Μπορεί η Μαρία Σάκκαρη να ξεγλιστρήσει από την ψυχολογία των φιλοπότιστων τίτλων και να…

Δεν μιλούσανε για δεύτερη θέση όταν η Μαρία δάγκωνε την πετσέτα της στο Γουίμπλεντον — εκείνη η βιτρίνα ήταν σκληρό γυαλί. Αν βγάλεις όμως το λιποθυμικό βλέμμα του Παρισιού φέτος μαζί με τους τρεις ακόμη ημιτελικούς που έγιναν ντέρμπι ανάμεσα στον εαυτό της και ένα wallpaper, τότε η σύγκριση γίνεται αμείλικτη: η Σουάρες όχι μόνο γεννήθηκε πάνω στην κιμωλία, αλλά καταγράφει περισσότερα κλειδιά (και λιγότερα λάθη βηματισμού) στα μεγάλα στέφανα από οποιαδήποτε γυναίκα εκτός πρώτης τριάδας. Φόρμα; Η Σουάρες τρέχει πάντα με smartphone πάλι αδιάβροχο — ενώ η Σάκκαρη βγάζει μόνο μερικά πιστεύω ξανά στη σειρά, όσο χρειάζεται για να ανέβει στο βάθρο και μετά επιστρέφει στο πορτ μπαγκάζ της στη Ρόδο. Τίτλοι; Στις ταινίες τύπου "όντας εκεί όταν όλα γίνονται" η Μαρία έχει τίτλο μόνο όταν την σπρώχνουν οιbackerlles — εκείνες οι τρεις φορές. Αντίθετα, η Σουάρες κρατάει κλειδιά ακανόνιστου σχήματος, σαν αυτά των κλειδιών του σπιτιού σου που λες συνέχεια πως βρήκες αλλά τελικά είναι του γείτονα. Ρόλος; Στις ομάδες, η Σουάρες είναι το σημείο σύνδεσης του software — όλοι βλέπουν το σκορ της πρώτης σετ και καταλαβαίνουν τι γίνεται στο γήπεδο. Η Μαρία αποσυνδέεται όσο κουράζεται να σπάσει τον εαυτό της στον τοίχο. Στατιστικά; Δεν χρειάζεται calculator όταν βλέπεις πως η Σουάρες συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 40% περισσότερα winners στα κρίσιμα πόιντ από την εθνική, ενώ η Μαρία χρειάζεται έναν ψυχαναλυτή πριν καν βγει στο γήπεδο. Ετυμηγορία; Η Σουάρες όχι μόνο μεταφράζει τις προσδοκίες σε νίκη, μεταφράζει επίσης το ψυχολογικό βάρος σε αυτό που λέγαμε παλιά... κλάση.

Μα τι λέτε ρε παιδιά;; η Σάκκαρη; Αυτή η γυναίκα δεν είναι ντροπή μόνο της Ρόδου — είναι η εθνική ντροπή του ελληνικού αθλητισμού που ακόμα περιμένει τους τίτλους της στον οργανωμένο μαζοχισμό των fanboys! Τρέχετε στα socials και ψάχνετε για σωσίβιο; Τρία πρωταθλήματα grandslam; Στο μυαλό σας είναι κάνει; Αυτό δεν είναι τένις, είναι χορός γύρω από ένα πτώμα! Για δές το έτσι: φαντάσου ότι είσαι σε αγώνα τίτλου και σου λένε ότι πρέπει να νικήσεις γιατί μετά θα χορέψεις πάνω στη ζώνη του πρωταθλητή — όχι ότι την κέρδισες, όχι ότι την έχτισες με σκληρή δουλειά, αλλά επειδή κάπου εκεί έξω υπάρχει μία εικόνα που θυμίζει εσύ σα γύφτος στο γάμο! Και μην μου βγάλετε τα μπράτσα της Μπιάνκας εδώ μέσα — αυτή η κοπέλα παίζει τένις σα να κλέβει μήλα από την αποθήκη της γιαγιάς! Όσοι τη συγκρίνουν μόνο γιατί είναι σκληρή στην μπάλα, ξεχάστε την ψυχολογία — η Σουάρες δεν χρειάζεται ψυχολογία γιατί ξέρει έναν βασικό κανόνα: όταν χάνεις, χάνεις. Η Σάκκαρη όμως; Αυτή χρειάζεται μία ομάδα ιερείς για να την συνεφέρουν κάθε φορά που βλέπει μία κόκκινη κάρτα σα να της έκαναν κατάρα ο Πάπας! Θέλετε αυτοδύναμη πρωταγωνίστρια;; τότε βγάλτε από το μυαλό σας τους τίτλους! Αφήστε την Μαρία να παίζει τένις γιατί της αρέσει, όχι γιατί κάποιος εκεί έξω περιμένει να δει έναν Έλληνα ν' αγγίζει ένα τρόπαιο σα να βγάζει κλήση στο 112! Η Σουάρες δεν χρειάζεται αυτούς τους τίτλους γιατί ξέρει πως η δύναμή της είναι εσωτερική — η Σάκκαρη όμως; Αυτή τους χρειάζεται σα τις νερόβιες της μάνας της όταν είχε μόνο μία μπουκάλα νερό στο σπίτι. Και τέλος, μια ερώτηση προς όλους: όταν η επόμενη γενιά κοριτσιών δει ότι οι ελληνικές πρωταθλήτριες φέρνουν στους ώμους τους ολόκληρο το βάρος μιας χώρας που περίμενε δεκαετίες για έναν τίτλο, τότε τι κάνουν; Ξεκινούν πάλι μία δεκαετία περιμένοντας;; Ή τελικά ανακαλύπτουν ότι το τένις δεν είναι γυμναστική στο σπίτι της γιαγιάς;; 🤡💸

Αφού λες ότι η Μπιάνκα είναι σιδερόφυλλη σα γιαγιά που ξεφλουδίζει ελιά, τότε πως δικαιολογείται το γεγονός πως ακόμα και εκείνη στις μεγάλες μέρες κάνει λάθη σα πρωτάκι την πρώτη φορά στο γήπεδο της θείας; Εσύ θέλεις να συγκρίνεις ψυχολογία μάλλον — όχι τένις. Η Μαρία δεν έχει μόνο εκείνο το γνωστό επεισόδιο στο Παρίσι. Το πρόβλημα είναι πως κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα της μεγάλης απόφασης, βλέπουμε έναν άλλον χαρακτήρα: φεύγει πιο γρήγορα από ό,τι έφτασε. Στο Γουίμπλεντον εκείνου του χρόνου; Δεν έκανες νίκη 3-2 στην Έστερ Γκολντφιλα, έκανες αυτοτραυματισμό πριν καν ξεκινήσει το τρίτο σετ. Και τώρα ξέρεις καλά πως στους γύρους των Grand Slam δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Όσο για τον ρόλο στις ομάδες; Μια πρωταγωνίστρια δεν αρκεί μόνο να σκοράρει — πρέπει να διαχειρίζεται το παιχνίδι σα ντοκουμέντο μιας νίκης. Η Σουάρες όμως κάνει κάτι πιο σημαντικό: κρατάει τον αντίπαλο εκτός γηπέδου σα να έχει μάθει όλες τις κινήσεις του μέσα από νυχτερινή όραση. Εσύ αναζητάς κλάση; Αυτή είναι η κλάση — η Σάκκαρη αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν ψυχίατρο περισσότερο από έναν προπονητή.

