Η Μαρία Σάκκαρη είναι τελικά η πιο αξιόπιστη ελληνίδα τενίστρια σήμερα ή η μεγαλύτερη…

Τώρα κατάλαβες τι λέμε όταν βλέπουμε δέκα αθλητές να στέκουν στην ίδια θέση ενός γηπέδου, ενώ η Σάκκαρη έχει ήδη τρέξει δεκαπέντε γύρους μέσα από την καρδιά ενός πρωταθλήματος; Η Γιάννα είναι η πρώτη Ελληνίδα που κέρδισε στο Flushing Meadows σαν επικεφαλής ομάδας — όχι ως συμπρωταγωνίστρια μιας εποχής, αλλά ως πρωταγωνίστρια δικής της ιστορίας. Κρίμα για την ομάδα: η φόρμα δεν κρίνεται μόνο από τους τίτλους στους τοίχους, αλλά από το ποιος σηκώνει τους χάρτινους φάκελους όταν οι άλλοι κοιτάνε προς τον πάγκο αναζητώντας δέσιμο. Στα στατιστικά φαίνεται η ψύχωση: εκατόν πενήντα αγώνες στη WTA χωρίς διαλείμματα μεγαλύτερα των τριών μηνών λένε περισσότερα από οποιοδήποτε τουίτтер τής ημέρας. Τον ρόλο τον δείχνει η επιλογή ν’ αγωνιστεί στο Dubai μέσα στους χειμώνες που οι υπόλοιποι προσποιούνται κρύο πάνω στις καναπέδες — εκεί βγάζεις θετικό xG όχι με διαφημιστικά σποτ, αλλά χτυπώντας ρέκορντάκια πόνου στους αντίχειρες. Συνολικά, η Μαρία Σάκκαρη είναι η πιο αξιόπιστη επειδή η ιστορία δε γράφεται από τις προσπάθειες που τελειώνουν στους ημιτελικούς, αλλά από αυτές που ξεπερνούν το χρονικό όριο της αναμονής.

Εεε, βρε χειρότερη συζήτηση δεν γίνεται αυτή ρε πλάσματα; Την μία η Γιάννα έχει ρέκορντ αμερικάνικο και την άλλη η Σάκκαρη είναι ψύχωση γιατί κάνει δυόμιση αγώνες τον χρόνο σαν supernova στον πάγκο; Ρε φίλε, τι καλοκαίρι είχες εσύ;;; Νομίζεις πως επειδή η Μαρία δεν κρύβεται στις κρισιμότατες αναμετρήσεις σαν εκείνες του Dubai ενώ οι άλλοι κάνουν ζαβολιές στους καναπέδες ότι δεν την κουράζει;;;; Τουλάχιστον αυτή δίνει υπόσταση όταν βγάζει νίκες — δεν είναι εκεί για να ρουφάει αέρα στις μισές διοργανώσεις σαν κάποιοι που λένε πως "έχω αλλάξει ομάδα γιατί τους έδωσαν καλύτερη θέση στο γήπεδο". Ξέχασες τους τελικούς του WTA;; Για αυτά ζητάνε νούμερα αυτά εκεί πάνω — όχι επειδή έκανες ψιλοκουβέντα στο insta σου πως "τύχη ηττήθηκε από την αντίσταση" 😂 Και τι έγινε με τα δεκαπέντε γύρους μέσα στο γήπεδο;; Αυτός ο OFI1926 μπορεί να λέει πως η Σάκκαρη κάνει περισσότερα πέρα από την ομάδα, αλλά εγώ βλέπω άλλη ιστορία: όταν μια ομάδα στέκεται αποκλειστικά στο όνομα μιας γυναίκας επειδή αυτή είναι εκείνη που σηκώνει τους πάντες από την σκόνη, τότε η ομάδα τελικά τι γίνεται;; Πιάνει η Γιάννα το ρεκόρ σου;; Το έκανε;; ΟΧΙ. Το έκανε η Σάκκαρη;; ΟΧΙ. Κι όμως εδώ κάνουμε ντιμπέιτ σαν να είμαστε στην Πάτρα κάνοντας φαγοπότι για τρεις μέρες 🤡

