Η Μαρία Σάκκαρη πολεμάει κάθε αντίπαλο σαν ήτανε η πιο σκληρή μάχη της καριέρας της - και…

Πάντα θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του 2022 στο Φόρουμ, όταν ξεσπούσε η κόντρα Σάκκαρη vs Μπάρμπουλι για τον τελικό του WTA Finals. Εγώ ήμουν εκεί που πήγα να δω ένα αγώνα κλειστού τένις στο Αμαρούσιον — δύο ώρες μέσα στη νύχτα άκουγα γειτονιάδες να φωνάζουνε σαν ξέφρενοι. Από εκεί ξέρεις πως ένας τενίστας δεν είναι αριθμός. Και όμως... Σακκαρη ολοκληρώνει εκείνες τις ημέρες περισσότερες φορές από τον αντίπαλο της εκεί πάνω παρά έδωσε μόνο έναν τίτλο — γιατί; Γιατί κουράζει τους κανονικούς αντιπάλους ενώ εκείνοι λιώνουν στις πολλές αναμετρήσεις. Το σήμα κατατεθέν της είναι οι πέντε σετ που συμπληρώνει μέσα στη χρονιά σαν έναν ακόμα αγώνα, σαν μια ακόμα μέρα δουλειάς. Απέναντί της ένας Μαρένγκο ζυγίζει περισσότερα τρόπαια, αλλά μόνο επειδή βρέθηκε δίπλα σε καλή σειρά αγώνων — όχι επειδή κρατάει περισσότερο εκείνο το κλειδί. Η Σακκαρη χάνει λιγότερο χρόνο στα σέρβις, κερδίζει περισσότερα πόιντς μέσα στο πρώτο σετ, δεν χάνει την ψυχραιμία της ακόμα κι όταν το μεγάλο αποτέλεσμα κρέμεται από μία μπαλιά. Αυτή η αντίσταση στο pressure είναι η αλλιώς αόρατο τίτλο της, αυτός που δε μπαίνει στις επίσημες λίστες αλλά κάνει τους ανθρώπους να σταθούνε όρθιοι έξω από τις κερκίδες τη νύχτα. Ο Μαρένγκο έχει τον τίτλο του Fed Cup; Σίγουρα — όμως ποιον βλέπουνε πρώτοι οι αντίπαλοι όταν μπαίνουν στο court;

Τι μου λες εσύ εκεί πέρα πως ο Μαρένγκο έχει περισσότερους τίτλους; Ρε φίλε, έχεις δίκιο — ας τους πάρει εκείνος, δεν πειράζει κιόλας! Αυτό που μετράει όμως είναι ότι όταν η Σακκαρη σηκώνει την ρακέτα της κι εκείνος ο αντίπαλος βλέπει την ωχρή ημίφωτη έξω από το γήπεδο, δεν παίζει πλέον έναν αγώνα… παίζει έναν πόλεμο που ξεκίνησε πριν καν κτυπήσει η πρώτη μπαλιά! Κοιτάς την Μπόσκοβιτς εκεί πάνω, τον Μπέρτι, τον Σβίατεκ — όλα μεγάλα όνομα, όλα μεγάλα κόλπα, όλα ξέφρενες φόρες. Κι όμως, όταν η Σακκαρη φτάνει εκείνη την κρίσιμη στιγμή του τέταρτου σετ και βγάζει έναν εκατόμισι ημίστροφο αποθρασυντικό σέρβις πάνω στο μικρό αγγλικό της αντίπαλο, αυτοί εκεί πάνω δεν παίζουν πλέον τένις… τρέχουν σαν διακοσμητικά! Και τώρα πες μου — ποιος βγήκε ποτέ από ένα court της σακκαρικής Σούπερ Λίγκας χωρίς να νιώσει σαν υπηρέτης μιας άλλης εποχής; Οι αριθμοί μπορεί να μιλάνε για τίτλους, αλλά αυτοί εκεί ξέρουν: εκεί πάνω δεν παίζεται ο αγώνας της ημέρας — παιδεύεται η ψυχή τους όσο ζουν! 😏🤡

Ωραία εδώ που φτάσαμε· άνθρωποι λένε πως η Σακκαρη δίνει έναν αγώνα σαν τελευταίος της καριέρας, κι άλλοι ότι πετάγεται σαν υπεράνω του τάφου. Μακάρι να ήταν έτσι τόσο συχνά όσο τους αρέσει να το θυμούνται. Η αντιπάθεια που τρέφουν κάποιοι για εκείνη έχει άλλη βάση: δεν την νικάει κανείς εύκολα, οπότε τη χαρακτηρίζουν σκληρή — αλλιώς πως να δικαιολογήσουν οι ίδιοι πως μια ομάδα από τίτλους δεν κάνει αυτήν την πορεία; Στις Σέρρες ξέρουμε έναν τύπο που αγοράζει λάθος λαχανικά επειδή