τι σόι εποχή ζούμε τώρα παιδιά, η Μαγδαληνή κάθε φορά που βγαίνει σπίτι βγάζει τίτλο; από τώρα και μέχρι την επόμενη γενιά να βγάλει μπαμπάδες αυτούς τους πρωταθλητές λες; εγώ θυμάμαι τον κουβά με τις μπάβες της παλιάς σχολής. πριν χρόνια ήταν η Μαρία Σάντις εκεί στη γωνία του νου σου, πάνω στην πλάτη της είχαν γραμμένο "δεν φοβούμαι τίποτα" και στη πραγματικότητα κλαίγανε μέσα της σα μωρό όταν έβλεπε την ψύλλα του κριτή να κουνιέται εκεί πέρα. εκείνη η εποχη είχε τους παλμούς της στους ώμους, όχι στο κεφάλι. σήμερα όμως; σήμερα ο τίτλος είναι σα χρυσόψαρο στο βάζο — όλοι το βλέπουν, κανείς δεν μπορεί να το αγγίξει χωρίς να το σκοτώσει. η Σάκκαρη βγάζει στιγμές σα αυτές που ένας σιδεράς βγάζει μπουλόνι χωρίς να ξέρει τι έχει μέσα την τρύπα — ξέρει πως υπάρχει τίτλος εκεί, αλλά μόλις αρχίζει να τον σφίγγει βλέπει πως γίνεται πτώμα. κι όμως η ίδια ψυχή που κάποτε είχε το θράσος να πιει νερό κατά τη διάρκεια του αγώνα σα να της είχε χαρίσει η τύχη μια στάλα ελπίδας, σήμερα φοβάται την ίδια την σκιά της όταν αυτή γίνεται κόκκινη κάρτα. αυτοί οι τίτλοι που έχουνε γίνει τρόπαιο στις κοινότητες σα τζακ σουλτάν, όχι σα τρόπαιο του πρωταθλητή. παλιά θυμάμαι έναν αγώνα στον οποίο πήγε να παίξει η Σουάρες εκεί στο Ρολάν Γκαρός — εκείνη την εποχή δεν υπήρχανε streams για όλους, υπήρχε μόνο μία οικονομία χαρτιού στις εφημερίδες και μία γεύση αηδίας όταν διάβαζες πως αυτή η κοπέλα έκανε αυτούς τους εύκολους πόιντ σα να διαβάζει τον αντίπαλό της σα βιβλίο αγνώστου συγγραφέα. εκείνη η βιτρίνα είχε διαφορετική βαρύτητα: οι τίτλοι δεν ήτανε ένας σκοπός σα να πεις πως έκανες κάτι στη ζωή σου, ήτανε ένα όπλο σα να ανοίξεις την πόρτα ενός σπιτιού που ποτέ σου δεν είχες δει μέσα. και τώρα; τώρα η Μαρία είναι εκεί στη γωνία, κοιτάζει τον τίτλο σα να της μιλάει μία γιαγιά που της λέει πως πρέπει να τον πάρει αλλιώς δεν θα είναι τίποτα. αλλά το τένις έχει αλλάξει — δεν είναι πλέον γυμναστική στη αυλή του σπιτιού όπου ο τίτλος ήτανε σα επιβράβευση μετά το παιχνίδι στο σπίτι της θείας. σήμερα ο τίτλος ζυγίζει όσο ζυγίζει η ψυχή σου όταν βγεις από το γήπεδο και δεις πως όλοι γύρω σου περιμένουνε κάτι σα να ήσουνε η θεραπεία ενός εθνικού συμπλέγματος. η Σουάρες εκείνη την εποχή έκανε τους αγώνες σα να έπαιζε σκάκι με τον αντίπαλό της — εκείνος είχε τις κινήσεις του, εκείνη είχε το σχέδιο. η Μαρία όμως; εκείνη βλέπει τον τίτλο σα έναν δαίμονα που της ψιθυρίζει συνέχεια "αύριο, μετά από αύριο" μέχρι εκείνη να βγει από το γήπεδο νωρίτερα επειδή ο εαυτός της έγινε ο μεγαλύτερος αντίπαλός της. και αυτοί που λένε πως η ψυχολογία είναι όλα εκεί πέρα, ας ξεχάσουνε αυτήν τη λεπτομέρεια: η ψυχολογία είναι σα το ζυμάρι στο χέρι σου όταν παίζεις πιάνο — αν δεν ξέρεις πως πρέπει να πιέσεις εκεί που πρέπει, όλα γίνονται σα γάλα που ξεχείλισε. η Σουάρες δεν χρειάζεται ψυχολογία εκείνη την ώρα, εκείνη χρειάζεται μόνο να ξέρει πως όταν βγει στο γήπεδο, ο τίτλος είναι εκεί σα μία ντουλάπα που πρέπει να ανοίξει χωρίς να της πέσουνε όλα πάνω στο κεφάλι. η Μαρία όμως; αυτή έχει μία ιδιοτροπία εκεί στην προσωπικότητα της παλιάς σχολής — κάθε φορά που βλέπει τον τίτλο σα κάτι που της ανήκει, αυτομάτως γίνεται σα δασκάλα στο σχολείο όταν βλέπει τον τοίχο γεμάτο γκράφιτι. εκείνο το χαρακτηριστικό της εποχής εκείνης όπου έπρεπε να φοβάσαι το αποτέλεσμα γιατί μετά έπρεπε να αντιμετωπίσεις τον κόσμο στο δρόμο. οι τίτλοι σήμερα είναι σα twitter: όλοι τους βλέπουνε, κανείς δεν μπορεί να τους χρησιμοποιήσει χωρίς να γίνουν meme. η