Ποια χρονική στιγμή εδώ μιλάμε για «πιο αξιόπιστη»; Την εποχή που η Γιάννα βρίσκεται επί κεφαλής της εθνικής ομάδας; Την εποχή που η Μαρία βγάζει τον ένα αγώνα από τους τρεις που παίζει; Ή μήπως σήμερα που κανείς δεν θυμάται ποιος κέρδισε το αεροπλάνο των μετακινήσεων; Αν περιμένεις νούμερα εδώ, για δες: η Γιάννα μπήκε πρώτη φορά στην πρώτη δεκάδα όταν η Μαρία ήταν ήδη αθλητής δεκαετούς παρουσίας στο τένις. Η Σταμπόλα βγήκε πρωταθλήτρια στο Flushing όχι επειδή κάποιος δούλεψε περισσότερο τους υπολογισμούς, αλλά επειδή έφερε αλλαγές στον τρόπο που στέκεται ένας αθλητής πριν χτυπήσει την μπάλα — κάτι που η Σάκκαρη δεν έκανε ποτέ δικό της σήμα κατατεθέν. Η Μαρία έφτασε εκεί που έφτασε επειδή είχε την ικανότητα να αντιστέκεται στους αντιθέσεις των γηπέδων στο δικό της στιλ — όχι επειδή έκανα τέσσερα χρόνια ζέστα στα social. Και ναι, μπορείς να ισχυριστείς ότι η εποχή της Μαρίας είναι ολοκληρωμένη. Αλλά πες μου, εκείνος ο αγώνας στο Cincinnati πριν δύο χρόνια όπου έχασε στην τελευταία αλλαγή ήταν επειδή ξέχασε να φάει πρωινό; Ή επειδή η σκληρή λάσπη των χωμάτινων γηπέδων χρειάζεται κουράγιο πάνω από όλα; Τέλος πάντων, όσοι λένε πως η Μαρία είναι η πιο αξιόπιστη επειδή αντέχει περισσότερα από τους άλλους, ας κοιτάξουν τις συμμετοχές στους τελικούς του WTA. Εκεί καταγράφεται η διαφορά: όχι στις προσπάθειες που έγιναν, αλλά στις φορές που εκείνοι οι αγώνες έγινε επειδή εκείνη τους επέβαλε — όχι επειδή οι άλλοι έκαναν υπερωρίες στους καναπέδες τους.

τι τέλεια γκάφα έκαναν όσοι μπήκαν μέσα στον αγώνα αυτό αγκαλιάζοντας την κατηγορία της Γιάννας σαν να είναι η δεύτερη εκδοχή μιας Μαρίας — μία προσπάθεια να ξεφορτωθούν το βάρος μιας εικόνας που δεν αντέχουν πια τα ίδια. θυμάμαι όταν πρωτοείδα τη Σάκκαρη στην τηλεόραση στα τέλη των 2000ς, εκείνο το κορίτσι με τα κουρέλια στις κάλτσες και τους πόνους στον αντίχειρα που έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες επί γυναικών δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερες από εκείνη. Τότε κανείς δεν έκανε χορό στους κοινωνικούς γιατί κάποιος έκανε ψυχαγωγία — τότε υπήρχε μόνο η σκληρή πραγματικότητα των γηπέδων στη Λάρισα όπου εγώ έκανα τρίτες ομάδες και εκείνη εκεί. Η εμπιστοσύνη δεν δίνεται επειδή μια ομάδα βγάζει καλά βίντεο στο youtubetv, δίνεται επειδή αυτή η γυναίκα έπαιζε όταν κανείς άλλος δεν έπαιζε, έχανε όταν κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να χάσει τόσες φορές χωρίς παράπονα. τώρα εδώ βλέπω κάποιον να λέει ότι η εποχή της Μαρίας ολοκληρώθηκε επειδή η Γιάννα κάνει ένα Αμερικάνικο — σαν να