Από την πρώτη φορά που έβγαινε μπροστά στον Τσιτσιπά η μπάλα έπαιρνε σχήμα κόμπο

Γιατί όχι ένα τσίπουρο εκεί που όλα γύριζαν σα δίνη;; Γιατί όχι ένα μικρό μπουκάλι να το πιεις κρύο σαν το σέρβις του Στέφανου όταν ξαφνικά σηκώνεται το ματς σα σκοινί; 🤣🍺 Ο άνθρωπος βάζει τόσο αλάτι στη ζωή όλους μας που ακόμα κι οι ίδιοι οι BK είχαν πετάξει τις αποφάσεις τους στον αέρα. Τρεις φορές τις αποδόσεις ρε παιδιά — μία φορά με πλαστό μάγουα, άλλη μια φορά με πανοραμική μπάλα στο ακόρντο, και τρίτη... μα λες κι έχουμε και τρίτο χρόνο; 😂🍿 Αυτοί που έπιαναν φουλ σέρβις εκεί πάνω είχαν πιο πολλά κέρδη από χρέη — κι εκείνος σηκώθηκε σα βίδα γυρνώντας την μπάλα σα κόμπος! Τι να πρωτοπείς;; Ούτε ο Στέφανος δεν κατάλαβε τι έκανε η μπάλα εκείνη τη στιγμή!

τι σου λέγαμε ρε τώρα για τα φουλ σέρβις που τρως στοLB όταν βλέπεις τον Στέφανο σα γίγαντα σούπερμαν;; εγώ τουλάχιστον έβλεπα τον αντίπαλό του εκείνο το βράδυ σα να κάνει ζέπιντινγκ με την μπάλα — τελικά όμως η βίδα γυρνούσε σα κόμπος και οι μαρκαδόροι ξεχνούσαν πως υπήρχαν κι άλλες ομάδες στην αγορά. γιατί δεν κάνεις μερικές φορές ένα διάλειμμα από τα βαρύγδουπα "δεν χτυπιέται από τη βάση" και δεν αφήνεις λιγάκι χώρο για το τίποτα;; πού είναι αυτά που έλεγαν οι παλιοί "του κόσμου ο άρχοντας κάνει μερικές φορές σκόντο"; δες τι γίνεται τώρα: εκεί που φορτώνεις όλα σου τα ευρώ σε μια πρόταση σα μία μόλις μπάλα αλλάξει πορεία σα κουρδιστή σβούρα — πήγες 1.80 εκεί που η μπάλα αποφάσισε πως δεν είχε τελειώσει το παιχνίδι ακόμα. εγώ πριν μερικά χρόνια είχα πιάσει φουλ σέρβις για έναν άλλο ψυχοπλάκωτη σέρβερ, εκείνον τον Σουηδό εκεί που έκανε ντανσινγκ στο τένις σα τσάμικο — κι όταν βγήκε στον αγώνα, ο τύπος έκανε τρεις νίκες σετ συνέχεια σα να του γύριζε κανείς έναν κινηματογράφο από την άλλη μεριά της οθόνης. εκείνος ήταν που μου 'μαθε το μάθημά του: όταν βλέπεις έναν παίκτη σα βλήμα, κράτησε μερικά λεπτά στην τσέπη σου για το επόμενο σετ — γιατί ο ίδιος ο δρόμος άλλαξε τρεις φορές εκείνο το βράδυ εκείνου του Γουίμπλεντον. ο Στέφανος δεν είναι αυτός που βγάζει πλαστά μάγουα — είναι εκείνος που σου λέει "μπες στη διαδικασία γιατί η μπάλα θα γυρίσει". κι εσύ κάτσε λίγο και δες την ταινία μέχρι το τέλος. το πρώτο σου εκατομμύριο δεν φτιάχνεται στις τρεις πρώτες σειρές του Excel — αυτοί ήταν που έβγαιναν νικητές ήταν εκείνοι που είχαν κάποια αλλαγή βάρδιας στο μυαλό τους. εσύ ρε μωρέ, όταν φορτώθηκες εκεί που όλα γύριζαν σα δίνη, γιατί δεν κράτησες λίγο από το βεγγαλικό σου για εκείνο το τρίτο σετ;; γιατί εκείνος εκεί έκανε τον γύρο του θριάμβου σα βίδα, κι εσύ έκανες τον γύρο της πτώχειας σα κλώτσο;; 🍻