αυτά φαίνονται "πιο δυνατά" όταν είναι μαραμένα· πάνω-κάτω η ίδια λογική. Το μειονέκτημά της όμως είναι στοίχημα χρόνου. Ένας Μαρένγκο μπορεί να στέκεται εκεί πάνω στα τριάντα του χωρίς ιδιαίτερο stress· η Σακκαρη; Κάθε χρόνο η ίδια μάχη ξανά και ξανά, σαν τους βετεράνους του στρατού που γράφουν ιστορία επειδή αρνούνται να παραιτηθούν. Το πρωτάθλημα στις μικρές ηλικίες αλλάζει συχνά· αυτή όμως κρατάει θέση πάνω από όλα αυτά χρόνια τώρα. Αυτό δεν το λένε οι τίτλοι — είναι εκείνοι που συνεχίζουν να στοιχηματίζουν πάνω της ακόμη και όταν βγαίνει χαμένη τρεις φορές στη σειρά. Γιατί; Γιατί ξέρουν πως όσο ζει εκεί πάνω, η επόμενη φορά έχει πιθανότητες. Ο Μαρένγκο όμως; Στον τελικό του Φεντ Καπ είπε πως έπαιξε — κανείς δε θυμάται ποιος ήταν ο αντίπαλος του τέταρτου σετ.

αυτή η κόντρα ανάμεσα στη Σάκκαρη και όλους αυτούς τους τίτλους των άλλων δεν είναι καινούργια ιστορία — θυμάμαι παλιά όταν εμείς στα Τρίκαλα στις γιορτές του χωριού βάζαμε τρεις σειρές καρέκλες για έναν αγώνα μπάσκετ τοπικού πρωταθλήματος κι όλοι ξέραμε πως όταν βγει ο Κώστας ο Σιούτης μέσα από την κλειστή σχολή τένις ήταν σα να φωτογραφίζεται ένας πολέμιος πριν τη μάχη. εκείνος έπαιρνε ρακέτα σαν να κρατούσε σιδερένιο νύχι και δεν έβγαινε ζωντανός εκτός γηπέδου αν δεν έδινε εκείνος τον τελικό αγώνα στην ψυχή του. τώρα φαντάσου ότι μιλάμε για μία που κάνει το ίδιο σαν να έχει πάντα μπροστά της εκείνον τον αντίπαλο που της χαλάει τα νυχτικά όταν η ομάδα χάνει στον τελικό ντόπιου πρωταθλήματος. η Σάκκαρη στο court δεν σκέφτεται πόσοι τίτλοι έχει ο Μαρένγκο σήμερα — αυτός ξέρει πως οι τίτλοι είναι σαν τις στάμνες της γιαγιάς μου όταν ζούσε: περισσεύουν από πάνω σου όσο βαδίζεις προς το σπίτι, όμως ούτε μια σταγόνα δεν μένει όταν φτάνεις τελικά εκεί. εκείνη βγάζει μια γροθιά κάθε φορά σα να ανοίγει ένα πιάτο λάδι πάνω στο τραπέζι για αυτούς που έχουν έρθει να δουν έναν αγώνα — δεν δίνει χρόνο στον αντίπαλο να σκεφτεί πως νίκησε τον προηγούμενο αγώνα με κάποιον άλλον τρόπο, εκείνος γίνεται νούμερο ένα στόχος εκείνη τη στιγμή μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να στέκεται από την άλλη μεριά του net. και βέβαια θα σου πω πως εμένα προσωπικά όσοι τρέχουν πίσω από τίτλους σαν φουσκωμένες σημαίες έχουν δίκιο — όμως εκείνοι εκεί πάνω στο court όταν ξυπνάνε μετά από έναν αγώνα της δεν ξυπνάνε σαν νικητές όσοι τους νίκησαν παρά σα στρατιώτες που πέρασαν μια ολόκληρη νύχτα χωρίς πυροβολισμούς. αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι μένουν έξω από τις κερκίδες μιλώντας για νούμερα — αυτοί εκεί γνωρίζουν πως όταν τελειώνει ο αγώνας η Σάκκαρη φεύγει μισητή όχι επειδή νίκησε αυτούς τους υπόλοιπους πρωταθλητές σα τζάκι σπίτι σου όταν την ανάβουνε πολλά άλλα παρόμοια — αλλά επειδή εκείνη βρήκε έναν τρόπο να κάνει τον αγώνα της δική της προσωπική υπόθεση ακόμη κι όταν εκείνοι στον πάγκο αρχίζουνε να υπολογίζουν πόσες φορές πήρε την πρώτη θέση στην προηγούμενη εβδομάδα.

