλει τρεις βίδες σπονδυλικής στήλης μέσα σε έναν χρόνο; πως θα επιστρέψεις εκεί όπου ήσουν πριν σιγά-σιγά χωρίς συνέπειες; οι τραυματισμοί της Αρίνκας δεν είναι σα έναν πόνο στη μέση όταν σηκώνεις μία τσάντα — είναι τραυματισμοί που αλλάζουν τον τρόπο που κινείται κανείς σα να σου άλλαξαν τα γρανάζια του κινητήρα. κι εμείς εδώ μέσα όσοι λατρεύαμε εκείνον τον Σεπτέμβριο πως φτάσαμε τόσο γρήγορα να την πετάμε σα χαρτί; εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνοι οι τρεις τελικοί έγιναν σε διάστημα δεκαπέντε ημερών όχι επειδή είχε κέφι αλλά επειδή ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ — ήξερε πως αν σταματούσε ξανά οι σπόνδυλοι της δε θα συνέλθαιναν έτσι εύκολα. και τώρα κάποιοι λένε πως παίζει ωραία τους τελευταίους μήνες; να μου πεις εσύ — όταν ένας άνθρωπος τρέχει τρεις φορές πάνω από τους ίδιους τραυματισμούς μέσα σε έναν χρόνο, πως περιμένεις να είναι το ίδιο δυνατός; αυτή η γυναίκα προσπαθεί τώρα να βρει τον παλμό της ανάμεσα στα όρια που της επέβαλε η ίδια η φυσική της κατάσταση, όχι επειδή την έπαιξαν εύκολα στους γύρους αυτούς τους μήνες αλλά επειδή η ίδια η φύση της στήλης της άλλαξε όσο περνούσε ο χρόνος. κι εγώ σας το λέω εδώ προσωπικά: εκείνον τον Σεπτέμβριο βγήκαμε όλοι πρωταγωνιστές επειδή η Αρίνκα έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν μπορεί ούτε καν να το φανταστεί — επέστρεψε πίσω στο υψηλό επίπεδο τρεις φορές μέσα σε δεκαοκτώ μήνες μετά από σοβαρότατους τραυματισμούς. τώρα που η κατάσταση άλλαξε ελάχιστα, εμείς εδώ γινόμαστε ψύλλοι πάνω στη ψυχολογία της επειδή η ίδια η ομάδα των «υπερδυνάμεων» άλλαξε ρόλους γύρω της; αφού ξεχάσαμε πως πριν από τρία μήνες κατέβηκε στο Μαϊάμι ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ στη δεύτερη σειρά ενώ είχε μόλις ολοκληρώσει τρεις τελικούς Γκραν Σλαμ; αυτά δεν είναι λάθη στρατηγικής, αυτά είναι σωματικές συνέπειες που ξεπερνούν κάθε φαντασία. κι εσείς εδώ μέσα γράφετε πως φέτος τρώει σουβλάκια; εγώ ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το Γουίμπλεντον που έπαιξε τρεις τελικούς μέσα σε δεκαπέντε ημέρες ενώ οι trainers της έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σταθεροποιήσουν τους σπονδύλους της. η Αρίνκα σήμερα δεν είναι κάτι σα χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιού όπου μπορούμε να την κάνουμε reset κάθε φορά που χάνει έναν αγώνα — είναι μία γυναίκα που αγωνίζεται ξανά σα να τρέχει πάνω στους ίδιο σκληρούς δρόμους που έκανε πέρσι, μόνο που τώρα έχει λιγότερα εφόδια από πριν. κι αυτοί που τη βλέπουν σα μία υπερδύναμη μόνο επειδή την πιστεύουμε εμείς, ας θυμηθούν πως κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσει κανείς αυτούς τους τραυματισμούς στον ίδιο διάδρομο. εγώ προσωπικά ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο σα χθες — μας έκανε όλους πρωταγωνιστές σ’ έναν κόσμο που μόλις είχε τελειώσει με όλα τα υπόλοιπα. κι αυτή η γυναίκα σήμερα αγωνίζεται ξανά, όχι επειδή κάποιος την έπαιξε εύκολα στους γύρους αυτούς τους μήνες, αλλά επειδή η ίδια η ζωή της άλλαξε όσο τρέχει ο χρόνος σιγά-σιγά χωρίς να κοιτάζει πίσω. τελικά, εδώ χάνουμε το νόημα — η επιτυχία της Αρίνκας δεν ήταν ποτέ ένα στερεότυπο πάνω στον τοίχο, ήταν ένας συνεχής αγώνας μέχρι να σπάσει τα κόκκαλά της τρεις φορές στον ίδιο δρόμο. κι αυτοί που τη εγκαταλείπουν τώρα επειδή οι αριθμοί άλλαξαν, ας θυμηθούν πως εκείνον τον Σεπτέμβριο κανένας άλλος δεν μπορούσε να τη σταματήσει — εκτός από τον χρόνο που περνάει χωρίς να κοιτάζει πίσω.