Πού άλλαξε η ζωή σου εκείνο το βράδυ;; Στη Ρόδο εκεί που έκανα στάση από δίπλα στο λιμάνι; Έβλεπα ξημέρωμα ανοιξιάτικο, φόρτωνα στο LB έναν αγώνα ενός τζιτζιπά που έκανε σέρβις σα χορεύτρια του πλατανιά — ο τύπος είχε βγάλει δύο break points πριν αλλά εκείνος πάνω στην βάση δεν τον πρόλαβε κανείς. Το έδωσα 3.15 εκεί που το κλείσιμο έβγαινε στην πρώτη σειρά γιατί όλοι γράφανε πως δεν μπορείς να τον αγγίξεις εκεί πάνω — βρε μωρέ που να δεις τις αναλύσεις αυτές πώς διαβάζονται!! Κάπου εκεί στο δεύτερο σετ, όταν ο αντίπαλος άρχισε να κάνει τις κινήσεις του σα αργή κίνηση σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά. Πήγα live κι έκοψα στα μισά — μετά από δέκα λεπτά το ματς πήγε στο τρίτο σετ σα τουρμπίνα, κι εγώ έμεινα εκεί με 1.60 στο πρώτο σκόρ που είδα. Κι όταν βγήκε εκείνο το πλάγιο σουτ στον ακόρντο σα να τον χτύπησε ένας σούφρας μαζί του;; Ρε παιδιά, η μπάλα έκανε τρεις κύκλους πριν πέσει σα κόμπος πάνω στο λινό του παντελονιού. Οι ίδιοι οι BK έκαναν τρία σημεία στον πίνακα τους εκείνο το βράδυ — εγώ κατέβαινα προς το zero κι η μάνα μου ρώτησε "γιος μου τι έγινε;" από την άλλε άκρη της πόλης. Στο τέλος εκείνου του αγώνα έγινα όσο φτωχός ήμουν όταν έκανα μπουζούκι στον αέρα της Ρόδου. Η κουβέντα εκείνο το βράδυ δεν ήταν πια "δεν χτυπιέται από τη βάση" αλλά "πότε στο διάολο θα πάψει αυτή η ρόδα;" 💸😭🍻

βρε παιδιά εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν τώρα — ήμουν σ' ένα φορτηγό στο δρόμο Σέρρες-Θεσσαλονίκη, περιμένοντας να ξεφορτώσω κάτι στην προβλήτα κι είχα ανοίξει το ράδιο για τις ανακοινώσεις. ο παρουσιαστής έφαγε τρία αστεία στην σειρά επειδή ο αντίπαλος είχε κάνει μια κίνηση σα γάιδαρος που ζυγιάζει κι έπειτα βγήκε η ανακοίνωση ότι το ματς πήγε στα τέσσερα σετ επειδή ο Στέφανος είχε σηκώσει την μπάλα σα λάστιχο από τη σουβλιστήρια. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτοί που κάθονται στο θρανίο των αναλύσεων ανάβουν και σβήνουν τσιγάρα κάθε φορά που η μπάλα βγάζει ψυχή — επειδή βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό σαν να κάνουν περιοδεία στον πάγκο της μπίρας σαν κουκλάκι που γυρίζει τον κόσμο στις ράγες. ενώ εγώ εκεί που έγδυνε το φορτηγό βρήκα έναν οδηγό φορτηγού άλλης εταιρείας κι αρχίσαμε ν' ανοίγουμε δωδεκάρες λέγοντας πως ο αγώνας είχε τελειώσει εκείνος τον γύρο — γιατί η μπάλα είχε ήδη γίνει ένα πανί στον άνεμο πριν πέσει πάνω στο ακόρντο.

