Πώς κάποιος έχασε τα λεφτά του βάζοντας πάνω στη Μαρία όταν αυτή είχε πια γίνει παρωδία…

Τσιουκ μαλάκα, αυτό το φράκταλ timing του "θα γίνει μετά τους επόμενους τρεις μήνες" που μας χάρισε η Μαρία βγάζει έναν όσοι άνθρωπος έχω γίνει τρεις φορές σήμερα σβόλικας από αστεία στη δουλειά! Ρε, όταν ο αντίπαλος σου βάζει ένα drop shot στο τετράγωνο σου κι εσύ σκουντουφλάς σα να σου έκανε νοσταλγικό τσαντίρι στα 12 σου χρόνια — εκεί γνωρίζεις ότι όχι μόνο δεν κάνεις comeback, αλλά είσαι και στο κόμμα των επισκέψεων στον ψυχίατρο! Το Μπλοκ στην Κύπρο ήταν σαν το δικό μου ΠΣΚ στο υπολογιστή που όταν έκανα εγκατάσταση νέα windows βγήκαν όλα γκουρμέ. Και εγώ σα μωρό ξεκίνησα να διαγράφω αρχεία από τη μουσική μου επειδή η σκληρή μου είχεSpace... κανείς δε χάνει τόσο γρήγορα όσο αυτοί που περιμένουν "την επόμενη φορά". Με κάνουν όλους αυτούς τους κορυφαίους που δεν έχουν backup plan κι ο μπαμπάς τους είναι ο σημαντικότερος χορηγός αλά Free Style — τι comeback; Εσείς δεν έχετε γίνει ήδη comeback του "πέταξέ το". 🤣🤣🔥

τι σόι κόλπα αυτά ρε παιδιά; Ρε, εμένα όταν μου λένε κάποιος "θα γίνει η Σάκκαρη comeback στους επόμενους τρεις μήνες" μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που είχε πάντα μια νέα επένδυση "που την επόμενη βδομάδα θα φύγω μπόρικα". Μετά βγήκε πως αγόρασε ένα φορτηγό για ν' αλλάξει ζωή κι έμεινε να σέρνει τσιμέντο στους κλειστούς δρόμους της Εγνατίας για πέντε χρόνια. Εμένα δεν με πιάνουν πια αυτά. Τη Μαρία την είχα βάλει σαν μονό στοιχείο σε ένα φαβορί όταν έπαιζε ακόμα ωραία σουING — τότε μου έλεγαν οι γνωστοί πως είμαι γκουρού επειδή πήγα το πρώτο σετ εκείνης της νίκης στο Δουβλίνο. Μετά όμως ήρθε εκείνο το πράγμα στο Γουίμπλεντον όπου γύριζε σαν πανικόβλητη γάτα πάνω στο court και όλοι καταλάβαμε πως το κεφάλι της είχε πάρει άλλη πορτοκαλί ζαχαρωμένη γεύση. Κι εγώ τότε: "ωραία, βγάζω μερσάλ πάνω στο πρώτο σετ εκείνης της ντέφι". Κι όμως — εκείνο το φθινόπωρο έπεφταν οι πιστώσεις σαν νερό στο τραπέζι όσο οι άλλοι περίμεναν "όταν συνέλθει". Μετά ξεκίνησαν οι εγκαίρως τραυματισμοί στις διοργανώσεις μικρών κατηγοριών, εκεί που κάποτε νικούσε τις Γκάρσια, τις Κονταβίτ, τις μόνοι τους. Την τελευταία φορά που κάποιος βρήκε και στήθηκε εκεί 4/1 κι άρχισε να τραγουδάει ιταλικά στην οικογενειακή λίστα ήταν όταν της έκαναν εκείνο το ντοκιμαντέρ για το "πώς ξαναβρήκα το πάθος". Κοίταξαν όλοι σα παιδάκια του δημοτικού πως το δελτίο έδινε συγκεκριμένο περιθώριο κι εγώ έδωσα εκείνο το γεγονός σαν παράδειγμα στους γνωστούς μου πως τελικά υπάρχουν κι άλλα ζητήματα εκτός από το μερσάλ — αλήθεια υπάρχει η στατιστική εμπιστοσύνη ενός πρωταθλητή; Τέλος πάντως, την επόμενη φορά βάζω μόνο πάνω στον τραυματισμό του αντίπαλου — κι εκεί που σκάει κι αυτός σα σαπουνόνερο ξέρετε πως έχουν πτώση πάνω από το δεκαπέντε τοις εκατόν πάνω στο ντέρτι. Αλλά βέβαια, όλα αυτά είναι μνήμες παλιάς σχολής. Τώρα πια είμαι πολιτισμένος — βάζω νούμερα μόνο όταν βλέπω την κατάσταση να γέρνει προς τη σωστή μεριά, αλλιώς κοιτάω το τραπέζι μου σα κάποιος που δεν του έχει μείνει τίποτα άλλο από το δάκρυ του Τζόκοβιτς.

