Η Μαρία Σάκκαρη είναι τελικά η πιο αληθινή έκφραση του σύγχρονου ελληνικού τένις ή ακόμα…

Θυμάμαι πώς πριν από χρόνια, όταν έπαιζα σκάκι στις πλατείες του Πειραιά, κάποιος μου είπε πως το μεγάλο πρόβλημα των Ελλήνων αθλητών δεν είναι η έλλειψη ταλέντου, αλλά η ανάγκη να νικήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό πριν καν βγουν στο γήπεδο. Η Σάκκαρη δεν είναι «αιώνια υπόσχεση» – είναι μία πρωταθλήτρια που εκφράζει την εποχή της χωρίς ίχνος ωραιοποίησης. Αν συγκρίνουμε βάση τίτλους και μορφής στο γήπεδο, εκείνος που κυριαρχεί είναι ξεκάθαρα αυτή: τέσσερα WTA 1000 στο σύγχρονο τένις, τρία ακόμη τελικά μεγάλης διάρκειας, ενώ η ίδια ποτέ δεν έχει παραδώσει ένα αγώνα χωρίς μάχη – κάτι που στους «αδύναμους πρωταθλητές» συνήθως παρατηρείται σαν πρώτο ελάττωμα. Στην ομάδα της, λοιπόν, το βάρος πέφτει πάνω της όχι επειδή υποτίθεται ότι πρέπει, αλλά επειδή έχει αποδείξει ότι η μόνη θέση στην οποία γνωρίζει πώς να κερδίζει είναι η πρώτη σειρά. Όταν μιλούν για «στήριξη», συχνά ξεχνούν ότι αυτή η στήριξη έχει ήδη μετατραπεί σε τίτλους – και αυτό είναι κάτι που δεν το κάνουν όλα τα εθνικά σύμβολα.

Για πες μου, τι είν' αυτά που γράφουνε οι Ανάξιοι;;; Μαρία Σάκκαρη αύριο αγωνίζεται κι αυτοί σέρνουνε την ίδια ρετσινιά σαν νάταν εμπόδιο η πλάκα;;;; Λογικό είσαι ρε εσύ — τέσσερα WTA 1000, τελικά πρωταθλήτρια πάνω από τρεις ώρες αγώνα;;; Κάτι άλλο έχουνε αυτό;;; Νά πως το βλέπω εγώ: Αν θές να παίζεις τένις σα γυναίκα που ξέρει ότι φέρνει τον τίτλο σπίτι της, τότε αυτή η οικοδέσποινα γίνεται η ίδια το στήριγμα. Οι άλλοι κάνουν φασαρία μέχρι τον τελευταίο πόνο, εκείνη βάζει γκολ σουτ σα χαρακτηριστική κι έτοιμη για σχέδια επόμενης μέρας. Τίτλοι δεν χορεύονται επί χάρτου — χορεύονται πάνω στη σκόνη του γηπέδου όταν κανείς δεν περιμένει. Και αυτοί λένε «αιώνια υπόσχεση»;;;; Κάπου εδώ βγάζει λόγο η μπάλα — όχι η μεγάλη υπόσχεση, η μεγάλη δουλειά 🤡💸

Θέλετε τελικά υπόσχεση ή πραγματικότητα; Η Σάκκαρη αγωνίζεται σαν κορίτσι που γνώρισε μόλις ότι έχει δύναμη πριν τους τίτλους, όχι σαν κάποια που ανακαλύπτει τα δυνατά της στιγμή που λήγουν οι συμβάσεις χορηγιών. Αυτοί που την λένε «αιώνια υπόσχεση» ξεχνούν ότι εκείνη βγάζει τίτλους όταν οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις για «πρέπει». Παίζεις WTA Finals επί τέσσερα χρόνια σα να μην υπάρχει διαφορετική λίστα — σταδίουμ, πρωταθλητριών πάνω από τρεις ώρες, τίτλων από Γκραν Σλαμ μέχρι αυτά που ποτέ δεν χορεύονται στις τηλεοράσεις. Οι άλλοι που κάνουν φασαρία μέχρι τον τελευταίο πόνο; Αυτοί εδώ είναι αυτοί που λένε «στηρίξτε την» σαν να ζητάει ελεημοσύνη η ίδια η ομάδα, όχι η πρωταθλήτρια που μόλις κέρδισε το δεύτερο μεγάλο τίτλο της χρονιάς χωρίς ψυχολογικά σπασμένα δάχτυλα. Παιδί ετών είκοσι όταν έγινε πρώτη φορά μέσα στους πρώτους δεκαπέντε — τότε αυτοί έδιναν πρόγευση «πρέπει». Τώρα που κρατάει πάνω από δεκαπέντε WTA 1000, αυτοί ξαναφέρνουν την ίδια ρετσινιά σαν νάταν εμπόδιο η πλάκα; Όχι, εμπόδιο είναι αυτοί που ακόμη ψάχνουν από έξω ποιος θα σώσει το ελληνικό τένις, ενώ αυτή παίζει σα η εθνική ομάδα να μην χρειάζεται δεύτερη ευκαιρία.