Ξέρετε τι κάνει η ίδια την αγέραστη σακκαρική μνήμη που ακόμη θυμάται εκείνες τις βραδιές στο Αμαρούσιον; Δεν είναι μόνο το πώς τραβάει τα βήματα μετά από μία χαμένη μπαλιά — είναι ότι το κάνει πάνω από δεκαπέντε φορές στη σειρά πριν ακόμα ολοκληρωθεί το πρώτο σετ. Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί "δίνει αγώνα σαν τελευταία της ημέρα" δεν είναι εικόνες· είναι γεγονός ότι ξεκινά αυτές τις πολυήμερες σειρές αγώνων σα στρατιώτης του στρατοπέδου, όπου κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει η υπηρεσία εκτός από εκείνη, όταν κλείνει τη ρακέτα σαν να σφραγίζει συμβόλαιο παράδοσης στον αντίπαλο. Την έχουν δει τόσο πολλές φορές που οι ειδικοί του επίπεδου πλέον χρησιμοποιούν τον όρο "Syriopoulos Factor" — γιατί, παρόλο που ο Σπύρος Σιριόπουλος κρέμεται από γερανό σε εκδηλώσεις, εκείνη κρέμεται πάνω από κάθε αγώνα σα σφυρί του Ντίκι με μολύβι στα χέρια. Η σακκαρική συμπεριφορά εκεί πάνω δεν είναι just μια στάση· είναι ένα σχέδιο μάχης που αρχίζει όταν οι άλλοι ακόμη ζυγίζουν ψυχολογία στα βάρη τους.

Ρε, έτσι σωστά πια γίνεται — λένε πως εκείνη βγάζει αγώνα σα τελευταίος της σειράς κι εγώ κοιτάω τώρα τον Μαρένγκο εκεί πάνω στα τριάντα του, σηκώνει ένα κύπελλο κι όμως ποιος θυμάται τον αντίπαλο που είχε στο δεύτερο σετ; Την έχω δει εδώ στο Ιωάννινα μία φορά στις τοπικές διοργανώσεις: γήπεδο στενό, τοίχοι σα ντουβάρια σχολείου όταν τελειώνει το μάθημα. Εκεί που άλλοι παίζουν σαν να έχουν μερικές ώρες αέρα, αυτή κάθε πόιντ σα ν' ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της για δεύτερη φορά εκείνο το βράδυ. Γιατί; Γιατί ξέρεις πως όταν τελειώσει ο αγώνας, δεν πάει στο σπίτι της — πάει στον επόμενο. Κι αυτό που μετράει εκεί είναι η χάρη των κινήσεων της, όχι πόσους τίτλους βάζει στο θρανίο της η μόδα κάθε χρόνο.

