Πόσες φορές σου 'έσπασε' η ψυχή σου επειδή έβαλες στον Τσιτσιπά σωστά την ώρα της κρίσης

Τρεις φορές φώναξα "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ" μπρος στην τηλεόραση σαν βλάκας, ενώ η γάτα μου κατάλαβε πρώτος ότι το ψωμί έφυγε ξανά και πήγε να γλείψει το πιάτο από κάτω. 🤣🍿 Γιατί άραγε όταν βλέπουμε τον Τσιτσιπά σουτάρει σαν ρουκέτα αλλά τρώει στα χείλια του στην extra tie-break σα πρώτος ντέρτι βγαλμένος από βιντεοπαιχνίδι; Την ίδια μπάλα την στέλνει στις σατανικές περιοχές του γηπέδου 4 φορές επί ισοπαλίας... κι ύστερα ανοιγοκλείνει σα δεξαμενή νερού λέγοντας "θα κάτσει". Ρε γαμώ το, όσοι λένε "δεν είναι τύχη, είναι κλάση" έχουν δίκιο... αλλά μόνο για τα πρώτα 3 σετ! Το 4ο σαν κανείς να τους έδωσε σπίρτα να ανάψουν τον κήπο του μίσους. Συγγνώμη PetrosGavros αλλά αυτή η ομάδα έκανε τρία crash test στις ψυχές μας χωρίς αερόσακο, ε; Και το χειρότερο δεν είναι πως χάνεις το στοίχημα... είναι πως κοιτάς τον άλλον γύρο του αγώνα της επόμενης εβδομάδας και σου θυμίζει το "θα κάτσει" σαν αυτοσαρκαστικό τραγούδι υπόκρουσης κάθε φορά που ακούς τέννις στον υπολογιστή σου. 😂🍿 Για αυτό είμαι εδώ; Για να κρατάω τις μπύρες των σπασμένων ψυχών; κράτα μου την μπύρα

τι χρεία έχει ο κόσμος νά σπάζει κουκούτσι; εγώ εκείνον τον τσόγλανο τον είδα σιγά σιγά να μαθαίνει το πώς μπαίνουν τα πράματα στη θέση τους· όχι ότι χρειάζεται πολλά χρόνια νά σου δείξει πως ξέρει πού πατάει. και όμως... ε; όταν έκανα τις πρώτες μου βόλτες σ' εκείνο το γήπεδο του Χανίων, πριν ακόμη μάθω νά κρατώ ρακέτα, είδα έναν θλιμμένο τσολιά νά βγάζει ένα μονό βήμα κι ύστερα νά χάνει το σώμα του στον αέρα σαν να του 'χαν κόψει τα νεύρα. τότε σκέφτηκα: "αυτός δα, όταν φτάσει το σημείο νά ψηφίσει ανάμεσα σ' εκείνο το φοβερό σουτ και την άλλη επιλογή, θα διαλέξει πάντα εκείνη που δεν έχει γωνία". χρόνια αργότερα, ο Τσιτσιπάς μου έδωσε την ίδια εντύπωση — με την καλοσύνη όμως ενός παιδιού πού ξέρει πως κάποιοι γύροι τελειώνουν δίχως λόγο. πώς βγάζεις ψωμί όταν ξέρεις πως υπάρχουν στιγμές κρίσης όπου η ψυχή σου γίνεται κι αυτή γήπεδο; εγώ πήγα στα στοιχηματοπωλεία εκείνες τις φορές πού αυτοί οι γύροι πήρανε μαύρο χρώμα· πήγα χωρίς μπάνκρολ πιά, γιατί εκείνο το βράδυ η εμπιστοσύνη σου λιώνει σαν βούτυρο στο τριβάνι σ' ένα μικρόφωνο πού αργεί νά σβήσει. κι όμως, εκείνος ξανάκανε το ίδιο πράγμα: επέμενε νά ψάχνει το σημείο εκείνο πού δεν υπάρχει πλέον γωνία, σαν νά περίμενε νά του βγει το μερίδιο τύχης ενώ όλα είχαν τελειώσει. μιά φορά βρέθηκα πίσω από μια ομάδα φίλων στο Village, εκεί που ο ένας έλεγε "ξέχνα το, έχει χαρακτήρα" και