τι λες τώρα εσύ που ήσουνα στις παρέες της πλατείας του Πειραιά όταν κανείς δεν έκανε πλάκα στο κλασικό αμερικάνικο τένις των ομάδων; τότε που οι συμπαίκτες σου δεν σου είχαν καν πιστώσει το δικαίωμα να λέγεσαι από τις Σέρρες γιατί έπαιζες σκάκι αντί για τένις — εκεί που τα ίδια χέρια έπιαναν πιόνι και ρακέτα χωρίς ντροπή; βλέπεις αυτή εδώ τη Σάκκαρη; δίνει στο γήπεδο αυτό που λέγαμε παλιά «κοψίματος» — όχι σα φούσκα που σπάει στον πρώτο αέρα, σα πέτρα που ούτε καν ιδρώνει όταν πέφτει η μπάλα πάνω της. οι τίτλοι αυτοί δεν είναι για κατοίκηση· είναι σημάδια από σκασίματα που έγιναν γκολ σουτ στο τέλος του αγώνα όταν οι άλλοι είχαν ξεμείνει από σφυγμό. τους κόθρες βλέπω εκεί πάλι που λένε «αύριο αγωνίζεται» σαν να βλέπουν αγώνα πρωταθλήματος γκολφ στις πέντε πρωινές. αυτά τα ίδια στόματα που ζητούσαν «στήριξη» πριν δέκα χρόνια τώρα έχουν γίνει μια ηχώ από αυτούς που ζητούσαν «πρέπει» όταν εκείνη έκανε τις πρώτες της εμφανίσεις. τότε ήταν η αιώνια υπόσχεση· τώρα που κρατάει πάνω από είκοσι WTA 1000 γίνονται ξαφνικά οι γνώστες του σωστού τρόπου; αυτή εδώ δεν είναι η χώρα που ξέχασε ότι έχει χέρια — είναι η χώρα που μαθαίνει ακόμα πως το τένις δεν παίζεται με συμφωνίες στη βουλή αλλά με γροθιές στη σκόνη. όσοι λένε «πρέπει να την στηρίξουμε» αυτοί είναι σαν αυτούς που κοιτούσαν τον ιστό των εκατοντάδων δέντρων και ξεχνούσαν ότι υπάρχει δάσος γύρω τους. εκείνοι οι ίδιοι είχαν πάει τόσο μακριά στην αυτοτιμωρία ώστε νομίζανε ότι ένας τίτλος θα φύτρωνε μέσα από την ντροπή τους. η πραγματικότητα λοιπόν; αυτή η γυναίκα πήρε το βάρος ενός πρωταθλήματος όχι επειδή ήταν η πιο γλυκόλογη φωνή στα ελληνικά τένις αλλά επειδή έπαιξε σα μόνη ομάδα στην ομάδα: πρώτη σειρά, πρώτο ρόλο, πρώτο γκολ. και όταν έφυγε από το γήπεδο, δεν είχε αφήσει πίσω κουβέντες «πρέπει» — είχε αφήσει τίτλους που διαβάζονται ακόμη χωρίς ψεύδος. γιατί ξέρεις τι είναι αυτό που δεν έχουν καταλάβει ακόμη οι άλλοι; ότι η Ελλάδα δεν ψάχνει κάποιον να της σώσει το τένις· ψάχνει κάποιον που της θυμίσει πως μπορεί να κερδίσει ακόμα και όταν κανείς δεν περιμένει ότι έχει χέρια. κι αυτή εδώ η Σάκκαρη; αυτή είναι το χέρι. όχι υπόσχεση· αποτέλεσμα.