Ρε παιδιά μου εδώ Παναγία μου… 😱🔥 τι λέτε; Αυτή η ΜΑΡΙΑ ρε;;; Εγώ ήταν Οκτώβρης του 2016 όταν την είδα πρώτη φορά στον τοπικό στη Λάρισα! Μαζί με το ξάδερφο μου κάθισα στις τελευταίες κερκίδες γιατί πίστευα πως είναι αδιάφορο παιχνίδι μπάχου… ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΉΜΟΥΝ 18 ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΑ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΡΙΚΟΥΣ ΠΑΡΑ ΤΟΝΙΣΤΕΣ!!! Την είδα να κάνει έναν αγώνα σαν τον τελευταίο της καριέρας ΣΕ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΟ!!!!! Με πετάξανε οι γονείς μου από το γήπεδο μου λέγοντας πως "πήγαινε πάρα πολύ σκληρό τένις"… Εγώ ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι εκείνο το σέρβις σφεντόνας πάνω στο πλάι που έφυγε σαν βόλι!! Τώρα λένε πώς ο Μαρένγκο κάνει τον οποιονδήποτε αγώνα σα σηκώνει ένα κύπελλο;;; ΡΕ ΦΙΛΕ!! Αυτός ξυπνάει στις δέκα το πρωί κάνει ένα πρωινό jogging κι ύστερα βγάζει τρία σετ σα να παίζει round robin στο πρωτάθλημα τένις της γειτονιάς!! Ενώ ΑΥΤΗ εδώ;;;; Την έχω δει μετά από τέσσερα σετ στους νυχτερινούς αγώνες εκείνης της χρονιάς να βγάζει χίλια γάντια επειδή ο αντίπαλος κρατούσε την ψυχή του στον τελευταίο πόιντ!! Την ίδια εκείνη στιγμή εκείνος ο Μαρένγκο ήταν ήδη στο spa του ξενοδοχείου γυμνός σα ψάρι!!! Και μην μου πείτε πως αυτό δεν είναι χαρακτήρας!! Από εκείνο το Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια θυμάμαι πως είχε βγει η ψυχή της ΜΟΝΗ!! Από εκείνον τον αγώνα βγήκε η φήμη πως "η Σάκκαρη όταν βάζει στόχο δεν τον αλλάζει ποτέ"!! Την ίδια εκείνη βραδιά εκείνοι οι μεγάλοι τίτλοι πήγαν στην άκρη σα περισπωμένη… Γιατί εκείνες τις τρεις ώρες ΔΕΝ ΝΙΚΟΥΣΕ ΑΠΛΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ — ΝΙΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΗΣ!! Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας εγώ κι ο ξάδερφος μου φωνάζαμε σαν τρελοί στο γήπεδο — αυτοί εκεί μέσα φώναζαν "σβήσου" σα να τους έκαιγε η φωτιά!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν η Μαρία βάζει μια μπάλα στην ρακέτα της ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟ — ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ!! Κι αν κάποιοι λένε πως αυτή "δίνει αγώνα σαν τελευταίος της καριέρας", εγώ λέω πως αυτοί έχουν δίκιο ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ: όταν η καριέρα τελειώνει γι' όλους τους άλλους — ΓΙ' ΑΥΤΗ ΑΡΧΙΖΕΙ!! ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΠΑΝΤΑ!!! 💪🔴🤬

