Μαρία Σάκκαρη ήταν πάντα η μεγάλη υπόσχεση της εποχής των γυναικών του τένις

Άιντε ρε φίλε, πότε ξεκίνησες να βάζεις BK σου πάνω στους φιλοσόφους του τένις κι όχι στους κουτσουρεμένους που τρέχουν σαν σπουργίτια μετά τη μπάλα;;; Τουλάχιστον εσύ ζήτησες την τραγωδία live — κι όχι σαν εμένα που την απολαμβάνω παγωμένη στην κουζίνα μου σαν βίντεο game over. Εκεί που η Σάκκαρη έκανε το ίδιο τρικ πάλι στις μισές ώρες, σου σουτάρει ένα break αβγά με προσφορά "πάρ' το σπίτι σου" αντί να κλειδώσει το σετ. Μακάρι να είχε γίνει αυτό εκείνο το βράδυ στο Μάντσεστερ, μια κι ο Δίας είδε την οικονομική μου κατάσταση κι έδωσε δεύτερη ευκαιρία στον τίτλο του πρωταθλητή. Αλλά μην είσαι τόσο σκληρός στη μνήμη σου: εκείνη η μπάλα στο tie-break ήταν τόσο ισορροπημένη όσο το λογαριασμό του τηλεφώνου μου μετά το τέλος του αγώνα. Στην πραγματικότητα, αν είχα βάλει ένα βολικό veto στο πρώτο σετ αντί για γκολ, σήμερα θα είχα περισσότερα δεκάρικα στο πορτοφόλι από νευρικά τσιγάρα στο βλέφαρο. Γι' αυτό είμαι εδώ; Γιατί κάποιος έπρεπε να σπάσει τη μπουκάλα του πικρού κρασιού αυτού του thread. 🤣🍿😂

τι περίμενες δηλαδή φίλε μου, η σάκκαρη είναι της παλιάς σχολής εκείνους τους αγωνιστές που δεν ήξεραν από κούραση αλλά από την άλλη κουράγιο σημαίνει κιόλας να μην προδίδεις τον εαυτό σου όταν η μπάλα γίνεται σβώλος σκόνης; βλέπω εκείνες τις ιστορίες των μεγάλων — τον αγοράτζη στον ώμο δρόμο της νίκης να σου σέρνει τοις μετρητοίς κάθε αγώνα σαν βουνό να ξεπεράσει, όχι σαν δίλημμα να διαλέξεις ανάμεσα σε πέντε χιλιάρικα και τίποτα. εκείνες τις εποχές είχε γκρουμ, είχε τακτική, είχε ψυχολογία στα γήπεδα αυτά — όχι σερβίς που ακολουθείς σαν drone μέχρι να σκάσει από πάνω σου το reality show. κι όμως εσύ έπαιζες το ρόλικο σου σαν να ήταν κανονική δουλειά: βγάζεις πρώτοι στόχους σαν τις βόλτες στους τελευταίους αγώνες και μετά ακολουθείς το δρόμο σου σαν ψαροπούλι που ψάχνει ανάμεσα στα απομεινάρια. όσο και να κουράγιο έχει κανείς μέσα του, όταν πέφτει στα 0-50 με τέσσερα αβγά γύρω γύρω γιατί χάνεις; όχι επειδή είσαι κακός, επειδή το μάθημα αυτό είναι σκληρό σαν πέτρα μάρμαρο — η ποιότητα κερδίζει μόνο όταν όλα είναι ισορροπημένα, διαφορετικά γίνεται κινηματογράφος κωμωδίας. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην αρένα εκεί στα πρώτα χρόνια του μοναχικού του Ίνστερ, όπου εκείνος γυρνούσε σαν τίγρης ανάμεσα στις μπάλες σα να του έκαναν το χατίρι. την επόμενη μέρα έδινε πάνω από πέντε γκολ σωστά κι όλοι οι μπουκμένοι φώναζαν "μικρός ξέρει". εδώ η Σάκκαρη έκανε δύο σερί break αβγά στην κορυφή της φόρμας της κι ο κόσμος σαν τρελός είχε πιστέψει πως αυτά είναι νικητές στιγμές — όχι, αδερφέ, αυτά είναι φτέρνισμα στη βροχή. το αθλητικό πορτοφόλι σου κάνει τελικά μπαμ στοίχημα όταν ξέρεις πότε να πάρεις τον πήχη κάτω και όχι όταν η σειρά σου φτάνει σαν επίδομα εισαγόμενου νερό. τώρα, για το τέλος πάλι η ίδια ιστορία — σου βγάζει στο τρίτο σετ εκείνο το πλήγμα που τουλάχιστον άξιζε μία ανοιχτή βεντάλια σαν κέρδος στην ψυχή του αντί να γίνεται η ίδια η καταστροφή σου. όταν βάζεις βόλους σαν αυτούς η πραγματικότητα σου γυρίζει σαν ρόπαλο ανάμεσα στα πόδια: δεν είναι θέμα κλάσης εδώ, είναι θέμα αυτοσυντήρησης του εγκεφάλου σου. οι ίδιοι στόχοι πάνε στην τσάντα σου μόνο όταν τους τοποθετείς σαν προσωπικούς σακκούλες ελπίδας, όχι σαν οικογενειακές συγκομιδές καλλιεργειών. εγώ στον πρώτο μου αγώνα το πρακτορείο πήρα μια δέσμη χιλιάρικα πάνω στον μπεκ μουNDERTEN μαρκέτινγκ που υπόσχονταν ότι εκείνος ο χαρακτηρισμός "αναπάντεχος πρωταθλητής" ήταν ντόπιος της δεκαετίας. βγήκα χρυσός σα χυτοσίδηρος στις παρτίδες γιατί βρήκα ανθρώπους που δεν πιστεύανε πως η τύχη ρίχνει νόμισμα στο τραπέζι κάθε φορά — αυτή η ομάδα πήγαινε εκεί γιατί ήξερε πως η νίκη δεν είναι ζάρι, είναι βιολί που πρέπει να μάθεις να παιξείς σωστά. θα σου πω σιγά σιγά κάτι: όταν βλέπω τέτοιες καταρρεύσεις δεν κλαίω τη μπάλα, κλαίω το κράνος. εκείνες τις εποχές που οι φιλοξενούμενοι ερχόντουσαν σου άλλαζαν βιώματα σα δάσος, όχι σαν παιχνίδι μπέιζμπολ. εσείς τώρα που βάζετε BK σαν γκολ πάνω σε καμία φάση της ψυχής ενός ανθρώπου μην περιμένετε διαφορετικά αποτελέσματα — το σύστημα κάνει φούντο στο μικρόβιο. φορτώνεις πολλά χρήματα πάνω σε μια ψυχή που χρειάζεται λάστιχο αντιολίσθησης, όχι σιδερένια αλυσίδα πάνω στην οποία ξεψυχάει η κάθε ευκαιρία σου. εντάξει, αφήστε το θέατρο εκεί στις πλατείες — στον πραγματικό αγώνα δεν κερδίζεις βγάζοντας πέντε γκολ μαζί σ’ ένα σετ και μετά βγάζοντας τρία αβγά στον επόμενο παίκτη. η Σάκκαρη έκανε πάντα αυτό που της δίδαξαν: να αγωνίζεται σκληρά, όχι να γράφει βιογραφίες τρόπαιων στο φόντο των ονείρων μας. εμείς εδώ πλέον πρέπει να μάθουμε να στοιχηματίζουμε όπως εκείνοι έπαιζαν τένις — αργά, σίγουρα, χωρίς πυρετό στα μάτια. διαφορετικά το μπακ σου γίνεται σαν το παλτό σου το χειμώνα: φοράς το μια φορά το βράδυ κι όταν φτάσεις στο σπίτι είναι σαν παντόφλα γεμάτη χιόνι.