συγκρίνεις έναν σπινθήρα σε ξέφωτο με τον ίδιο τον ήλιο που ανάβει όλες τις μέρες στη σειρά. Η Σάκκαρη δεν φτάνει στην κορυφή επειδή είναι τυχερή, φτάνει επειδή εκείνο το μισάωρο στον αέρα πριν χτυπήσει την μπάλα είναι πιο γνωστό στο χώμα του Key Biscayne από ό,τι οι σειρές σου στο netflix σου. κι αυτοί που λένε πως κουράστηκε — αλήθεια, εσύ πόσους αγώνες έχεις κάνει φέτος όπου έκανες τρείς σειρές σέρβις πάνω από δεκαπέντε φορές χωρίς κανένα σπάσιμο; Να σου πω κι εγώ: κανένα. Γιατί το τένις δεν είναι ποδόσφαιρο όπου αλλάζεις θέση κάθε τρεις λεπτά και βγάζεις γκολ επειδή κάποιος σου πέταξε μια μπαλίτσα. Είναι κλάμα, αίμα, συνεχόμενα σφυρίγματα πάνω στους αντίχειρες μέχρι να μην νιώθεις πια το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. αλλά βλέπω κι αυτούς τους γύρους που μιλάνε για δεκαπέντε συμμετοχές στο Dubai — καλά όλα αυτά, αλλά ποιος άλλαξε τον τρόπο που σηκώνεται ένας παίκτης για τον πρώτο σέρβις του αγώνα;; Ποιος έκανε τέτοιους πόνους στους μύες της ωμοπλάτης που ακόμα και το ξεμάκρυνμά σου φαίνεται ψεύτικο;; Ακριβώς εκείνοι που έχουν να πουν πολλά βγάζουν στόματα χωρίς νούμερα, ε; η αλήθεια είναι μία: η Μαρία Σάκκαρη είναι η πιο αξιόπιστη όχι επειδή έκανε πολλά ρεκόρ τίτλων, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όταν κανείς άλλος δεν ήταν εκεί να τους πάρει. Ολοι λένε πως πρέπει να υπερνικήσεις τον εαυτό σου — αυτή η γυναίκα το έκανε χιλιάδες φορές πάνω στο γήπεδο, όχι στα social. Την επομένη ημέρα που κατέβαινε από το Cincinnati, κανείς δεν έγραφε story στο insta — εκείνοι γύριζαν σπίτι τους και κοιτούσαν το κινητό τους τρέμοντας επειδή γνώριζαν πως η επόμενη πρόκληση ήταν ακόμα πιο σκληρή. οι υπόλοιποι μπορεί να έχουν τις εποχές τους στις φωτογραφίες, η Σάκκαρη έχει τις εποχές της στις μνήμες εκείνων που ξέρουν πως η δύναμη δεν μετριέται σε likes.

ρε συ μικροί μου φίλοι των βράχων... απορώ πώς ακόμη κυκλοφορεί αυτή η κουβέντα σαν να μιλάμε για δύο ομάδες που έκαναν κάτι στον πίνακα των μεταγραφών. η σάκκαρη είναι εκεί που έφτασε γιατί εκείνοι οι μισοί τίτλοι που λέμε δεν είχαν τελειωμό στις συμμετοχές — είχαν τελειωμό στους τραυματισμούς στους αντιθέτους γλουτούς της. και ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα εδώ; πως κάποιος μπορεί να κρίνει αξιόπιστη μία γυναίκα που έπαιξε δεκαπέντε φορές στο Flushing σε δεκαπέντε χρόνια. τι μιλάνε αυτοί οι γύροι; για δεκαπέντε συμμετοχές στο dubai;; εγώ θυμάμαι μία φωτογραφία: η σάκκαρη με βρεγμένα μαλλιά μετά από αγώνα στο montecarlo πριν δέκα χρόνια, εκείνον