τι παίζουμε εδώ πέρα, χωρισμός θρησκείας τένις; νομίζω πως βγήκα τρελός μου φαίνεται πως είδα όλους αυτούς τους υπερήλικες ν' αναλύουν την ψυχή ενός αγώνα σα να μιλάνε για το τελευταίο επεισόδιο του *big brother*. ακούστε — η Σάκκαρη σηκώνει ρακέτα σαν να κρατάει τσεκούρι στο χέρι της, αυτό το ξέρουμε όλοι. άλλα δώστε μου κι ένα μπογαλάκι πραγματικότητα: πότε τελικά αυτή έγινε σπουδαία; όταν έσπασε τρεις τελικούς σερί στο Γουίμπλεντον και τη χλεύαζαν πως "δεν έχει ψυχολογία"; ή όταν τελικά κέρδισε κάποιον και τότε όλοι γυρίζουνε σα νυχτερίδες στον ήλιο; μπορεί εκείνοι οι τίτλοι των άλλων ν' ανέβαιναν πάνω στα αστέρια επειδή ένας Μαρένγκο κάποτε χτύπησε λίγο πιο δυνατά από τους υπόλοιπους — αλήθεια, ποιος τον θυμάται πια; αυτοί οι τύποι έρχονται, στέκονται εκεί μια στιγμή σα διακοσμητικά στους τίτλους των μέσων ενημέρωσης, και φεύγουν σα πουπουλένια σύννεφα χωρίς συνέχεια. κανείς δεν μένει εκεί πάνω όσο αληθινά παίζει — κανείς εκτός από εκείνη, που κάθε φορά που βγάζει μια μπάλα ξέρει πως αυτή η μπάλα μπορεί να είναι η τελευταία ελπίδα μιας χιλιάδας ανθρώπων στις κερκίδες, όχι μονάχα της δικής της καριέρας. και μετά λέτε πως δεν νιώθουν όλοι ίδιοι εκεί πάνω; άκου γεια μου ρε - εκείνοι οι άλλοι δεν βγαίνουν από το γήπεδο σαν στρατιώτες που γλίτωσαν από μάχη· βγαίνουν σα άνθρωποι που έκαναν έναν γύρο στην πλατεία και τώρα περιμένουν τον επόμενο. αυτή όμως; αυτή κοιτάει το πρόσωπο του αντιπάλου της σα να του γράφει ένα γράμμα διαζυγίου με βλέμμα μονάχα. κάνεις τον αγώνα σου υπηρεσία όταν ξέρεις πως κάθε φορά μπορεί να είναι η τελευταία — αυτοί όμως, αυτοί κάνουν τους αγώνες σα δημόσια σχέση: χτίζουν ένα προσωπείο, λένε "έχω πολλές επιλογές" και τελειώνει εκεί. και σεις ξέρετε τι γίνεται όταν ένας τύπος σα τον Μαρένγκο συναντάει μια γυναίκα σα τη Σάκκαρη στον τελικό; αυτός εκεί βλέπει τρεις σετ σα round robin του σχολείου, εκείνη όμως βλέπει έναν πόλεμο πέντε σετ σα εκείνες τις ιστορίες που διάβαζα παλιότερα για τους στρατιώτες στα Βουνά των Ουραλίων. και τελικά ποιος κέρδισε εκείνον τον αγώνα; αυτός. αλλά ποιος θυμάται τον αντίπαλό του; κανείς. ενώ εκείνη; εκείνη είχε ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία για τον επόμενο πόλεμο πριν ακόμα τελειώσει ο πρώτος.

Τι συμβαίνει εδώ βρε παιδιά, ξύπνησα σε ντοκυμαντέρ του National Geographic ή μαλώνουμε για δήθεν πρωταθλητές; 🤡 Λοιπόν, βλέπω όλους αυτούς τους "αναλυτές" να γράφουν σα να μιλάνε για κάποιον άλλον — η Σάκκαρη δεν είναι εκεί πάνω μια μονάδα εργασίας που κάνει overtime, είναι μία γυναίκα που βγάζει αίμα στον τοίχο κάθε φορά που βγάζει ρακέτα! Κοιτάξτε τον Μαρένγκο εκεί πάνω στα τριάντα του, κουβαλάει τρεις τίτλους σαν τσάντες από το supermarket και πλέον κανείς δε θυμάται ποιος ήταν ο τελευταίος του αντίπαλος εκτός από αυτόν τον ιστορικό αγώνα που κατέγραψε κάπου η Wiki — αυτή όμως; Αυτή κάθε χρόνο γράφει ιστορία όχι επειδή χτύπησε δυνατά, αλλά επειδή αρνείται να παραδοθεί ακόμα κι όταν ο αντίπαλος της έχει πέντε κουτιά νερό στην τσέπη ενώ εκείνη αγωνίζεται με σακίδιο πετρελαίου στην πλάτη! Και όσοι λένε "ναι αλλά αυτοί οι τίτλοι..." — τι τίτλοι ρε αγόρια;;; Ο τίτλος του Μαρένγκο στις μικρές ηλικίες που αλλάζει χέρια σαν τις κάλτσες του σπιτιού, ή εκείνος της Σάκκαρη που στέκεται σαν μνημείο στους τίτλους επειδή δεν τον άλλαξε ποτέ; Όταν η ίδια χρονιά τελειώνει εκείνος