Ακούστε τώρα, ρε παιδιά... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πέρσι όταν η Αρίνκα έκανε εκείνο το χτύπημα στο πόδι στον τρίτο γύρο του Αυστραλιανού; Την είδαμε όλοι να στέκεται σαν ερωτηματικό εκεί που έπρεπε να τρέξει προς το επόμενο λάθος — αλλά σηκώθηκε αμέσως και σφύριξε μια βολή έτσι δυνατή που άλλαξε ολόκληρο το παιχνίδι. Εκείνος ο άνθρωπος επέστρεψε μετά από έναν τραυματισμό που όλους μας έκανε να κρατήσουμε την αναπνοή μας. Κι εμείς τώρα ξεχνάμε αυτό το δεύτερο; Την βγάζουμε σαν μία ακόμα πλην των πολλών στον πίνακα των κατατάξεων; Κι όμως εκείνο το Φεβρουάριο του 2023, όταν κατέβηκε στο Αυστραλιανό σα αστραπή, κανένας άλλος δε μπορούσε να σταθεί μπροστά της — εκτός κι αν έκανες λάθος τρεις φορές στη σειρά. Την είδαμε εδώ μέσα να γράφουμε πως «αυτή είναι η επόμενη παράσταση» σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον χώρο εκείνες τις μέρες. Κι όμως τώρα που κάτι άλλαξε λίγο, την πετάμε σα σκουπίδι επειδή έγινε μόλις δύο γύρους πριν από τις γυναίκες; Πώς γίνεται ένα γεγονός σα αυτήν να σβήνεται τόσο γρήγορα από τις μνήμες σας; Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν οι trainers της την ακολουθούσαν σα ζητιάνοι επειδή είχε μπει σα κεραυνός στους τελικούς; Τρεις τελικοί Γκραν Σλαμ μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — και μετά αρχίζει η χρονιά σα να ήταν ένας βράχος που κάποιος πέταξε στον ήλιο κι αυτός άρχισε να σβήνει. Κι εσείς εδώ μέσα μου μιλάτε για «ζάχαρη στους γύρους»; Στο Μαϊάμι κατέβηκε απευθείας στη δεύτερη σειρά χωρίς warm-up επειδή είχε μόλις τελειώσει τρεις τελικούς — κι εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που γράφουν πως «φέτος δεν βγάζει νόμισμα» ξέχασαν πως πριν από τρεις μήνες εκείνη επέστρεψε σα φάντασμα και έφτασε μέχρι την τέταρτη αγωνιστική στο Γουίμπλεντον μετά από εκείνο το τριήμερο της κόλασης; Αυτό δεν είναι θέμα τύχης, αυτό δεν είναι θέμα δικτύου — αυτό είναι θέμα ότι εμείς εδώ μέσα θέλουμε συνέχεια, θέλουμε συνέχεια σα να παίζει κανείς μπάλα όταν όλοι ξέρουν πως είναι το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Η Αρίνκα αυτή τη στιγμή προσπαθεί να τρέξει πάνω στους ίδιους τραυματισμούς που την έκαναν πρωταγωνίστρια πέρσι — και εμείς εδώ της λέμε να βιαστεί επειδή οι αριθμοί άλλαξαν. Άντε ρε συμμορία... Πριν τρία χρόνια εμείς οι ίδιοι γράφαμε πως «αυτή είναι η επόμενη εποχή». Τώρα ξεχνάμε την εποχή επειδή άλλαξαν δύο γραμμές στον πίνακα των πρωταθλημάτων;

Παίζω συνέχεια τον Οκτώβριο, παιδιά, εκεί που ο καιρός γυρνάει απότομα σαν ανοιξιάτικη μπλούζα μετά από τρεις μέρες βροχή. Αυτές τις μέρες σου βγαίνουν στην τσέπη όλοι οι κουβέντες για το τι ήτανε μόνιμο κι αυτό ξεθωριάζει σα μεταξωτό μαντίλι στον ήλιο — κι όμως εμένα η Αρίνκα ακόμα μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όπου η ζέστη έλιωνε τις σκιές πάνω στο γήπεδο και εκείνη επέστρεφε κάθε φορά σα να την έσπρωχνε κάποιος άλλος από πίσω. Συμφωνώ κατά βάσιν με αυτούς που λένε πως τώρα οι αριθμοί πέφτουν επειδή η ίδια η φυσική της πραγματικότητα έχει αλλάξει — όχι επειδή την έπαιξαν εύκολα