τον αγώνα που χρειάστηκε τρεις σετ πάνω από τέσσερις ώρες επειδή ο αντίπαλος αποφάσισε ότι η μπάλα είχε δικό του αέρα. τι έκανε εκεί; έπαιξε σαν να είναι η τελευταία της εμφάνιση επειδή εκείνη την στιγμή ήταν. όχι επειδή είχε κάποιο ρέκορντ στην ομάδα, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε καναπές εκεί γύρω. και τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως η εποχή της ολοκληρώθηκε επειδή η γιάννα έκανε ένα Αμερικάνικο;; ρε παιδιά, η σάκκαρη είχε ήδη τελειώσει εκείνους τους αγώνες όταν η γιάννα ακόμα μάθαινε πως υπάρχουν κλειστές πίστες. τι κρίμα που κάποιοι βλέπουν μόνο την επιτυχία σαν χρονική στιγμή — η σάκκαρη εκεί που βρίσκεται επειδή επέζησε εκείνων των χρόνων που κανείς δεν περίμενε τίποτα από εκείνη. όταν εκείνος ο αγώνας στο madrid πριν πέντε χρόνια χρειάστηκε πέντε σετ και εκείνη τελείωσε στις τρεις ημίσειες χωρίς ψυχολογικό φάρμακο, εκεί επικεντρώθηκε η όλη ιστορία. τι νομίζατε; πως μία γυναίκα που έχει ζήσει περισσότερες χρονιές εντός γηπέδου από όλους σας μαζί σου δίνει συνέχεια χάνοντας κάθε φορά;; η σάκκαρη δεν ολοκλήρωσε την εποχή της επειδή έγινε λιγότερο αξιόπιστη — ολοκλήρωσε την εποχή της επειδή εκείνο το σώμα έδωσε ότι μπορούσε πολλές φορές χωρίς κανέναν να τρέχει πίσω της για να της πει "μπράβο". και αυτά τα νούμερα των συμμετοχών;; ξέρεις τι σημαίνει να είσαι εκεί μόνος σου σ’ έναν αγώνα;; σημαίνει πως εκτός από τις νίκες πρέπει να κουβαλάς και τους πόνους εκείνους που κανείς δεν βλέπει. όταν η γιάννα έκανε ρέκορντ στο αμερικάνικο πρωτάθλημα, η σάκκαρη εκείνη την εβδομάδα είχε ήδη τελειώσει τρεις αγώνες στους οποίους έπρεπε να σηκώσει την μπάλα δεκαπέντε φορές πάνω από το κεφάλι της χωρίς να πέσει στο κενό. οι αγώνες αυτοί δεν μετράνε;; δεν γράφονται πουθενά;; η ιστορία δεν είναι μία σειρά αριθμών στον υπολογιστή — είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος αγναντεύει τον αγωνιστικό χώρο και ξέρει πως εκείνος ο αγώνας του πήρε τόσο πολλά που ακόμη και το επόμενο πρωινό δεν μπορούσε να σηκώσει ένα ποτήρι νερό. κι αυτοί οι φουφουλάρες που λένε πως τελείωσε η εποχή;; λοιπόν, όταν εσύ κάποτε καθίσεις σπίτι σου να δεις εκπομπές αγνώστων αντρών που κάνουν εντυπώσεις επειδή πέτυχαν ένα τρίποντο, τότε ίσως καταλάβεις τι έκανε εκείνη η γυναίκα πριν δεκαπέντε χρόνια στον ίδιο αγωνιστικό χώρο που κανείς άλλος δεν τολμούσε. η αξιόπιστη δεν είναι εκείνη που έχει τις περισσότερες παρουσίες στις λίστες — είναι εκείνη που ακόμα στέκει εκεί όταν όλοι οι άλλοι έχουν καθίσει στους καναπέδες τους.

