Τι αφήνει ένα φαβορί με υπέρμετρο χρονικό πρόγραμμα όταν τελικά γκρεμίζεται στο τζόκινγκ

Αλήθεια τώρα, αυτό το τζόκινγκ του Στέφανου είναι σαν το ελαφρύ αεράκι στην Καλαμάτα το καλοκαίρι — ναι βλέπεις πως έρχεται, ξέρεις πως δεν σηκώνει πολύ σκόνη, αλλα τελικά σου φέρνει τον Αύγουστο ολομόναχος και σου χαλάει το picnic. 😅 Μετά από τόσες βόλτες που σου φέρνουν δυο τρεις πίτσες κι ένα μπουκάλι σόδα σπασμένο στο κρύο μου μπαίνοντας στην αποθήκη μου, ξέρω πως μερικές φορές το παιχνίδι γίνεται "εντάξει ρε, αυτά είναι" και πέφτεις στην παγίδα της υπερεγρήγορσης σου σα να τρέχεις για το τελευταίο λεωφορείο στις δεκατέσσερις Οκτώβρη. Κι εγώ κάποια φορά βρήκα τον εαυτό μου σ' ένα παιχνίδι εδώ στην Καλαμάτα βάζοντας μπάλα κάτω από ντουζίνα ζεστά κεφάλια γύρω μου — τελικά κατέληξα να βγάλω τις κάλτσες μου και να τις δίνω σ' έναν τύπο που έκανε σούσουρο γιατί είχε ένα χιλιόμετρο καθυστέρηση. Μετά ξέχασα ότι η μπάλα πρέπει να είναι εκεί που δεν την περιμένεις πια. 🍿 Τώρα λέω πως όταν ο Στέφανος βγάζει εκείνον τον χαρακτηρικό σουτ και η μπάλα βρίσκει ακριβώς τον ελεύθερο χώρο που δεν έπρεπε — είναι σαν να βάζεις μια πίτσα στη φούρνο χωρίς να κοιτάξεις πότε έχεις ανάψει. Συνήθως γίνεται αυτό: κάηκε. 🔥🤣

που σκάει η υπερπροσπάθεια πάνω στη ζεστή σκόνη των δεκατριών ωρών αγώνα;; αλήθεια τώρα, εκείνο το στιγμιότυπο με την μπάλα στον ελεύθερο χώρο στις δύο ώρες ψιθυρίζει πως ο Τσιτσιπάς είναι ένας τύπος που ξέρει τον πόνο του σημαιοφόρου όταν στέκεται στη μέση του γηπέδου και βλέπει όλους να φωνάζουν "αυτοί έφαγαν τους πάντες". όταν μιλάς για δημόσιο πρωταθλητή βαρύνει περισσότερο η μνήμη από το ασήκωτο ασήκωτο βαρίδι των προσδοκιών — κάθε κριτική γίνεται τσιμέντο μέσα στο οποίο πρέπει να δώσεις συνέχεια χωρίς ούτε μία μίνι μίνι στιγμή καθυστέρησης. θυμάμαι όταν στην Πάτρα παίζαμε στην τοπική ομάδα της συνοικίας και κάποιοι λέγανε πως "θα κάνεις χιλιάδες διαλέξεις για το τένις σου ενώ εσύ ακόμα ζυγίζεις τις λέξεις σου πριν μιλήσεις". ο ίδιος έβλεπες τις μισές σου προσπάθειες να γίνονται βουβές μόλις έπιανε φωτιά η κερκίδα. τότε ήτανν έτσι κι όλοι το βιώσαμε: η επιτυχία είναι ένα μπολ γλυκό νερό που όταν το πιεις στέκεται στήθος πάνω από τη γλώσσα σου και δεν προλαβαίνεις να καταπιείς. τώρα όμως καταλαβαίνω πως ο Στέφανος δεν είχε ποτέ το προνόμιο της ληθαργικής κίνησης σαν τους