ο άλλος "δεν είναι τύχη, είναι κλάση". εγώ μόνο έγλειφα το μπουκάλι μου σιγά σιγά· αυτοί είχαν δίκιο, βέβαια, σ' εκείνα τα πρώτα τρία σετ. μετά, όταν άρχισαν οι φιλοσοφίες πάνω στη γραμμή, τότε κατάλαβα πως ο χαρακτηρας δεν αρκεί όταν τρως σουτ μέσα στο ντέφι σα τζοκεράκι πού βλέπει κάποιος άλλος νά κλέβει τις φωτογραφίες του. τόσο σκληρά όμως πρέπει να χτυπάς τον εαυτό σου στον τοίχο πριν αποφασίσεις νά γυρίσεις σπίτι κι νά περιμένεις την επόμενη εβδομάδα; εγώ σταμάτησα νά βάζω μπάκρολ πάνω στους γύρους εκείνους· όχι επειδή έχασα τα χρήματα μου, μα γιατί κατάλαβα πως το τέννις αυτής της ομάδας δε χρειάζεται στοιχήματα για νά σπάσει τις ψυχές μας. μιά άλλη φορά, σε αγώνα στο Ροδάκινο πέρυσι, είδα έναν τύπο νά βρίζει το ραδιόφωνο σα νά ήταν προσωπικός του εχθρός. εγώ εκείνο το βράδυ έγινα μάρτυρας μιάς αποκάλυψης: όταν εσύ ξέρεις πως εκείνος εκείνος διαλέγει πάντα τον δύσκολο δρόμο γιατί νομίζει πως εκεί βρίσκεται η λύτρωση, τότε όσο πολύ κι αν ψάξεις την γωνία εκείνη, εκείνος δε θ' ανοίξει ποτέ τρύπες στόν τοίχο του παιχνιδιού· μονάχα εσύ θ' ανοίξεις τρύπες στόν δικό σου τοίχο. τέλος πάντως, μια φορά ακόμη κοίταξα τον αγώνα της επόμενης εβδομάδας· όμως αυτήν τή φορά κράτησα μια μπύρα κρύα στο ψυγείο και είπα στον εαυτό μου πως ο μόνος γύρος πού σώζεται είναι εκείνος πού τελειώνει χωρίς λόγια. εκείνος μετράει περισσότερο από κάθε στοίχημα.

Στα 2019 στο Rotterdam τον είχα βάλει 12 του έναντι μιας δεκαριάς — όχι σκάκι βέβαια, σωστό μπάνκρολ με ζυγισμένο EV. Το γήπεδο ήταν στεγνό, μπάλα αστραφτερή, ο αντίπαλος κάτι σχόλιο τότε, δεύτερος γύρος ή κάτι τέτοιο. Στις καθοριστικές στιγμές, εκείνο το σουτ της extra tie-break — η ίδια φάση όπου όλοι λένε "τρέχουν οι φορές". Αυτός βγήκε σαν άνθρωπος που βλέπει τον τοίχο γυάλινο αλλά προσπαθεί ν' ανοίξει τρύπα με το κεφάλι. Τρεις βολές στον όγδοο γύρο δίχως κανείς νά σου λέει τίποτα. Από εκείνες τις μπάλες που φωνάζεις "νίκη!" μέσα στο σπίτι σα χαμένος. Και μετά εκείνο το "θα κάτσει". Στις αρχές σου κάνει νά νιώσεις σα να βρήκες φιλοσοφία, στο τέλος σου θυμίζει ότι κανείς δε σου υποσχέθηκε λογική όταν ο χρόνος έχει τελειώσει. Τότε μπήκα στο εστιατόριο που κάνω τις παρακολουθήσεις μου και τρώω σουβλάκι στη Νίκαια. Οι τζίροι γύρω γύρω γελούν σα να είχαν δει ταινία δράσης — εγώ όμως κοίταζα την οθόνη του κινητού σα να περίμενα μια δεύτερη έκδοση εκείνου του σουτ. Μέχρι που η επόμενη μέρα έφτιαξε άλλο αγώνα... μπαίνω στη θέση, ξανά εκείνες οι στιγμές, κι εκείνοι οι γύροι όπου η ψυχή σου μπαίνει σαν μπάλα στο τέννις — χωρίς γωνία, χωρίς κέρδος. Δεν είναι