Τσούγκρισμα κουτιού μπύρας στις 12 τα ξημερώματα σα να έκανα και εγώ τον γύρο του θριάμβου εκείνος τον αγώνα... 🍻🍺 Αυτό το τσίπουρο που έκανε ο Trifylli7 στην απάντησή του πάνω στην κουβέντα; Να μου το φέρει ηhabi άνθρωπος!!! Κάτσαμε εκεί μέχρι πρωί στις Πέντε Πηγές στα Τρίκαλα μετά τον αγώνα εκείνου του Γουίμπλεντον, η ομάδα είχε ξεμυαλιστεί και εγώ έκανα βιντεοκλήση στον πρώην μου προπονητή να μου εξηγήσει γιατί η μπάλα γίνεται σα κόμπος στους τελικούς γύρους 😂 Πάντως εσείς οι先輩δες δεν χρειάζεστε τίποτα άλλο πέραν από το "βγάζει πλαστά μάγουα" στο νου σας — εγώ εκείνο το βράδυ δεν είχα ξαναδεί αγώνα όπου η μπάλα έπαιρνε σχήμα σβούρας μέχρι οι ίδιοι οι BK να πέσουν πάνω στην επόμενη πρόταση ζωντανά 😅 Αλλά ένα κρατάω εδώ: αυτή η ιστορία του "δεν χτυπιέται από τη βάση" είναι σα τις φόρες που λέμε "δεν υπάρχει περίπτωση να βγει κεφάλι" κι ύστερα βλέπουμε πως ο αντίπαλος είχε βάλει μερικές σφαίρες στη σειρά σα να του είχε σκάσει μπαλονάκι μέσα στην μπάλα 🤔 Πώς έγινε όμως εκείνος ο γύρος;; Γιατί όχι να ξαναδιαβάζουμε κανείς αυτές τις αναλύσεις σα σενάριο ταινίας δράσης;;; Συγγνώμη βρε παιδιά, αλλά εμένα εκείνο το πλάγιο σουτ στον ακόρντο μού πήρε την ψυχή — όπως του ZebraEidikos εκεί στο φορτηγό!

τι να σου πω ρε φίλε μου... εκείνο το βράδυ στη Πάτρα είχε μια βροχή που έκανες γύρους γύρω-γύρω στις Αλυκές νά ψάχνεις λιακάδα. κάθισα στο μπαλκόνι μ' ένα βαρελίσιο κρασί αραπιά, ένα πακέτο τσιγάρα κατοχής κι ένα βλέμμα σαν αυτού του Στέφανου όταν η μπάλα γυρίζει σα βίδα. θυμάμαι έβλεπα την οθόνη κι είχα βάλει στο LB έναν αγώνα κάποιου δεκαοχτάχρονου που του έδιναν φουλ ντριμ σέρβις επειδή "δεν χτυπιέται εκεί πάνω" — κι όταν η μπάλα έκανε εκείνο το πλάγιο σουτ στον ακόρντο σα να την είχε γρονθοκόπησε κάποιος σούφρας... κάτσαμε τρεις φορές οι γείτονες να δουν αν τελείωσε ο σεισμός. τι σου λέω τώρα;; η ζωή σου αλλάζει εκείνη τη στιγμή σα να σου ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού σου ένας όχλος από kids τραγουδώντας "συγχαρητήρια" — κι εσύ έχεις ακόμα ανοιχτό το κινητό σου στέλνοντας ένα μήνυμα "η μπάλα γίνεται κόμπος" στη μάνα σου πριν καταλάβεις πως αυτά είναι όλα εκείνα τα ψέματα που λέγαμε για τους μεγάλους αγώνες όταν ήμασταν παιδιά. τέλος πάντως, θα δούμε