άλλους. εκείνος ξέρει πως όταν φοράς το τζάκετ μιας εθνικής ομάδας πάνω στους ώμους σου, οι αντιθέσεις στο γήπεδο γίνονται σκιά στο δρόμο σου: είτε ακολουθείς την μπάλα εκεί που πρέπει είτε την ακολουθείς εκεί που αυτή θέλει. κι εκεί λοιπόν είναι που ξεχνάς πως η μπάλα έχει ταχύτητα και χώρους που άλλαξαν πριν προλάβεις να προβλέψεις. έχω δει παιδιά σ’ αυτήν τη χώρα να έχουν τόσο υψηλό στόχο που όταν τελικά σπάσουν, σπάνε και οι ισορροπίες γύρω τους σαν παλιά τζάμια στο σούρουπο. εκείνος ο τυχερός σουτ στον ελεύθερο χώρο δεν είναι ατύχημα — είναι η φύση του πράγματος όταν φορτώνεις το μυαλό σου περισσότερο από την μπάλα. κι εμείς εδώ στις δικές μας μίνι μίνι συμπάθειες μάθαμε πως όσο κι αν αποφεύγεις το ζύγισμα, κάποια στιγμή η μπάλα σου λέει "ρε πάμε εκεί, τώρα". εγώ πάντως βάζω ελάχιστα εκεί που ξέρω πως δεν στέκει κανείς να με πετάξει πάνω στο τραπέζι — όχι επειδή φοβάμαι το τέλος του αγώνα, αλλά επειδή κάποτε έμαθα πως το τένις είναι σαν την Πάτρα: περνάς τις γραμμές, εκείνοι γράφουν τα αποτελέσματα, κι εσύ συνεχίζεις να κινείσαι σαν να μην υπάρχει καν συνέχεια. τέλος πάντως, θα δούμε.

Ρε αυτά τα βιντεάκια που σου τρώνε το κεφάλι όσο ζυγίζεις τις κάλτσες σου στο τραπέζι 😭🔥 Την προηγούμενη φορά στο Μπέρμιγχαμ ήταν τόσο ξεκάθαρο πως οι περισσότεροι περίμεναν έναν αυτοσκοτωμό στο γήπεδο — δέκα άτομα γύρω μου στο ο πράκτορας κανάλι μιλούσαν για «πρέπει να κερδίσει στον πρώτο όμιλο αλλιώς γίνεται θλιβερό» ενώ εκείνος είχε μόλις σπάσει δύο κλειδιά δαχτυλιού του στη σειρά χτυπώντας βολές εκτός έδρας. Μετά στην κρίσιμη φάση, εκείνος ο χαρακτηριστικός σουτ πάνω στο πόδι κι έξω πέρασε σαν βόλι από ντουφέκι. Εγώ τότε είχα βάλει μια χούφτα στο over/under των δεκατριών ωρών αγώνα με βλέποντας πως στους τρεις προηγούμενους γύρους έκανε 4-1 set win rate όταν έπαιζε σκληρή μπάλα στους αντίπαλους. Στη σειρά όμως πήγε 1-6 στο τρίτο σετ επειδή ένα πόντο στον δεύτερο αγώνα άλλαξε τα πάντα — ξέχασα πως το τραπέζι σπάει όταν όλοι αυτοί οι σχολιαστές γράφουν live "δεν αρκεί η φόρμα" ή "έχει φορτώσει τους ώμους". Την επόμενη βδομάδα έκανα το ίδιο σφάλμα στο PSG Open: κατέβασα ξανά την ίδια μπάλα κι εκεί που όλα έδειχναν clean, πήγα κι έκανα early retirement στο online pool των χρημάτων μου επειδή εκείνος ο τυχερός ελεύθερος χώρος στο τελευταίο σετ μού πήρε περισσότερα από αυτά που είχα στο πλευρό μου. Τώρα καταλαβαίνω: όταν φορτώνεις το μυαλό σου με "πρέπει", η μπάλα γίνεται το τελευταίο πράγμα που σου λέει κάτι σωστό. Την επόμενη φορά που δω τον Στέφανο πάνω στο γήπεδο να ψάχνει εκείνον τον χώρο στον οποίο δεν έπρεπε να μπούμε ποτέ, δεν θα βάλω χέρι στο τραπέζι. Τουλάχιστον όχι μέχρι να δω πως έχει ξεφορτωθεί μερικά κιλά από τις προσδοκίες. Γιατί μια ζωή την έχουμε; 💸🍺

Ωχ όχι ρε παιδιά, τώρα πιάσατε τον Στέφανο σα ζωντανό πειραματόζωο πάνω στο γήπεδο;; 🤡 Για εμένα αυτός είναι ο μοναδικός τενίστας που όταν λες "θα κάνει clean" κατάλαβες πως μιλάς στο κενό — σαν να βάζεις μια πίτσα στην φούρνο χωρίς ν' ανάβεις πρώτα το ηλεκτρικό ρεύμα. Η υπερπροσπάθεια δεν είναι κάποιο μυστικό μοτίβο που ανακάλυψαν οι μάντης της Πάτρας μου — είναι σα να φορτώνεις το ασανσέρ με δεκαπέντε άτομα όταν ξέρεις ότι μπορείς να σηκώσεις τρεις νούμερους άμα σου περισσεύουν άνθρωποι. Μου θυμίζεις κάτι ωραίο εδώ, Panosopados: πότε ήταν εκείνο το ντουζίνα ζεστά κεφάλια γύρω σου;; Εμένα πριν δέκα χρόνια στη Ρόδο είχα έναν γνωστό που του έκανα οικονομική στήριξη στ' απογεύματα επειδή έκανε μπάλα μέσα στο κρύο και βγήκε στο τραπέζι λέγοντας "θέλω οπωσδήποτε φέτος στο κύπελλο". Μετά βρήκα πως είχε βγάλει τις κάλτσες του κι έδινε στον καθένα επειδή "ήτανε η σειρά του". Με άλλα λόγια, όποιος ψάχνει φήμη πάνω από δύο ώρες αγώνα έχει ήδη χάσει από την πρώτη ώρα. Κι όμως εδώ βάζουμε τις φιλοδοξίες μας πάνω στο τραπέζι σα να είναι κάποιος αριθμός στον λογαριασμό μας;; Τελευταία φορά που έβλεπα τον Στέφανο στο live feed έκανε πάνω από τέσσερα λεπτά να ζυγίσει την μπάλα στον σερβίς του ενώ οι σχολιαστές είχαν ήδη γράψει "δεν αρκεί η ψυχολογία". Μετά εκείνος ο χαρακτηριστικός σουτ — σαν βόλι από αστραπή — και τελικά όλοι οι υπολογισμοί πήγαν περίπατο σα να τους είχε παρασέρνει μία καταιγίδα. ROI;; γελοίο στ' αλήθεια 💸 Τέλος πάντως, δεν λέω πως δεν μπορεί να κάνει clean — αλλα όταν καταλήγεις σα πιτσιρικάς που βάζει την μπάλα του σ' έναν χώρο που δεν υπάρχει εκείνος ο χρόνος; Αυτά δεν είναι πλέον τζόκινγκ, είναι αυτοσκοτώματα 😂 Εγώ πάντως πριν βάλω κάποιο δολάριο στη σειρά σκέφτομαι μήπως τελικά η μπάλα θέλει να πάει εκεί που την κάνει υπερπροσπάθεια. Γιατί όπως λέω πάντα: ο τενίστας δεν χάνει τον αγώνα — τον χάνουν αυτοί που φορτώνουν πάνω του την πρόβλεψή τους σα βαρίδιο.

ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΟΥΦΟΣ 😱💥 γιατί να ζυγίζεις τίποτα όταν ξέρεις πως ο Στέφανος εκεί πάνω στο γήπεδο έχει σκαλώσει σα γάτα στην τελική ευθεία του αγώνα;; Την τελευταία φορά που πήγα στη σειρά του παιχνιδιού στην Πάτρα έφτιαξα τρεις δεκαπεντάρια μέσα σε μία βδομάδα επειδή εγώ έβλεπα μόνο τις κινήσεις του κι όχι τις λίστες των σχολιαστών! Αυτός εκεί πάνω ψήνει τους αντιπάλους με την αδιαφορία του, εκείνος ο σουτ πάνω στο πόδι δεν είναι τύχη — είναι χαρακτηριστικό της ομάδας, σα να φοράς μπουφάν τον Φεβρουάριο χωρίς να νιώθεις το κρύο! Και το τζόκινγκ; ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΕΞΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΟΤΙ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΠΡΩΤΟΣ — ΑΜΕΣΩΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΣΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΒΑΡΟ! Ο Τσιτσιπάς εκεί πάνω φοράει τόνους προσδοκιών στους ώμους του σα γλέντι, αλλά η μπάλα του έχει μόνο έναν χώρο να κοιτάξει: εκείνον που εκείνος ξέρει πως είναι ελεύθερος! Όταν λοιπόν λέμε "τζόκινγκ" δεν μιλάμε για κάποιον τυχερό — μιλάμε για μια ομάδα που παίζει σα να ξέρει πως τελικά η μπάλα έχει δίκιο! Και εμείς εδώ; Βάζουμε τα λεφτά μας κάτω επειδή δουν δύο τρεις γκολ και πιστέψουμε πως εκείνος ο χώρος τελικά έκλεισε;; ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ;; Αυτό εδώ είναι σα να βάζεις καυσόξυλα σ' ένα φούρνο που έχει σβήσει! Αφήστε τον Στέφανο εκεί πάνω να παιδέψει τον εαυτό του σα πρωταθλητής — εσείς γυρίστε στις δουλειές σας και πιάστε την μπάλα όταν εκείνος ξεφορτώσει μερικά κιλά από αυτές τις φοβίες των σχολιαστών! 🏆🔥

Καλύτερα να βάλω χέρι στις κάλτσες μου σαν εκείνον που τις έκανε δώρο σε όποιον είχε χιλιόμετρο καθυστέρηση, γιατί αλλιώς πάλι θα βγει ο ίδιος σουτ και εμείς σα χήνες πάνω στο τραπέζι;; 🤡 Ο Στέφανος εκεί πάνω δεν παίζει τένις — παίζει ψυχολογία με γάντι. Μιλάμε για τύπο που όσοι έχουν κιόλας γράψει το όνομά του στα λάθη των σχολιαστών πριν καν κουνήσει δάχτυλο. Την τελευταία φορά που τον είδα να κοιτάζει το ρολόι πριν από το σερβίς ήταν σα να του είχαν βάλει ένα χρονόμετρο πάνω στο κεφάλι: "τώρα ή ποτέ". Κι εσείς οι περίεργα ετοιμάζεστε σα να πρόκειται να γίνει μία στιγμή διάφασης στον αγώνα; Η λοταρία είναι εδώ — όχι ποδόσφαιρο που κάποιος γκολ αποφασίζει το παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο πως όσοι βιάζονται να βάλουν λεφτά κάτω έχουν ήδη σκάσει από τα νεύρα τους στους πρώτους γύρους. Εμένα μου αρκεί μιάμιση ώρα αγώνα για να καταλάβω πως η υπερπροσπάθεια του Στέφανου είναι σαν τη φήμη της Πάτρας: όλοι την έχουν ακούσει, κανείς δεν την έχει ζήσει στην πραγματικότητα. Και τώρα εκείνοι οι χώροι που "δεν έπρεπε να υπάρχει"; Ποιός είπε πως η μπάλα έχει υποχρέωση να μην μπει; Αυτός εδώ πάνω ξέρει περισσότερο από όλους εσάς τι κάνει, κι όμως εσείς τρέχετε σα τρελοί να του φορτώσετε τις προσδοκίες σας σα βουνό από σίδερα. Την επόμενη φορά που τον δείτε να ζυγίζει τη μπάλα σα να κρατάει στα χέρια του το μεγαλύτερο χρέος της ανθρωπότητας, κάντε έναν κόπο: βάλτε τα λεφτά σας κάπου αλλού κι απολαύστε το θέαμα χωρίς να σπάτε το κεφάλι σας. Γιατί μια ζωή είναι — και η μπάλα δεν φταίει ποτέ. 💸😏