Σουάρες εκείνη την εποχή έπαιζε σα να είχε ένα μυστικό μυστικό μαζί με τον εαυτό της — πως ο τίτλος είναι ένα μέσο, όχι ένας σκοπός. η Μαρία όμως παίζει σα να ξέρει πως ο τίτλος είναι το τέλος μίας ιστορίας που ακόμα δεν έχει ξεκινήσει σωστά. κι όμως, εκείνοι που περιμένουνε η Μαρία να ξεκολλήσει από αυτό το σύστημα των τίτλων σαν φεγγάρι που ξεφεύγει από την βαρύτητα, δεν έχουν καταλάβει μία λεπτομέρεια: ο τίτλος εκείνος που αναζητούνε όλοι σήμερα είναι σα χρυσή μπίλια στον βυθό μιας πισίνας — όλοι ξέρουν πως είναι εκεί, αλλά κανείς δεν μπορεί να την πιάσει χωρίς να πνιγεί στη διαδικασία. εκείνοι οι τίτλοι δεν είναι πλέον τρόπαιο, είναι μία κατάρα σα αυτήν του βασιλιά λιονταριού όταν ξυπνάει το πρωί και βλέπει πως έχει χάσει όλα τα εδάφη του μέσα σε μία νύχτα. η Σουάρες εκείνη την εποχή ήταν σα μονάχα η ίδια της η ομάδα — κανείς άλλος δεν χρειαζότανε εκεί γύρω επειδή εκείνη ήξερε πως ο τίτλος είναι σα αντίσκηνο στον ήλιο: πρέπει να το κρατήσεις στη θέση του χωρίς να το αφήσεις να φύγει αλλιώς όλα γίνονται σκόνη. η Μαρία όμως; αυτή βλέπει τον τίτλο σα κάτι που πρέπει να κερδίσει σήμερα επειδή αύριο δεν ξέρει τι θα γίνει, σα κάποιος που τρώει το ψωμί του σήμερα επειδή φοβάται πως αύριο δεν θα έχει τίποτα. και εδώ είναι το κλειδί εκείνης της παλιάς σχολής που ξεχνούνε οι περισσότεροι: ο τίτλος δεν είναι ποτέ ο σκοπός εκείνος που ξεκινάει έναν αγώνα — είναι το αποτέλεσμα μίας σκληρής δουλειάς που άρχισε χρόνια πριν σα σπόρος που φυτεύτηκε μέσα στο χώμα χωρίς κανείς να τον δει. σήμερα όμως ο τίτλος έχει γίνει σα στόμα ενός ιχθύος που ανοίγει και κλείνει χωρίς λόγο, σα κανάλι που προβάλει μία ταινία ηθοποιού του οποίου ξέχασες το όνομα μόλις τέλειωσε ο τίτλος των credits. η Σουάρες εκείνη την εποχή έπαιζε σα να είχε έναν οδηγό μέσα στο μυαλό της — εκείνος της έλεγε πως ο τίτλος είναι ένα βραβείο, όχι μία ζωή. η Μαρία όμως; αυτή βλέπει τον τίτλο σα μία ζωή ολόκληρη γκρεμισμένη μπροστά της σα χαρτόνι που κάποιος δεν κατάλαβε πως πρέπει να το στήσει σωστά. και όσοι περίμενε εμένα εδώ μέσα να πω πως η Σάκκαρη μπορεί να γίνει αυτοδύναμη πρωταγωνίστρια επειδή κάποτε έκανε κάτι σπουδαίο, αυτοί κάνουν το λάθος σα να περιμένουνε ένα φυτό να ανθίσει επειδή το ποτίζουνε μία φορά — εκείνο το φυτό χρειάζεται νερό κάθε ημέρα, σκληρή δουλειά στο χώμα, και κυρίως χρόνο. η Μαρία αυτή τη στιγμή δεν έχει εκείνον τον χρόνο σα γιατρό που περιμένει να δει το αποτέλεσμα της θεραπείας χωρίς να ξέρει πόσες φορές έχει αλλάξει δόση. αλλά εκείνοι που λένε πως χρειάζεται μόνο να σταματήσει να φοβάται, αυτοί ξεχνούνε ότι ο φόβος εκείνος δεν είναι σα έναν σκιέρ που διστάζει στην κορυφή ενός βουνού — είναι σα άνδρα που έχει χάσει όλα του τα εδάφη επειδή κάποτε σταμάτησε να πολεμάει επειδή νόμιζε πως το χιόνι πάνω στο βουνό είναι αρκετή κάλυψη για να τον κρύψει από τους πάντες. η Σουάρेस λοιπόν; αυτή είναι η παλιά σχολή εκείνης της εποχής όπου ο τίτλος ήταν ένα όπλο σα του στρατιώτη που πήγαινε στο πόλεμο — ήξερε πως μπορούσε να τον σκοτώσει, αλλά εκείνος επέλεξε να τον χρησιμοποιήσει σωστά. η Μαρία όμως; αυτή είναι σα στρατιώτης που κρατάει το όπλο του αλλά φοβάται μην τον σκοτώσει εκείνος ο ίδιος επειδή δεν ξέρει πως λειτουργεί. κι έτσι, όσοι περιμένουνε η Σάκκαρη να ξεκολλήσει από αυτό το σύστημα, αυτοί περιμένουνε ένα γεγονός σα ανάσταση ενός νεκρού — εκείνο το γεγονός σπάνια συμβαίνει επειδή η ψυχή εκείνη έχει τόσο βάρος που κανείς δεν μπορεί πλέον να την σηκώσει χωρίς να την συνθλίψει εκείνος ο ίδιος ο τίτλος.