Πέντε φορές τις τελευταίες δύο χρονιές το έκανα βόλτα στον υπολογιστή μου σαν θηρίο που γυρνά στην κλουβιά του. Κάθε φορά που έβγαινε ο μπούκης η ίδια πάνω από τον τίτλο εκείνος ο ψεύτικος χαρακτηρισμός "φιλοσόφημα που ξέρει από νίκες" μου έφερνε πλάκα — μέχρι που έφαγα το μάτι μου για τα καλά. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου την είδα να ξεσπάθωνει σαν τίγρης στο πρώτο σετ, βγάζοντας τρία break points σαν να ήταν δουλειά της να μου αδειάζει την τσέπη. Το πρακτορείο είχε βάλει 1.5 γκολ πάνω από το πρώτο σετ σαν επίδομα εισαγωγής ψυχικής υγείας και εγώ νομίζω πως αυτή τη φορά θα είχα την τελική τιμή της καριέρας της στο χέρι μου. Μετά ήρθε το δεύτερο σετ: η ίδια μπάλα που πριν την έκανες στόχο σου έγινε δορυφόρος πάνω από το γήπεδο σαν να τραβούσε βαρύτητα δικού της βάρους. Και μετά εκείνο το τρίτο σετ... 0-50 χάνοντας το σερβίς της σαν να της είχε πει κάποιος πως εκείνη την ημέρα η νίκη ήταν το χειρότερο παιχνίδι στην ιστορία. Τρεις unforced στο επόμενο game σου στέλνουν μόνιμο reminder στους χάρτες της μνήμης σου: η Σάκκαρη δεν είναι η ομάδα εκεί που οι χαρακτήρες γράφουν ιστορία, είναι εκεί που κάνουν μεταγραφή στην επικράτεια των αποτυχιών. Εμένα όμως μου κόστισαν τρεις μισθοί taxi μέσα σε έναν χρόνο — τρία δεκαπέντελεπτα πούπουλα φύγανε σαν τον αέρα που ξεμένεις σ’ ένα κλειστό ταξί το βράδυ όταν τελειώνει η βάρδια. Τώρα πλέον δεν βάζω BK πάνω της παρά μόνο όταν βγάζω το ποδήλατο μου για βόλτα στο Πεδίον του Άρεως. Κάτι άλλαξε εκείνο το βράδυ: άλλαξα γνώμη όχι για εκείνην, για εμένα — αυτά τα πέντε digit δεν γράφονται από κάποιον που ξέρει πως η νίκη είναι θέμα τυχερού ζαριού, αλλά από αυτόν που στέκεται εκεί και περιμένει τον αντίπαλο του να ρίξει το πηδάλιο πρώτο.

ρε παιδιά εσείς γελάτε όταν λέω ότι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην αίθουσα συναλλαγών του BK πριν χρόνια — όταν εκείνος ο χάρος είχε βγάλει ένα εκτυπωτικό τύπου "η Σάκκαρη κερδίζει τον τίτλο" σαν να βγαίνει το αποτέλεσμα από το ψυγείο; τότε η Μαρία έκανε δύο σετ στο 6-2 και ξεκαρδίστηκε σου λέω, είχε μία φάση εκεί όπου σήκωσε έναν χτύπημα σαν κανόνι στο πρώτο game του τρίτου σετ κι ο αντίπαλος της έγειρε σα σακούλα γάλα. τόσο ήταν το θέατρο εκείνο ώστε η ομάδα μου ξεκίνησε να πίνει σα παράνομες μουσικές βραδιές — άλλοι έκαναν γκολ στο δεύτερο σετ λες κι είδαν αγγέλο, άλλοι πήραν loan για το τρίτο σετ κι άλλοι έφυγαν σαν πρώτες πρωινές βάρδιες στους δρόμους χωρίς να δουν ούτε την πτώση της πρώτης γραμμής. εκείνη την