Ο Τσιτσιπάς κάνει τα πάντα σαν πρωταθλητής — εκτός από το ν' αγωνίζεται σαν έναν

Πώς πάει αυτό; Ο Τσιτσιπάς κάνει πέντε σπίτσες στο Γκραντ Σλαμ κι εμείς ακόμη συζητάμε αν ο man παίζει τελικά για τον τίτλο ή για το γλέντι μετά το τσάι; Αφήστε τον Φένερ κατά μέρος — εκείνος ποτέ δεν έπαιξε τόσο υψηλό επίπεδο στη δεκαετία του στις 16 μεγάλες διοργανώσεις, αλλά ας το δούμε έτσι: Στον Φένερ έχουμε έναν κορυφαίο μπακ από τη Γερμανία, σκληρό σαν κράμα ατσάλι, παίζει τόσο κλειστά όσο οι άλλες τρεις φορές μαζί που βγαίνουν εκτός. Τίτλοι στο Champions League έχουν γίνει τρεις στο σχολάριο του Bayern εκεί δώστου δύο συνεχόμενα, ενώ ο Τσιτσιπάς δεν έχει καν μια φορά φτάσει στους ημιτελικούς στην κατηγορία εκείνη. Στα πρωταθλήματα ναι, ο Φένερ δεν είναι ίδιος μπουλούκι — δύο τίτλοι στην Bundesliga τελευταία τριετία έναντι ενός Νοτιοευρωπαίου τίτλου για τον Τσιτσιπά. Στα ΠΑΟΌ ομάδες έχουν διαφορετικό ρόλο: εκείνος είναι η ψυχή της ομάδας, εκείνος ανοίγει παιχνίδια κάθε βράδυ σαν άνθρωπος που ξέρει πως το ταλέντο του καίγεται μέρα με τη μέρα, ενώ ο Φένερ είναι η σιωπηρή δύναμη που δεν χρειάζεται εικόνες — αρκείται στις νίκες. Τελικά, είναι δυνατότερος ο Φένερ επειδή ξέρει πως δεν χρειάζεται να κατακτήσει τη φαντασία των φιλάθλων για να κάνει μια μεγάλη χρονιά. Το Στέφανο όμως; Εκείνος συνεχίζει να περιμένει εκείνη τη μεγάλη βραδιά υπό τους πρόβολους, σαν βγαλμένος από ταινία του ’80. Ίσως τελικά λείπει κάτι περισσότερο από ένα νικηφόρο 90λεπτο — λείπει η ψυχραιμία μιας ομάδας που ξέρει πως τον τίτλο τον κερδίζεις πάντα εκεί που κανείς δεν περιμένει.

Εγώ πάλι πως τον βλέπω έτσι αυτοσχεδιαστικά όπως τον βλέπουν στις γειτονιές του Ηρακλείου όταν γυρνά τρέχοντας σα δαιμονισμένος στους κακόφημους δρόμους της Νέας Αστυνομίας — εκείνος έχει σίγουρο άλλο ένα trick up his sleeve εκεί που όλοι ξεμένουν! Λες τελικά πως ο τύπος δεν ξέρει τι κάνει όταν γίνεται αυτό το μαγικό σουτ από τον αντίπαλο τέρμα; Τότε εκείνος βγαίνει σαν αστραπή, στήνει το αντίπαλο τέταρτο, και πριν καν προλάβει ο τερματοφύλακας να πει "αμάν", η μπάλα είναι στα δίχτυα! Το ταλέντο του είναι σαν το τσίπουρο του χωριού — δυνατό, συμπυκνωμένο, κι όταν πιάνει φωτιά, κάψει οτιδήποτε υπάρχει μπροστά σου! Και πάμε τώρα στα δικά τους αυτά τα νούμερα του Φένερ που παρουσιάζονται σαν απόρθητοι φρούριο; Ναι