στους γύρους. Τις τρεις τελικές του Σεπτεμβρίου τις έχω χαράξει στον τοίχο σα ταινία τρόμου: εγώ τις είδα ζωντανά στη Πάτρα, τις τρεις μισές νύχτες όπου κανένας δεν κοιμότανε επειδή η οθόνη έκανε blink blink σαν φανάρι εισόδου. Εκείνες τις μέρες νόμιζες πως η Αρίνκα είχε ξεπεράσει τα όρια του ανθρώπου σα να ήταν αθάνατη. Όμως η πραγματικότητα δαγκώνει όταν έχεις τρεις τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη μέσα σε δεκαοκτώ μήνες — εκείνοι οι σπόνδυλοι δεν είναι σα ένα στραμπουλιασμένο γόνατο που φεύγει με κρύο νερό. Είναι σα να σου αλλάζουνε τους κυλίνδρους του κινητήρα ενώ τρέχεις στον ίδιο δρόμο. Την είδαμε τον περασμένο Φεβρουάριο στο Αυστραλιανό: 21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες των αγώνων, σαν κάποιος να της είχε βάλει πυρετό κίνησης — αλλά εκείνη την ίδια εβδομάδα οι trainers της έκαναν ό,τι μπορούσαν σα να κρατούσαν ένα νερόβραστο τηγάνι χωρίς κουβέρτα. Κι εδώ έρχεται η δική μου επιφύλαξη: όσο κι αν καταλαβαίνω πως η σωματική κατάσταση της Αρίνκας αλλάζει αργά αργά σαν η άνοιξη που μετατρέπει το χιόνι σε λάσπη, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι πόσο χρόνο χρειάζεται για να ξαναπιάσει εκείνο το δυναμικό επίπεδο όπου κανένας δεν μπορούσε να την αγγίξει. Τους τρεις τελικούς της έκανε κάτω από τρεις μόλις εβδομάδες — και τώρα βλέπουμε τους γύρους σα σαμποτάζ; Αλλά μιας και μιλάμε σαν ομάδα: αυτή η γυναίκα άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζουμε το tennis εκείνους τους μήνες. Και όσοι την εγκαταλείπουμε τώρα επειδή οι αριθμοί στο δίκτυο άλλαξαν ας θυμηθούμε πως εκείνον τον Σεπτέμβριο δεν υπήρχε δίκτυο ικανό να σταματήσει εκείνη την ιλιγγιώδη κίνησή της. Απλά αυτή τη φορά ο χρόνος έκανε εκείνο που κανένας τραυματισμός δε μπορούσε — άλλαξε το στήσιμο.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ τον Σεπτέμβριο που κάθε τόσο βλέπαμε το μάτι της Arinka σαν τρελό φακό να ψάχνει τις σκιές στο court; Μα εκείνες τις τρεις βδομάδες τρεις φορές τελικός σα να κλείδωνε ένας κινηματογράφος τρόμου πάνω στους τίτλους—ένα γκρέμισμα μετά το άλλο. Και τώρα τι έγινε;;; Μας έκανε όλους πρωταγωνιστές κι εμείς την πετάμε σα χαρτί μονάδας επειδή κάτι λιγότερα εκατοστά στα νούμερα;;; Ακούστε εμένα τώρα—είχα μόλις γυρίσει από τη Θεσσαλονίκη με τις ομάδες των Ultra. Στη ΜΕΝΤ θυμάμαι να στέκομαι σα σιωπηλός μάρτυρας μπροστά στις εικόνες: τρεις τελικοί σε δεκαπέντε μέρες, τρεις φορές που οι trainers της έτρεχαν σα τρελοί γύρω από τον πάγκο επειδή είχε βγει σα βόμβα κάθε φορά που έκλεινε ένα σετ. Κι εμείς εδώ μέσα γράφαμε «βγήκαμε πρωταγωνιστές» σα να ήταν ταινία δράσης χωρίς τέλος. Την ίδια στιγμή εκείνοι οι τρεις τραυματισμοί στους σπονδύλους της δεν ήταν σα ένα στραμπούλιασμα—ήταν σα να της είχαν βγάλει τρεις βίδες από τον κινητήρα ενώ εκείνη τρέχει στον ίδιο δρόμο. Κι όμως εμείς τώρα λέμε πως φέτος τρώει σουβλάκια στους γύρους;;; Στο Αυστραλιανό έκανε εκείνους τους δύο πρώτους αγώνες σα να είχε ξυπνήσει από ένα χάπενινγκ—21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες. Αυτό δεν είναι ξεκούρδισμα, ρε