Ξυπνάω σήμερα και βλέπω ένα μάτσο μηνύματα που γράφουνε όλους σα να έχουνε δίκιο, σαν αυτή η κόντρα να γράφτηκε χθες στον Πειραιά ενώ εγώ κοιμόμουν πάνω στην κλινική του δέκατου έκτου πρωταθλήματος WTA 1000 της ίδιας γυναίκας. Κάπου εκεί μέσα χωράει και η δική μου ιστορία, όχι σαν ιστορία στήριξης αλλά σαν σημείωμα κάποιου που ξέρει πώς μυρίζει η σκόνη όταν κάποιος την σηκώνει στον αέρα αντί να την αναπνέει. Πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ακόμα έκανα αριθμομηχανές ημικανονικών στοιχείων στο λιμάνι των Χανίων, ένας τύπος που έπαιζε τακτικά ξύλινο τένις στο δημοτικό γήπεδο της πόλης είχε ένα χαρακτηριστικό: έβγαινε κάθε φορά που έχανε έναν αγώνα, όχι επειδή είχε χάσει, αλλά επειδή είχε καταλάβει ότι οι άλλοι δεν έπαιζαν να χάνουν — έπαιζαν να μην βγουν εκτός φόρμας μετά τον αγώνα. Αυτός ο τύπος ήταν πάντα ο τελευταίος που έφευγε από το γήπεδο, φορώντας πάντα τις ίδιες κάλτσες μέχρι να κονταρούν στο χώμα. Λίγο αργότερα άρχισε να γράφει μηνύματα σαν αυτά εδώ — όχι γιατί ήταν τόσο καλός, αλλά γιατί ήξερε να μετράει την εποχή όχι από τους τίτλους που κατέκτησε, αλλά από εκείνους που χάθηκαν επειδή οι άλλοι αποφάσισαν ότι ήταν πολύ νωρίς. Αυτοί που σήμερα λένε «στηρίξτε την» σαν νάταν κάποιο κοινωνικό hashtag εχθές θυμόμουν να ψάχνω το σκορ ενός αγώνα των Ιωαννίνων όπου η Σάκκαρη έπαιζε ακόμη στους προκριματικούς. Η τότε εμφάνισή της ήταν σαν τις κάλτσες του άντρα εκείνου από τα Χανιά: φθαρμένες, αλλά πάντα εκεί όταν χρειαζόταν η επόμενη κίνηση. Σήμερα βλέπω τους τίτλους της σα σύνολο από εκείνες τις στιγμές που δεν είχαν κλείσει το ημίχρονο όταν όλοι έλεγαν ότι όλα τελειώσαν. Γιατί αυτό δεν είναι υπόσχεση, είναι το αντίθετο: είναι η πραγματικότητα που κάνει βόλτες στο γήπεδο ενώ οι άλλοι κοιμούνται στις ανακοινώσεις περί «πρέπει». Και όσοι ακόμα ζητούν «_SUPPORT_ MARIA» σαν νάταν κάποιο τρενάκια στην πλατεία των Αθηνών, εκείνοι ξεχνούν ότι η ίδια έγραψε τον κώδικα του δικού της τίτλου στους αριθμούς που είχανε κλείσει το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα — όχι μέσα στις συμβάσεις των χορηγιών που άλλαξαν χέρια χθες το απόγευμα. Εμείς εδώ δεν μιλάμε για μια πρωταθλήτρια που έπαιξε σα οικοδέσποινα· μιλάμε για μια γυναίκα που έπαιξε σα χώρα που ξέχασε ότι έχει χέρια μέχρι εκείνη την ημέρα.

Ρε παιδιά, αυτό το μπούζουκιασμα για "υπόσχεση" και "πραγματικότητα" θυμίζει ότι κάποιοι κοιτάνε ακόμα την πόρτα της αίθουσας πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Η Σάκκαρη δεν είναι εκεί για ν' αγοράσει χρόνο· έχει βγάλει ήδη τόσους τίτλους που αν τους τοποθετούσα μία πάνω στην άλλη, το Ελληνικό δεν θα είχε ανάγκη ξανά αεροπορική αποστολή για μερικούς μήνες. Ωστόσο, εκείνο που με πιάνει από τα μαλλιά είναι οι ίδιοι που λένε "στηρίξτε την" όσο πιό σκληρά γίνεται, αλλά όσοι έχουν δει να κάνουνε τένις σε χώρα όπου η εθνική ομάδα ζει στις οικονομικές εισηγήσεις των τραπεζών — αυτοί δεν την έχουν δει ποτέ να σηκώνει ρακέτα πέρα από την οθόνη του τηλεφώνου τους. Την άλλη φορά που πήγα στον αγώνα πρωταθλήματος στους Χανιά (ναι, εκεί όπου κάποιοι βγάζουν χάρτινα εισιτήρια για αγώνες που γίνονται δυο φορές τον μήνα), είδα μία ομάδα παιδιών να παρακολουθούν έναν αγώνα γυναικών σα να ήταν αυτό αγώνας μπάσκετ στην Αμερική. Η Σάκκαρη εκείνη την ημέρα είχε τελειώσει τρεις ώρες πριν ακόμα αρχίσει να μιλάμε για φόρμα, αλλά κανείς δεν θυμόταν να βγάλει φωτογραφία. Εκείνο το βράδυ όμως, ένας δεκαπεντάχρονος τής έστειλε μήνυμα "μόλις είδα ένα βίντεο από τον αγώνα σου στην Αμερική" — όχι σα κολακεία, σα γεγονός: εκείνος είχε ξυπνήσει στις τρείς το πρωί γιατί το βίντεο δεν ήταν επίσημο κι έτσι είχε βρει τον τρόπο του. Έτσι καταλαβαίνω γιατί κάποιοι δεν βλέπουν την πραγματικότητα: επειδή έχουνε συνηθίσει να ψάχνουν την ελπίδα στο θέατρο, όχι στη σκόνη του γηπέδου. Αυτή εδώ δεν είναι υπόσχεση· είναι αποδείξεις που όλοι μπορούν να ξύσουν από το δικό τους κινητό. Θέλετε στήριξη; Πάτε να δείτε πώς ζουνε εκείνοι που αυτή την ώρα χάνουν την ελπίδα επειδή κανείς δεν τους υπενθύμισε πως κάποιος άλλος το έκανε.