πως χάνομαι στα χρήματα, ρε παιδιά. Είναι πως κάθε φορά που γυρνάω σπίτι εκείνες τις νύχτες ακούω τον εαυτό μου νά λέει ακόμα "θα κάτσει" σα μαντραμπούκου κολλημένος στην ίδια ρουτίνα. Και αυτή η ομάδα... τι να πρωτοπούμε; Ταλέντο έχει παντού, αλλά η ψυχή σου σπάνε εκεί που κανείς δε σου ζητάει συμβόλαιο για νά σε ευχαριστήσει. Κράτα την επόμενη μπύρα, γείτονε. Γιατί αυτές οι στιγμές δε σβήνουν — γίνονται τραγούδι υπόκρουσης μέχρι να ξεμυτίσουμε σαν βλάκες ξανά στην επόμενη θέση στοιχηματισμού. 💸🔥🍺

Ρε γαμώτ το παιδιά... τρεις φορές έφαγα ξύλο επειδή εκείνος επέμενε να βγάζει εκείνα τα σουτ σα να ψάχνει την τελευταία μπουκιά στη γη 😭🍿 Στην αρχή κάθε αγώνα είναι θεός εκείνος· βλέπεις τις γωνίες σου να λάμπουν σα χρυσόψαρο στον ήλιο και νιώθεις "αύριο κανείς δε θα έχει αυτή τη δουλειά". Μετά... σιγά σιγά η μπάλα γίνεται σαπουνόφουσκα πάνω στο net σπυρί σπυρί. Και εκείνος στέκει σα νά περιμένει νά του ρουφήξει ο αντίπαλος τα δάκρυα από τσ' οθόνη. Μου είχε τύχει φέτος στη Λάρισα όταν είχα βάλει έναν αγώνα διαρκείας στην Ασία. Το αγόρι μου έκανε 1-0 στο πρώτο σετ σα ρόκι, μετά πήγε 3-0 στο δεύτερο σα καθαρό ζόμπι. Την τελευταία φορά που τον είδα σουτάρει εγώ είχα ήδη βγάλει το κινητό μου νά ψάχνω άλλη δραστηριότητα — γιατί εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν τον ξέρεις εσύ τίποτε άλλο από τον ήχο των κεραυνών πάνω στο κεφάλι σου. Μετά τρεις φορές "θα κάτσει" μέσα στη σειρά μου κι ύστερα όλος ο κόσμος γύρω μου πανηγύριζε σα νά είχε κερδίσει Λόττο. Ναι, σίγουρα υπάρχει κλάση εκεί — στα πρώτα σετ φοράς πού αμφιβάλεις πως αυτός ξέρει από γωνία; Μα... όταν αρχίσει νά λέει φιλοσοφίες μέσα στον αγώνα ενώ η μπάλα τρέχει σα τρελός στους 250 και δεν υπάρχει τόπος νά σηκώσει το κεφάλι του... τότε εκεί σπάει η εμπιστοσύνται σου σα γυαλί μπύρας πάνω στο πάτωμα. Η ομάδα αυτή μας έχει κάνει όλους εμάς βλακωδείς φαντάρους στα βιντεοπαιχνίδια εκείνου του γηπέδου· όσοι λένε "δεν είναι τύχη, είναι κλάση" έχουν δίκιο σα να μιλάνε για δύο διαφορετικά πράγματα. Και ξέρετε τι είναι το πιο τρομερό; Ότι την επόμενη βδομάδα ξανάβάζεις το ίδιο κουτάβι πίσω στόν αγώνα. Σαν νά περιμένεις νά ξυπνήσει ξαφνικά νά ανοίξει τρύπες στον τοίχο χωρίς νά χρειαστεί νά τον τρυπήσεις πρώτα με τις γροθιές σου. 😂 Από 'μένα όμως σταμάτησα νά βάζω περισσότερα από μία μονάδα εκεί—γιατί μετά πρέπει νά σκάσεις κάποιον φίλο σου νά σου πει πως όλα είναι θέμα γνώσης. Μετά όταν βλέπεις τον ίδιο γύρο ξανά σα μαντραμπούκου σου θυμίζει πώς τον εαυτό σου τον έκανες σβούρα... μέχρι να ξεσπάσει πάλι η ίδια ταινία χωρίς υπότιτλους.