Το προηγούμενο μου ίδιο το θυμάμαι σαν βίντεο VHS σβήσιμο στη μέση — κάτι σατραπάτικο σούπερ μάρκετ ανοίγει στη γωνία όπου πήγαινα κάθε πρωί για μπουγάτσα. Κάποιος φίλος τότε με κλώτσησε "Δες εκεί, αυτή η Σάκκαρη βγαίνει στους ογδόντα οχτώ τώρα στον γύρο της Πράγας — πάρε εκείνη κι άλλα δυο". Εγώ σα μαλάκας: "τι μέσα; η Μαρία ξέρει που βρίσκεται το φεγγάρι;" Κι όμως η γραμμή είχε κατέβει τόσο ώστε έπεφτε σα νερό από βρύση σπασμένη. Πήρα full bankroll εκείνο το βράδυ — εκείνες τις τρεις τελευταίες ώρες πριν ανοίξουν οι αγορές ο παλιός μου μέσα στο τζιπ έκλαιγε σα μωρό, ενώ εγώ έκανα χαρτί στα είκοσι λεπτά το ενός και σέντρα εναλλάξ. Στο πρακτορείο ο μπούκης ήρθαν και οι γνωστοί μου σα νυχτερινό πάρτι φοιτητών την πρώτη βδομάδα, όλοι αυτοί που μέχρι την προηγούμενη είχαν ρίξει μόνο πάνω στις γυναίκες του πρωταθλήματος επειδή "έχουν πιο γρήγορη αντίδραση". Τρεις αγώνες μετά βρέθηκα στο σημείο του τζίρου σα σβούρα — η Μαρία έκανε κανονική εργασία φιλολόγου πάνω στο court: τρία λάθη στο πρώτο σετ χωρίς να αγγίξει κανέναν σοβαρό σερβίς, κι ύστερα άρχισε να τρέχει σα κλώστης behind the baseline μόλις ο αντίπαλος σήκωσε το χέρι για drop shot. Την επόμενη φορά που την είδα να λέει "θα γυρίσω δυνατή" ήταν ενώ εκείνη έκανε πλάγιο βήμα σα να την ωθούσε ένας αόρατος. Τα τελευταία μου χαρτιά έγιναν φύλλα τσίχλας μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — κι εκείνος ο τύπος στο πρακτορείο μου έλεγε "δεν πειράζει, βγες πάλι στο επόμενο". Τώρα έχω μάθει το μάθημά μου: όταν κάποιος μου λέει "θα κάνει comeback μετά τους επόμενους τρεις μήνες" μου κάνει να σκεφτώ εκείνον τον ηλεκτρολόγο που μου υποσχόταν ανάπτυξη εδώ κι εκεί κι εμένα μου είχε μείνει μόνο ένα κινητό σα λείψανο από έναν πόλεμο. Την επόμενη φορά βάζω πάνω στη Ντόικοβιτς μετά το τραυματισμό του στους πόνυους — κι αν σκάσει εκείνος σα χαρτί σαπουνόνερο ξέρεις πως ξεφορτώνεσαι σε μισή ώρα πέντε χρόνια αστάθεια.