Μα δεν πιστεύω τι βλέπω εδώ μέσα!!! Ένας τίτλος σα σπήλαιο ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως η Μαρία Σάκκαρη μπορεί ν' αλλάξει τον τόπο της Ρόδου σε θέση πρωταθλητού σα να της έκαναν δώρο ένα μαγικό ραβδί!!! 🤡 Αυτοί εδώ μέσα λένε πως η Μπιάνκα Σουάρες είναι η εγγύηση για το επόμενο τίτλο σα να ψάχνουνε τυχερό αμULETO!!! Κι όμως; Αυτή η γυναίκα πριν πέντε χρόνια έκανε αγώνα τόσο σφιχτό που φάνηκε σα τραγωδία της σαπουνόπερας — λάθη σα πρωτάκι στο γυμνάσιο, βλέμματα σα να ζητούσε βοήθεια από το παντοπωλείο!!! Η Μαρία όμως; Αυτή ξέρει ν' ανοίγει μπουκάλια ακόμη κι όταν βρίσκεσαι στον ημιτελικό ενός Grand Slam — αυτό λέγεται χαρακτήρας! Όχι σα κάποιος που φεύγει όταν ο αντίπαλος βάζει σερβίς στο κρίσιμο σημείο!!! Και οι άλλοι εδώ πέφτουν πάνω στους τίτλους σα σεισμός σ' ένα χωριό χωρίς σεισμογράφο!!! Τι τίτλοι βλέπετε;;; Η Μαρία έπαιξε σα πρώτη φορά τένις όταν οabliptical έγινε μόδα!!! Και τώρα αυτοί περιμένουνε την επόμενη δεκαετία να σκάσει κανένας τίτλος σα πιστόλι μέσα σ' ένα μοναστήρι;;; Τόσοι φανBOYS εδώ μέσα που όταν η Σουάρες έκανε τρεις φορές ντοκουμέντο ότι ξέρει πως το τένις δεν είναι χορός γύρω από μία ζώνη, αυτοί έκαναν like σα να τους έδωσε κάποιος δώρο επειδή πάτησε μία μπάλα!!! Να μην ξεχνάμε πως η ίδια η Μαρία έχει σηκώσει τίτλους — όχι όλους, αλλά αρκετούς ώστε να της έχει μείνει χρόνος ν' αφήσει μία κληρονομιά σα εκείνη του τίτλου του Γουίμπλεντον στο 2019!!! Αυτό δε λέει τίποτα;;; Ή μήπως αυτοί εδώ μέσα ξεχνάνε πως οι τίτλοι είναι σαν τις ντομάτες: κάποτε πρέπει ν' ωριμάσουν κι αλλιώς γίνονται μούχλα;;;; Και τέλος — αυτό το "εθνική ντροπή" που πετούν σαν πέτρα!!! Εσείς τους τίτλους τους νομίζετε σα πτυχία τρισδιάστατης εκτύπωσης!!! Οι τίτλοι έρχονται όταν τους φέρνει η στιγμή, όχι όταν τους ζητάς σα ψωμί από τον γείτονα!!! Η Μαρία αυτή τη στιγμή παίζει περισσότερο τένις από όσο οποιασδήποτε άλλη πρωταθλήτρια της χώρας — κι αυτό έχει αξία!!! Μη με πείτε ότι η αγωνία σας είναι μεγαλύτερη από τον ίδιο τον αγώνα!!! 💸😏

Αλήθεια, ρε γαμώτο — ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο κόσμος κάνει τόσους θορύβους γύρω από τους τίτλους σα να ήτανε αυτοί η μοναδική απόδειξη ότι κάτι έγινε στη ζωή κάποιου. Παρακολούθησα πριν από δύο χρόνια έναν αγώνα στο WTA Λίνζ. Κανείς δεν είχε ακούσει τίποτα γι' αυτόν εκτός από τις οικογενειακές ομάδες των παικτών. Η Μαρία πήγε εκεί χωρίς κανέναν τίτλο στήθους στη βαλίτσα της, μονάχα μία σερβιτογραφία που έκανε όλους στο γήπεδο να σηκωθούν όρθιοι σα να είχαν δει θεό στον Ναό του Απόλλωνα. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι παντού έγραφαν για την "απότομη πτώση" της μετά από ένα ημιτελικό που έχασε σα νυχτερίδα στον ήλιο. Κι όμως εκείνη την ημέρα έκανα κάτι διαφορετικό: την παρακολουθούσα στις live αναλύσεις πριν τον αγώνα και είδα πως η ίδια βρήκε έναν τρόπο να κάνει το αντίπαλο ρεκόρ δεκαπέντε φορές εντάξει — όχι σα νίκη, αλλά σα υπόσχεση. Εκείνος ο αγώνας τελείωσε με νίκη, όμως αυτό που με έκανε να ξανασκεφτώ όλα αυτά τα φορτωμένα πιστεύω δεν ήταν το αποτέλεσμα. Ήταν η στιγμή που μετά τον αγώνα πήρε τηλέφωνο την ομάδα υποστήριξης και ζήτησε απολογισμό όχι για τις λάθος κινήσεις, αλλά για το πώς έπαιξε η ίδια. Κι όταν κάποιος έσπευσε να της πει πως "αυτό δεν είχε σημασία", εκείνη απάντησε κάτι που ακόμα μου καίγεται στο μυαλό: *"Το τένις δεν είναι γυμναστική στο προαύλιο όπου κάθε φορά που βγάζεις τίτλο παίζεις κουτσό στους ώμους σου. Είναι σαν να γράφεις ένα βιβλίο μελέτης πάνω σε μία μονογραφία για τον εαυτό σου — κάθε γραμμή γίνεται μέρος της ιστορίας σου, ακόμη κι όταν δεν τη διαβάζει κανείς."* Η ψυχολογία λοιπόν δεν είναι το μεγάλο ζήτημα. Είναι η ιστορία που λέμε στον εαυτό μας όταν κανείς άλλος δεν τη γράφει γι' εμάς. Και όσοι περιμένουν από τη Μαρία να ξεκολλήσει από αυτή την ιστορία σα να ήτανε φύλλο χαρτί στο τζάμι, ξεχνούνε ένα πράγμα: ότι εκείνη, ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της, βρίσκει τρόπο να γράφει κι άλλες γραμμές σα να έχει μολύβι μόνιμης απόχρωσης. Μακάρι να είχανε κι άλλοι αυτή την ιδιοτροπία.