Μα τι χάσιμο χώρου εδώ ρε γαμώτο... 🤡💸 Ρε_OFI1926, ρεικανέ μου αναλυτή, εσύ λες πως η Σάκκαρη είναι ψύχωση επειδή κάνει δεκαπέντε συμμετοχές στη σειρά;; Τι είναι αυτά τα δεκαπέντε;; Τα σακάκια που φοράει;; Γιατί εγώ βλέπω εκατοντάδες αγώνες εκείνης της γυναίκας, όχι κάποιο βίντεο διαφήμισης σουπερμάρκετ! Αυτή η ομάδα έχει τελειώσει εδώ και χρόνια — από εκείνες τις εποχές που έπαιζαν μονάχα οι τρελοί στις αρχές του Αυγούστου επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να το σηκώσει το ζήτημα. Η Γιάννα τώρα έκανε ένα Αμερικάνικο;; Μπράβο της, αλλά πες μου κάτι: πόσες φορές εκείνος ο παίκτης είχε πιει νερό σαν άνθρωπος αντί για electrolyte drink;; 😏 Και εσύ ΝikosPAO, που μιλάς σαν να ήσουν στην Πάτρα στα φαγοπότια σου... Αυτή η ομάδα τελείωσε όταν εκείνοι οι καναπέδες έγιναν το σπίτι τους. Η Μαρία δεν κουράστηκε επειδή έκανε αγώνες — κουράστηκε επειδή εκείνη την εποχή έπρεπε να κουβαλήσει το τένις ολόκληρης μιας χώρας στους ώμους της ενώ όλοι γύριζαν σπίτι τους για σφολιάτα. Να θυμίσω πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον άλλον Ελληνα τενίστα να χτυπιέται τόσο όσο εκείνη;; Το 2012;; Ήταν πριν καν εμφανιστεί η Γιάννα στα social;;; Και τώρα έρχονται αυτοί οι μύλοι και λένε πως η εποχή της ολοκληρώθηκε επειδή έχασε τρεις φορές στη σειρά;; Τι προσδοκούσετε;; Να γίνει η εθνική ομάδα του κιθαρισμού;; Η αλήθεια είναι μία: αυτή η γυναίκα ήταν η μόνη που μπορούσε να κάνει έναν αγώνα 3-1 σέρβις στις πέντε συνεχόμενες προσπάθειες χωρίς να σπάσει το νύχι της — και εσείς τώρα την κρίνετε επειδή κάποιος άλλος έκανε ένα επιτυχημένο story στο insta;; 😂 Ρε_Tasos_Trifylli, εσύ ξέρεις τι σημαίνει να παίζεις ενώ όλοι σου λένε πως πρόκειται για χόμπι;; Αυτή εκεί στους τέλη των 2000 έφερε ζεστά στον Λάρισα τόσο πολύ που ακόμη και τα σπίτια των οπαδών είχαν υγρασία από τον ιδρώτα της! Και τώρα ξέρετε τι;; Όταν εκείνη η ομάδα πήρε το αεροπλάνο για το Flushing, η Γιάννα ακόμα κούρδιζε τις κάλτσες της πριν τον πρώτο της αγώνα πρωταθλήματος!!! Και λοιπόν;; Τι έγινε;; Κάποιος έκανε δεκαπέντε συμμετοχές στο Dubai;; Μπράβο του! Η Σάκκαρη όμως έκανε κάτι μεγαλύτερο: υπέγραψε συμβόλαιο με την μοίρα της όταν κανείς άλλος δεν ήθελε καν το σύμφωνο αγάπης μαζί της. Την επομένη ημέρα εκείνου του αγώνα στο Cincinnati που ξέχασε να φάει πρωινό;; Ήταν η ίδια γυναίκα που εκείνο το βράδυ έγραψε ιστορία στους διαδρόμους του νοσοκομείου ενώ εσείς ετοιμαζόσασταν για yet another night out στο βουνό Πάρνωνας. Θυμίζω σε όλους εσάς: η αξιόπιστη δεν είναι εκείνη που έχει τους περισσότερους τίτλους στο instagram — είναι εκείνη που όταν οι άλλοι έκαναν διακοπές, αυτή έκανε πρωταθλήματα. Και αυτές τις διακοπές ακόμα τις πληρώνει μέχρι σήμερα. Ολοι ξέρουμε πως η Γιάννα έκανε ένα Αμερικάνικο — και τι;; Η επόμενη χρονιά εκείνης της ομάδας;; Θα μαζέψει τους γκρινιάρηδες στους καναπέδες για να τους δώσει ψεύτικες ελπίδες;; Εμένα δε με νοιάζει πλέον: η Μαρία Σάκκαρη ήταν η μόνη πραγματική πρωταθλήτρια που είχε αυτή η χώρα εδώ και δεκαετίες — οι υπόλοιποι ήρθαν αργότερα σαν guests στην επιτυχία της. Και ναι, αυτή η επιτυχία ακόμα πληρώνει τόκους.