Ωχ ρε παιδιά πώς μου λέγατε εκείνον τον αγώνα;; 😂🍻 Γιατί εκείνος ο πλάγιος σουτ στον ακόρντο μού 'φερε αναμνήσεις από το καλοκαιράκι που πήγα στην Ύδρα να κάνω σέρφινγκ και η θάλασσα εκείνη τη μέρα έκανε κύματα σα βίδα — η μπάλα σα να την είχε δαγκώσει ο Ποσειδώνας κι έγειρε σαν κόμπος πάνω στο νερό! Πάντως συμφωνώ μάγκα μου DikefalosGate13 εκείνο το βράδυ στη Πάτρα — όταν η μπάλα γυρνάει έτσι όλα γίνονται σαν σεισμός κι εσύ ψάχνεις τη λιακάδα στις Αλυκές γιατί δεν ξέρεις πια τι γίνεται 😭 Κι εγώ εκεί που έκανα μόνος μου κουβέντα στους BK δεν ξανάβλεπα αυτούς που είχα βάλει εκεί — μόνο το κινητό μου έκανε "πλειτ" συνέχεια σα τις σειρήνες του τρένου στο λιμάνι της Ρόδου όταν κάθονταν εκείνες οι βάρκες εκεί που δεν έπιανες σύνδεση. Αλλά ρε φίλε μου Iraklis1908, εκείνο το τσίπουρο στις Πέντε Πηγές;; Να μου φέρεις μια φωτογραφία μ' αυτό το κουτί γιατί ακόμη και σήμερα όταν βλέπω κόμπο στο δρόμο μου φέρνει ανατριχίλα!!! 🤣

πάντα εκείνος ο αγώνας μου 'δινε αφορμή να πίνω μοναχικά μου ποτά στο μπαλκόνι του σπιτιού της μάνας μου εκεί στη γειτονιά του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν η μπάλα άρχιζε να γυρνάει σα σβούρα πάνω στην βάση. θυμάμαι συγκεκριμένα πως εκείνο το βράδυ είχε πέσει ένα δυνατό νερό κι η ταράτσα είχε μπειε κάτω σα βρεγμένο χαλί — κι όμως αυτοί οι ξαφνικοί αυτοί γύροι της μπάλας έκαναν τον καιρό σα να έχει ξεσπάσει κάποιο σύμπαν μέσα στο γήπεδο. εκεί που καθόμουν κάνοντας γλίσχρες στον κήπο μου ν' ακούω την εκπομπή εκείνη των τριών αγοριών στο ραδιόφωνο (τους ξέρετε εσείς εκείνους τους μουτζαμάδες; εκείνοι που μιλούσαν σα στρατιωτικοί στρατηγός σ' έναν αγώνα τένις;), εκείνος ο αντίπαλος του Στέφανου είχε πιάσει τη ρακέτα σα μαχαίρι κουζίνας κι έκανε κινήσεις σα σκουπίδι που φεύγει από του κόρνου. μία φορά μάλιστα, σηκώθηκε ο παρουσιαστής κι είπε πως πήρε timeout επειδή "η βίδα άρχισε να βγάζει ψυχές" — εγώ εκείνη τη στιγμή έκανα τσούγκρισμα με το ποτήρι μου σα ν' άναβα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι του νερού. κάποιοι λένε πως εκείνο το βράδυ άλλαξε η ζωή τους — εμένα άλλαξε μόνο η πορεία της μπάλας στους γύρους.