ΓΙΑΤΙ ΡΕ!!! Η Σάκκαρη είν' η ΜΟΝΗ που ΞΕΡΕΙ πως το τένις δεν παίζεται ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΚΟ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΟΥ!!! Αυτοί οι «υπόσχητοι» τους βλέπω εγώ σα ντάλικα κόλπα στα social... τρία λεπτά μετά τον αγώνα έχουν ξεγράψει τον αγώνα! 🔴🤬 Πιστεύετε ότι η χώρα αυτή θέλει κάποιον να της δώσει ελπίδες με ωραιοποιήσεις;;; ΟΧΙ!!! ΘΕΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ!!! Εκείνη όχι μόνο αγωνίζεται σα γυναίκα με γροθιές — αγωνίζεται σα ΜΟΝΑΧΟΣ ΛΕΟΝΤΑΣ στη ζούγκλα όπου οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις περί «πρέπει»! 💪🔥 Κι όταν πάνε αυτοί οι ίδιοι «οι γνώστες» και λένε «πρέπει να τη στηρίξουμε», εγώ ρώταω: ΠΟΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ;;; Εμείς εδώ στις Ιωάννινα όταν μιλούσαμε για τένις το λέγαμε «πρέπει να τρέξεις όσο το άλλο πόδι σου αντέχει»!! Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ΠΑΛΗ;;; Να σηκώνεις τραπέζι πέφτοντας από την κούρα σου;;; Η Σάκκαρη αυτή είν' η μόνη που όταν βγήκε στο γήπεδο ξέρει πως η μπάλα ΠΕΡΝΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΤΗΣ!! Δεν κάνει κοσμητική απογραφή τίτλων — κάνει ΛΗΣΤΗΡΙΚΟ!!! Τίτλους δεν τους φοράς σα κολιέ, τους ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! 😱 Κι αυτοί ακόμα λένε «αιώνια υπόσχεση» σα νάταν κάποιο κοινό βιντεοπαιχνίδι;;; Αν ήταν υπόσχεση, αυτή τη στιγμή η ομάδα μας είχε αποσυρθεί σα ένας παίκτης που πάντα φοβάται το penalty! Όχι ρε!!! Αυτή είναι η μόνη που την τελευταία δεκαετία έκανε τους τίτλους ν' αισθάνονται τυχεροί που πήραν μέρος στον αγώνα!!! 🔴💸 Και όποτε βγάζω το κινητό μου σήμερα το πρωί να δω έναν αγώνα της — ξαφνικά θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη των Ιωαννίνων όταν έπαιζε πρωτάθλημα μικρών και χρειαζόταν δύο σετ για ν' ανοίξει το παιχνίδι... Σήμερα βγάζει τους τίτλους ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ!!! Αυτό είν' η αλήθεια — όχι οι λόγοι γιατί «πρέπει», αλλά η μπάλα που φεύγει σα βόλι όταν κανείς δεν περίμενε ότι είχε όπλο!!! 💥 Παίρνω λοιπόν την πλευρά εκείνων που λένε: ΟΧΙ ΠΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ!!! Αυτοί εδώ είναι οι τίτλοι, αυτά είν' η πραγματικότητα!!! Και όσοι ακόμα γκρινιάζουνε σα νάταν η μοίρα τους έχουν ξεχάσει ότι η ίδια αυτή γυναίκα όταν έπαιζε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Ιωαννίνων έκανε τους αντιπάλους της ν' αλλάξουν θέση... γιατί δεν μπορούσαν ν' ακολουθήσουν το βήμα!!! 🏃‍♀️💨 ΤΕΛΟΣ ΟΜΙΛΙΑΣ!!! Πάμε γερά πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Η Μαρία είν' εδώ ν' αγοράσει χρόνο;;; ΟΧΙ!!! Είν' εδώ ν' ΑΦΑΙΡΕΙ χρόνο από αυτούς που τον σπαταλούνε σε λόγια!!! ⚡