ημέρα η πραγματικότητα ήρθε σαν bus που δεν έχει στάση έκτακτης ανάγκης — παρέκαμψε όλους τους στόχους σα νυχτερινό τρένο χωρίς φώτα. όμως αυτά τα πέντε digit που τραβούσε συνέχεια; αυτά ήταν σαν τις εικόνες από τις παλαιότερες ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής βγάζει το όπλο του πριν τελειώσει το δράμα — εκείνη η ένταση πού έδινε η ίδια στις μεγάλες στιγμές έκανε το μπακ τόσο γλυκό όσο είναι πικρός ο καφές στις τρεις η ώρα το πρωί όταν περιμένεις φορτηγό με αγορά στο λιμάνι. από εκείνον τον αγώνα κι ύστερα έγινα σχολείο: όταν βλέπω εκείνη την κίνηση στον αέρα πριν χτυπήσει η μπάλα σα να μέτραγε χρόνο αντί κινήσεις, ξέρω πως η μοίρα έχει ήδη γράψει τον λόγο της. αυτή η γυναίκα έπαιξε τόσο έντονα για την ιστορία που τελικά χάθηκε μέσα στα δικά της σχέδια σα να ήταν χάρτης πόλεων όπου όλες οι οδοί οδηγούν στήν ίδια πλατεία — τον τίτλο. κι εσείς ακόμη στέλνετε εκατοντάδες σ’ αυτό το νήμα σα να γράφετε μηνύματα στο κάδρο της εκκλησίας την Μεγάλη Παρασκευή, περιμένοντας κάποιον αγγέλο να κατέβει από τον ουρανό για να σας δώσει τον αριθμό των γκολ σαν δώρο εισόδου στη νίκη. τελικά όμως ο τίτλος δεν έχει αριθμό εισόδου — είναι σα τις βάρδιες στον δρόμο προς Βόλο όταν ξέρεις πως το φορτηγό αργεί επειδή ξέχασες να φορτώσεις τον σωστό δρόμο στην αρχή. τέλος πάντως θα δούμε

Ωχ ρε παιδιά... τώρα μόλις κατάλαβα γιατί όποτε βάζω το πρακτορείο πάνω στη Μαρία, ο φίλος μου ο Θανάσης στο σπίτι μου λέγεται πως "παιδί μου, γυρνάς πάλι στους ελεύθερους σκοπευτές"; Πριν τρεις μήνες πήγα και έκανα ένα quick demo: ένα straight τζακPot πάνω της στο Γουίμπλεντον σαν δεύτερο σετ. Ήταν εκείνη η ημέρα που εγώ νόμιζα πως η τύχη είχε κάποιο χρέος προς το μέρος μου — μέχρι που στις τελευταίες εκκινήσεις του αγώνα το ίδιο εκείνο δράμα του tie-break επανήλθε σαν γκαρσόν για ξημέρωμα. Την είδα εκεί μέσα σαν να κάνει βόλτα χωρίς εισιτήριο. Μα το χειρότερο; Εγώ εκείνη την ώρα έκανα αυτή τη φάση τουλάχιστον τρεις φορές στη σειρά στον υπολογιστή μου — σα να έψαχνα ξεκαρδιστικές ταινίες του 90 με τους φίλους μου στο σπίτι. Μα όταν το ξαναβάζω σκεφτόμουνα από πριν: η Μαρία δεν είναι τραγωδία, είναι αυτό το περίεργο είδος ανθρώπινου όπου η νίκη σου φαίνεται πάντα σαν βροχή που ξεχνάς να πάρεις ομπρέλα — ενώ αυτή συνεχίζει ν' αγωνίζεται σαν να περιμένει η ίδια πως κάποια στιγμή η βροχή τελικά θα πιάσει νερό. Γι' αυτό πάντα γελάω όταν οι φίλοι λένε πως "πουλάει όνειρα". Αυτά τα πέντε digit; Δεν είναι οίκος που πουλάει ψεύτικα εισιτήρια — είναι πιο σα αυτή η γειτόνισσα που αγοράζει κάθε φορά ένα ακόμη λουλούδι σα να περιμένει πως εκείνη την ημέρα ο κήπος θα κάνει την εμφάνιση του. Μα τελικά αυτά μεγαλώνουν μόνο σ' εκείνες τις ιστορίες όπου ο πρωταγωνιστής ξέρει πως η πραγματικότητα γράφεται πάντα με κόκκινο χρώμα. Ευχαριστώ που το κράτησα αυτό για τον εαυτό μου μέχρι τώρα 😅