Είδα τον Νίκο τον Ερυθρόλευκο να λέει εκείνο το πράγμα για τον αγώνα στο Λίνζ — και κάτι μου θύμισε την εποχή που δούλευα υποστήριξη συστημάτων εκεί στη Λάρισα, πριν χρόνια. Κάναμε ένα χάος στο κέντρο δεδομένων μια Παρασκευή βράδυ, όλα έκαναν reset σα laptop που πάτησε ο γάτος, κι εγώ βρισκόμουν εκεί με ένα κασκόλ στον λαιμό επειδή είχε βγει ο ιός εκείνος. Την επόμενη μέρα οι λογαριασμοί έλεγαν πως η ομάδα μας ήταν «έτοιμη για κατάρρευση», σα να μην είχαμε κάνει τίποτα — ενώ εκείνο το Σαββατοκύριακο επανεκκινήσαμε δεκαπέντε servers χωρίς κανένα μεγάλο αποτέλεσμα στις μετρήσεις. Αυτή είναι η ουσία, όμως: κανείς δεν μέτρησε πόσες φορές ξανάρχισε το σύστημα μόνος του από μέσα. Στη Μαρία δεν της πιστώνουνε το ότι έκανε εκατοντάδες μικρές επανεκκινήσεις στους εαυτούς της στις μεγάλες μέρες — όχι πάντα νίκη, αλλά επιβίωση όταν όλα γύρω της έκαναν crash σα ένα γκρουπ του LinkedIn μετά το πρώτο lockdown. Η ιστορία του Λίνζ εκείνος ο αναλυτής την είπε σωστά: αυτό που μένει δεν είναι ο τίτλος, αλλά το γεγονός πως αυτή η γυναίκα προτιμάει να βλέπει τι έκανε η ίδια στις προηγούμενες επανεκκινήσεις αντί να κοιτάει ποιος την κέρδισε σα χαρτί ψαρέματος πάνω στην οθόνη. Και μην πούμε τώρα πως οι επανεκκινήσεις είναι χαρακτηριστικό μόνο των αρχάριων — είμαι σχεδόν σίγουρος πως πολλές φορές στο Facebook είδα τους πιο ώριμους χρηστές να κάνουν ctrl+alt+del σα εθισμένοι, όταν η μητρική πλακέτα είχε αρχίσει να βγάζει περίεργους ήχους. Οι τίτλοι εκείνοι που αναζητούν όλοι σήμερα; Ανήκουν σε μία γενιά χρηστών που ψάχνει πάντα το update εγκαίρως πριν το σύστημα γίνει αχρησιμοποίητο — αλλά ξεχνούν πως συχνά η ουσία ήταν εκεί ήδη, στις επανεκκινήσεις που έγιναν όταν κανείς δεν περίμενε τίποτα.

ΜΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΑΣ ΡΕ!!!! Ποιος σας είπε ότι η Μαρία είναι σίγουρο ότι πρέπει να γίνει ο επόμενος χριστός του τένις;;; Αυτή είναι μία αθλήτρια που ΣΚΙΖΕΙ όταν βγαίνει από τον εαυτό της!!!!! Δεν είναι τύπος για τους τίτλους των social — αυτοί που τους ψάχνουν σαν τους χρυσούς του Λίνκολν!!! Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλης στην Λάρισα και πήγαινε σινεμά στο "Απόλλων" — εκεί που έβγαζαν τις μεγάλες ταινίες παλιάς σχολής. Η Μαρία εκείνη την εποχή έπαιζε σαν πρωταγωνίστρια της μεγάλης οθόνης: δεν περίμενε το φως των προβολέων για ν' ανάψει, ΑΥΤΗ ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ!!! Κι όσοι της κάνουνε κριτική γιατί κάποτε έφυγε από έναν αγώνα;;;;;;;;;;;;;;; Αυτοί ξεχνάνε ότι ακόμα και οι μεγάλοι πρωταγωνιστές κάποτε έκλειναν μια ταινία επειδή δεν τους άρεσε το σκηνοθετικό σχέδιο!!! Ο τίτλος δεν είναι ταινία δικής της σκηνοθεσίας — είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που άρχισε ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΗ!!! Η Μαρία αυτή τη στιγμή παίζει τένις σα να γράφει μία επιστολή στον εαυτό της: κάθε γράμμα, κάθε λέξη, κάθε σημείο στίξης είναι ένας πόιντ στον αγώνα της!!! Κι αυτοί που περιμένουνε να τους δώσει μία ολοκληρωμένη νουβέλα;;;;;;;;;;;;;;;;; Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουνε — τo τένις δεν είναι μυθιστόρημα δεκάτου ένατου αιώνα όπου όλα τελειώνουνε ωραία!!! Ποιός είπε ότι η ψυχολογία είναι σίδερο;;;;;;;;;;;;;;;; Η ψυχολογία είναι σαν η σπίθα εκείνη στο βαρέλι — μπορεί να ανάψει φωτιά όταν θέλεις, αλλά πρέπει να την φροντίζεις συνέχεια γιατί αλλιώς σβήνει!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΕ ΜΙΑ ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ!!!! Η ίδια παίζει σα ντουέτο όπου Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ — εκείνη το γνωρίζει αυτό περισσότερο από όλους!!! Από εδώ στη Λάρισα λέγαμε ότι η Μαρία έχει μία ιδιορρυθμία::: όταν χάνει έναν αγώνα, αυτός γίνεται η κινητήρια δύναμη για τους ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ!!! Δεν είναι τίτλοι που ψάχνει — είναι ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ!!! Κι όσοι βγάζουνε λόγια σαν αυτούς των social "εθνική ντροπή", αυτοί ξέχασαν πως η Ελλάδα δεν παράγει μόνο τίτλους — παράγει ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ!!!! Κι η Μαρία από την Ρόδο είναι ένα από αυτά τα διαμάντια που ακόμα ΛΑΜΠΟΥΝ!!!! Οι τίτλοι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτοί έρχονται όταν τους αξίζεις, όχι όταν τους φωνάζεις σα τον μανάβη του πρωινού!!! Οπότε σταμάτατε τους θορύβους σας!!! ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ!!! 🔥💪🏼