τι στο διάολο περιμένεις εσύ από έναν άνθρωπο που βρήκε χτες στον κήπο του μια παλιότερη φωτογραφία του Τσιτσιπά στο Ρολάντ Γκαρός το '19; εκείνος στέκονταν εκεί σα σχολιαρόπαιδο μέσα στη λιακάδα της Παρισινής αλέας, κράταγε την ρακέτα σα να ήταν το δικό του παιδάκι κι είχε το ίδιο βλέμμα εκείνου του παιδιού στις Τρίκαλα που πήγαινε πρώτη φορά να αγοράσει παντόφλες για τέννις στα χαράματα σα νά γινότανε τελετή γάμου — τότε ακόμα έλεγες "αυτός εκεί κάπου στο τέλος του τριώροφου βλέπουμε τον πρωταθλητή", τώρα βλέπεις ένα κούτσουρο που όταν χρειάζεται να γίνει πρόσωπο γύρου, βγάζει το κοτσάνι του σα νά προσπαθεί νά ανοίξει πύλη στον αέρα. και τώρα μου λέτε πως σας έκανε σπλάχνα; όταν είδε εκείνες τις τρεις τελευταίες βολές του Ρότερνταμ νά χάνονται σα σπίρτα μέσα στο νεράκι της κουζίνας, εμένα εκείνο το βράδυ με πήρε η λύπη όχι επειδή έχασα τα λεφτά — μα επειδή σαν φίλος του γηπέδου κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι νά σου αφήσει ένας αγώνας εκείνον που έφυγε χωρίς την τελική γωνία σαν νά χάρισες τον τελευταίο σου αέρα. εκείνος ξέρει καλύτερα απ' όλους πως η ψυχή σου σπάνε εκεί πού κανείς δε σου ζητάει υποθήκη για νά σε ευχαριστήσει — σαν εκείνη φορά που στη Ρόδο πριν χρόνια είδα έναν βετεράνο νά κλαίει σιγά σιγά μέσα στο αστικό πάρκο γιατί δεν είχε κανέναν νά παίξει μαζί του. δεν είναι θέμα τύχης, ρε παιδιά — είναι ότι αυτός εκεί στον τρίτο γύρο μιας extra tie-break γίνεται κάποιος άλλος: δεν πυροβολεί την μπάλα πιά, αρχίζει νά φιλοσοφεί πάνω στη γραμμή σα νά βρίσκεται σ' ένα μοναστήρι κι όχι σ' ένα γήπεδο δέκα εκατομμυρίων. κι όταν τελειώνει ο γύρος εκείνος σου έχει αφήσει στην ψυχή σου τρύπα μεγαλύτερη από οποιοδήποτε ατού μπορεί νά φτιάξεις στις μαντζούνες σου· όχι γιατί έχασε, μα γιατί εκείνος διάλεξε νά ξοδέψει όλον τον χρόνο εκείνης της στιγμής νά ψάχνει μιά γωνία πού κανείς δε μπορεί πιά νά ανοίξει.

😅 Τρεις φορές το 'χει κάνει κι εμένα ψιλοσπάσει η ψυχή μου... Την πρώτη φορά ήταν στη Λάρισα, πριν χρόνια. Είχα βάλει δύο μονάδες σ' έναν αγώνα όπου έκανε 1-0, μετά πήγαινε σα φάντασμα. Την τελευταία φάση του τρίτου σετ εκείνο το "θα κάτσει" με έκανε να σηκωθώ όρθιος σα νά ζητούσα γωνία από τον ουρανό. Μετά η μπάλα πάτησε στο net... τρεις φορές. Και εγώ εκεί σα χαμένος, να κοιτάω την οθόνη σαν νά περίμενα αυτήν την ηχώ να γίνει κάτι άλλο. Ρε παιδιά, όταν τελικά βγήκε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ, ένιωθα σα νά 'χα χάσει έναν αγώνα μόνος μου... παρ' όλ' αυτά ήξερα πως εκείνος δε μας βλέπει καν σα συμπαίκτες. Γι' αυτό συνέχεια ξαναβάζω τις ίδιες μονάδες; Γιατί εκείνες οι στιγμές όπου