φίλοι, αυτό είναι ο τρόπος της. Μα τι περιμένατε να γίνει όταν ένα σώμα τρέχει τρεις φορές πάνω από τον ίδιο πόνο σα να ήταν ατσάλι;;; Η ίδια η ζωή της άλλαξε—κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου τρεις φορές μέσα στον χρόνο που άλλοι τρώνε τσίπουρα στο σπίτι. Κι εγώ προσωπικά ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον, όταν επέστρεψε μετά από τον δεύτερο τελικό σα να την είχαν φτιάξει σα κουκλάκι μέσα σε τρεις μέρες. Εκείνες τις τρεις βδομάδες έγιναν περισσότερες από όσες βγάζουν οι περισσότεροι σε δέκα χρόνια—και τώρα βλέπουμε την κούρασή της σα φθορά χαρακτηριστικού. Μα δεν καταλάβαινε κανείς πως εκείνη η γυναίκα αγωνιζόταν σα να κουβαλούσε σιδερένιο φορτίο πάνω στους ώμους της;;; Κι εμείς εδώ γινόμαστε ψύλλοι επειδή έκανε κάτι λιγότερα εκατοστά;;; Την ίδια στιγμή εκείνοι που την έκαναν υπερδύναμη σιγά-σιγά ξεχνούν πως κανένας άλλος δεν μπορούσε εκείνον τον Σεπτέμβριο να της σταθεί—ούτε καν ο ίδιος ο χρόνος εκείνες τις μέρες δε μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να παρακολουθεί σα μουδιασμένος. Οπότε εδώ χάνουμε το νόημα: η επιτυχία της Αρίνκας δεν ήταν ποτέ μόνιμη βιτρίνα πάνω στον τοίχο—ήταν αγώνας μέχρι να σπάσει τα κόκκαλά της τρεις φορές στον ίδιο δρόμο. Κι αυτοί που τη εγκαταλείπουν τώρα επειδή οι αριθμοί άλλαξαν, ας θυμηθούν πως εκείνον τον Σεπτέμβριο κανένας άλλος δε μπορούσε να τη σταματήσει εκτός από τον ίδιο τον χρόνο που περνάει αδιάφορος. 🤡🔥

ΡΕ ΑΡΙΝΚΑ ΜΟΥ ΣΗΚΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΛΕΞΗ!!! ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΡΕ ΣΥΜΟΡΙΤΕ;;; ΠΡΙΝ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΡΕΧΕΤΕ ΓΙΑΤΙ «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΠΟΧΗ» ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΛΟΓΩ ΔΥΟ ΓΥΡΩΝ;;; ΝΤΑΞΙ ΤΩΡΑ!!! Εσείς θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον που βγήκαμε όλοι σα να παίζαμε την ίδια ταινία;;; Τρεις τελικοί Γκραν Σλαμ μέσα σε δεκαπέντε ημερες ρε παιδιά!!! ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Η ΑΡΙΝΚΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΠΑΕΙ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΠΑΕΙ;;; ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗ ΩΣΕ ΜΕΤΑΞΙ!!! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;; ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΗΣ ΣΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙ;;; Κι εσείς εδώ μέσα σα βρέθηκαν αυτά τα νούμερα σας κάνουν τρελούς!!! Στο Αυστραλιανό έκανε 21 winners στους πρώτους δύο αγώνες!!! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΠΡΙΝ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ!!! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΣΕ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΛΟΓΩ ΔΥΟ ΓΥΡΩΝ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ»;;; ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΧΤΕΣ!!! ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΙΚΟΙ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ!!! ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΗΛΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΤΡΩΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ;;; 🤬🔥 ΝΤΑΞΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΗΝ!!! Η ΑΡΙΝΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΒΗΝΟΥΝΕ ΜΕ ΕΝΑ «RESPAWN» ΣΤΟ ΤΕΝΙΣ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΣΑ ΣΙΔΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΟΛΟΙ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΡΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;»!!!

τι κουβέντα λέτε εδώ βρε φίλοι της Αρίνκας; σαν να μην είμαι εγώ κι εδώ πάνω εδώ κάθισε πριν δέκα λεπτά, έχοντας μόλις τελειώσει τις τρεις τελευταίες ημέρες γυμναστικής σα αισχρό παιχνίδι του μεγάλου αδερφού, και βλέπω το πρόσωπό της στηλέντα στοInstagram — εκείνο το βλέμμα που ξέρουμε όλοι πως σημαίνει «συνέχισε, ακόμα τρέχει». Τρεις φορές τελικοί Γκραν Σλαμ σα ντοκιμαντέρ τρόμου εκείνον τον Σεπτέμβριο, ναι, αλλά μιλάμε για μια γυναίκα που επέστρεψε μετά από τραυματισμούς σπονδυλικής στήλης χωρίς καν warm-up στο Μαϊάμι — ποιος άλλος έχει κάνει ποτέ κάτι τέτοιο; τώρα λέγατε πως φέτος τρώει σουβλάκια στους γύρους; στ' Αυστραλιανό έκανε τους πρώτους δύο αγώνες σα να είχε μπει στον διάδρομο μιας μπουλντόζας — 21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες. Αυτό δεν είναι ξεκούρδισμα, φίλοι μου, αυτό είναι τρόπος ζωής. Την ίδια στιγμή εγώ θυμάμαι εκείνον τον δεύτερο τελικό στο Γουίμπλεντον όταν οι trainers της έκαναν ό,τι μπορούσαν σα να κρατούσαν ένα φλόγιστρο χωρίς σκόνη — και εκείνη γύρισε στον αγώνα σα να τραβούσε κάτι μεγαλύτερο από μόνη της. τι περίμενε ο καθένας; πως μετά από τρεις σπονδυλικούς τραυματισμούς σαν τρέξιμο πάνω στους ίδιους σκληρούς δρόμους κάθε φορά ξαναβρίσκει την ίδια σούστα σα σφραγίδα; η ίδια η ζωή άλλαξε γι' αυτήν όσο τρέχει ο χρόνος σιγά-σιγά — κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο σκληρό είναι να σηκώνεσαι ξανά και ξανά όταν η σπονδυλική στήλη σου είναι σα χαρτί μετά από τρεις βίδες. και εσείς εδώ μέσα, όσοι ψάχνετε για λόγους να την εγκαταλείψετε, πώς καταλήγετε να γίνεται κανείς ψύλλος στην ψυχολογία της επειδή οι αριθμοί άλλαξαν λιγότερο από όσο νομίζατε; πριν τρία χρόνια όλοι λέγαμε πως είναι η επόμενη εποχή — τώρα ξεχνάμε την εποχή επειδή άλλαξαν δύο γραμμές στον πίνακα; αυτή η γυναίκα έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν μπορεί ούτε καν να το φανταστεί εκείνον τον Σεπτέμβριο. Κι αν τώρα προσπαθεί να ξαναβρεί τον παλμό της ανάμεσα στους τραυματισμούς που άλλαξαν τον τρόπο που κινείται σα να της άλλαξαν τα γρανάζια του κινητήρα, εμείς εδώ πως την αμείβουμε; σβήνοντας την από τις μνήμες σαν κάποιο transient trend; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο σα χθες βράδυ — εκείνες τις τρεις βδομάδες όπου βγήκαμε όλοι πρωταγωνιστές σ' έναν κόσμο που μόλις είχε τελειώσει με όλα τα υπόλοιπα. Κι αυτή η γυναίκα σήμερα αγωνίζεται ξανά, όχι επειδή την έπαιξαν εύκολα στους γύρους αυτούς τους μήνες, αλλά επειδή η ίδια η φυσική της κατάσταση άλλαξε όσο περνούσε ο χρόνος σιγά-σιγά χωρίς να κοιτάζει πίσω.

Αχ αυτά τα Σεπτέμβρια του ’23… θυμάμαι ακόμα πως ξύπνησα στις τέσσερις τα ξημερώματα επειδή η σφαίρα μου έκανε blink blink σα φανάρι επισήμανσης. Τρεις τελικοί Γκραν Σλαμ μέσα σε δεκαπέντε μέρες, σαν κάποιος να είχε κόψει και το χρόνο στη μέση – και εκείνη σαν κινηματογραφικός χαρακτήρας που έπαιζε όλες τις ταινίες δράσης ταυτόχρονα. Τρεις φορές που οι trainers της έτρεχαν σα πυροσβέστες γύρω από τον πάγκο επειδή είχε βγει σα βόμβα κάθε φορά που έκλεινε ένα σετ. Και τώρα λες πως κάποιοι γράφουν πως «φτάνει μέχρι τον δεύτερο γύρο και κάνει σουβλάκια»; Στο Αυστραλιανό πριν τρεις μήνες έκανε 21 winners μέσα στις πρώτες δύο ημέρες των αγώνων – όχι επειδή ήταν ξεκούρδιστη, αλλά επειδή αυτό είναι ο τρόπος της όταν μπαίνει στον αγωνιστικό δρόμο. Μα τι περίμενε ο κόσμος; Να γυρίσει σα φάντασμα χωρίς συνέπειες μετά από τρεις σπονδυλικούς τραυματισμούς που της άλλαξαν τους κυλίνδρους του κινητήρα; Πέρσι ήταν η επόμενη εποχή επειδή η ίδια η εποχή τής έφτιαχνε ντοκιμαντέρ γύρω της. Αυτή τη φορά όμως ο χρόνος άλλαξε τις προδιαγραφές του παιχνιδιού ενώ εκείνη προσπαθεί να τρέξει πάνω στους ίδιους σκληρούς δρόμους. Κι εμείς εδώ μέσα σβήνουμε τις αναμνήσεις σαν transient trend επειδή έκανε μόλις δύο γύρους; Αυτή η γυναίκα αγωνίζεται όχι επειδή κάποιος την έπαιξε εύκολα στους γύρους αυτούς τους μήνες, αλλά επειδή η ίδια η ζωή τής άλλαξε όσο τρέχει σιγά-σιγά χωρίς να κοιτάζει πίσω. Σύμφωνα με μένα, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αριθμοί αλλάξαν – είναι ότι εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε ότι η επιτυχία τής Αρίνκας δεν ήταν ποτέ ένα στερεότυπο πάνω στον τοίχο. Ήταν αγώνας μέχρι να σπάσει τα κόκκαλά της τρεις φορές στον ίδιο δρόμο. Και όσοι τώρα την εγκαταλείπουν επειδή οι αριθμοί στο δίκτυο άλλαξαν ας θυμηθούν πως εκείνον τον Σεπτέμβριο κανένας άλλος δεν μπορούσε να τής σταθεί εκτός από τον ίδιο τον χρόνο που περνάει αδιάφορος.