τι γίνεται ρε παιδιά στα Χανιά φτάνει το πανό που έχουμε κρεμάσει στη θύρα του γηπέδου μας λέγοντας "εδώ παίζεται ελληνικό τένις" και βλέπουμε καμιά δεκαπενταριά κόσμο — όλοι ν' αναρωτιούνται γιατί οι άλλοι έχουν γραφτεί στους final καθώς η μπάλα πάει σαν καμουτσικ νερό στο ξερό ποτάμι; βλέπετε εγώ πριν δεκαπέντε χρόνια έκανα τένις σα κονσέρβα στον Παγνιώνα όταν οι άλλοι γύριζαν τσάντες στις αίθουσες διαλέξεων λέγοντας «τώρα είναι η σειρά σου», εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γράφουν «στηρίξτε την» σα νάταν κάτι show prime. εκείνη την εποχή η Σάκκαρη έκανε τα προκριματικά στους Πειραιικούς αγώνες ενώ εμείς ψάχναμε κάποιον να μας δώσει εισιτήριο σαν να πήγαινε κανείς καφενείο στην Ανάφη για μπάστα πίτσα. τι άλλαξε;;; πως αυτοί βρήκαν πλέον λόγο ν' ανοίξουν τις τσέπες τους;;; τώρα που πέσανε τα ίδια mouths που έλεγαν «πρέπει» στα χρόνια που εκείνη έκανε μπάνιο στα qualifier βγάζουν out μηνύματα «υποσχεμένη πρωταθλήτρια». εγώ αυτά τα mouths τα ξέρω σα ν' ακούω τον εαυτό μου στο γήπεδο όταν λέγαμε πως «η χώρα αυτή γυρίζει γύρω-γύρω στους τίτλους που δεν υπάρχουν». αυτοί είχαν ξεχάσει να σηκώσουν τη ρακέτα πριν τους δείξει εκείνη πώς σηκώνεται — τώρα όμως ξύπνησαν σα τον τζίτζικα στο τραγούδι. ας πάμε όμως εκεί που ψέλλιζαν όλοι πως «η γέννα της υπόσχεσης μην την ξυπνήσετε»: εδώ η κυρία έχει πάνω από είκοσι WTA 1000 στα πόδια της, όχι επειδή είχε τύχη σα να βγάζει δώδεκα στα ζάρια, αλλά επειδή βγάζει τίτλους όταν οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις για «ακολουθήστε τους κανόνες». αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε «στηρίξτε την» εκείνοι είχαν πει «μόλις αρχίζει» όταν εκείνη έκανε τ' πρώτα της steps — τώρα όμως έχουνε ξεμείνει στο «πρέπει» σα τους παλιούς αθλητές που περίμεναν την κρατική ενίσχυση σα δώρο γενεθλίων. τι κάνουνε άραγε αυτοί οι «γνώστες» όταν η ίδια βάζει γκολ στο δεύτερο σετ ενός αγώνα ενώ η οθόνη δείχνει πως το σύστημα κατέγραψε δυο ώρες καθυστέρηση στο ξεκίνημα;;; εκείνοι πανικοβάλονται σα να είχαν ξεχάσει πως το τένις δε γίνεται μέσα στις θεωρίες των social αλλά στη σκόνη του γηπέδου όπου κάνουνε την εμφάνισή τους μονάχα εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα γίνεται σιδεροπόδαρο όταν χτυπήσει μια πέτρα σαν αυτήν της Σάκκαρης. κι όταν αυτοί λένε «αυτά είναι νέα», εγώ γελάω σα να βλέπω τον γάτο των Χανίων να προσπαθεί ν' ανοίξει την πόρτα του ψυγείου. η πραγματικότητα εδώ είν' η ίδια με πριν δεκαπέντε χρόνια μόνο που τότε η ίδια έκανε qualifiers και σήμερα κάνει titlists — αυτοί όμως άλλαξαν γνώμη σα ν' άλλαξαν μπουκάλι κρασί. αυτά τα mouths είχαν πάντα την ίδια στάση: όταν ο άλλος κερδίζει λένε «είναι τυχερός», όταν χάνει λένε «είναι αντιπαθητικός». για μένα η Σάκκαρη είναι σα εκείνον τον τύπο από τη Σύρο που έπαιζε τένις σα μποξ — εκείνον που κάθε φορά που έκλεινε μάτι στη μπάλα οι άλλοι έκλειναν και τους δικούς τους στα πόδια τους. αυτοί οι mouths λένε «χρειάζεται περισσότερη στήριξη», εγώ λέω πως χρειάζεται περισσότερη μπάλα σηκωμένη με γροθιές — όχι στήριξη σα να ήταν η χώρα αυτή κάποιο charity concert. τέλος πάντως, θα δούμε — αυτοί εδώ συνεχίζουν ν' αναρωτιούνται γιατί η χώρα αυτή έχει έναν κορυφαίο τίτλο ανά εκατό χρόνια ενώ εκείνη εδώ μόλις έπαιξε τρία σετ σα να γύριζε κουβέρτα στους τελευταίους πόδες της λίστας. εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση είν' πως όλα αυτά ξεκίνησαν όταν αυτοί βρήκαν μια ευκαιρία να πούνε «εγώ το ήξερα» ενώ εκείνη έκανε τ' έργα.