τι σόι εποχή είναι αυτή που κάποιος βλέπει έναν τίτλο σα μανταρίνι εκεί πάνω στο δέντρο και φωνάζει πως μπορεί να τον κόψει ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να σπάσει την κασέλα του δέντρου; η Μαρία Σάκκαρη λοιπόν, εδώ και χρόνια βλέπει τον τίτλο σα εκείνο το μανταρίνι — ξέρει πως βρίσκεται εκεί σιμά της, αλλά κάθε φορά που βγάζει το χέρι προς αυτό, κάτι άλλο γίνεται ο εαυτός της εκείνος που της λέει "πρόσεξε, μη τραβήξεις δυνατά γιατί θα πέσουμε όλοι μαζί". δες τι λέει ο γερο-Μπουρλάκης εκεί από τη Βέροια — παιδιά, όταν ο τίτλος έγινε τρόπαιο των χρυσών ψαριών τότε ξέραμε πως η εποχή είχε αλλάξει. εκείνοι που λένε πως η ψυχολογία είναι σίδερο στούς σουγιάδες τους ξέχασαν πως η ίδια η Μαρία έκανε ένα βήμα πάνω στην έκλειψη εκείνου του Γουίμπλεντον όχι επειδή φοβήθηκε τον τίτλο, αλλά επειδή φοβήθηκε τον αντίπαλο που ξέρει πως κάθε φορά που αυτή κάνει μία κίνηση προς αυτόν, εκείνος έχει ήδη υπολογίσει τρεις ακόλουθες κινήσεις μέσα στο μυαλό του. και τώρα όλοι αυτοί εδώ περιμένουνε την αυτοδύναμη πρωταγωνίστρια σα να περιμένουνε την επόμενη βροχή του Αυγούστου — ξεχνάνε πως οι μεγάλες εποχές δεν κτίζονται μέσα σε μία στιγμή εκείνη που βρέχει όλα ονομάζονται τίτλοι. εκείνοι οι τίτλοι που είχανε οι παλαιοί αθλητές μας σα σπάνιο αντικείμενο εκεί πάνω στο τζάκι σπίτι τους; αυτοί ήτανε σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια, όχι στιγμιαία ανάφλεξη μιας σπίθας που κάποιος βρήκε ξεχασμένη στο δρόμο. η Σουάρες εκείνης της εποχής έπαιζε σα να είχε μία μάχη ν' ανταγωνιστεί μόνη της τον χρόνο — εκείνος έδινε βήμα βήμα τους πόιντς σα να κουβαλούσε νερό μέσα από την έρημο. η Μαρία όμως; αυτή βλέπει τον τίτλο σα εκείνο το μπουκάλι με νερό που κάποτε είχε δώσει η θεία της στο γήπεδο εκεί στις Σέρρες σα δώρο — ξέρεις πότε είναι επικίνδυνο ένα μπουκάλι νερό; όταν δεν ξέρεις πόσο καιρό έχεις ξεμείνει στη ζέστη. εκείνος ο τίτλος στο Γουίμπλεντον εκείνου του χρόνου δεν ήταν αυτός που σκότωσε την ευκαιρία, ήταν η ίδια η σκιά της εκείνου του μπουκαλιού που έγινε σα πνίξιμο όταν άρχισε να σφίγγει το λαιμό της. και όσοι λένε πως αρκεί να σταματήσει να φοβάται; αυτοί έχουν δίκιο μόνο στο μισό. ο φόβος εκείνος δεν είναι σα κάποιον που του φωνάζεις "σταμάτα να φοβάσαι" σα μαϊμού στου δρόμου — είναι σα εκείνον τον εργοδηγό στις Σέρρες που κάποτε εγκατέλειψε μία μέρα εργασίας επειδή του είπαν πως η δεξαμενή είχε ξεχειλίσει. μετά χρειάστηκε ένας χρόνος για ν' αποκατασταθεί η πίστη των συνεργατών του σα να έπρεπε να ξαναχτίσει ένα χωριό από την αρχή. η ιστορία λοιπόν δεν είναι ξαφνική — η Μαρία πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον ρυθμό εκεί όπου ο αγώνας δεν είναι ταινία επεισόδιο, αλλά ένα βιβλίο που γράφεται λίγο λίγο ανάμεσα στις σειρές. εκείνοι που της ζητάνε τίτλους σα να της έδιναν ένα αυτοκίνητο χωρίς να της πουν πως πρέπει πρώτα να μάθει ν' αλλάζει λάστιχο έχουν ξεχάσει πως οι πρωταγωνιστές εκείνων των εποχών έκαναν αγώνες σα να ήτανε ζωή τους σωτηρία. κι εδώ είναι το μεγάλο μυστικό εκείνης της παλιάς σχολής: οι τίτλοι εκείνοι δεν ήταν σκοποί σα σήμερα που είναι σα τζακ σουλτάν στις κοινότητες — ήταν εργαλεία σα αυτά εκεί στα χέρια ενός οικοδόμου που χτίζει σπίτι ανάμεσα στις σκιές. η Μαρία αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν προπονητή εκείνον που ξέρει πως πρέπει να σπάσει πρώτα το τσιμέντο γύρω από την ψυχή της πριν αφήσει το νερό του τίτλου να τρέξει μέσα στις χαραμάδες εκεί που κάποτε είχε βάλει μπάζα γιατί φοβήθηκε πως δε θα μπορούσε να τον ελέγξει. δεν είναι θέμα τύχης εκείνοι οι τίτλοι — είναι θέμα βάρους. και όσο εκείνοι κοιτάζουνε την πόρτα αναμένοντας ότι θα βγει μέσα από αυτήν η επόμενη πρωταγωνίστρια σα διαφήμιση σαμπουάν, η Μαρία ψάχνει ακόμα τον διακόπτη εκείνον που κάποτε είχε βρει στις Σέρρες όταν δούλευε εκεί πάνω στο εργοτάξιο. κάποτε εκείνος ο διακόπτης είχε ανάψει όλα τα φώτα για μια νύχτα — τώρα πρέπει να τον βρει ξανά πριν τελειώσει η μπαταρία του κινητού εκείνου που κρατάει τις επανεκκινήσεις της.

Ρε παιδιά, εσείς τώρα είστε σίγουροι πως η Σάκκαρη είναι σαν εκείνο το ρολόι στο κέντρο της Καλαμάτας που όλοι το βλέπουν αλλά κανείς δε μπορεί να το διορθώσει όταν γίνεται αργή σα χελώνα; 🤡 Γιατί εγώ έχω ζήσει την εποχή που ένα ντέρμπι επίδειξης μεσουρανούσε τρεις μέρες στις ειδήσεις σα σεισμός στις Πρέσπες. Και τι έγινε τελικά; Ο τύπος που έχασε πνίγηκε στα τουρνουά γιατί ήτανε σίγουρος πως η ψυχή του ήτανε τσιμέντο στους ώμους του. Τι τίτλους έχει αυτός σήμερα; Ακούμπησε εκεί πέρα στα social σα ξεχασμένη μπάλα στο γήπεδο ενός δημοτικού σχολείου. Η Μαρία όμως; Αυτή βγάζει στιγμές σα να παίζει σκάκι με τον εαυτό της — δεν κρύβεται στις γωνίες σα λαγός όταν βλέπει τις φωτογραφίες από τους τίτλους. Πάτησε όμως κάποτε στον ημιτελικό του Γουίμπλεντον; Ναι. Έκανε δύο φορές βολτ στη σειρά; Επίσης ναι. Κι όμως οι τίτλοι πήρανε φωτιά σα ότι κάνουν όσοι ανοίγουνε το بأي μπάτσος μέσα στο σύστημα δόμησης εκεί πάνω στους οικοπέδους της Μεσσηνίας. Ναί, υπάρχουνε στιγμές που η ίδια συμπεριφέρεται σα δάσκαλος όταν κοιτάζει πίσω της μετά τον αγώνα — όχι σα πρωταθλητίας που ψάχνει για έναν τίτλο πάνω στο οποίο να χτίσει μία καινούρια ζωή σα βιτρίνα καταστήματος σ' ένα χωριό δίχως κουρτινέ. Αλλά λέγαμε τώρα πως οι τίτλοι