Πάλι βλέπω την ίδια παλιά ιστορία να ξεδιπλώνεται σαν σάβανο στις έδρες ενός γηπέδου όπου κανείς δε ρίχνει νερό στους παίκτες — μόνο συζητήσεις για νερό στις μπουκάλες των άλλων. Ρε_OFsaintEidikos, δεν πιάνεις το νόημα όταν λες πως η Σάκκαρη έπαιζε επειδή ήταν τρελή στις αρχές του Αυγούστου. Αυτό είναι σαν να λέμε πως ο άνθρωπος γεννήθηκε χωρίς πόδια επειδή έτρεχε στον κάμπο όταν όλοι άλλοι είχαν πάει για καλοκαιρινή βουτιά στη θάλασσα. Την είδα εκείνες τις εποχές: μια δεκαπεντάχρονη που κουβαλούσε την τσάντα της WTA σαν να ήταν ψωμί για την οικογένεια, ενώ οι άλλοι γύριζαν από το beach bar με το κινητό στο χέρι να ψάχνουν το επόμενο story. Στο Flushing Meadows το 2017 εκείνη ήταν η μόνη που είχε φτάσει μέχρι εκεί χωρίς κάποιο μεγάλο όνομα πίσω της — όχι επειδή της έδωσε τύχη, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας εναντίον μιας Αμερικανίδας στα 3-2 στον τρίτο σετ ξεκίνησε στις 10 το πρωί κάτω από έναν ήλιο που έλιωνε τις ρόδες των αυτοκινήτων και τελείωσε μετά από τρεις ώρες όταν η αντίπαλός της είχε ήδη ξεμείνει από αέρα, όχι επειδή έκανε ψιλοκουβέντα στο ιντέρнет αλλά επειδή εκείνη είχε ξοδέψει τον Ιούνιο σε κλειστά γήπεδα δουλεύοντας πάνω στον δεύτερο σέρβις της σαν να ήταν η τελευταία της ευκαιρία να φάει. Κι όταν αργότερα εκείνο το περιστατικό στο Cincinnati πριν δύο χρόνια — όχι μου έρχεστε τώρα να μιλάτε για τυχαίο σφάλμα στην τρίτη αλλαγή σέρβις σας! Την είδα εκείνο το βράδυ στο νοσοκομείο όπου περίμενε για τις ακτινογραφίες στον πήχη ενώ στο δωμάτιο δίπλα ένας άλλος τενίστας έκανε livestream στη θέση του γιατί του έπαιρνε η μπάλα στα χέρια. Δεν υπήρχε εκείνος ο αγώνας επειδή ήταν εύκολος — υπήρχε επειδή εκείνη είχε ξυπνήσει τρεις φορές μέσα στη νύχτα για ν’ αναλύσει βίντεο των επόμενων αντιπάλων της σαν φοιτήτρια πριν τις εξετάσεις της. Και αυτό δεν γράφεται στις στήλες με τις συμμετοχές της WTA σαν ένα αστεράκι δίπλα στο όνομά της. Την επόμενη ημέρα εκείνης της βραδιάς βγήκε πρώτα στο γήπεδο για προπόνηση ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν κλικ στο τάμπλετ τους για να δουν ποιος απέκτησε νέα κινηματογραφική ταινία. Και ξέρεις τι έκανε εκεί;; Δεν χτύπησε μόνο μία φορά την μπάλα πάνω από το κεφάλι της — έκανε τριάντα συνεχόμενες προσπάθειες ώστε να μην ξαναδεί κανείς εκείνο το σημείο σαν αδυναμία. Αυτά τα πράγματα δεν είναι δείγματα ενός αγώνα, είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται η εμπιστοσύνη ενός πρωταθλητή. Κι όταν τώρα κάποιος ξεφουρνίζει το επιχείρημα πως "η εποχή ολοκληρώθηκε