ρε παιδιά, εμένα μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο ιταλικό κουρείο των Ιωαννίνων όπου ένας φίλος με τράνταζε σα γουρούνι πριν τελειώσει το ξύρισμα και μου λέει: "αδέρφι βγήκα στους ογδόντα οχτώ στην Πάτρα για εκείνη την ντέφι!" Κι εγώ έτσι σα μαλάκας: "τι τάχα εκεί; έχει ξαναδεί κανείς ξυράφι εκεί;" Είχε κατέβει τόσο η απόδοση που έκανε τις μάγισσες του Μακμπέθ να φαίνονται σοβαρές στρατηγικές. Εκεί λοιπόν εκείνος ο τύπος μου έκανε ένα ολοκληρωμένο πλάνο στο τραπέζι του πρακτορείου, σα να είχε πάρει το πτυχίο του στους Ολυμπιακούς αγώνες εκείνης της βδομάδας. Και βέβαια μετά άρχισαν τα ίδια — τρεις τραυματισμοί, τρεις αναβολές, εκείνο το φθινόπωρο όπου έπαιζε σα δειλός σκύλος πάνω στο court σαν να ακολουθούσε το βλέμμα κάποιου άλλου, κι αυτοί οι τύποι στο φόρουμ με την ψευτοκυριακάτικη φιλοσοφία τους περί "η δύναμη της θέλησης". Την τελευταία φορά που είδα κάποιον να βάζει πάνω της ήταν όταν έκανε εκείνο το "σέντρα γκαρνταρόμπας" στον Ντουμπάι — εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά όπου η μπάλα έκανε ζιγκ-ζαγκ σα τρελή μύγα ενώ η Μαρία έκανε βήματα σα συρματόπλεγμα. Εμένα μου έχει μείνει από εκείνες τις εποχές ο κανόνας του φίλου μου από την Ξάνθη: "όταν βλέπεις κάποιον να βγάζει πολλά πάνω σε comeback τότε ξεκίνα να κλαις επειδή αυτοί είναι που έχουν χάσει τους τελευταίους σπιθαμούς τους". Κι αυτοί οι τύπους περιμένουν πάντα να γυρίσει η Μαρία σαν πρωταθλήτρια του περασμένου αιώνα — όσοι δεν έχουν δει το δικό μας το τένις όπου μια φορά η Μπάγερν έκανε comeback από τρία σετ κάτω σα να την κυνηγούσε ο ίδιος ο θρύλος του Στέφι Γκράφ. Τώρα πια βάζω μόνο όταν βλέπω έναν αντίπαλο 40 χρονών σα να κουβαλάει σακουλάκια από την τοπική αγορά.

Γαμώ το κόκκινο νήμα μου, αυτοί οι κανόνες στους ογδόντα οχτώ πρέπει να τους βάζουν στον ίδιο τον κανονισμό του Γουίμπλεντον! Με κάνει να θυμάμαι εκείνη τη φορά στο κατάστημα όταν ένας τύπος ζητούσε μεταχειρισμένο PlayStation επειδή "θα κυκλοφορήσει το τελευταίο FIFA κι εγώ θέλω comeback στην εποχή μου". Του έκανα δώρο έναν σάκο πορτοκάλια από την ψυγειοθήκη μου επειδή τουλάχιστον εκείνοι δεν σου κάνουν μηδέν στο πρώτο σετ. Μπορεί να κάνω λάθος βέβαια, αλλά εμένα όταν ακούω "comeback στους τρεις μήνες" νιώθω σα να μου λένε κάποιος πως το επόμενο Big Mac του McDonald's θα γίνει βιολογικό. Την επόμενη φορά βάζω πάνω στο τραυματισμό της στο γόνατο — γιατί εκεί που σκάσει η βλάβη εκείνοι βγάζουν το μερσάλ τους σα σακούλα από το σούπερ μάρκετ!