Ξαφνικά βγήκε μέσα από τον νου μου η εικόνα ενός γέρου σ' ένα καφενείο στην Καστέλλα που είχε πιάσει την εφημερίδα κάνοντας κύκλους με το δάχτυλό του πάνω στο τραπέζι λέγοντας πως "όταν η μπάλα κάνει έτσι ξέρεις πως ο άτιμος πειράζει τους νόμους της φυσικής" — κι εκείνος ο αγώνας ήταν σα να του έδωσε δίκιο με το ζόρι... 😅 Αλλά ο ίδιος εκείνος γέρος, όταν του 'πα πως έχω βάλει κι εγώ ένα πινακάκι στον πάνω όροφο του LB εκείνο το βράδυ, μου πήρε την ρακέτα μου στα χέρια κι έκανε ψεύτικη κίνηση σα να μου δείχνει πως "όταν βλέπεις τη μπάλα να γυρνάει έτσι, όχι μόνο δεν χρειάζεται σκέψη αλλά αντιθέτως πρέπει ν' αλλάξεις πορεία επειδή το μόνο σίγουρο είναι πως όλα έχουν στραβώσει". Κι εγώ εκεί στο σπίτι μου έκανα πράγματι πάνω στο καινούργιο μου μπλουζάκι έναν δαχτυλικό αποτύπωμα από το λάδι του κλισέ — σα να μου είχε αφήσει κι αυτός το αποτύπωμά του πάνω στο ματς εκείνο... Συγγνώμη που χαλάω την πανηγύρι μου, αλλά όλα αυτά δε μου φαίνονται ούτε τυχαία ούτε τίποτα τυπικό. Στο νου μου έχει ακόμα εκείνο το πλάγιο σουτ που έκανε την μπάλα σα να την είχε πιάσει ο Ποσειδώνας από τη θάλασσα της Ύδρας κι έφερε μαζί της όλο τον αέρα που είχε χάσει το γήπεδο εκείνο το βράδυ... 🌊💨

τι λες, σεις εκείνοι οι μουτζαμάδες στο ράδιο εκείνο το βράδυ δεν είχαν λέξη από πού να ξεκινήσουν... θυμάμαι πως εκείνη την ώρα είχα ανοίξει το κινητό μου μόνο και μόνο για ν' ανάψω ένα τσιγάρο κι έπεσε μια ανακοίνωση από τους BK: το παιδί είχε μία στοιχειώδη κίνηση πάνω στην βάση και γύρναγε σαν τρελός το γήπεδο — ενώ αυτοί εκεί στ' αέρα έκαναν σαν να βλέπουν κάποιον να κάνει κόλπο με φωτιά πάνω στο κεφάλι του 😄 σαν να ήθελαν ν' αποφύγουν την αλήθεια γιατί φοβόντουσαν πως εκείνος ο γύρος ήταν τόσο ισχυρός που θα άλλαζε τα πάντα στους πίνακες των στοιχημάτων μέσα σε δέκα λεπτά. αλήθεια τώρα, πόσες φορές έχουμε δει αποδόσεις να πέφτουν σαν πέτρα όταν η μπάλα ξεφεύγει έτσι από τα χέρια ενός αντίπαλου;; όχι βεβαίως, εδώ δεν παίζει ρόλο αν το είδες ζωντανά ή στο replay — εκείνος ο γύρος έκανε όλο το γήπεδο ν' αλλάξει γωνία μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο.

Ωχ ρε μοναδικοί μου!! 😲 Αυτοί οι πλάγιοι σουτ στους ακόρντο του Στέφανου ας πούμε ότι μου θύμισαν εκείνο το φεγγάρι που είχα στήσει στο σπίτι μου στον Πειραιά πριν έναν χρόνο — κάθισα έξω στο μπαλκόνι μ' ένα κρασάκι δροσίστε και μια φωτογραφία του αγώνα που πήγαινε βρόντο πάνω στο κινητό... κι έξαφνα η οθόνη έκανε ζουμ μόνη της σα να την είχε τραβήξει κάποιος αόρατος! 🌕📱 Και μετά από δέκα λεπτά προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε βλέπω πως η μπάλα είχε γίνει σα σβούρα κι η μπάλα είχε γεμίσει όλο το γήπεδο σα αιθέρας!!! Μα ναι μαλάκα!! 🤯 αυτοί οι γύροι έχουν κάτι το... αλλιώτικο;; σαν εκείνοι οι κινήσεις που κάνεις όταν ξυπνάς από ένα όνειρο τριών ημερών και ξέρεις πως κάτι άλλαξε αλλά δε βρίσκεις λέξεις 😅 μπορεί να κάνω λάθος;; στους BK εκείνο το βράδυ οι αποδόσεις είχαν γίνει μουλιάρης κι εγώ έκανα πλειτ συνεχώς στο κινητό μου ψάχνοντας τους λόγους... Ξέχασα τελείως τον αγώνα του άλλου παιδιού! ευχαριστώ πάντως DikefalosGate13 εκείνο το βλέμμα των Αλυκών Πάρτας ήταν σίγουρο σημάδι πως δεν περιμέναμε τίποτα φυσιολογικό εκείνο το βράδυ!

εμένα μου 'χει μείνει εκείνο το τσάι ανοιχτόχρωμο που είχε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας εκείνο το βράδυ στη Πάτρα — είχε μείνει από το πρωί σ' ένα φλιτζάνι με νερό ακόμα ζεστό που είχε κάτσει εκεί σα μνημείο. έκανα όμως εκείνο το βήμα να το πιω όταν εκείνος ο πλάγιος σουτ έγινε εκείνος ο γύρος σα σβούρα στο ακόρντο κι εγώ χτύπησα το σαγόνι μου στο κουτί γάλα επειδή ξέχασα τελείως πως είχα ξυπνήσει πολύ πριν το ξημέρωμα για τον αγώνα. έτσι έμεινε στο τραπέζι εκείνο το τσάι σαν να μου θύμιζε πως ακόμα κι όταν η ζωή σου γίνεται σεισμός, υπάρχει κάτι τόσο ασήμαντο που συνεχίζει να περιμένει εκεί αμίλητο μέχρι να βρεις μια στιγμή να γυρίσεις πίσω. γιατί εκείνο το γλυκό αυτό πικρό σημάδι πάνω στο στόμα μου εκείνο το βράδυ ήταν πιο σίγουρο από οποιαδήποτε απόδοση στον πάνω όροφο τουLB — γιατί η μνήμη δεν έχει τιμές, έχει μόνο γεύσεις

Γεια σας ρε παιδιά... 😅 εγώ εκεί που ξαπλώνω πριν τον αγώνα σα θηλυκός σκίουρος στου Πειραιά σ' ένα αμάξι από δεκαετία στο πάρκινγκ του Βαζέλου—μόλις άνοιξα το φλιτζάνι μου το καπουτσίνο κι η φάτσα του Στέφανου πάνω στη μεγάλη οθόνη έκανε ζουμ στο αντίγραφο του αγώνα που είχα κρατήσει έκλειστο σ' ένα βιβλίο—και ξαφνικά η μπάλα πήρε σχήμα κόμπο τόσο γρήγορα που νόμισα πως κάποιος είχε τραβήξει μια κλωστή από την ουρά μου. Το μόνο που έκανα ήταν ν' αλλάξω τη γωνία του κινητού μου σα να βλέπω κάτι σωστό πρώτα στις φωτογραφίες και μετά στην πραγματικότητα. Αλλά πείτε μου, αυτοί οι γύροι αυτοί δεν είναι σαν εκείνες τις φορές που βάζεις στοιχείο σε μία ομάδα της Λίγκας επειδή σου φάνηκε δυνατή κι ύστερα μέσα στον αγώνα την βλέπεις να παίζει σα να έχει μάθει τις κινήσεις των αντιπάλων της απέξω; Την πρώτη φορά σίγουρα ανατριχιάζεις, μετά όμως ψάχνεις γρίφους... Αν πιστέψω πως εκείνος βγάζει πλαστά μάγουα τότε υπάρχουν δεκάδες άλλοι που κάνουν το ίδιο στο τένις κι εγώ ακόμα πίνω χλιαρό φίλτρο γιατί δεν μπορώ να βγάλω νερό από πέτρα. 🤔

τι φάση είναι αυτή που κάθε φορά βγάζεις το βλέμμα από τη ρακέτα κι αρχίζεις να γυρίζεις σα σβούρα το γήπεδο μέσα στο κρανίο σου; εσείς εκεί στο τσατ δείχνετε σα να είστε έτοιμοι να βγάλετε τον τζόγο πως όλα αυτά ήταν κάποιο πείραγμα της μνήμης σας ή μήπως κάποιος έκρυψε από κάτω του μια κλωστή από μάγουα κι όταν τον χτύπησαν εκεί πάνω στην βάση άρχισε να χορεύει σα ζουρνάς; εμένα εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, εκεί που καθόμουν με ένα φλιτζάνι ζεστό ρόφημα σα κέρασμα της νύχτας γιατί είχα ξενυχτήσει στο λιμάνι εκεί στον δρόμο για τον τελικό εκείνου του πρωταθλήματος περιφερειακού, είχα ακούσει κάποιον στο ραδιόφωνο του μαγαζιού να λέει πως "όταν η μπάλα πιάνεται έτσι δεν πρόκειται για φυσική κίνηση αλλά για κάτι σα γράμμα που γράφτηκε μέσα στο κενό ανάμεσα στις γραμμές". εκείνος ο αγώνας ήταν σα να τον είχαν γράψει οι ίδιοι οι θεοί εκεί πάνω στο τσιμέντο εκείνου του γηπέδου — η μπάλα σαν να είχε κολλήσει εκείνη την στιγμή πάνω στο δάχτυλο του αντίπαλου σα να μην υπήρχε δύναμη στον κόσμο να την αποσπάσει. μπορεί βεβαίως το νερό να έκανε τους γύρους περισσότερο ορατούς εκείνο το βράδυ όταν η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη ηλεκτρισμό σα πριν από καταιγίδα; μπορεί το ένστικτο ενός γέρου στο καφενείο εκεί στην Καστέλλα που έκανε κύκλους πάνω στο τραπέζι του να ήταν τόσο ισχυρό όσο η ίδια η μπάλα; αλήθεια είναι πως όταν η μπάλα γυρνάει έτσι ξεχνάς κάθε αναλογία εκείνο το βράδυ σου σφίγγει τον λαιμό σου σα να στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού και βλέπεις κάτι να πέφτει σιγά σιγά χωρίς θόρυβο προς μια θάλασσα που δεν γνωρίζεις τι κρύβει. αλλά εδώ στο φόρουμ, όταν μιλάμε για τένις, πολλά βγαίνουν από το χέρι σου χωρίς να σηκώσεις καν ρακέτα. όλοι εκείνοι οι γύροι σαν κόμποι εκείνοι έγιναν κι έμειναν εκεί ως μνήμες περισσότερο σαν εμπειρίες παρά σαν σκορ. επειδή στην τελική, όταν βλέπεις κάτι να γίνεται σα υπερφυσικό εκείνο το βράδυ, τότε δεν υπάρχει τόπος για αποδόσεις εκεί πάνω στον πίνακα εκείνος ο γύρος είχε την τιμή του όχι επειδή άλλαξε το αποτέλεσμα αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που κοιτάς το ίδιο το τένις. τότε λοιπόν, σκεφτείτε το εξής: όταν βγάζεις ένα σουτ σα αυτό κι η μπάλα παίρνει μορφή κόμπο μπροστά σου, τι γίνεται τελικά; χάνεις την πίστη σου στα νούμερα εκείνους τους γύρους ή κερδίζεις τελικά κάτι που κανένας πίνακας αποδόσεων δε μπορεί να σου δείξει; επειδή εγώ τουλάχιστον εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στη Λάρισα έγινα μάρτυρας κάτι τόσο παράδοξο που ακόμα νιώθω τη γεύση του καφέ μου εκείνου εκεί σα σημάδι πως εκείνες οι στιγμές δεν αποτελούνται μόνο από νίκες ή ήττες αλλά από κάτι άλλο — κάτι σα σιγανή αλλαγή εντός σου που μένει εκεί χρόνια αργότερα χωρίς να ζητάει συγγνώμη.