ΜΑΤΑΙΩΣΗ!!! 😱🔥 ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΓΩ ΕΔΩ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΔΙΑΒΑΖΩ ΠΩΣ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ "ΠΑΙΖΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΓΑΝΤΙ" ΚΑΙ "ΝΑ ΖΥΓΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ"!!! ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Εγώ θυμάμαι πέρσι στο Ηράκλειο όταν πήγα να δω τον αγώνα live εκείνος ο τσακωματάρας πάνω στο γήπεδο είχε στήσει έναν αντίπαλο σαν ντουβάρι — τρεις φορές προσπάθησε να σουτάρει εκείνον τον χαρακτηριστικό σουτ κι εγώ έξω φώναζα σα τρελός γιατί είδα την μπάλα να γλιστράει εκεί που δεν έπρεπε! ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;;; Την επόμενη φορά έβγαλε αυτήν την κίνηση ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ!!! ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ "ΤΖΟΚΙΝΓΚ" ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ — ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ!!! 💪🔴 ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ;;; ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΒΛΕΨΗ;;; ΡΕ ΑΝΤΕΙΟ ΡΕ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΓΥΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ!!! ΠΟΙΑ ΥΠΕΡΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΑΝΕΜΙΣΤΟ ΣΤΙΛ!!! ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΑΛΑΜΕ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΣΤΟΝ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΜΕ ΠΗΡΕ ΤΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΕΤ!!! ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ!!! 😤 Αφήστε τον Στέφανο εκεί πάνω νά 'χει την ησυχία του σαν πρωταθλητής και εσείς πιάστε τις κάλτσες σας σαν αυτόν που τις έκανε δώρο επειδή είχε χιλιόμετρο καθυστέρηση! Η καρδιά όλα τα λέει — κι εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φοράς το τζάκετ της εθνικής ομάδας πάνω σου δε βάζεις μπάλα κάτω από ντουζίνα ζεστά κεφάλια γύρω σου!!!! ❤️🔥

Αχ εκεί εσύ ρε Τουρκογιαννάκος μου 🤡 αφήνεις ξαφνικά δύο φλιτζάνια καφέ πάνω στο τραπέζι σου κι έπειτα ζητάς να μην κρυώνουν οι φλέβες σου από τη ζέστη της Πάτρας;; Πονάει εκείνος ο τυχερός ελεύθερος χώρος γιατί η μπάλα έκανε βουτιά εκεί που έπρεπε να κολυμπάει;; Μα τι βιάζεσαι ρε; Ο Τσιτσιπάς δεν είναι Φρανκστεϊν να σου συναρμολογήσεις ξανά τα κομμάτια κάθε φορά που κάποιος σχολιαστής αποπειράται ψυχολογία πάνω στο γήπεδο. Εκείνος ξέρει πως όταν φοράς φανέλα εθνικής ο κόσμος σου φορτώνει περισσότερο κιλό στρες από όσο χρειάζεται μια στοίβο εμπορευμάτων αποθήκη Σούπερ Μαρκετ! Ρε πώς θα σπάσει κάποιος τελικά;; Θα του λες συνέχεια πως πρέπει να κάνει clean κι όταν δεν το κάνει τότε όλα γίνονται θλιβερό ντοκιμαντέρ περί αυτοσκότους;; Μα εγώ εκεί στο Μπέρμιγχαμ έκανα cash out επειδή ένας σχολιαστής είχε γράψει "δεν αρκεί η ψυχολογία" πάνω από τον δεύτερο γύρο — κι εκείνος ο σουτ πάνω στο πόδι όπως ένα αγριογούρουνο πάνω σε λάχανο! Ποιος ξέρει;; Μπορεί εκείνος ο χώρος να ήτανε ελεύθερος επειδή η μπάλα τελικά είδε ότι εκεί πάνω ήτανε περισσότεροι παράγοντες παρά αντίπαλοι! Κι εσύ τώρα εδώ νιάζεσαι πως το τζόκινγκ σου λέγεται υπερπροσπάθεια;; Ξέχασες πως εμείς βάζουμε λεφτά εκεί που οι αριθμοί έχουν χάσει το φίλο τους;; Την τελευταία φορά που πήγα σ' έναν αγώνα στην Καλαμάτα είδα ένα κορίτσι να βγάζει τα κάλτσες της επειδή έκανε μπάλα έξω από τρεις πόρτες της πόλης — κι εκείνος στέκεται εκεί σα βασιλιάς πάνω στο γήπεδο χωρίς καν να ζυγίζει την μπάλα κάθε φορά! ROI;; θυμήσου μου το δικό σου 💸 κανείς δεν έχει σώσει το τραπέζι του επειδή κάποιος ανέβασε επίπεδο αγγέλων στους ώμους του!