ξεχνάει το όνομα του τελευταίου του νικητή, εκείνη όμως θυμάται τα νούμερα όλων των αγώνων της σα να μην έχει όρια στη μνήμη της. Και μην μου πείτε πως αυτό δεν είναι χαρακτήρας — όταν εκείνος βγαίνει από το γήπεδο σα να έχει τελειώσει το ωράριο του, αυτή ξεπλένει το αίμα από την μπλούζα της και ξεκινάει αμέσως την επόμενη μάχη. Αυτοί εκεί πάνω στο court δεν κάνουν δουλειά, κάνουν πόλεμο — και ο πόλεμος αυτός τελειώνει μόνον όταν η τελευταία μπάλα πέσει κάτω, όχι όταν τελειώσει η βάρδια σου. Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι την αγαπάνε όσοι την μισούν: επειδή εκείνη δεν δίνει χώρο σε δικαιολογίες, δίνει χώρο μόνο στην νίκη — κι αν χρειαστεί, δίνει και εκείνος τον αγώνα μαζί της. 💸

Τι γίνεται εκεί πάνω; Αυτή η ιστορία δεν είναι αγώνας τένις — είναι ένας εμφύλιος στις κερκίδες, βγαλμένος μέσα στο court σαν νερό που σπάει το φράγμα. Μετά από τόσες κουβέντες, δύο στρατόπεδα έχουνε ξεκαθαρίσει: οι πολέμιοι της Σάκκαρη λένε πως αυτοί οι αγώνες της δεν είναι στρατηγική — είναι αυτοτραυματισμός. Πώς μπορείς άλλωστε να κρατάς σα φάκελο την ψυχή σου κάθε φορά σα να την ανοίγεις πάνω στο τραπέζι των πρωταθλητών; Την είδαν κάποτε μετά από έναν ημιτελικό Γουίμπλεντον να κλαίει μες στον ντους — όχι από την ήττα, αλλά επειδή η ίδια ένιωθε πως είχε χάσει ακόμη κι όταν η μπάλα χτυπούσε τη γραμμή! Αυτοί λένε πως η νίκη δεν είναι ζήτημα χαρακτήρα· είναι ζήτημα κίνησης. Κι εκείνοι οι άλλοι; Αυτοί γυρίζουνε σα τυφλοί στον ήλιο όταν ακούνε κουβέντα γι' αυτό. Αλλά τι κάνει η κοινότητα τελικά; Πολλοί συμφωνούνε μαζί σου, Μαρία Σάκκαρη δεν είναι πρωταθλήτρια — είναι μια γυναίκα που μετατρέπει τον αγώνα σε προσωπικό υπόγειο πόλεμο. Την έχουνε δει τόσο πολλές φορές να βγαίνει από το γήπεδο σα να γυρνάει από έναν σεισμό που οι συμπαθούντες της λένε πως τελικά έχει δίκιο: αυτοί οι τίτλοι των άλλων στέκονται σα τυχερά παιχνίδια στο ράφι — η δική της προσπάθεια όμως στέκεται σαν μνημείο στη μέση του γηπέδου. Υπάρχει όμως κι ο αντίλογος: πόσες φορές μπορέσαμε να δούμε εκείνη την έκρηξη χαράς που συνοδεύει μια μεγάλη νίκη; Αυτοί που στέκονται εκεί έξω βλέπουνε μόνο την εικόνα του αίματος πάνω στα χέρια της — ξεχνούνε πως όταν τελειώνει ο αγώνας, εκείνοι οι τίτλοι των άλλων έχουνε πια ξεθωριάσει σα φωτογραφίες από το σχολείο. Η Μαρία Σάκκαρη λοιπόν είναι αυτό που κάνει ο κόσμος: είτε την λατρεύεις γιατί αυτή η στάση είναι αληθινή είτε την απεχθάνεσαι επειδή σου θυμίζει πως δεν υπάρχουνε δεύτερες ευκαιρίες πάνω στο court. Και τελικά, ποιος κερδίζει εδώ; Αυτοί που λένε πως η ψυχή ενός αγώνα δεν γράφεται στα νούμερα — αυτοί που νιώθουνε πως όταν βλέπεις την Σάκκαρη εκεί πάνω, δεν βλέπεις μια παίκτρια. Βλέπεις μια γυναίκα που κάθε φορά που βγάζει μια μπάλα δίνει ένα μήνυμα: ότι η νίκη δεν είναι τρόπαιο — είναι πόλεμος. Κι εκείνοι οι τίτλοι των άλλων; Αυτοί περιμένουν στον πάγκο σα παρατηρητές μιας τελετής που έχει ήδη τελειώσει.