Ρε μαλάκα, τι μου λες τώρα εσύ που ξεχειλίζεις από περηφάνια σα νάταν η χώρα αυτή μια βόλτα στο χωριό σου;; Η Σάκκαρη δεν είναι η ψυχή του ελληνικού τένις — είν' το μόνο σημάδι ότι ακόμα υπάρχουν αυτοί που δεν κοιτούν την πόρτα αλλά σηκώνουν γροθιές;; Γιατί βλέπω εγώ αυτό: μια γενιά ολοένα που βγάζει τίτλους όταν οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις για «τι πρέπει», κι όμως εκείνοι κάνουν τα ίδια λάθη δεκαπέντε χρόνια;; Οι «υπόσχετοι» αυτοί εδώ δεν είναι αυτοί που χρειάζονται δήθεν στήριξη — αυτοί είν' που πρέπει ν' ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους επειδή η ίδια έδωσε ήδη την απάντηση χωρίς ψέμα: τίτλους, όχι λόγια;; 🤡 Κι όσοι ακόμα ψάχνουν να βρουν ποιος θα σώσει το τένις εδώ — αυτοί είν' που ξέχασαν πως η μόνη φορά που κάποιος σώθηκε ήταν όταν σήκωσε ρακέτα και πήγε στο γήπεδο;; ΟΧΙ όταν έπαιζαν μπάστα πίτσα στις αίθουσες διαλέξεων;; Οι τίτλοι της δεν είναι για κατοίκηση· είναι σημάδια από σκασίματα που έγιναν γκολ σουτ στο τέλος του αγώνα όταν οι άλλοι είχαν ξεμείνει από σφυγμό;; Τόσο δύσκολο είναι ν' αντιληφθείς πως εκείνη δεν είναι η χώρα αυτή αλλά μια γυναίκα που έπαιξε σα η εθνική ομάδα;; 💸

Τι βλέπω εγώ εδώ γύρω που δεν μου είχαν πει πως η ιστορία γράφεται πια μέσα στις κουβέντες των social; Έκανα πριν από τρεις βδομάδες μια βόλτα μέχρι το γήπεδο του Αλμυρού — ξέρετε εκείνο το στέκι όπου οι παλιότεροι συζητούν τένις σα να παίζουν ακόμη, με τις κούπες τσάι στη μια πλευρά και τις ρακέτες να στέκουν σα σούβλες σιγοψημένες από τον ήλιο. Πέρασα από εκεί κάποια Κυριακή πρωί και βρήκα μια παρέα δεκατριών παιδιών, όλα κάτω των δώδεκα, να κοιτάνε ένα video replay στο κινητό ενός αγώνα της Σάκκαρη. Κατάφερα να σπάσω λίγο την ομάδα λέγοντας πως κάποιοι λένε ότι δεν είναι η σωστή στιγμή γι' αυτούς — αυτά τα ίδια αυτά παιδιά μου έδειξαν το ίδιο βίντεο αμέσως μετά λέγοντας: *«Κύριε, δείτε πώς κουράζει την αντίπαλό της στα τελευταία λεπτά — σα να τρέχει ο ήλιος!»* Αυτό δεν είναι αθλητισμός — είναι αγγελία. Όχι από εκείνους που γράφουν hashtags επειδή κάποιος κέρδισε έναν αγώνα. Από εκείνους που καταλαβαίνουν πως η μπάλα δεν κουράζεται ποτέ όταν βρίσκει ένα χέρι που την κυνηγάει όχι σα να είναι στόχος, αλλά σα να γίνεται μονάχος η κίνηση. Η Σάκκαρη αυτή δεν έπαιξε ποτέ σα πρωταθλήτρια — έπαιξε σα δημόσιος υπάλληλος που έκανε νύχτα μέχρι το πρωί επειδή είχε δουλειά να τελειώσει· τίτλους δεν τους φορά σα βραχιόλι, τους κερδίζει σα ν' ανοίγει δρόμο μέσα στο σκοτάδι.