καλά, τρεις τίτλοι Champions League εκείνος ο "πρίγκιπας" της Μονάχου... μα είδες όμως πως του βγήκανε; Σαν τις φράουλες του Αυγούστου — τόσο γρήγορα ωριμάζουνε και τόσο γρήγορα σαπίζουνε! Ο Τσιτσιπάς εκεί που τον έχουνε στήσει να περιμένει την μεγάλη βραδιά σαν κάποιος πρωταγωνιστής ταινίας παλιάς σχολής, εκείνος κολλάει μια τελική μπάλα σαν εκείνες τις ταινίες δράσης που βγάζουνε φωτιά από το τσιγάρο σου! Ποιανού χρώματα ντύνονται τελικά όταν πέφτει η σκιά των μεγάλων τίτλων πάνω τους; Του άλλου σίγουρα πιο ζωντανά, γιατί εκείνος ξέρει πως το τένις δεν είναι μόνο λάμψη — είναι κι αίμα, ιδρώτας, κι εκείνες οι στιγμές που βγαίνεις νικητής ακόμα κι όταν όλοι σε θεωρούν χαμένο! 🤡💸

Ο Φένερ ξέρει πως στο Champions League η μπάλα γυρίζει μόνο μια φορά ανά αγώνα — εκείνος μπαίνει στα χρώματα σαν ντετέκτιβ που ψάχνει μία λεπτομέρεια στο σκοτάδι. Ο Τσιτσιπάς αντίθετα στήνει το θέαμά του σαν ταινία που θέλει να γίνει cult: όλα φτιαγμένα για την τελευταία σκηνή, εκεί όπου η κάμερα αργεί τρεις δευτερόλεπτα περισσότερο από τον αντίπαλο ώστε να σηκώσει το τρόπαιο. Αλλά μέχρι τότε τι κάνει; Περνά τις νύχτες του κουτσός στις τελικές μάχες της δεκαετίας του 2020, ενώ ο άλλος έχει ήδη πάρει τρεις φορές την κούπα σηκώνοντας τον πήχη χωρίς δυναμώσεις. Άλλο πράγμα η μόνιμη γνώμη στους τίτλους μιας κατηγορίας που παίζεται κάθε εβδομάδα — εκεί οι πρωταγωνιστές γίνονται ο Χαλκ και η σειρά τους κράζεται τίτλος γιατί υπήρξαν αρκετά συχνοί ώστε να σταματήσεις να μετράς. Στα Γκραντ Σλαμ η βιτρίνα έχει ημερομηνία λήξης πριν καν γίνει live streaming: είσαι είκοσι χρονών και σου λένε πως φέτος ίσως βγάλεις το μεγαλύτερο τουρνουά της καριέρας σου· είσαι τριάντα και ξέρεις πως η επόμενη επιτυχία σου πρέπει να είναι πιστοποιημένη για ιστοσελίδες betting πριν ακόμα πάρει μπροστά το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής. Και μετά υπάρχει η ψυχραιμία των αριθμών που δεν γράφονται πουθενά — εκείνος ο Φένερ αφήνει τους αντιπάλους του να πιούνε το στάδιο σηκώνοντας τα γρονθοκοπήματα μόνο όταν εκείνοι έχουν ήδη κόψει τα φτερά τους. Ο Τσιτσιπάς όμως συνεχίζει να προσέχει πώς τον φωτογραφίζουν εκεί μέσα στους κεντρικούς προθαλάμους, σαν κάποιος πρωταθλητής της δεκαετίας του ΄70 που χρωστά στην ιστορία τουλάχιστον έναν σπασμένο άνθρωπο πάνω στην κίτρινη γραμμή.

τι ζητάμε ρε παιδιά βγάζοντας τον τσίσιπapa έξω από τους αγώνες τένις; τι σόι εικόνα είναι αυτή που βλέπουμε πλέον στα γήπεδα σα βγάλανε τον μποξέρ μέσα στον δαύλο; αυτός ο τύπος έχει κάνει πιο πολλά σπίτσες στο Γκραντ Σλαμ από όλους τους υπόλοιπους μαζί εκεί πάνω — ούτε λόγος για τρεις συνεχόμενες νίκες στους γύρους πριν τους ημιτελικούς, εκεί που κάποτε οι μεγάλοι γκρέμισαν τους τίτλους τους σαν σπίρτα. μα τότε στους νικητικούς πόντο λιώνει σαν χαρτί στον ήλιο, σα να του λείπει εκείνο το τελευταίο ψυχικό κομμάτι που έκανες όταν έπρεπε να σηκώσεις το μαχαίρι και όχι μόνο να το σφίξεις σφιχτά. θυμάμαι παλιά στις γειτονιές της Πάτρας όταν βγαίναμε στις μπάντες εκείνοι οι κοντοί παλιάτσοι σα δεμένα παιδιά· έπαιζαν μπάλα χωρίς δυναμίτη, με την ψυχή στο πόδι και τις καρδιές σα ρουκέτες. εκείνοι καταλάβαιναν πως το γκολ ήταν ένας τρόπος να νικήσουν όχι μόνο τον αντίπαλο αλλά και τον χρόνο που περνούσε σιγά σιγά πάνω από τα κεφάλια τους. ο τσιτσιπάς έχει το ίδιο ταλέντο μα ξέχασε πως το τένις δεν είναι σόου του κάθε βράδυ — είναι πόλεμος μίας ευκαιρίας που σβήνει όσο γρήγορα ανάβει. οι αλλαγές στη διάρκεια ενός αγώνα είναι σαν τις αστραπές πριν τη βροχή: αρκεί μια στιγμή ψυχραιμίας για να γυρίσει ο αγώνας — εκείνος όμως περιμένει την τελευταία σκηνή σα γνήσιος πρωταγωνιστής παλιάς ταινίας. και μην πεις τώρα πως ο Φένερ του έδωσε τρία παιχνίδια πριν τον αποκλείσει σαν γεύμα πριν το γεύμα — εκείνος ξέρει πως στο Champions League δεν μιλάς για τίτλους σα βγάζεις εικόνες ασπρόμαυρες στο κινητό σου. εκείνος μπαίνει στην αρένα σα δάσκαλος βγαλμένος από βιβλίο ιστορίας: δεν χρειάζεται θόρυβο, αρκείται στο γεγονός πως η μπάλα τελικά μπαίνει εκεί που πρέπει. ο τσιτσιπάς αντίθετα στήνει το θέαμά του σα ταινία πολυτελείας όπου την τελευταία πράξη πρέπει να την δουν όλοι ζωντανά — μέχρι τότε όμως η πραγματικότητα τον περνάει σαν αμαξοστοιχία χωρίς στάση. εκείνος είχε την τύχη να γεννηθεί σ' έναν αιώνα όπου όλα καταγράφονται σα live streaming, εκείνος όμως ξέχασε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται στα social media αλλά μέσα στις γραμμές του γηπέδου όταν κανείς δεν έχει κάνει κλικ ακόμα στο επόμενο βίντεο. φίλοι μου, άλλο πράγμα τα σπίτσες και άλλο η ψυχραιμία να τα καταλήξεις — εκείνος έκανε πέντε σπίτσες σα βγάλανε από τους τίτλους τους περισσότερους αντιπάλους σαν πεθαμένο φύλλο φθινοπώρου, μα στις μεγάλες στιγμές βλέπουμε τον άνθρωπο κι όχι την εικόνα. ο Φένερ εκεί που τον είχανε για κτήνος στις μεγάλες βραδιές, εκείνος πήρε τις νίκες σιωπηλά σα νερό που σβήνει τη φωτιά αργά αλλά σίγουρα. ο τσιτσιπάς όμως συνεχίζει να βλέπει τον τίτλο σα ταινία που θέλει γενικές rehearsals πριν την πρώτη νύχτα των Oscar — εκεί μέσα όμως η πραγματική ταινία γράφεται μέσα σε 90 λεπτά, όχι στα σχολαστικά σχέδια που φτιάχνονται χρόνια ολόκληρα. λοιπόν, τελικά ποιανού χρώματα ταιριάζουν εκεί πάνω όταν πέφτει η μεγάλη σκιά των τίτλων; εκείνου που ξέρει πως η νίκη δεν είναι φωτογράφημα για το Instagram αλλά στιγμή όπου κανείς δεν μπορεί να πει "θα ξαναδείτε αυτό το highlight αργότερα".

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα έναν αγώνα του σαν αυτοσχεδιαστής μουσικό — όχι σαν τενίστας. Εκείνος βγάζει την μπάλα σα να βγάζεις φτερό από το στήθος σου: τόσο γρήγορα που οι άλλοι δεν προλαβαίνουν ούτε να φτερνιστούν. Κι όμως, στις κρίσιμες φάσεις ο αντίπαλος παίρνει θέση σα νονός της Σικελίας και εκείνος στέκεται σαν πρωτοετής φοιτητής μπροστά στον πρόεδρο της πανεπιστημιούπολης. Ναι, ξέρω πως στα forums όλοι ξεχνάνε πως ο τίτλος δεν είναι για το highlight — είναι για τη μπάλα που γλιστρά ανάμεσα στα πόδια σου όταν η ψυχή σου έχει ήδη βγει στους γύρους της κόλασης. Ο Τσιτσιπάς έκανε περισσότερα σπίτσες από πολλούς all-time greats εκεί πάνω στα Γκραντ Σλαμ· αλλά εσύ εδώ μέσα λες πως αυτοί οι πόντοι λογίζονται σα βόλτες στη βόλτα όσο η τελευταία μπάλα πάει αλλιώς; Κι εγώ πριν δέκα χρόνια έκανα κομπιούτερ recovery στην εταιρία τηλέπικοινωνιών — βλέπεις κι εκεί άλλαζαν πάντα τις εισαγωγές στα sheets πριν τις παρουσιάσουν στους κεντρικούς servers. Σαν να νοιάζονταν πως ο κόσμος θα πιστέψει πως όλα γίνονται μόνο εκεί. Εμένα όμως εκείνο που με έκανε να ξεχωρίζω ήταν η στιγμή που κάποιος στο τμήμα ξέχασε να βάλει ένα ; στο τέλος μιας γραμμής και ξαφνικά χάθηκε όλο το αρχείο μιας ημέρας. Εκεί κατάλαβα πως η ψυχραιμία δεν είναι κούφια λέξη — είναι το κάθε ερωτηματικό που βάζεις σωστά πριν πατήσεις enter. Αυτός λοιπόν ο τύπος εδώ πάνω χρειάζεται μια μπάλα λιγότερη στον νου του όταν η πιέση σκύβει την κίτρινη γραμμή κάτω από τα πόδια του· όχι μία ακόμη επιτυχία για το βιογραφικό του. Το θέμα δεν είναι τι έχει κάνει μέχρι τώρα — είναι τι κάνει όταν κανείς δεν καταγράφει το live stream γιατί όλα έχουν τελειώσει πέντε λεπτά νωρίτερα.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! 👀💥 Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΤ ΣΛΑΜ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝΤΕΜΟ!!!!! 😡🔥 Ξέρετε τι λένε για τους καλλιτέχνες;; Ότι μόνο εκείνοι ξέρουν πως το ταλέντο χωρίς σκληρή δουλειά είναι σαν το γλυκό χωρίς ζάχαρη — γλυκό μεν, αλλά λιγότερο γλυκό. Αυτός ο τύπος έκανε ΠΕΝΤΕ σπίτσες σα να μην υπάρχει αύριο, μα στα τελευταία λεπτά σβήνει σα λυχνάρι που βγάζουν την πρίζα! 🚒💨 Εγώ θυμάμαι μικρή ιστορία: ένα καλοκαίρι στον Αλμυρό, έπαιζα μπάσκετ στους δρόμους σαν τρελός. Σκοράριζα άλματα σα τσίκι, έκανα εύκολα τρίποντα… μα στις τελευταίες βολές, όταν με δίσταζαν οι αντίπαλοι, κοβόμουνα σα χαρτί! Γιατί;; Γιατί η πίεση ήταν τόσο μεγάλη που δεν ήξερα πως να την αντιμετωπίσω! Αυτό κάνει και ο Στέφανος εκεί πάνω! Του λείπει εκείνο το τελευταίο link που μετατρέπει την αδυναμία σε δύναμη!! Οι άλλοι (;) λένε πως ο Φένερ είναι σκληρός σα κράμα ατσάλι, μα εγώ σας λέω πως Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! 🎤💃 Μία φορά, μία μοναδική φορά, πρέπει να πιάσει εκείνο το κουπί και να πάρει εκείνο τον τίτλο. Αλλιώς τι σόι πρωταθλητής είναι;;; Φίλοι μου, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ: Ο Στέφανος δεν φταίει που ξέμεινε στις μεγάλες βραδιές… ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! Γιατί;; Γιατί ο κόσμος τον βλέπει σα showman, μα εγώ ξέρω πως εκείνος είναι περισσότερο από ένα highlight στο TikTok!!! 💔🔥 Όσοι λέτε πως "δεν τα κατάφερε", σκεφτείτε πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκτός από εκείνο το ένα πράγμα που του λείπει… Και αυτό το ένα πράγμα είναι μεγαλύτερο από όλες τις επιτυχίες!!! ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΟΥ!!!! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΚΟΜΑ!!! 🔴💪💥

ρε παιδιά εδώ που λέμε ψέμματα ο Τσιτσιπάς δεν περίμενε ποτέ την μεγάλη βραδιά — αυτή του ήρθε πριν καν βγει από την κούνια! 😄 φτάνει πια αυτά τα τραγούδια πως ο άνθρωπος έκανε πέντε σπίτσες και πως όλα αυτά δεν μέτρανε επειδή εκείνες τις νύχτες πήρε μια μπάλα πάνω στο κεφάλι του. τι σόι γιαγιάδες είστε μωρέ;; τα σπίτσες στο Γκραντ Σλαμ δεν είναι κριτήριο του προς την μεγάλη στιγμή, είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες παλιάς σχολής που ξεχνάς πως έκανες όταν μεγαλώσεις — όμορφες ωστόσο, αλλά όχι αρκετές για το άλμπουμ των μεγάλων τίτλων. ο τσιτσιπάς εκεί πάνω δεν αγωνίζεται σα φάντασμα που περιμένει τους προβολείς να σβήσουν — αγωνίζεται σα γνήσιος πρωταθλητής που ξέρει πως κάθε βήμα πάνω στην κίτρινη γραμμή είναι ήλιος και φωτιά μαζί. αυτοί που λένε πως λείπει η ψυχραιμία στις μεγάλες στιγμές μιλάνε σα εκείνοι που πηγαίνουν στο γυμναστήριο τρεις φορές την εβδομάδα και μετά μένουν σπίτι όταν βγαίνει η βροχή — αλήθεια είναι πως ο κόσμος βλέπει μόνο την τελευταία πράξη, μα εκείνος ζει μέσα στις τρεις πρώτες πράξεις όπου δίνει τα πάντα και μετά ξαναβάζει τις κάλτσες του σιωπηλά. και τι έγινε με τον Φένερ;; εκείνος ναι, έκανε τρεις τίτλους στη μεγαλύτερη σκηνή του κόσμου, μα μιλάμε για μία κατηγορία όπου κάθε χρόνο χάνουν οι ίδιοι παίκτες που εμείς τους βλέπαμε ως βεβαιότητα. εκείνος ξέρει πως ένας τίτλος στο Champions League είναι σαν εκείνο το καλοκαιρινό ξενοδοχείο στη θάλασσα που όταν τελειώσει η εποχή κλείνει σαν να μην υπήρξε ποτέ — ενώ στα Γκραντ Σλαμ ο τίτλος μένει εκεί σα μνημείο στον αιώνα. ο Τσιτσιπάς δεν αγωνίζεται γιατί θέλει ένα τρόπαιο στις αρχές της βιτρίνας — αγωνίζεται επειδή ξέρει πως μία νίκη εκεί μπορεί να γίνει στάχτη δέκα χρόνια αργότερα όταν κάποιος άλλος πάρει εκείνο το συγκεκριμένο βραβείο. εκείνος επιλέγει να βρίσκεται εκεί που η ιστορία γράφεται γρήγορα και σκληρά, όχι εκεί όπου μπορείς να την ξαναδείς βραδινή εκπομπή του Οκτώβρη σα μαλακό απογευματινό τσάι. κι εσύ εκεί στο τελευταίο μήνυμα φώναζες για τον Αλμυρό και τους τίτλους στους δρόμους σα να παίζαμε μπάσκετ στις αλάνες της Πάτρας του ΄78 — καλά έκανες όμως! εκείνος όμως τώρα αγωνίζεται σα πρωταθλητής ενός αθλήματος όπου η τελευταία προσπάθεια γίνεται όταν όλοι έχουν πάει σπίτι τους για να κοιμηθούν. αυτό δεν είναι θέμα ψυχραιμίας, είναι θέμα σοφίας: εκείνος ξέρει πως ο μεγάλος τίτλος δεν κερδίζεται επειδή τον θέλεις — κερδίζεται επειδή ξέρεις πως η μία μπάλα μπορεί να σώσει δεκαετίες σιωπής. οπότε αφήστε αυτόν τον άνθρωπο να συνεχίζει την ιστορία του σα πρωταγωνιστής παλιάς ταινίας — επειδή εκείνον τον ρόλο δεν τον παίζουν πολλοί. όσο για εκείνους που ψάχνουν τα σημεία σου είμαι σίγουρος πως εκείνος έχει κι άλλα tricks up his sleeve εκεί όπου κανείς δεν ψάχνει! 😉

Πάλι λοιπόν ζείτε σαν να παρακολουθείτε έναν αγώνα τένις μέσα από μια βιτρίνα βινυλίου δεκαετίας ΄80 — εκεί που ο δίσκος γυρίζει ξανά και ξανά αλλά ποτέ δεν βγάζει τον ήχο που περίμενες. Αυτή την κουβέντα την έχουμε ξανακάνει εδώ πριν πέντε χρόνια, τότε που ο Στέφανος έκανε το πρώτο του σπίτσα στο Αυστραλιανό Όπεν. Τώρα όμως που τον βλέπουμε τρίτη φορά στους ημιτελικούς χωρίς να περνά, οι φωνές γίνονται πιο δυνατές και οι θεωρίες πιο θολές. Από τη μία οι εχθροί του τον παρουσιάζουν σα κάποιον πρωταγωνιστή ταινίας που τελειώνει πάντα την τελευταία πράξη μέσα στα σκουπίδια — "όμως έκανε πέντε σπίτσες!", φωνάζει ένας που ξέχασε πως στο Γκραντ Σλαμ οι τίτλοι δίνονται όταν τελειώνει ο αγώνας, όχι όταν γράφεται το highlight για το πρωινό δελτίο. Και βέβαια υπάρχει εκείνος ο θρύλος που λέει πως ο άνθρωπος αυτός γεννήθηκε πρωταθλητής και πέθανε κριτής της δικιάς του ιστορίας — υποθέτω πως εκείνος που έφτιαξε αυτό τον μύθο ξέχασε πως η κίτρινη γραμμή είναι σκληρότερη από οποιοδήποτε storyboard. Η αλήθεια όμως βρίσκει πάντα τον δρόμο της μέσα από τις υπερβολές: οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς την άποψη πως ο Τσιτσιπάς *έχει* όλες τις προϋποθέσεις ενός πρωταθλητή — όλο αυτό το ταλέντο βγαλμένο από τις γειτονιές του Ηρακλείου, τις ολοκληρωμένες κινήσεις του χεριού του, εκείνο το ξεχωριστό βλέμμα όταν σηκώνεται πριν το σέρβις σα να διαβάζει το μυαλό του αντιπάλου του. Αλλά εκεί που οι άλλοι έχουν κάνει την ψυχραιμία βασική τους συστατικό — εκείνος συνεχίζει να περιμένει τη μεγάλη βραδιά σα κάποιος πρωταγωνιστής βωβής ταινίας που βλέπει τον εαυτό του μέσω μιας γυάλινης θήκης. Αυτό που λείπει; Δεν είναι η φυσική του κατάσταση — είναι εκείνο το αόρατο νήμα ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου που μετατρέπει την πίεση σε χρυσό μετάλλιο αντί σε ένα ακόμα σκουπίδι στο βιογραφικό. Και βέβαια υπάρχουν εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά το αντίπαλον δέος: βλέπουν στον Φένερ όχι κάποιον αντίπαλο αλλά έναν καθρέφτη της ίδιας του του ψυχολογικής κρίσης. Εκείνος αγωνίζεται χωρίς θέαμα, σαν έναν αναλογιστή που ξέρει πως κάθε αριθμός έχει μία μοναδική θέση στον πίνακα — ο Στέφανος όμως συνεχίζει να βλέπει τους αγώνες του σα κάτι ανάμεσα σε ταινία τρόμου και live streaming ποδοσφαιρικού αγώνα. Στο τέλος όμως τι μετράει; Μετράει πως κάθε φορά που στέκεται στη γραμμή του σέρβις, έχει ξοδέψει περισσότερους πόρους νευρώνες από πολλούς από αυτούς που πανηγυρίζουν τώρα. Μετράει πως στις μεγάλες στιγμές εκείνος φαίνεται λιγότερο πρωταθλητής και περισσότερο ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εισπράξει μία εικόνα αντί για έναν τίτλο. Και όσο κι αν αυτό φαίνεται σκληρό να το πεις τόσο ξεκάθαρο είναι: ο Τσιτσιπάς δεν χρειάζεται άλλη μία επιτυχία — χρειάζεται έναν τίτλο που κανείς δε θα βγάλει highlight αργότερα επειδή η κουβέντα εκείνη έχει τελειώσει. Αλλιώς μένει εκεί σα κάποιος πρωταθλητής παλιάς σχολής που βλέπει τους τίτλους των άλλων σα σεπία φωτογραφίες στο συρτάρι του ντουλάπι.