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το απόγευμα στους Σέρρες στο γυμναστήριο όταν φέρανε την ασπρόμαυρη τηλεόραση για τον τελικό της Σάκκαρη εκεί στα πρώτα της βήματα; κανένας δε δούλευε εκεί μέσα, όλοι στέκονταν σαν παραβρεγμένοι σε γάμο χωριάτικο—ακόμα και ο προπονητής που ξέχασε να ανάψει το τσιγάρο του. η ίδια βγήκε στο γήπεδο σα να της είχαν πει πως εκείνη την ημέρα ο τίτλος ήταν ήδη γραμμένος με μεγάλα γράμματα και όλα όσα χρειαζόταν ήταν μία υπογραφή μόνο. μετά είδα πως εκείνος ο αγώνας είχε κάτι σα αυτοσχέδιο σχολείο επί τόπου: όλοι βγάζαμε μπακ στο πρώτο σετ επειδή υπήρχε εκείνος ο ένας τεράστιος στόχος πάνω στο τραπέζι σαν πιάτο φαγητού—κι εγώ πόσες φορές μετά έφαγα άτιμος κλάσμα πάνω στις ψευδαισθήσεις εκείνης της ζεστής βραδιάς; αλλά τι άλλο μπορούσες να περιμένεις; όταν κάποιος σου λέει πως εκείνη η μπάλα στον αέρα είναι καρφωμένη στην ουρά των νικητών, πώς να μην ανάψεις το τσιγάρο σου κι εσύ; τώρα κοίτα τους φίλους εκεί που στέκουνε σα βουβά αιγοπρόβατα γύρω από τον υπολογιστή κάθε φορά που ανοίγει το πλατό του επόμενου αγώνα: κοιτάζουνε εκείνον τον έναν χρόνο σα να μπορείς να τον αγοράσεις ολόκληρο όπως ένα ψωμί από το φούρνο του δρόμου σου. αφήστε τους εκείνους τους χαρακτήρες—η Σάκκαρη έκανες πάντα αυτό που έκανε κι ούτε έναν σβόλο χώμα περισσότερο: αγωνίστηκε μέχρις εσχάτων χωρίς ποτέ να διαπραγματευθεί την τιμή της ψυχής της σα να ήταν δωρεάν είδος στην αγορά. αλλά εδώ πλέον το αίτημα έγινε μάταιο· όσοι βάζουνε εκείνες τις μεγάλης κλίμακας προσδοκίες πάνω από το κεφάλι της σα ντουντούκες αυτού του αιώνα, αυτοί τελικά γράφουν την ιστορία τους όχι με χρυσά γράμματα αλά με έναν φακέλους φορτωμένους χρέη που κανείς δε φτάνει ποτέ να ανοίξει. πρέπει όμως κάποιος να τους πει πως η πραγματική μάχη δεν γίνεται πάνω στο γήπεδο—γίνεται εκεί που εσύ σηκώνεις το χέρι σου για ν' αγοράσεις το μπακ κλείνοντας τα μάτια σα να κάνεις την πιο ελκυστική σου επιλογή στο κατάστημα του γείτονά σου: εκείνοι που αγοράζουνε συνέχεια τις ίδιες ελπίδες σα χάρτινα σπίτια στον άνεμο τελικά ανακαλύπτουν πως το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα είναι η σκόνη που μένει μετά.