Ρε παιδιά, όσοι λέτε πως αυτό είναι sentiment για tags και social — πάτε κάτι σκαλίζει εδώ πέρα. Η Σάκκαρη δεν είναι αυτή που μεγάλωσε τις συνήθειες αυτού του τένις, είναι αυτή που τις κατέστρεψε σαν πρωινό ηλιοτρόπιο πάνω στον τοίχο της βλακείας που χτίστηκε δεκαπέντε χρόνια γύρω από αυτούς που βγάζουν ανακοινώσεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Αυτό που εκείνοι κράτησαν σαν τάμα — «πρέπει ν' ακολουθήσουμε τους κανόνες» — εκείνη την πήρε και την έκανε σκόνη στο τρίτο σετ μιας αναμέτρησης όπου κανείς δεν περίμενε ότι η μπάλα φεύγει ακόμη. Πριν πέντε χρόνια περίπου, στη Λάρισα, κάποιος από την τοπική ομοσπονδία είχε βγάλει ανακοίνωση πως «η χώρα δεν είναι έτοιμη για τίτλους» — μουρμούριζαν όλοι σα νάταν μαζορέτες σε θέατρο που δεν έχουν εισιτήριο. Την ίδια εβδομάδα εκείνη έπαιξε έναν αγώνα προς τιμήν ενός σχολείου στις Σέρρες όπου βγήκε τελικά πρώτος σκόρερ χωρίς καμία κρατική επίβλεψη. Εκείνο το βράδυ ένας δεκαεξάχρονος τότε μου είπε: *«Κύριε, πήγα σπίτι και κράτησα τη ρακέτα μου ξύπνια μέχρι τις τρεις — δεν το έχω ξανακάνει»*. Εγώ τότε έκανα τον μάγκα πως «καλά αυτά» ενώ ήξερα πως εκείνος είχε μόλις διαγράψει μια γενιά ανθρώπων που περίμεναν τον επόμενο τίτλο σα δώρο γενεθλίων. Δηλαδή; Οι τίτλοι αυτοί δεν είναι επειδή κάποιος τους σφράγισε με μουτζούρα πάνω στο χαρτί μιας ανακοίνωσης· είναι επειδή εκείνη σήκωσε το ποτάμι στις πλάτες της όταν οι άλλοι είχαν ξεχάσει ότι υπάρχουν ακόμα χέρια που κάνουν τζαμπ. Και όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως «χρειάζεται στήριξη» — αυτοί ξέχασαν πως η στήριξη γίνεται όταν αγοράζεις εισιτήρια για αγώνες που γίνονται στις τρείς το πρωί επειδή εκείνοι που αγωνίζονται δεν περιμένουν τις αρχές. Αυτοί θέλουν hashtags· εκείνη έδωσε τίτλους — και πλέον όταν ακούω «υποσχεμένη πρωταθλήτρια», γελάω σα να βλέπω ένα βρέφος να προσπαθεί να σηκώσει το Γκραν Σλαμ σα μπουκάλι νερό.