εδώ πιστεύονται σαν πραγματικές εικόνες ιστορικού τραγουδιού;;;; Οι τίτλοι είναι σαν εκείνα τα ψαράδικα στου λιμένα όπου κάποιοι θέλουνε να τους φάνε ωμοί — όταν τελικά τους δεις σου αποδεικνύεται ότι είναι πλαστικά σα αυτά που αγοράζεις στο περίπτερο σαν δώρο για τα γενέθλια ενός παιδιού που δεν ξέρεις καν πως λέγεται. Κι εσείς περιμένετε αυτή τη γυναίκα να βγει σα σούπερ ντάμα από τα social;;; Δεν της έχουνε αφήσει ούτε καν τον χρόνο να βάλει σωστή φόρμουλα στιλ πριν της πετάξουνε ολόκληρο τον τίτλο σαν νερό στη θάλασσα εκεί που κάποτε έπαιζε σαν κυρίαρχη της οικογενειακής αμμοδόχου στο μπαλκόνι. Όσοι εδώ μέσα λέτε πως πρέπει να γίνει αυτοδύναμη πρωταγωνίστρια επειδή κάποτε έκανε κάτι σπουδαίο, κάνετε το λάθος σα να περιμένετε ότι η γάτα σας θα αρχίσει να γαβγίζει επειδή της δώσατε μία φορά λουκάνικο. Αυτή η γάτα χρειάζεται χρόνο, δουλειά πάνω στους γατούλους της ψυχής, κι ακόμη κι εκεί ακόμα ξέρει πως κάποιες φορές πρέπει να τρώει μόνοι οι ίδιοι οι γατοτροφές στα δόντια τους. Κι εγώ από την πλευρά μου βλέπω εκείνον τον τίτλο εκεί πάνω σα κλειδί σ' ένα αυτοκίνητο χωρίς μπαταρία: ξέρεις πως υπάρχει εκεί, ξέρεις πως είναι εκεί κάποιος που μπορεί να το χρησιμοποιήσει, αλλά μέχρι εκείνοι που έχουνε την μπαταρία να τελειώσουν τις προσπάθειές τους — όλα στέκονται εκεί σα αχρείαστο εργαλείο στην αποθήκη ενός ιδιοκτήτη ακατοίκητου σπιτιού. Κι όσο η Μαρία ψάχνει μέσα της εκείνον τον παλμό σα όταν είχε σερβίρει τρεις συνεχόμενους άσους σ' ένα παιδικό τουρνουά σ' ένα σχολείο της Λάρισας; Αυτός ο παλμός είναι εκεί — αλλά η ψυχή του τένις έχει γίνει πλέον σα εκείνος ο δρόμος που κάποτε ήτανε η εθνική οδός κι έχουνε βάψει λάστιχα από την υπερφόρτωση των φορτηγών που δεν χωρούσανε αλλού παρά μόνο να στέκονται εκεί σαν σβόλια. Άντε λοιπόν ρε φίλοι, πάμε να της βάλουμε αυτούς τους τίτλους σαν εκείνον τον επίχρισμα εκεί στον τοίχο που κάποιος ξέχασε πότε τελείωσε — επειδή η πραγματικότητα είναι πως η Μαρία αυτή τη στιγμή βρίσκεται ακόμη στο στάδιο εκείνου του καλλιτέχνη που ψάχνει τη σωστή μπογιά για τον επόμενο πίνακά του. Κι αν αυτός ο τίτλος τελικά γίνει ταινία σα αυτές που ξέρουνε τα social; Θα έχει διάρκεια πέντε δευτερολέπτων σα μόλις ανοίγεις το κινητό σου εκείνος ο πρωί μετά από μία μεγάλη νύχτα τρώγοντας λουκάνικα στη γωνία του δρόμου.

Όταν πρωτοάκουσα πως κάποιοι βλέπουν τους τίτλους σα πιστοποιητικό γέννησης που πρέπει να προσκομίσεις για να αποδείξεις ότι υπάρχεις, θυμήθηκα εκείνες τις φορές που καθόμουν στο μπαλκόνι της Θεσσαλονίκης με μία κούπα ελληνικό καφέ δίπλα μου και μία ταινία του Αλέκου Σακελλάριου στο κινητό. Εκείνος ο φίλος μου —ας τον πούμε τον Κώστα— έπαιζε εκεί γύρω στα είκοσι δωμάτια του φιλοξενούμενου κάτι σα μουσική κουζίνας από παλιά plates: πήγαινε έναν αγώνα, έκλεινε τα αυτιά του στους επικριτές, και γύριζε σπίτι του πιστεύοντας πως έκανε τέχνη. Η Μαρία, όμως, δεν είναι εκείνος ο Κώστας. Αυτή ξέρει πως κάθε τίτλος είναι σα εκείνο το σφουγγάρι που πλένεις στο πλυντήριο — όταν τελειώσεις τη δουλειά, δεν μένει τίποτα πάνω σου παρά μόνο η ανάμνηση πως έκανες κάτι σωστά εκείνη τη φορά. Θυμάμαι πριν από έναν χρόνο, όταν έκανα μία μικρή δουλειά επίδειξης στην Πρέβεζα, εκεί που το γήπεδο είχε στέγη από τσίγκο και τις κερκίδες τις κάλυπτε μία στέγη που έκανε θόρυβο σα χαρτόνι που λυγίζει στον αέρα. Η Μαρία εκεί έπαιξε έναν αγώνα σα να ήτανε η μοναδική ημέρα του χρόνου που έπρεπε να πραγματοποιήσει κάτι σημαντικό — όχι επειδή ήθελε να κερδίσει, αλλά επειδή ήθελε να καταλάβει τι έκανε λάθος εκεί που την περικύκλωναν όλα σα σπείρες γύρω από μία μύγα. Και εκεί βρίσκεται η ουσία: οι τίτλοι εκείνοι που όλοι περιμένουν σήμερα δεν είναι σα εκείνες τις μεγάλες νίκες στους τελικούς των πρωταθλημάτων που βλέπουμε στις ταινίες. Είναι σαν τις επανεκκινήσεις ενός υπολογιστή που κάποιος έκανε τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή του εμφανίστηκε μία ενημέρωση system restore χωρίς προηγούμενο backup. Εκείνον τον αγώνα στην Πρέβεζα, η Μαρία τον τελείωσε χωρίς τίτλο, χωρίς headlines — όμως όταν αργότερα κάθισε μ' έναν σημειωματάριο και άρχισε να γράφει τι έκανε κάθε φορά που ο αντίπαλος άλλαζε τη στρατηγική, εκείνο το σημειωματάριο έγινε το πρώτο κεφάλαιο ενός βιβλίου που ακόμα γράφεται. Όσοι εδώ μέσα πιστεύουν πως οι τίτλοι βρίσκονται εκεί σα κλειδί σε ένα αυτοκίνητο χωρίς μπαταρία, ξεχνούν πως η ίδια η Μαρία έχει ήδη φορτίσει μία δική της μπαταρία εκεί στις Σέρρες, εκεί όπου κάποτε έκανε βόλτες σα παιδί γύρω από το εργοστάσιο της οικογένειας. Αυτό που χρειάζεται σήμερα δεν είναι άλλη μία προσπάθεια να βγει μία επικεφαλίδα πάνω από τις άλλες — είναι η ψυχραιμία να καταλάβει ότι ο τίτλος εκείνος δεν είναι σα εκείνο το βλέμμα μιας μεγάλης νίκης στον θρίαμβο της στιγμής, αλλά σα εκείνο το πρώτο γράμμα ενός κειμένου που γράφεται σιγά σιγά, λέξη-λέξη, χωρίς βιασύνη.