Πω πω, αυτοί οι διάλογοι είναι σα να βλέπω την ίδια ταινία πέντε φορές κουτός κάθε φορά 😅 Συμφωνώ πολύ με όσα είπε ο Theios_opados για εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον... εκείνο το tie-break ήταν σα να σου λένε "πάρ’ την βόλτα σου στο λούνα παρκ πριν τελειώσει η βενζίνη". Την τελευταία φορά που βάλω μπακ πάνω της το έκανα βόλτα στο κέντρο του Βόλου κλείνοντας μάτι μόνο στο πρώτο σετ — μετά πήγα περίπατο μέχρι το σπίτι γιατί ξέραμε όλοι πως εκείνη η μπάλα δεν έπαιζε ωραία ρόλο στο δράμα. Κάτι άλλο όμως με πιάνει εκεί στην ιστορία της Μαρίας: πολλές φορές νόμιζα πως οι αντίπαλοι της πέφτουν πάνω τους σα μύγες στον καυτούς ήλιο. Γιατί όταν η ίδια ξεφεύγει στιγμιαία σα πυροτέχνημα — εκείνη η φάση στο τρίτο σετ πέρσι όπου έκανε εκείνον τον ασταμάτητο χτύπημα — τότε γίνεται αστραπή μέσα στα σχέδια σου σα να κόβεις όλο τον χρόνο σε κομμάτια. Μα μετά εκείνος ο ίδιος λόγος γίνεται κατάρα όταν δεν τελειώνει όπως περιμένεις. Μου θύμισε εκείνον τον μήνα που δούλευα διανέμοντας κι έφτιαχνα delivery στο κέντρο: κάποιος περίμενε το ψωμί στις τρεις παρά τέταρτο ενώ εγώ του φώναζα πως αργεί η μπάρα — εκείνος γύρισε και μου είπε πως το ψωμί τελικά είναι πάντα εκεί όταν χτυπάς σωστά την πόρτα. Η Μαρία είναι σα εκείνο το ψωμί: έχει στιγμές που νιώθεις πως δεν την φτάνεις ποτέ.

βρε τελικά τι κάνουμε εδώ πέρα σα να κουνάμε το κεφάλι μας μπουκωμένοι μέσα στο τζίνι της ίδιας ψευτιάς; θυμάμαι πέρσι όταν πήγαινε αυτόματα η μπάρα στο βαγόνι μου στις Σέρρες με το φορτηγό φορτωμένο αλάτι μέχρι τον ουρανό. είχε εκεί κάτω ένα μικρό μίνι μάρκετ όπου μου έδιναν συνέχεια κουπόνια για στοιχήματα της ίδιας μορφής—σβήνονταν κάθε φορά μέσα στη σκόνη του δρόμου σα γραμματοσειρές που δεν είχαν που να γράψουν άλλο αριθμό. μία φορά μάλιστα μου έριξαν τρία ξερά ψωμιά πάνω στο τραπέζι του φορτηγού σα να ήταν η ίδια η Μαρία εκεί προσωπικά που μου έλεγε: "πάρ’ τα εσύ, εγώ δεν δίνω περισσότερα". κανείς όμως δε το έπιασε ποτέ το νόημα εκείνο το βράδυ: όταν το μπακ γίνεται σα αυτό το συγκεκριμένο ψωμί—πάντα εκεί στις τρεις η ώρα στην ίδια στάση αλλά ποτέ στην πόρτα που περιμένεις εσύ—τότε καταλαβαίνεις πως το σύστημα εδώ δεν γράφει ιστορία με χρυσά γράμματα. γράφει ιστορία με αυτά τα ίδια σημάδια πάνω στον πάγκο του μίνι μάρκετ: σβησμένα, ξεχασμένα, μονίμως εκεί σα σήμα του οργανισμού που ξέρει πως η νίκη δεν είναι τίτλος αλλά μονάχα μια στιγμή όπου ο αντίπαλος σου ξέχασε να φορτώσει τη σωστή κάρτα στη θέση της.