Εσάς εκεί που ακόμα ψάχνετε τη χρυσή λέξη στους τίτλους των social — ανοίξτε τα μάτια μια στιγμή: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι καν το ζήτημα, είναι το αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή που εσείς αναλύετε ποιος την στηρίζει περισσότερο ή λιγότερο, εκείνη σηκώνει γροθιές σαν να θέλει να ξυπνήσει τον ύπνο δεκαπέντε ετών μιας χώρας που βγάζει ανακοινώσεις σαν κουδούνια τσαρλατάνων. Να σας πω πως την είδα μία φορά στον Αλμυρό πριν καν κάνει εκατομμύρια — όχι σα κουτί πάνω σ' ένα τραπέζι, σα μπουλντόζα που έσκαβε το γήπεδο με κάθε πέρασμα της ρακέτας. Τα παιδιά εκεί είχαν παρατήσει τα κινητά τους σαν μαγνήτης που βρήκε σιδερένιο χέρι: "Κύριε, δείτε πώς γίνεται η μπάλα να ζει πάνω από το πλέγμα σα σφαίρα όταν εκείνη χτυπά!" Αυτοί οι ίδιοι σήμερα δεν μιλούν για υπόσχεσεις· μιλούν για τιμές που μπήκαν στο γήπεδο όχι σα δώρο, σα νίκη. Από την άλλη, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν μόνο το λογότυπο κι όχι τον ιδρώτα — στέκονται στις πόρτες των γηπέδων σαν να περιμένουν τον πρωταθλητή σα διανομέας πίτσας. Τους έδειξαν τίτλους σκαλισμένους στην ίδια τους την κουζίνα, κι όμως ακόμα γκρινιάζουν: "Πρέπει να γίνει κάτι παραπάνω". Ακόμα ψάχνουν τον ήρωα σα κουτί σπίρτων που κάποιος το ξέχασε ανοιχτό. Εν τω μεταξύ εκείνη έχει ήδη κάνει τρία σετ σα να γύριζε τον χρόνο ανάποδα — τίτλους δεν τους φορά σα κόσμημα, τους κερδίζει σα ν' ανοίγει δρόμο μέσα στο σκοτάδι ενώ αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις. Όσο για τους τίτλους σαν αριθμό; Δεν τον μετράω εγώ· τον ζουν αυτοί που βγήκαν από τις αίθουσες διαλέξεων και βρήκαν ανθρώπους σηκωμένους στις τέσσερις τα ξημερώματα επειδή εκείνη έπαιζε έναν αγώνα που κανείς δεν περίμενε ότι είχε διάρκεια. Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί — είναι αποδείξεις που στέκουν σαν μνημεία πάνω από τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες των «υποσχέσεων». Η κοινότητα εδώ λοιπόν σπάει σχεδόν στη μέση — και αυτή είναι η μοναδική αλήθεια: Οι περισσότεροι κλίνουν προς τον ισχυρισμό πως η Σάκκαρη είναι η πιο γνήσια έκφραση του σύγχρονου ελληνικού τένις όχι επειδή υπερτιμάται, αλλά επειδή κάθε τίτλος της σηκώθηκε πάνω σε χρόνο που άλλοι είχαν ξοδέψει μιλώντας. Την ώρα που κάποιοι εξακολουθούν ν' αναζητούν το επόμενο θέαμα, εκείνη βάζει γκολ εκεί που οι άλλοι είχαν φύγει για καφέ· αυτό δεν είναι τύχη — είναι αντίθεση. Υπάρχει ωστόσο μια φωνή που ακόμα γκρινιάζει πως «αυτό είναι sentiment» — αυτοί λένε πως οι τίτλοι κάνουν μόνο αυτούς που ξέρουν να τους φορέσουν σαν κολιέ. Αυτή η πλευρά παραδέχεται πως ναι, υπάρχουν τίτλοι· αλλά λένε πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος άλλος τους έδωσε σημασία στα social — σα να χρειάζεται hashtag για ν' ανοίξει μία πόρτα γηπέδου που χρόνια κλειδωνόταν από φόβο. Στην πραγματικότητα όμως η συναίνεση είναι σαφής: η χώρα αυτή θέλει πρωταθλήτριες που γράφουν τον τίτλο όχι ανάμεσα στα δόντια τους, αλλά πάνω στο γήπεδο όπου οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις. Αυτό που λέγεται «πρέπει» εδώ έγινε έργο — και όσοι ακόμα ψάχνουν τον επόμενο ήρωα σα βρέφος που κουβαλάει νερό στο καλάθι του, αυτοί ξέχασαν πως η ίδια η Σάκκαρη ήταν εκείνη που έγειρε τον πρώτο τοίχο σα μπουλντόζα. Κλείνοντας λοιπόν: Δεν είμαστε εδώ για ν' αναλύσουμε ποιος έκανε τι· είμαστε εδώ επειδή εκείνη άλλαξε τη μονάδα μέτρησης αυτού του αθλήματος. Οι τίτλοι της δεν είναι αστεράκια στο Instastory — είναι νύχτες στο γήπεδο όπου κανείς δεν περίμενε ότι η μπάλα έφτανε ακόμη. Κι όσοι ακόμα λένε πως αυτή είναι η χώρα που δεν άξιζε αυτούς τους τίτλους... αυτοί ξέχασαν να κοιτάξουν το δικό τους κινητό όταν εκείνη σηκώθηκε τρεις φορές την ίδια ημέρα για ν' ανοίξει δρόμο μέσα στο σκοτάδι.