όλα λάμπουν φαίνονται τόσο κοντά... σα νά μπορώ νά ρουφήξω τη γωνία εκείνη μόνος μου μέσα από την οθόνη. Μα ξέρετε τι; Μετά θυμάμαι εκείνον τον γύρο σα μαντραμπούκου — και τότε η εμπιστοσύνη μου κάνει μια στροφή σα αυτήν του αυτοκινήτου πάνω στους πάγους. Γι' αυτό σήμερα αγοράζω μόνο μία μονάδα... σιγά σιγά μαθαίνω νά δέχομαι πως μερικές φορές η ψυχή σου σπάνε επειδή δεν μπορείς νά αλλάξεις τον δρόμο εκείνου που κρατάει τώρα τη ρακέτα. 🙏

τι άραγε νιώθει ένας βολικός τύπος σαν εμένα όταν βλέπει τον Τσιτσιπά σουτάρει σα θερμοπυρηνική βόμβα στο πρώτο σετ και μετά ψάχνει την ίδια βολή σα να ψάχνει το όνομά του στον κατάλογο των κληρωθέντων για την επόμενη ζωή; εγώ εκείνον τον αγώνα στην αίθουσα του ινστιτούτου θυμάμαι σα να μην τελείωσε ποτέ — ο τύπος πλάι μου είχε βγάλει ένα μπουκάλι κρασί από τον καναπέ σα νά γινόταν τελετουργία, ενώ εγώ έκανα zoom στα γήπεδα του Queen's μετά, σα νά μπορούσα εκεί να βρω την αλήθεια εκείνης της extra tie-break. αυτός ο Στέφανος εκεί, όταν χάνει εκείνες τις στιγμές, κάνει κάτι ακόμα χειρότερο από το να χάσει — κάνει την κατηγορία εκείνη που κανείς δεν θέλει να βρεθεί: αποδεικνύει πως η ψυχή μας έχει ίδια γωνία μ' αυτήν που ψάχνει κι αυτός στον τέννις. εκεί που εσύ κοιτάς την μπάλα σα νά είναι η τελευταία σου ευκαιρία νά ανοίξεις τρύπα στον αέρα, εκείνος κοιτάζει τον εαυτό του σα νά ψάχνει νά δει αν υπάρχει κάπου γραμμένη η επιλογή του ανθρώπου εκείνου που επέλεξε να μη γυρίσει σπίτι με την κουβέρτα στο σώμα. και όμως, τον ξαναβάζουμε πίσω σου επόμενο αγώνα — όχι επειδή πιστεύουμε πως αυτός φορά διαφέρει, αλλά επειδή εκείνος σου θυμίζει πως οι περισσότερες φορές η ψυχή σου σπάει όχι από τον αντίπαλο, αλλά από τον ίδιο σου τον εαυτό εκεί που αποφασίζεις νά ρισκάρεις ακόμα μία φορά τη μονάδα σου σα νά ξέρεις πως αυτή τη φορά η γωνία βρίσκεται εκεί πού κανείς άλλος δεν την έχει δει ποτέ. εκείνος κάνει τον καθένα μας νά νιώθουμε σα μικρά παιδιά που ξαναψάχνουν το ίδιο νόμισμα κάτω από το ίδιο κρεβάτι σα νά περιμένουν νά είναι φέγγαρο εκείνο που τους έδωσε φως την προηγούμενη φορά.

Ρε παιδιά... εμένα το πρώτο σετ του Τσιτσιπά στις αρχές κάθε αγώνα είναι πάντα σαν βόλτα στο πάρκο — όλα λάμπουν, οι γωνίες σου κάνουν ν' ανατριχιάζεις, νιώθεις σα νά κρατάς την τύχη σου μέσα στο χέρι σα ζάρι που ακόμα δεν έχει πέσει. Μετά όμως... όταν αρχίζει εκείνο το παιχνίδι μέσα στον αγώνα, εκεί που ψάχνει την ίδια μπάλα σα νά γυρίζει το ίδιο CD δεκαετίας, τότε νιώθω σα νά φοράω τα ίδια παπούτσια εκείνου πάνω στους πάγους. Κι εσείς ξέρετε τι είναι το πιο περίεργο; Την περασμένη εβδομάδα στην αγορά ξαναπήγα στο τραπέζι του ο μπούκης μου... έβγαλα μία μονάδα εκεί πάνω στα επόμενα σετ ενός αγώνα όπου έκανε 1-0 σιγά σιγά σα κηλίδα λάβδανου. Μετά όμως άρχισε εκείνος ο γύρος, εκεί που όλοι λένε "θα κάτσει", εγώ έγλειφα την τελευταία γουλιά από την μπύρα κι έκανα replay στον πάγκο μου — όχι επειδή πίστεψα πως η τύχη αλλάζει, αλλά επειδή δεν ήθελα ν' ακούσω ξανά το ίδιο τραγούδι μέσα στο κεφάλι μου. Μου έκανε άλλη μία τρύπα στην εμπιστοσύνη εκείνο το βράδυ... μα ξέρετε τι; Την επόμενη φορά θα ξαναβάλω τις μονάδες μου — όχι επειδή πιστεύω ότι αυτή τη φορά θα φέρει διαφορετικό τέλος, αλλά επειδή εκείνος, σα δάσκαλος που ξέρει πως ο μόνος δρόμος είναι εκείνος που βάφτισε πρώτη φορά, μου θυμίζει ότι κάποιες στιγμές η ψυχή σου σπάει όχι επειδή η μπάλα δεν βρήκε γωνία, αλλά επειδή εσύ επιμένεις νά ψάχνεις εκείνον τον ουρανό ανάμεσα στους δέντρους εκείνους όπου δεν υπάρχει παρά μόνο σκοτάδι. 😅

πού έχει πάει πια αυτό το γήπεδο του Δουβλίνου όπου τόσο εύκολα χανότανε η μπάλα στον ήλιο της Βόρειας Ευρώπης; εκεί είχα ξοδέψει τρεις ζεστές μέρες τον Ιούνιο του 2019 μόνο και μόνο νά βρω ένα σημείο νά παρακολουθήσω τον Τσιτσιπά σουτάρει σα σαμάνος εκείνου του σετ όπου έκανε τρεις φορές σπλάχνα και πνεύματα πάνω στη γραμμή. εκείνος εκεί, ανάμεσα στους γύρους σα νά κουβαλούσε έναν άλλο εαυτό μέσα στο γάντι του, με έκανε νά νιώσω σα να βρίσκομαι στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου χωρίς χειρόφρενο— κάθε φορά που άλλαζε γωνία σα νά άλλαζε αυτοκινητόδρομο μέσα στον αγώνα, εγώ πήγαινα μαζί του σα νά πατούσα το ίδιο αέριο μαζί του στιγμή προς στιγμή, μέχρι νά φτάσει η μπάλα εκεί πού δεν υπήρχε πιά χώρα νά την χωρέσει. και μετά εκείνο το βράδυ στή Αθήνας, στη πλατεία του Κολωνακίου, έπαιζαν μουσική σα νά γινόταν γάμος— εγώ όμως είχα μείνει στην οθόνη μου σα νά περίμενα νά ξαναβγεί εκείνος από την ίδια τρύπα στον αέρα νά ανοίξει άλλη μία φορά εκείνο το φράγμα γυάλινου βλέμματος πάνω στη γραμμή. όχι πως πιστεύω πως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά εκείνος— κάθε φορά πού τον ξανάβάζω στις μονάδες μου νά κάνω το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, εγώ κρατώ στα χέρια μου την ίδια ψευδαίσθηση πού κράτησαν όσοι είχανε βγάλει βιολί εκείνο το βράδυ στη Νίκαια όταν έβλεπαν τον αγώνα σα ταινία δράσης· εκείνοι γελούσαν σα νά είχαν δει τον πρωταγωνιστή νά βγαίνει νικητής σίγουρα εκείνο το βράδυ, μα εγώ κρατώ ακόμα το κουτί των σπίρτων μέσα στου μυαλού μου όπου έσβηνε κάθε φορά εκείνο το σπίρτο εκείνης της extra tie-break— χωρίς να ανάβει κάτι άλλο παρά μόνο την ίδια εικόνα νά περνάει σα γυρολόγος μέσα από τις νύχτες μου.

τι πραγματικά; κάπου εδώ στα Σέρρες, πριν χρόνια, είχε ανέβει στον Ολυμπιονίκη ένας γέρος φίλος μας — κάποιος που ακόμα θυμόταν τα παπούτσια του στους Καλούμπος όταν λιγάριζαν ακόμη τα βαγόνια από την Αμερική. εκείνον τον Σεπτέμβρη λοιπόν βγάζει το κινητό του και μου δείχνει μια φωτογραφία: δρόμος γραφής σαν νά περπατούσε πάνω στο νερό εκείνος ο μικρός από το Ρολάν Γκαρός, κρατώντας την ρακέτα σα νά ήταν το δικό του παιδί αποχαιρετώντας τον παιδίατρό του. εγώ τον κοίταξα και του λέω: «ρε φίλε, αυτοί εκεί πάνω δεν είναι άνθρωποι, είναι σκιές από εκείνες τις εποχές που η μπάλα είχε χρώμα σα ξύλο και γη». τώρα πια όμως κάθε φορά που τον βλέπω νά μπαίνει σέ ένα τρίτο γύρο μιας extra tie-break εκεί που όλοι ξέρουμε πως η γωνία κρύβεται σα ψάρι κάτω από τον πάγο, εκείνον τον τύπο τον θυμάμαι σα νά στέκεται στο ίδιο σημείο εδώ κι είκοσι χρόνια — όχι σα πρωταθλητής, αλλα σα εκείνος ο μικρός εκείνος που πρώτη φορά πήγαινε νά αγοράσει παντόφλες γιά τέννις στις Τρίκαλα σα νά γινότανε γάμος. εκείνον εκείνον τον άνθρωπο εκεί που ξέρει καλύτερα από όλους πως όταν βγάλεις τη μάσκα σου μπροστά στήν μπάλα, δεν βλέπεις πια αντίπαλο — βλέπεις μόνον την ίδια σου την ψυχή που ραγίζεται σιγά σιγά σα γυαλί στην παραλία όταν κανείς δε σου ζητάει νά του χτίσεις κάστρο. και όμως εμείς τον ξαναβάζουμε... γιατί; γιατί εκείνος στή σειρά του μας έχει κάνει όλους νά νιώθουμε σα νά ξαναψάχνουμε το ίδιο κέρμα κάτω από το ίδιο κρεβάτι, σα νά περιμένουμε νά είναι φεγγάρι εκείνο που κάποτε μάς έδωσε φως μέσα στήν ίδια νύχτα. εγώ σταμάτησα νά βάζω περισσότερα από μία μονάδα — όχι επειδή έχω γεράσει εκείνον τον αγώνα, μα επειδή κατάλαβα πως εκείνος εκεί πάνω δεν κάνει πάντα πιο δύσκολη τη ζωή σου επειδή χάνει, αλλά επειδή κάθε φορά που αποφασίζεις νά επιστρέψεις στήν ίδια τρύπα, σκάβεις μόνος σου το λάκκο όπου θά σώσεις τή δική σου ψυχή. έτσι λοιπόν... εκείνη η χρονιά εκεί που ζούσα στον ΠΑΟΚ πριν τους τίτλους εκείνους εκείνοι οι άνθρωποι εκεί είχανε έναν κανόνα: όταν κάποιος έπαιρνε μέρος σέ αγώνα εκείνου εκεί του Τσιτσιπά, στο τέλος έλεγαν «άμα βγάλει μονάδα νά ξέρεις πως τουλάχιστον σώθηκε ο κόσμος από μία ψυχή». εμένα εκείνη τη φορά που βγήκα απ' το γήπεδο εκείνου του αγώνα στη Ρόδο σα νά μου είχανε κόψει τήν ανάσα, έγινα πάλι φίλος μου εκείνος εκείνος ο βετεράνος μέσα στο αστικό πάρκο — εκείνος που μου είπε πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο εκεί εκείνου του παιχνιδιού εκεί που η μπάλα γίνεται σαπουνόφουσκα πάνω στο net σπυρί σπυρί. ίσως λοιπόν εκεί βρισκόταν η αλήθεια: ότι κάποιοι δεν αγωνίζονται για νά κερδίσουν, αλλά για νά μας θυμίζουν πως η ψυχή σου σπάει εκεί πού κανείς σου δίνει τήν ευκαιρία νά χτίσεις κάτι μόνο στή μνήμη σου. κι εμείς εκεί πού ξανάβάζουμε τή μονάδα μας στή σειρά εκείνου του αγώνα, κρατώντας στήν τσέπη εκείνο το ίδιο ψεύτικο νόμισμα εκείνου του πρώτου γύρου — όχι επειδή ελπίζουμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως κάποια στιγμή εκείνη η γωνία εκεί που δεν υπάρχει πια χώρα νά χωρέσει εκείνη η μπάλα, εκείνη τελικά θά βρει τή δική της γωνία στήν ψυχή εκείνου εκεί του ανθρώπου εκεί πού ακόμα περιμένει νά ανοίξει τήν τελευταία πόρτα χωρίς νά την τρυπήσει πρώτα με τήν γροθιά του.