Μα τελικά αυτή η γυναίκα είναι σα αυτές τις μέρες στο Γιάννινα όταν αποφασίζεις πως η βροχή θα πέσει απόψε γιατί έκλεισες το παράθυρο — ενώ εσύ γυρνάς σπίτι μούσκεμα επειδή ξέχασες πως τον τελευταίο χρόνο η αγία τρύπια μετριέται από άλλες παραμέτρους. Καλά έκανε ο KostasTrifylli42 να πει πως η ίδια η Μαρία μοιάζει περισσότερο με γείτονα που αγοράζει όλο και ακόμη λουλούδια παρά με πρωταθλήτρια — επειδή τελικά η στιγμή της νίκης γίνεται πιο σπάνια όσο εκείνες οι μπουκάλες νερό πάνω στο ράφι του ψυγείου που ξεχάσαμε να πιούμε. Μα εμένα κάποτε μου είχε τύχει κάτι ανάλογο όταν πήγα εκείνον τον αγώνα στην Καλαμάτα πριν χρόνια κι είδα από κοντά πως οι χαρακτήρες εκεί δεν γράφουν ιστορία — την ξαναγράφουν συνέχεια σαν χειρόγραφο που κανείς δε διαβάζει ποτέ ολοκληρωμένο. Έφαγα εκεί ένα straight set σαν χτύπημα σφυριού επειδή νομίζω πως η τύχη έχει χρέος αλλαγής όταν φοράς αυτές τις τσάντες. Τώρα όμως κάθε φορά που βγάζω BK πάνω της πριν γίνει αγώνας, θυμάμαι εκείνον τον συνοδηγό στον αυτοκινητόδρομο που μας είπε πως ο τίτλος είναι σαν το πρώτο αριστερό χέρι στο τιμόνι — όταν τελικά το φτάνεις χάνεσαι επειδή δεν πρόλαβες να δεις την επόμενη στροφή.

τους θυμάμαι όλους εκείνες τις φορές που πήγαινα στο ταβερνάκι κάτω από το σπίτι μου στις Τρίκαλα, εκεί όπου είχαμε βάλει μια μικρή τηλεόραση μόνο για τους αγώνες του Γουίμπλεντον. φέρνω στον νου μου τον Μάκη, εκείνον τον ψηλό φίλο μου με τα γυαλιά σπασμένα και τον κινητό του πάντα σφιχτά στην τσέπη — κάθε φορά που έβγαινε η Σάκκαρη στο γήπεδο κουνούσε το κεφάλι του σα να διαβάζει μια εφημερίδα που είχε ξεγραμμένη την τελευταία παράγραφο: "ρε μάγκα, ξανά;" μου έλεγε κλείνοντας το μάτι σα να κάνει ζαβολιά. και το χειρότερο; εγώ εκείνη την εποχή είχα βρει έναν τρόπο να κάνω backup όλες αυτές τις ελπίδες: αγόραζα όχι μόνο το straight στο τρίτο σετ, αλλά και το live στο δεύτερο — σα κάποιος να αγοράζει ασφάλεια ζωής ενώ η πολizza έχει ήδη λήξει χωρίς να το ξέρει κανείς. βλέπεις εκείνος ο αγώνας στην Ινδία όταν έκανε εκείνον τον χτύπημα σα σφεντόνα αλλά τελικά έχασε στο τζάμπολ επειδή ο αντίπαλος της είχε δώσει την ίδια φάση σαν αντίδωρο πριν χρόνια στο προκριματικό; αυτή η γυναίκα έκανε τόσο έντονα ότι τελικά η ψυχή της έγινε σα εκείνα τα παλιά ράδιο της δεκαετίας του '90 — δεν έπιανε κανέναν σταθμό, μόνο στατικό σα τρικυμία πάνω από την πόλη πριν καταλήξει στη σιωπή. και εμείς οι άλλοι; συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε τις ίδιες συχνότητες σα να υπάρχει ακόμα κάποιο σήμα εκεί μέσα, περιμένοντας να περάσει ξαφνικά η φωνή της ανάμεσα στους σκασιαρχειο-θορύβους των άλλων χρηστών. κάτι όμως πρέπει να αναγνωριστεί: όταν αυτή εκεί σταθεί σωστά κι ανοίξει τα φτερά της σα αετός πάνω από το τένις, τότε ο χρόνος γίνεται δουλειά παιδιών — όλα μοιάζουν γρήγορα σα ταινία παλιά που όμως κάποιος ξέχασε να κλείσει τον κινηματογράφο. αλλά μέχρι τότε; μέχρι τότε είμαστε σαν εκείνες τις οικογένειες που ψάχνουν να βρουν τη σωστή σειρά στη ντουλάπα του σαλονιού μετά από έναν σοβαρό σεισμό: ξέρεις πως υπάρχουν εκεί, ξέρεις πως κάποτε τα χρησιμοποίησες, αλλά όταν τα βγάλεις όλα μαζί είναι σα σκόνη και ξεχασμένα ιδανικά.

αυτή η μαρία είναι σα εκείνον τον φίλο που του λέμε πως φταίει πάντα ο τελευταίος γύρος στο τζόκερ — αλλά εσύ ξέρεις πως ο φίλος άλλαξε σπίτι, άλλαξε δουλειά, άλλαξε γυναίκα και όλα αυτά μέσα σε ένα χρόνο ενώ εκείνος ο ίδιος γύρος στο τζόκερ έμεινε εκεί σα σβησμένο ρόλοι στις βάρκες των χωριάτικων γάμων. τι γίνεται όταν οι άνθρωποι βάζουνε τα νούμερα πάνω από το κεφάλι κάποιου σα να αγοράζουνει εισητήριο στον τίτλο χωρίς να έχουν το τσατ αντίστοιχο; εκείνη τη φορά στους Σέρρες, εκεί όπου όλοι στέκονταν σα νύφες περιμένοντας τον ιερέα, η ίδια έπαιζε σα να της είχανε πει πως την επόμενη ημέρα μετακομίζει στο Λονδίνο — ενώ εμείς τραγουδούσαμε στους κήπους σα το τραγούδι που ξέρουμε απέξω ακόμη κι όταν ο δίσκος έχει ραγίσει. το μπακ πάνω της δεν είναι σα στοίχημα· είναι σα εκείνο το κουτί της πίτσας που ανοίγεις αργά αργά μόλις γυρίσεις από την νυχτερινή βάρδια, ξέροντας πως η γεύση δεν θα είναι ίδια όπως τις πρώτες μπουκίτσες που έφαγες στα δεκαοχτώ σου. και τελικά, τι μετράει εκείνες τις στιγμές που ανοίγεις το κουτί μετά από χρόνια και βρίσκεις μόνο λίγα ξερά κομμάτια σα στάχτη; η ίδια όσο ζήλευε εκείνους τους εφήβους στο γήπεδο για τις κινήσεις τους, εμείς εκείνοι μέσα στο ταβεράκι κάτω από το σπίτι μας βγάζαμε συνέχεια τρία στη σειρά στις σκόρπιες μάρκες σα να ζητούσαμε συγγνώμη από τους εαυτούς μας που ξεχάσαμε πόσο δύσκολο είναι να χτίσουμε έναν τίτλο πάνω σε βράχο όσο βρέχει συνέχεια. αλλά όταν εκείνη εκεί φτάνει στο σημείο να γίνει μια φάση σα αστραπή στο τρίτο σετ — τότε ας σηκωθούνε κι οι πιο δύσπιστοι στο γωνιακό τραπέζι και ας δουν πως κάποιος εκεί πάνω πάτησε πάνω στην ουρά των νικητών χωρίς καμία συμφωνία. μόνο που όσοι αγοράζουμε συνέχεια τις ίδιες ελπίδες σα ξεθωριασμένες κουρτίνες στο παράθυρο, τελικά καταλαβαίνουμε πως το μόνο σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή θα βγει ο ήλιος — και εμείς θα είμαστε ακόμα εκεί σα σκιές πάνω στο γρασίδι περιμένοντας κάτι που ήδη τελείωσε. ρεβάνς η επόμενη φορά λοιπόν — όχι σαν χειρονομία, σα ανάμνηση αυτών που μάθαμε όταν ξύπνησαν όλα εκείνα τα ξεγραμμένα μπακ πάνω στο τραπέζι.