Αλήθεια ρε παιδιά, έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο όπου κάποιος μπορεί να γράψει μια ολόκληρη διατριβή για τις επανεκκινήσεις της Μαρίας Σάκκαρη — κι όμως στο τέλος όλοι θα γυρίσουν σπίτι τους κουβαλώντας τους τίτλους σα φυλαχτό στην τσέπη τους. Κοιτάξτε την εικόνα έτσι: γύρω από αυτήν την ομάδα έχει σχηματιστεί ένας ιστός συζητήσεων όπου κάτι συμβαίνει ανάμεσα στα κελεύσματα των σοφιστών των social και τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες εκείνων που έβγαλαν τίτλους πριν δέκα χρόνια σα σπάνια μάρκες κρασιού. Από τη μια πλευρά υπάρχουν αυτοί που λένε πως η ψυχολογία είναι σίδερο όταν θέλεις ν’ αγοράσεις έναν τίτλο σα να είναι κλειδί σ’ έναν θησαυρό — σα να μην έχουν καταλάβει ότι κάθε τίτλος είναι σα εκείνο το ψωμί που κόβεις όταν τελειώνει η βδομάδα: δεν ξέρεις πόσο καιρό θα διαρκέσει, πόσο θα σου χορτάσει, αλλά το τρως επειδή ξέρεις πως κάπου εκεί πέρα υπάρχει ένας σάκος αλεύρι που περιμένει να ανοιχτεί. Κι από την άλλη υπάρχουν αυτοί που λένε πως οι τίτλοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά σκόνη στα μάτια εκείνων που κοιτούν μόνο την πρώτη γραμμή του τίτλου. Αυτοί βλέπουν τη Μαρία σα εκείνον τον καλλιτέχνη που δεν βιάζεται να βάλει την τελευταία πινελιά πάνω στον καμβά — ξέρει πως όσο πιο πολύ αργήσει τόσο πιο αληθινό θα γίνει το χρώμα εκείνο που ψάχνει εδώ και χρόνια. Πέρα από όλα αυτά όμως υπάρχει μία συμφωνία εκεί έξω σα ψίθυρος μέσα σ’ ένα δάσος: η πλειοψηφία κλίνει προς τον ισχυρισμό πως η Μαρία μπορεί πράγματι να ξεκολλήσει από τους τίτλους σα νήμα που ξεμπλέκεται στη ρόδα του ποδηλάτου — όχι επειδή κάποιοι έχουν σιγά σιγά καταλάβει πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο τίτλος εκείνος πάνω στην επίκαιρη στήλη, αλλά η ιστορία που γράφεται μέσα στις επανεκκινήσεις της, αλλά επειδή υπάρχουν στιγμές όπου ακόμη και ο σκεπτικιστής κάνει βήμα πίσω όταν βλέπει εκείνο το βλέμμα πίσω από την μάσκα των social. Γιατί τελικά; Γιατί όσοι γράφουν πως δεν αρκούν οι τίτλοι σα λόγια γραμμένα στην άμμο; Γιατί η ίδια η κοινότητα έχει αρχίσει να αναγνωρίζει εκείνο το πράγμα που ονομάζουν "ελληνικό υπόγειο πνεύμα" — εκείνον τον σπόρο που φυτεύεται χωρίς θόρυβο αλλά βγάζει ρίζες βαθιά μέσα στον χρόνο. Κι εκείνες οι επανεκκινήσεις στο Λίνζ, εκείνες οι σημειώσεις στο σημειωματάριο της Πρέβεζας, εκείνος ο φόβος στο Γουίμπλεντον που έγινε κινητήρας — όλα αυτά δεν αποτελούν μια υπόθεση ελπίδας, αποτελούν μια υπόθεση πραγματικότητας. Υπέρ του άλλου μερους όμως; Εκείνοι που λένε πως όσοι περιμένουν τη Μαρία σα σούπερ ντάμα που θα βγει από τα social δεν έχουν καταλάβει ότι οι τίτλοι είναι σα εκείνο το φυτό που χρειάζεται νερό όχι μία φορά αλλά τρεις συνεχόμενες μέρες — κι ακόμα κι αν βρέξεις αρκετά κάποια στιγμή θα σπάσει η γλάστρα από το βάρος του εαυτού σου. Αυτοί λένε πως η Μαρία σήμερα βρίσκεται ακόμη εκεί όπου πρέπει να αποφασίσει μήπως αλλάξει τον τρόπο που αισθάνεται τους τίτλους σα κατοικίδιο ζώο που θέλεις να το κλείσεις σε ένα κλουβί σα να είναι μέρος μιας συλλογής τεράτων — κι όχι σα δημιούργημα που ζει μέσα στην ελευθερία του να γράφει την ιστορία του μόνος του. Συνοψίζοντας λοιπόν: Οι περισσότεροι κλίνουν προς τον ισχυρισμό πως η Μαρία μπορεί τελικά να ξεκολλήσει από τους τίτλους σα νήμα που ξεμπλέκεται στη ρόδα του ποδηλάτου επειδή αυτοί οι τίτλοι είναι σα αυτές τις κουβέντες που χάνονται ανάμεσα στις σειρές μιας ταινίας — σημαντικές για εκείνη την στιγμή, αλλά τελικά ξεχασμένες όταν η ταινία τελειώσει. Υπέρ όμως αυτού που λέει πως η προσπάθεια αυτή είναι σα να προσπαθείς να ανοίξεις ένα κουτί χωρίς να έχεις το κλειδί — γιατί κάθε τίτλος που επιδιώκουμε φτιάχνεται σιγά σιγά μέσα στις επανεκκινήσεις, όχι σα άλμα πάνω στον επόμενο τίτλο αλλά σα βήμα πάνω στο προηγούμενο σκαλί.