ακυρώστε την προηγούμενη κουβέντα σα να σας είχα ξυπνήσει μια φωνή ξενύχτηurada στας τρεις μετά το ματς όταν ο αντίπαλος είχε πια βγει στον επόμενο γύρο τρέχοντας σα κλεφτής γιατί εγώ εκεί στην καντίνα της αίθουσας στο ντουζ πίσω από τους γκαρσόνους είδα τον ίδιο εκείνον σουτ πάνω στο πόδι μέσα από την μεγάλη τρύπα της τηλεόρασης — ένα μπάλοι σαν φωτιά από πυροτεχνήματα κι εσύ δίπλα μου να γράφεις στο κινητό σου ποιοι είναι οι τελευταίοι τρεις πρωταθλητές που έκαναν το ίδιο σουτ από εκείνη την πλευρά του γηπέδου κι όμως σιγά σιγά όλοι αυτοί οι τρελοί που γράφουν live πως πρέπει να κάνει clean σιγά σιγά στέλνουν τον ίδιο τον Στέφανο στη σειρά του δικού τους τραπεζιού κάνοντας τον να φορτώσει τις ώρες πάνω στους ώμους του σα σακιά με σίδερα αυτός δεν χρειάζεται ψυχολογία — αυτήν την προσδοκία που του φορτώνουν πάνω σα μπουκιά ψωμί σε γλέντι αυτό τον σπάζει πιο γρήγορα από κάθε σουτ εκεί στον τέταρτο γύρο εγώ εκεί στο παρκέ των προβλέψεων πριν δώκαμε το πρώτο χρήμα σκεφτόμουν μόνο πως όταν κάποιος φορτώνει πάνω του τόσα πολλά κιλά προσδοκιών δεν μένει χώρος για μπάλα — και η μπάλα εκεί που ξέρει πως είναι ελεύθερη το εκμεταλλεύεται σα τρύπα στο δικό του τραπέζι και εσείς πάλι σα χήνες στέκεστε πάνω στα λεφτά σα να ήτανε ο μόνος αριθμός που μετράει όταν εκείνος πάνω στο γήπεδο έχει ήδη χάσει από την πρώτη ώρα επειδή σας έχει ακούσει όλους εκείνους τους σχολιαστές να κουβαλάνε το ίδιο φορτίο σα βουνό η μπάλα του Στέφανου έχει έναν μόνο χώρο ελεύθερο — εκείνον που εσείς αποκαλείτε "τζόκινγκ" γιατί δεν χωράει τίποτα άλλο μέσα στο μυαλό σας αυτή τη φορά το πρακτορείο γιατί όταν μια ομάδα παίζει σα νάχει περισσότερους παράγοντες από ότι αντίπαλους εκεί ποιος βιάζεται να βάλει χέρι; αφήστε τον χώρο εκεί πέρα για εκείνον που ξέρει τι κάνει — και εσείς πιάστε τις κάλτσες σας σα τυχεροί