τι σόι παράξενη ψυχολογία έχουνε αυτοί που συνεχίζουν να περιμένουν comeback από ανθρώπους που έπαιζαν σα φάντασμα πριν καν αρχίσει το κυνήγι του χρόνου; βλέπω εδώ μέσα όλους τους μάρτυρες αυτού του παραλόγου — κι εμένα πάλι εκείνο το ξέραφνο στο πανελλήνιο κύπελλο του 2016 όπου η Μαρία έκανε έναν αγώνα σα να είχε βάλει καινούριο προγραμματισμό στον εγκέφαλό της: δέκα βολές στο πλέγμα χωρίς κάποιο πραγματικό στόχο, σέρβις σα σταγόνες νερό στη μέση της ερήμου, κι όλα αυτά ενώ η αντίπαλός της στεκόταν εκεί σαν βράχος στου Νείλου τις όχθες. κοίτα σα δικό μου παιδί στα Σέρραια όταν τον έβγαλα πρώτη φορά στον αγώνα της τοπικής ομάδας — το ίδιο σίγουρο πρόσωπο που εκείνες τις χρονιές είχαμε δει στις μικρές διοργανώσεις. τώρα φαντάσου να του λέγαμε πως ακόμα περιμένει εκείνον τον αριθμό είκοσι τέσσερα εκεί που η ζωή σου έκανε κύκλους σα ελεύθερη πτώση και εσύ ακόμη ξεχνάς πως φοράς τα αθλητικά σου… η επόμενη φορά εκείνον τον αγώνα τον βλέπω σα τεράστιο κουτί γάλα στην ψυγειοθήκη — περιμένεις να ανοίξει μόνος του ενώ όλα γύρω του έχουν χάσει την ημερομηνία λήξης χρόνια πριν.

Πωπω ρε παιδιά, βρήκα και εμένα εκεί μέσα ☺️☺️ Ρε Νίκο, συμφωνώ εκείνος ο τύπος με το PlayStation ήτανε ολοζώντανος πρωταγωνιστής αυτού του κόμικου! Τον θυμάμαι σα χθες όταν μου τόνιζε πως "θα γυρίσει η εποχή μου" ενώ είχε πιάσει πέντε χρόνια πάνω από τα τριάντα! Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν συνέχεια ταινίες όπου ο ήρωας νικάει την πραγματικότητα με μια κίνηση — ενώ εγώ στην ουσία κλείνω ατζέντες σαν παιδί γιατί η Μαίρη έχει ξεμείνει μόνο με γυάλινα μάτια πάνω στο court 😅 Εμένα με κάνει να σκεφτώ εκείνον τον φίλο που έπαιζε poker στον καφενέ κάθε Κυριακή: μία φορά του είπαν πως κάποιος πρωταθλητής "ξεκουράζεται λίγο για comeback" κι αυτός βάλθηκε να βγάλει όλα του τα λεφτά εκείνο το βράδυ. Την επόμενη Δευτέρα δανειζόταν λεφτά από τον γάιδαρο του γείτονα για να πάει στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης, λες κι αυτό ήτανε backup plan 😭😭 Την επόμενη φορά βάζω μόνο πάνω στον τραυματισμό κάποιου άλλον όπως λέγατε κι εσείς — γιατί εκεί που σκάσει η μπάλα τους σβήνει η όρεξη σα τον κουφό στα δεκαπέντε λεπτά. Αλλά εμένα ακόμα μου κάνει εντύπωση πόσοι περιμένουν από άτομα που έχουνε πιάσει σειρά στο parking της σύγχρονης εποχής 🤣🔥

τι βλέπω εδώ μέσα; μία γιορτή λύπης και τριών εκατοστών μερσάλ; μπορεί να είμαι βέβαιος ότι μου έχει περάσει ο καιρός της Μαρίας σα κάπνισμα στην αίθουσα του σπιτιού μου, αλλά αυτά τα σηκώματα πάνω στις υποσχέσεις του "θα γυρίσει δυνατή στους τρεις μήνες" μου θυμίζουν εκείνον τον άλλο φίλο μου που έπαιζε πόκερ στο ίδιο τραπέζι δεκαπέντε χρόνια κι είχε πάντα μία νέα ιστορία για το μεγάλο comeback — μέχρι που βρέθηκε να πουλάει τσάι στον Πλαστήρα σα μελισσοκόμος πριν καν γίνει η βδομάδα. εκείνος που όταν του λέγαμε "πώς πάει;" μας έδειχνε τις τραπεζικές του κάρτες σα να βγήκανε από ένδεκα ταινίες του Λανίσια μαζί. εγώ τότε έκανα οικονομία στις νίκες της Σάκκαρης σα να ήτανε χαρτζιλίκι σούπερ μάρκετ — βάζω, βγάζω, κάνω μερσάλ όπου βγει, κι όταν τελείωνε το πρωινό σετάκι έβγαινα στο ψυγείο σα άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει πραγματική κρίση. εκείνη η περίοδος του Γουίμπλεντον όπου έκανε το γύρο της πόλης σα τρελή γάτα πάνω στο court είχε μία χροιά αποσύνθεσης σα λάστιχο αυτοκινήτου στο λιμάνι του Πειραιά — δεν πρόλαβε ούτε η οικογένεια να διαβάσει τους τίτλους στα βραδινά δελτία. κι όμως κάποιοι συνέχισαν να γράφουν στα φόρουμ σα να περίμεναν έναν αριθμό δύο πάνω σε έναν αγώνα κυρίας πισίνας στο τοπικό κολυμβητήριο. και σήμερα βλέπω εδώ μέσα τους self made heroes της ντάπιας ημερομηνίας λήξης να λένε "εγώ ξέρω πως αυτή η Μαρία μπορεί..." σα να θυμούνται κάτι από άλλη εποχή ενώ εκείνοι ήτανε ακόμη στο δημοτικό και η ίδια είχε πιάσει θέση στον ουρανό των φιλοξενιών. εμένα πάλι δεν μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ στο πρακτορείο όταν κάποιος γκρινιάρης μου έδειχνε μία γραμμή 4/1 λέγοντας πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" — τότε του έγλειψα την επιλογή του Δημήτρη Στεργιούλα όταν εκείνος είχε βγει στους τριάντα ενός στην Αθήνα ενώ όλοι γνώριζαν πως επέστρεφε σα παιδί που ξέχασε το ψωμί του. εκείνο το περιστατικό εκείνο έγινε η δική μου βίβλος: οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα κάποιον άλλον να φορτώσουν τις ελπίδες τους όταν ο δικός τους δρόμος έχει γίνει μία νέα επέκταση του αυτοκινητόδρομου. αλλά εδώ βρίσκεται το ωραίο — όλοι αυτοί οι κανόνες των τριών μηνών, των ογδόντα οχτώ, των comeback σα ταινία του σινεμά δεν είναι παρά μία νέα μορφή ανάγνωσης του τζόγου: εκεί που κάποιος αρκεσμένος στο μερσάλ του τελευταίου αγώνα βρίσκει μία νέα γυναίκα πρωταθλήτρια σα να την αγοράζει από το κατάστημα του αθλητισμού, ενώ η προηγούμενη είχε μείνει μόνη της μέσα στην βιτρίνα σα έκθεμα προς πώληση. εκείνο που έκανα εγώ όταν είδα τα νούμερα να γέρνουν σα βάρκες στον Αξιό ήταν να βγάλω μία σειρά πάνω στον αντίπαλο όταν εκείνος άρχιζε να φορτώνει τους βαθμούς σα ζακέτα των τριάντα τριών κιλών — επειδή εκεί που λυγίζει εκείνος, εκείνος που κουβαλάει σακουλάκια από την τοπική αγορά γίνεται αντίπαλος σα διαφημιστική πινακίδα ενός άλλου αιώνα. οπότε εγώ προσωπικά, όταν κάποιος μου πει ξανά για comeback στους επόμενους τρεις μήνες, θα βγάλω όχι μόνο ένα μερσάλ πάνω στη Μαρία αλλά και ένα δεύτερο σα δυόξυλο πάνω στον επόμενο αντίπαλό του — επειδή εκεί που ένας άνθρωπος χάνει τις στήριξές του σα τραπέζι σαλονιού στο οποίο έχουν περάσει τρεις γενιές γατιών, εκείνος που συνεχίζει να τον στηρίζει σίγουρα χάνει κάτι σημαντικότερο από αυτά. κι αυτό το κάτι σημαντικότερο λέγεται προσωπική ιστορία. ο πράκτορας εκεί που σκάει η βλάβη πάνω στους εφήβους του πρωταθλήματος βγάζεις μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όχι μόνο το μερσάλ σου αλλά και μία νέα οικογένεια αλλαγών στις τάξεις των αντιπάλων — εκείνος ο τύπος στο πρακτορείο δεν ξέρει ακόμη πως μόλις έδωσε εμένα το κλειδί του σπιτιού του.