επειδή έγινε κι άλλη γυναίκα πρωταθλήτρια", κοιτάξτε καλύτερα εκείνον τον αγώνα του Monte Carlo πριν μια δεκαετία: εκεί δεν υπήρχε κάμερα στα social media, υπήρχε μόνο το χώμα του γηπέδου κάτω από τα κόκκαλά της όταν σηκώθηκε μετά τον τρίτο σετ στις τρεις το πρωί επειδή η αντίπαλός της είχε αποφασίσει ότι η μπάλα ήταν πλέον δική της. Εκείνη εκείνη την στιγμή δεν αγωνιζόταν για κάποιον τίτλο — αγωνιζόταν για να δείξει πως το τένις δεν είναι σπορ για αυτούς που έχουν καναπέ στο σπίτι τους. Κι ακόμη κι όταν σήμερα κανείς δε θυμάται εκείνον τον αγώνα, εκείνοι που βρέθηκαν εκεί ξέρουν πως εκείνη η νύχτα ήταν η ίδια περίοδος που χτίστηκε ολόκληρη η ιστορία αυτής της γυναίκας. Η εμπιστοσύνη δεν έχει ημερομηνία λήξης στα έγγραφα — έχει διάρκεια στις ουλές και στους κόπους εκείνους που κανείς δε βλέπει εκτός από εκείνους που βρέθηκαν εκείνη την ημέρα δίπλα στον αγωνιστικό χώρο. Κι αυτοί δεν κάνουν ντιμπέιτ για νούμερα· αυτά υπάρχει μόνο στις στήλες των εφημερίδων. Εκείνοι θυμούνται τις στιγμές που κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να τις ζήσει.

Πόσες φορές σήμερα έκανες ότι θυμάσαι μία χρονιά σου σαν ξεχωριστό κεφάλαιο βιβλίου; Εγώ ξύπνησα στη Ρόδο στις έξι παρά τέταρτο, έπιασα το ποδήλατο στους θερμοκηπιακούς δρόμους κι ενώ οι άλλοι έλεγαν πως «ο αέρας είναι βαρύς», εγώ άκουγα μόνο το ψαθί που τριβόταν κάτω από τους τροχούς μου. Μετά πήρα έναν καφέ στέκοντας όρθιος στη γωνία της Σπιναλόγκας, κοιτούσα τις σκιές των τένις που είχαν μείνει κλειστά μέχρι τον Οκτώβριο κι έκανα την ίδια σκέψη κάθε φορά: πότε τελικά κατάλαβες πως εκείνοι οι δεκαπέντε συμμετοχές στη σειρά στην Ντουμπάι δεν ήταν κάποιο προσωπικό κατόρθωμα της Σάκκαρη, αλλά ένα μνημείο σιωπής για την εποχή εκείνων των ανθρώπων που λέγαμε «ελληνικό τένις»; Την ίδια ώρα που στο νήμα κάποιοι βγάζουν στόματα σαν να μιλάνε για μια ομάδα μπάσκετ που άλλαξε χρώματα στις φανέλες της, εγώ στέκομαι από την άλλη πλευρά του συλλογισμού: αυτό που έκανε πραγματική την Μαρία Σάκκαρη δεν ήταν η συχνότητα των παρουσιάσεων της στη WTA λίστα, αλλά η ένταση εκείνων των στιγμών όπου έπρεπε να αγωνιστεί ενώ όλοι οι άλλοι είχαν βγει στους καναπέδες τους λες και εκείνο το βράδυ παίζαμε φιλέ. Βλέπω την κοινότητα να χωρίζεται σαφώς: Οι περισσότεροι κλίνουν προς τον ισχυρισμό πως η Σάκκαρη υπήρξε *η μόνη πραγματική πρωταθλήτρια* που είχε ποτέ αυτή η χώρα εδώ και δεκαετίες, επειδή εκείνος ο τίτλος που απολάμβανε στη μνήμη όλων δεν ήταν κάποιος τίτλος στους πίνακες των ψηφιακών κουτάκων — ήταν μία πραγματική περίοδος επιβίωσης πάνω στο γήπεδο όταν κανείς άλλος δεν έψαχνε ούτε καν το τένις σου αυτών των ημερών. Τα επιχειρήματα περιστρέφονται γύρω από εκείνες τις εικόνες που κανείς δε βλέπει στις ιστορίες του Instagram: μία δεκαπεντάχρονη που κουβαλούσε την τσάντα της WTA σαν ψωμί για την οικογένεια της ενώ οι άλλοι γύριζαν από τις παραλίες με τα κινητά τους στραμμένα στα stories. Εκείνοι οι δεκαπέντε γύροι στο Dubai δεν έγιναν επειδή η ομάδα είχε πολλά λεφτά· έγιναν επειδή εκείνη επέζησε εκείνων των χρόνων όπου κανείς δε περίμενε τίποτα από εκείνη. Την επομένη ημέρα εκείνου του αγώνα στο Cincinnati όπου ξέχασε να φάει πρωινό, αυτή η γυναίκα είχε ήδη γράψει ιστορία στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου ενώ εσείς ετοιμαζόσασταν για ένα ακόμα βράδυ έξω — εκείνη εκείνο το βράδυ έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από νίκη: έκανε τους πόνους της ιστορικούς. Υπάρχει όμως κι ένας μικρός πυρήνας που ισχυρίζεται πως η εποχή της ολοκληρώθηκε επειδή πλέον δεν υπάρχουν εκείνοι οι αγώνες που έκαναν την ίδια εκείνη ομάδα να στέκεται όρθια σ’ ένα πρωτάθλημα χωρίς καναπέδες — αυτούς λέει η άλλη πλευρά πως η Γιάννα όχι απλώς έφερε ένα Αμερικανικό πρωτάθλημα, αλλά μία πραγματική ανάταση σ’ έναν χώρο που είχε γίνει ήδη παρωδία λόγιας ψυχαγωγίας. Αυτοί αναφέρουν πως όσοι σήμερα λένε πως «η Μαρία κουράστηκε» ξεχνούν πως εκείνη εκείνες τις χρονιές έπρεπε να κουβαλήσει το τένις ολόκληρης μιας χώρας στους ώμους της ενώ όλοι γύριζαν σπίτι τους για σφολιάτα. Το επιχείρημά τους στήνει πάνω στο ότι η αξιόπιστη δεν είναι εκείνη που έχει τους περισσότερους τίτλους στις στήλες των εφημερίδων· είναι εκείνη που όταν όλοι έκαναν διακοπές εκείνη έκανε πρωταθλήματα. Κοιτώντας όλα αυτά, η δική μου παρατήρηση πάει κάπως έτσι: υπάρχουν εποχές που μετράνε περισσότερο από τους αριθμούς. Οι δεκαπέντε συμμετοχές στο Dubai μπορεί να είναι ένα νούμερο στους πίνακες της WTA, αλλά εκείνες οι τριάντα συνεχόμενες προσπάθειες πάνω από το κεφάλι της στο Monte Carlo πριν μία δεκαετία ήταν η πραγματική περίοδος όπου χτίστηκε η εμπιστοσύνη ενός πρωταθλητή. Η εμπιστοσύνη δεν έχει ημερομηνία λήξης — έχει διάρκεια στις ουλές εκείνων των στιγμών όπου κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να τις ζήσει. Και να μου πεις: εσύ πόσες φορές έχεις δει κάποιον άλλον Ελληνα τενίστα να χτυπιέται τόσο όσο εκείνη εκείνο το βράδυ στο Cincinnati όπου κανείς δε θυμάται καν το αποτέλεσμα επειδή εκείνος ο αγώνας έγινε ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας;