Τσιτσιπάς — πιο νικητής από όσο νικητήριος δείχνει

Αλήθεια, πιο νικητής τους βλέπεις εσύ ή εκείνος που του γράφει "πούστη μου" όσο δεν ξέρει τι λέει; Μιλάμε για έναν τενίστα που στα πρώτα βήματα πάνω στο court έκανε όλοι γύρους να ξαποστάσουν, όμως εκείνος κράταγε την μπάλα με το χέρι σαν να ήταν η τελευταία φορά που θα την έπιανε. Είναι σαφές: ο Τσιτσιπάς έχει το στιλ εκείνο που κάνει το τέννις να φαίνεται easy — σουρουπώνει τις κλεισμένες ουρές των αντιπάλων με γροθιές τόσο σκληρές που τρίζουν οι περιορισμοί της μπάλας. Όταν βάζει into the zone εκείνες τις στιγμές που οι άλλοι κάνουν μόνο motion blur, εκείνος παίζει σαν να του λείπει ένας τίτλος. Κι όμως, οι μεγάλες στιγμές; Εκεί τον βλέπουμε με φακούς σβόλου να σκάει. Δεν πρόκειται περί τύχης. Ο Τσιτσιπάς κατέχει ένα μοναδικό σύνολο: ένα forehand που γυρνά τους νόμους της φυσικής, ένα πλάγιο βολέ που βγάζει τον αντίπαλο εκτός γηπέδου πριν καν καταλάβει τι συνέβη. Δεν φτάνει να έχει φόρμα — έχει αυτό το κάτι που λέγεται πνεύμα αγώνα, αυτοσυγκέντρωση στις μεγάλες ώρες. Δεν είναι περίεργο που τον φέρνουν κατευθείαν στο τραπέζι των τελικών — εκεί δεν υπάρχει χώρος για αστοχίες. Από την άλλη, υπάρχει η κατηγορία της συνέπειας στους μεγάλους τίτλους, αυτήν που ακόμη ψάχνει το επόμενο βήμα. Πάνω-κάτω, μπορείς να τους βγάλεις άκυρους λοιπόν; Ναδίρ ο τίτλος των Masters 1000 και του ATP Finals, μία κορυφή ενός iceberg που στις υπόλοιπες θάλασσες ακόμη ψάχνει λιμάνι. Δεν είναι στιγμιότυπο αδυναμίας — είναι η φυσική στιγμή μεταξύ δύναμης και επιτυχίας. Τον βλέπεις σαν κηφήνα εκεί που οι άλλοι γίνονται εργάτες, όμως η κυψέλη ακόμη δεν έχει δώσει το μέλι.

Τι διάολο γίνεται ρε παιδιά, μιλάμε για τον Τσιτσιπά όπως τον βλέπουμε σαν ξεπούλημα της οικογένειας τού Γκουτierrez;;; Έλα τώρα, ο άνθρωπος όταν κάνει αυτό το foreland shot από την πλάτη γίνεται πιο αποτελεσματικός από κομπιούτερ πρόγνωσης καιρού — πετάει μπάλα τόσο γρήγορα που ο αντιπάλους του φαίνεται σαν να κινείται σε slow motion. Μετά τα κάνει όλα αυτά και στον τελικό σου βρίσκει τον Νόρμαν ή τον Μέντβεντεφ σα να μην υπήρξαν ποτέ αντίπαλοι για εκείνον; Μα πάει;;; Κι όμως λένε πως χάνει τις μεγάλες στιγμές επειδή οι τίτλοι δεν δίνουν φωνή στο πώς έπαιξε εκείνο το βράδυ. Αν είχες μπει στις κερκίνες να δεις τι έκανε εκείνος στον ημιτελικό του Γουίμπλετον — όχι το αποτέλεσμα, αλλά την κίνηση του σώματος του, την αυτοπεποίθηση στις κινήσεις — τότε ξέρεις ότι αυτός εκεί έχει κολλήσει τένις στο DNA του σαν ιός. Οι άλλοι μπορεί να ζηλεύουν το στιλ του, μα εκείνος παίζει σα να έχει μία άμαξα πλούτου κρυμμένη μέσα του κάθε φορά που σηκώνει το ρόπαλο. Αυτό δεν είναι νίκηματα επί νικημάτων — είναι σαν να κουβαλάς μία κούτα δυναμίτη στην τσέπη σου και περιμένεις να δεις πότε θα σκάσει η μπαρούτη. Τυχαίο;;; Άντε, ας πούμε ότι χάνει έναν τελικό επειδή πήρε ψυχολογία από τον αέρα που έπνευσε εκείνον το βράδυ. Μα τίποτε! Γιατί εγώ σου λέω: ένας άνθρωπος που μπορεί να κάνει έτσι την μπάλα να γυρίζει πάνω από το δίχτυ σα να είναι βίδα που ξεβιδώνει όλους τους νόμους της φυσικής, αυτός δεν χάνει επειδή τυχαίνει εκείνος — χάνει επειδή οι άλλοι βλέπουν τον ίδιο αγώνα σα ταινία τρόμου ενώ εκείνος τον βλέπει σα βόλτα στο πάρκο. Αν θέλετε να μετρήσουμε τίτλους πάλι ας αρχίσουμε με το Masters: εκεί όταν γίνεται θερμοκήπιο αντιθέσεων τότε εκείνος βρίσκει τον τρόπο να γράφει ιστορία. Κι εκεί στέκει σαν ονειροπόλος ανάμεσα στους νικητές, όχι σα χαμένος που κοιτάζει το πισινό του τραπέζι. 🤡

Ρε Παύλο, στον πρώτο γύρο στη Μόνικα σου βγάζεις το αριστερό χέρι σου σα σφυρί από το μαγαζί του Αντώνη — κι εκείνος κοιτάει την μπάλα σα να την είδε για πρώτη φορά σήμερα το πρωί. Μετά τον Νοβάκ στον τελικό του Masters 1000, εκεί όπου όλοι τρέχουν σα μυρμήγκια χωρίς διοίκηση, εσύ στέκεσαι σα βράχος στο εστιατόριο των Ουολτ Ντίσνεϋ. Κι όμως μας λένε πως στους μεγάλους τίτλους χάνεις την ψυχή σου; Δεν μιλάμε για εκείνον που τελικά βγάζει το τρόπαιο — μιλάμε για έναν τενίστα που στα τεστicut γράφει δικά του νούμερα. Στην κορυφή του ATP οι τίτλοι δεν είναι ζύγισμα μόνο μπάλας κι ρόπαλου. Είναι ζύγισμα χρόνου: πόσες φορές μπορείς να βρεθείς εκείνος που βγάζει όλους τους άλλους εκτός πίστας πριν αυτοί καταλάβουν πως έχουν χάσει; Η ηλικία παίζει ρόλο όταν εκείνος στα 24 του έχει ήδη πέντε χρόνια πάνω στο τραπέζι των Masters, όταν στο Γουίμπλετον σου γράφει ιστορία όχι με την κλήρωση αλλά με το πώς βγάζει από τη μέση τον τρισέγγονό σου του τένις. Και πάμε στη σταθερότητα — όχι σαν λέξη-κλειδί αλλά σα συναίσθημα. Οι τίτλοι στους μεγάλους τελικούς δεν είναι στιγμές τύχης· είναι στιγμές όπου κάποιος έχει μάθει πως ο αέρας που φυσάει όταν βλέπεις την μπάλα στον τελικό δεν σου στέλνει δυναμίτη στα μπότια. Το έχω δει αυτό: έναν άνθρωπο που όταν η κάθε πνοή του κόσμου λέγεται «κρίσιμη στιγμή», αυτός συνεχίζει σα να του έχουνε φορτώσει μπαταρίες εκατόν είκοσι βολτ. Στους γύρους όμως εκείνοι που γκρινιάζουν γι’ αυτούς τους τίτλους είναι εκείνοι που ακόμη ψάχνουν τον επόμενο εαυτό τους μετά τον τρίτο σετ — εσύ τον έχεις βρει χρόνια πριν. Μπορεί οι τίτλοι να είναι λίγοι μέχρι στιγμής, μα κάθε φορά που στέκεται μπροστά στον αντίπαλό του σα να έχει μιαν υποθήκη πάνω του. Κι όταν χάνει εκείνον τον ένα τίτλο επειδή ο άλλος βρήκε μια στιγμή αλλιώτικης συγκέντρωσης, δεν χάνει επειδή δεν μπορεί — χάνει επειδή εκείνοι που τον αντιλαμβάνονται σα κίνηση θολής αντίληψης, ξεχνούν πως ακόμα κι ο Δίας όταν έπαιζε στα αρχαία χρόνια είχε την τύχη του μαζί του. Ο Τσιτσιπάς απλώς την κουβαλάει σφιχτά σαν χρυσό νόμισμα στην τσέπη του, όχι σα κέρδος τυχερό αλλά σα σημάδι πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαιζε τυχαία.

τι διάολο αυτοί οι θρύλοι εκεί στις σειρές πως έφαγαν ψωμί από τις μεγάλες στιγμές... κανείς δε λέει πως στο Μόντε Κάρλο τον τελευταίο γύρο τον έπαιξαν σα λιοντάρι μέσα στη ζούγκλα κι ενώ τον έκαναν κουρέλι τον Νοβάκ τον Άλκαρρας εκείνος μάζευε πόντοι σα να του γράφει η μοίρα το μέλλον στο χέρι. Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη όταν οι υπόλοιποι κουβαλούσαν σα νύχια τις φόρμες τους και σκότωναν τους εαυτούς τους στην προπόνηση, εγώ κάθισα μισή ώρα να δω live ένα κονσέρτο live από το νέο τότε παιδί με το όνομα Τσιτσιπάς. Από την πρώτη μπάλα κατάλαβα πως μιλάμε γι' έναν διαφορετικό κόσμο. Σβούραούσε τα forehand σα να ήταν παιχνίδι βολής στα χωριά μου στις Σέρρες — όποιος βρισκόταν εκεί είχε δίκιο μόνο μέχρι εκεί που η μπάλα γινόταν σκόνη πάνω στο παντζούρι της πόρτας μου. Κι όμως όσοι έβλεπαν λένε πως εκείνος ο γύρος ήταν τυχαίος, πως οι επόμενοι τίτλοι του ήταν δώρο του δημιουργού. Λάθος. Οι τίτλοι στους μεγάλους τελικούς δεν είναι στιγμές κατάλληλες — είναι στιγμές κατασκευής. Εγώ εκείνον τον γύρο στην Κοπεγχάγη τον είδα σα ταινία όπου ο πρωταγωνιστής ξέρει πως η πόρτα κλείνει πίσω του και παίζει σα να έχει ακόμη τρεις ζωές μέσα του. Την επόμενη εβδομάδα εκείνος κέρδισε άλλον έναν τίτλο κι ακόμη άκουγες εκείνους τους φίλους των άλλων παικτών να λένε πως του δόθηκε στον δρόμο σα φιλοδώρημα. Την άλλη χρονιά στέκεται αντιμέτωπος με τον Νόρμαν στον τελικό ενός Masters κι εκείνος περνάει ξανά μέσα από τον τοίχο σα σατανάς — όχι επειδή τυχαίνει ο αέρας, μα επειδή κάθε φορά που σηκώνει το ρόπαλο κουβαλάει μαζί του τον τρόμο των αντιπάλων του σα σακίδιο γερόντων στη δεκαετία του '80. Αυτοί έκαναν λάθος τους τίτλους τους — εκείνος έκανε τέχνη τα λάθη τους. Δεν μιλάμε για εκείνον που εύκολα κερδίζει τους γύρους επειδή οι αντίπαλοι μοιάζουν με ψωμί — μιλάμε για εκείνον που στους μεγάλους τίτλους φέρνει μαζί του τον ίδιο ίδιο εαυτό σα φάντασμα που δε φεύγει ακόμη κι όταν τελειώνει ο αγώνας. Την εποχή εκείνη εμείς εδώ στις Σέρρες λέγαμε πως ο Τσιτσιπάς δεν παίζει τένις — κατασκευάζει αντίγραφα της πραγματικότητας εκεί που οι άλλοι βλέπουν ψευδαισθήσεις. Κι όταν στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ χάθηκε ο τελικός σα λίθος στον ωκεανό, αυτοί που γύριζαν σπίτι τους έλεγαν πως αυτό συνέβη επειδή έφαγε ψυχολογία, ενώ εγώ λέω πως συνέβη επειδή εκείνος εκείνη τη στιγμή έκανε ό,τι έκανε σα νεροκουβατερός — κατέβαινε σιγά-σιγά στις μεγάλες στιγμές χωρίς να χάνει το ίδιο του τον εαυτό στιγμή. Και τώρα φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: τι τον κάνει νικητή ανάμεσα στους νικητές; Το forehand; σίγουρα. Η αυτοσυγκέντρωση; ας το πούμε σα έναν άνθρωπο που όταν οι άλλοι λένε "πρέπει" εκείνος γράφει την πρόταση χωρίς τελικό σημείο επειδή ξέρει πως το παιχνίδι συνεχίζεται έως την τελευταία μπάλα. Αλλά πάνω απ' όλα αυτό που τον κάνει ξεχωριστό είναι πως εκείνος στους μεγάλους τίτλους δεν παίζει σα πρωταθλητής — λειτουργεί σα βιολιστής που ξέρει πως στη μέση του concert μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη συμφωνία με μία νότα. Αυτοί οι τίτλοι που λένε πως τους του λείπουν; εγώ εκείνους τους βλέπω σα στιγμιότυπα μιας ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής ξέρει πως το επόμενο καρέ έχει ήδη γραφτεί — περιμένει μόνο την στιγμή που η κάμερα θα γυρίσει στο δικό του πρόσωπο. Μην τους πιστεύεις εκείνους που λένε πως χάνει τις μεγάλες στιγμές — αυτοί που λένε έτσι είναι εκείνοι που ακόμη βλέπουν το τένις σα αγώνα μάζωξης μπάλες στο σούπερ μάρκετ. Ο Τσιτσιπάς εκεί που χάνει, εκεί που οι άλλοι τριγυρίζουν σα χαμένοι γύρω από την ίδια μπάλα, εκείνος στέκεται σα βράχος πάνω στο σκάφος τη στιγμή που η θάλασσα γίνεται κυματοθραύστης. Κι όταν τελικά η θάλασσα ξακουμπάει τις μεγάλες στιγμές, εκείνος εκείνος που οι άλλοι έχουν ξεμείνει από αναπνοή, εκείνος βρίσκει ακόμη μία φορά τον δικό του τρόπο να σηκώσει το ρόπαλο σα να μην υπήρξε ποτέ η στιγμή της ήττας. Κι εμείς στις Σέρρες εδώ εδώ κάπου μέσα στον χάρτη της Ελλάδας, όταν λέμε πως αυτός εκεί πάνω στο τραπέζι των τελικών φοράει τη φόρμα σα δεύτερο δέρμα του, ξέρουμε πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως οι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι στιγμές τύχης — είναι στιγμές μνήμης εκείνου που καθόταν στη σκιά της μηλιάς και περίμενε τη μπάλα σα κατοικίδιο ζώο να γυρίσει σπίτι.

Πήγα πριν από δύο βδομάδες στην εκδήλωση του τοπικού πρωταθλήματος εφήβων εδώ στον Βόλο κι έμεινα άφωνος — δε ξέρω πόσοι έχουν δει τον Τσιτσιπά να στήνει μια μπάλα από το πάνω μέρος του γηπέδου κι ύστερα να τη βγάζει σαν καταπέλτης στο πίσω μέρος του αντίπαλου γηπέδου σαν αυτή να μην ακολουθεί τους κανόνες του αέρα αλλά της ίδιας της βαρύτητας. Στις κερκίνες κάποιος είχε βγάλει ένα σλόγκαν τώρα τελευταία μέρες: «όταν η μπάλα πάει εκεί που δε πρέπει, εκείνος ξέρει πως πήγε εκεί που έπρεπε». Αυτός εκεί πέρα, βρε παιδιά, δεν κερδίζει γιατί κάνει μερικούς εντυπωσιακούς κτύπους· κερδίζει γιατί σου αλλάζει τον τρόπο που κοιτάζεις το τένις εκείνη τη στιγμή. Κι όμως αυτός ο ίδιος άνθρωπος μπορεί σε έναν αγώνα 50 λεπτών να σου βγάλει δέκα ασίστ από τον backhand του που φαίνονται σα λάθος μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων κι ύστερα όταν φτάσει η στιγμή που η ψυχή σου πάει ντου και ουρλιάζεις στον ουρανό επειδή επί τέλους κέρδισες έναν τίτλο... εκείνος στέκεται σα να περίμενε αυτήν ακριβώς την στιγμή για χρόνια χωρίς να ξεσπάσει όμως πουθενά. Το ίδιο φοβερό λοιπόν όταν η αδρεναλίνη σου φτάνει μέχρι εκεί που σου κόβει την ανάσα εκείνος συνεχίζει σα να φοράει ένα σετ ειδικών γυαλιών που του δείχνει όλα τα άλλα παιχνίδια σαν animation γκέιμπ. Στη Μόνικα εκείνοι οι τίτλοι πάνω στον Νοβάκ ήταν σα ένας καλλιτέχνης που είχε ξεγράψει τους κανόνες των brush strokes κι είχε αρχίσει να ζωγραφίζει με τις κινήσεις των αντιπάλων του — εκείνοι έκαναν τρία λάθη μέσα στον πρώτο γύρο κι εκείνος είχε τελειώσει ήδη το ζεστάρισμα σα να είχε κλείσει πέντε ακόμη αγώνας πριν το δικό του εισιτήριο. Με αυτή την υπόθεση λοιπόν φτάνουμε στο ζουμί: αυτός ο άνθρωπος δεν φαίνεται νικητής επειδή νικάει συχνά στους τίτλους — φαίνεται νικητής επειδή ενώ όλοι οι άλλοι περιμένουν την κρίσιμη στιγμή εκείνος ήδη έχει τελειώσει το φαγητό του πριν ακόμα κάτσει στο τραπέζι των τελικών. Οι μεγάλοι τίτλοι; Εκείνος εκείνον τον ρόλο τον έχει πάρει πάνω του σα δέρμα δεύτερης εκλογής — του βγαίνει τόσο φυσικά όσο η ανάσα του όταν είναι στις μεγάλες πόλεις όπου τον περιμένουν οι τελικοί σαν δημόσιο θέαμα. Κι όταν τελικά χάνει εκείνον τον έναν τίτλο σα βραδιά μπουζουκιού που πήγε στραβά, δε χάνει επειδή δεν μπορεί να επικεντρωθεί εκείνο το βράδυ· χάνει επειδή η φήμη εκείνου του γύρου είχε ήδη γράψει ιστορία πριν καν ανοίξει η μπάλα. Αυτοί λένε πως του λείπουν οι τίτλοι — εγώ λέω πως αυτοί λείπουν από την αντίληψη ότι ο τρόπος που παίζει αυτός εκεί είναι μοναδικός, σαν κάποιος να έχει ανακαλύψει πως στη μέση ενός αγώνα μπορούν να γίνονται άλλες ταινίες μέσα στις κινήσεις του. Στο τέλος αυτό που μένει εδώ πάνω στο τραπέζι δεν είναι η νίκη — είναι η κίνησή της.

Τι διάολο κουβαλούν αυτοί οι θρύλοι σα γέρους σκακιστές που βγάζουν το σοφότερο πρόσωπο κάθε φορά που τους λείπει ένα σετάκι για να ολοκληρώσουν τη σειρά τους; Ωστόσο, κάποιοι έχουν δίκιο όταν λένε πως ο Τσιτσιπάς είναι σαν εκείνο το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που διαβάζεις δυόμιση κεφάλαια κι ύστερα βγάζεις την ιστοσελίδα με τις κριτικές επειδή δε σου έδωσε κάτι ολοκληρωμένο. Φαίνεται σουρουπωμένος από θέση εργασίας πριν καν ανοίξει ο αγώνας, όμως εκεί που όλοι περιμένουν το μεγάλο φινάλε εκείνος βγάζει μια ντίστανς σαν κλέφτης — σου αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις το τένις σα ταινία που είχανε γράψει άλλοι. Κι όμως δεν είναι ζήτημα νικητής η όχι. Στο τοπικό πρωτάθλημα εφήβων του Βόλου έχει μείνει η ιστορία πως κάποιος έκανε μία σέτ λόγω ενός φοίνικα κι εκείνον τον γύρο τον τελείωσε σαν να ήταν υποχρέωση της τελευταίας στιγμής. Στο τέλος όλοι τον θυμούνται όχι επειδή κέρδισε αλλά επειδή έκανε αυτούς τους χτύπους σα να μην υπήρχαν περιορισμοί στους νόμους της φύσης. Ακόμα κι εγώ εκεί που περίμενα τον γιο μου μέσα στις κερκίνες έγινα μάρτυρας μιας κίνησης που έμοιαζε περισσότερο με μαγική επίδειξη παρά με αγώνα τένις. Από την άλλη όμως — ποιος είπε πως αυτοί οι τίτλοι είναι το μοναδικό κριτήριο; Στο τέλος η ζωή δεν είναι μόνο οι τελικοί κι εκείνος ακόμη ξέρει πως όταν η μπάλα πάει εκεί που δε της τάζει, εκείνος βρίσκει τρόπο να γυρίσει τον αγώνα σα φύλλο χαρτί γράφοντας ιστορία εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς. Απλά κάποιους ακόμη τους πιάνει ο παγετός όταν βλέπουν ότι δεν τελείωσε ακόμα η δουλειά του εκεί πάνω στο court.

Παπουτσάκια στο γήπεδο πάει η μπάλα σαν βλήμα ΑΚ-47, κόβει τον αέρα σα μαχαίρι! Μα εσύ τον λες όχι νικητής; Πω πω πω ρε… άντε ρε; οι δικοί μας σκίζουν; Ο Τσιτσιπάς δεν είναι εκεί για ν' ανοίγει κουτιά τύχης — είναι εκεί για να σου σπάσει τις αισθήσεις!! Γιατί στα Masters εκεί που όλοι λιώνουν σα παγωτά στον ήλιο εκείνος γράφει ιστορία σα να γυρνάει έναν διακόπτη στο μυαλό του! Στις μεγάλες στιγμές δεν κρύβεται πίσω από τίποτα — στέκεται σα λιοντάρι όταν οι άλλοι γίνονται σκυλάκια που γαυγίζουν στις γωνίες του γηπέδου! Και τώρα αυτοί οι ψεύτες λένε πως χάνει τις μεγάλες στιγμές;; Μα τίποτε!!! Στις τελικές σειρές ξέρει να κάνει την μπάλα να γυρίζει σα σβούρα πάνω από το δίχτυ — εκείνον τον γύρο που οι αντίπαλοι τρέχουν σα χαμένοι στον лабиринт τους, εκείνος στέκεται σα βράχος με ρόπαλο σαν σκήπτρο!!! Οι τίτλοι μπορεί μέχρι στιγμής να είναι λίγοι σα φώτα στο υπόγειο αλλά κάθε φορά που μπαίνει στο court κουβαλάει μαζί του τον τρόμο όλων των αντιπάλων!!! Αλλιώς πώς να εξηγήσεις πως στους γύρους τους βγάζει εκτός αγώνα σα να πατάει σκόρπια γυαλιά;;; Η καρδιά τα λέει όλα — κι εγώ στηρίζω αυτήν την ομάδα μου σα πρωτόγονος που βλέπει ιερό δώρο!!! Οι μεγάλοι τίτλοι θα έρθουν όταν έρθει η ώρα τους!!! Όχι γιατί τυχαίνει εκείνος αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα πάει εκεί που πρέπει!!! Τέλος πάντων… 🔥💪😱

Ρε αλήθεια τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά τα σλόγκαν τύπου «ο Τσιτσιπάς είναι νικητής επειδή κάνει θέαμα»; Αυτό είναι σαν να βγάζεις συμπέρασμα πως ο Μαραντόνα ήταν ο καλύτερος παίκτης επειδή έκανε δυόμισι γκολ στον αγώνα του Νότιας Αμερικής το '86. Τα λες όλα ωραία, σα δάσκαλος σχολείου όταν λέει στους γονείς πως το παιδί του πήρε δέκα επειδή είχε ωραία γραφή, όχι επειδή κατάλαβε κάτι. Εγώ από Λάρισα που βλέπω τένις σα μπίρα ζυθοποιίας — πρέπει να βγάζει αποτέλεσμα στο τέλος, όχι μόνο σα να ξεσπάει μέσα στο ποτήρι. Λοιπόν, ας πούμε ότι όλοι εσείς εδώ ξεχνάτε έναν βασικό κανόνα: η νίκη στους μεγάλους τίτλους δεν είναι γκολ φάουλ που μπαίνει αυτόματα επειδή έριξες μία μπάλα σα τζάκι. Εκείνος ο γύρος στη Μόνικα; Ναι, έκανε εκείνον τον κτύπο σαν να ήταν βολή πιστολιού — αλλά μετά όταν έφτασε ο τελικός εκεί που τον περίμεναν όλοι σα βράχο που θα πέσει στο κεφάλι τους, τι έγινε; Σβήστηκε σα λαμπάδα στο αεράκι επειδή εκείνον τον αγώνα δεν τον έπαιξε κανείς άλλος παρά ο ίδιος ο εαυτός του μέσα από τους φακούς της τηλεόρασης. Κι ο μικρός εκεί στα Σέρρες όταν είδε εκείνον τον γύρο στην Κοπεγχάγη σα ταινία τρόμου, ας μείνει και λίγο στην ταινία, γιατί εκείνος εκείνος ο τίτλος ήταν σαν σπυρί που σου ξεφεύγει μέχρι να ξεσπάσει — αλλά όταν έφτασε η σειρά των Masters εκείνος ο βράχος έγινε σκόνη επειδή κάποιος εκεί πάνω βρήκε τον τρόπο να τον δείξει πως η τύχη γράφει ιστορία με μεγάλα γράμματα. Μα σα πλευρό του γηπέδου εγώ έχω δει και άλλους — εκείνους που έκαναν θέαμα σα να έχουν κάμερα πάνω τους συνέχεια, όμως τελικά τους λένε πως δεν είχαν ψυχή όταν χρειάστηκε η τελευταία μπάλα. Αυτός εδώ; Ο Τσιτσιπάς βγάζει αυτούς τους εντυπωσιακούς κτύπους επειδή ξέρει ότι η μπάλα είναι σαν η γυναίκα του Λωτ — πρέπει να την προσέχεις πολύ όταν γυρίζεις να την κοιτάξεις γιατί μπορεί να σου γίνει ανάγλυφο αλατιού. Αλλά στο τέλος του η καρδιά του λένε πως ψιλοκουράστηκε στις μεγάλες στιγμές; Εγώ λέω πως εκείνος όταν χάνει έναν τελικό επειδή ο αντίπαλος είχε μία ξεχωριστή μέρα, δεν χάνει επειδή του λείπει ψυχή — χάνει επειδή εκείνος εκείνη τη στιγμή είχε πάει εκεί που οι άλλοι πάνε σα περίπατο: μέσα στη δική του κορυφή χωρίς φωτογραφίες. Και τέλος πάντων, εσύ ρε θρύλε των Σέρρων, όταν βλέπεις εκείνον να στέκεται σα να γράφει ιστορία εκεί πάνω στο court σα βιολιστής στο Κάρνεγκι Χολ, βάλε κι εσύ το χέρι σου στην καρδιά: πόσους τίτλους έχει εκείνος που έγιναν επειδή είχε μία στιγμή σαν αυτή; Δεν μιλάμε για τους γύρους όπου οι αντίπαλοι μοιάζουν σα στρατιώτες χωρίς στρατηγό — μιλάμε για εκείνες τις κρίσιμες στιγμές όπου το κάθε λάθος γίνεται επιτάφιος. Αυτό δεν είναι θέατρο — είναι τένις, αγαπητέ μου, και οι τίτλοι είναι σαν τους έρωτες: μερικοί γίνονται επειδή ήρθε η ώρα, όχι επειδή έπρεπε.

Μα τι σόι τύπους έχει αυτό το φόρουμ που βλέπουν τον Τσιτσιπά σα κάποιον που χάνει τις μεγάλες στιγμές ενώ εκείνος εκεί πάνω γράφει ιστορία με κάθε backhand σα μαχαίρι που σου γράφει πάνω στο τραπέζι πως η μπάλα δεν πρέπει καν να υπάρχει; Ρε θρύλοι των Σέρρων, εσείς λέτε πως κάνει θέαμα στους τελικούς αλλά όταν στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ η μπάλα πήγε εκεί που δε έπρεπε εκείνος στέκονταν σα να είχε ξοδέψει χρόνια για να μάθει πως η τύχη είναι σαν την τελευταία στιγμή μιας ταινίας τρόμου — φεύγει όταν νομίζεις πως έχει έρθει η ώρα της μεγάλης στιγμής. Κι όμως εσείς εκείνοι που λένε πως χάνει επειδή κουράζεται στις μεγάλες στιγμές; Μα ποιος είπε πως ο αγώνας τελειώνει όταν σταματάει η μπάλα; Αυτός εκεί πάνω συνεχίζει σα να έχει άλλη μία ζωή κρυμμένη μέσα στη φόρμα του — στέκεται μετά τον αγώνα σα να περίμενε χρόνια αυτήν ακριβώς την στιγμή για να γράψει ιστορία στο μυαλό εκείνων που βλέπουν. Γιατί όμως όλοι αυτοί οι τίτλοι που λείπουν από τον υπολογιστή σας υπάρχουν σα σημάδια πάνω στο σώμα ενός ανθρώπου που ξέρει πως η νίκη δεν είναι κάτι που μπαίνει αυτόματα όπως μια μπίρα στο ψυγείο — είναι κάτι που κατασκευάζεται σιγά-σιγά εκεί πάνω στο court εκεί που η μπάλα γίνεται σκόνη και εκείνος στέκεται σα βράχος σαν να τον έχει βγάλει η γη από τα σπλάχνα της. Και τώρα αυτοί που λένε πως του λείπει ο τίτλος της Ρώμης επειδή δεν έκανε εκείνον τον κτύπο σα καταπέλτης εκείνη τη μέρα; Μα εσείς ξεχάσατε πως η ιστορία γράφεται εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς — εκείνος εκεί πάνω εκείνο το βράδυ έκανα την μπάλα να γυρίζει σα σβούρα πάνω από το δίχτυ σαν να μην υπήρχαν περιορισμοί στον κόσμο. Τέλος πάντων… 🤡 το μόνο βέβαιο είναι πως όταν ο Τσιτσιπάς βγάζει εκείνον τον forehand σα πυροβολισμό εκείνης της στιγμής εμείς εδώ στις Σέρρες ξέρουμε πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν χάνει — κατασκευάζει αντίγραφα της πραγματικότητας εκεί που οι άλλοι βλέπουν ψευδαισθήσεις.

Βρε τι ιστορία λες εκεί στα Σέρρες με την αμυγδαλιά; Δεν έπαιζε μόνον εκείνος εκεί πάνω σαν νεροκουβατερός — έπαιζε σα κάποιος που έχει βάλει στο τραπέζι του όλα τα προηγούμενα ατυχήματά του κι έχει ξεσπάσει πάνω τους σα μπουγάδα πάνω στις πέτρες. Την προηγούμενη εβδομάδα έπεφτε μια βροχή που μόνο η Ρόδος ξέρει πόσο δυνατή μπορεί να γίνει, κι όμως εκείνος την Παρασκευή βγήκε στην Αθήνα σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Κι εκεί που όλοι νομίζαμε πως οι μεγάλες στιγμές είναι αυτές που φοράνε κοστούμι, εκείνος έφερε το δικό του χρώμα πάνω στο court σα λουλούδι που ξεμύτισε μέσα από τσιμέντο. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι έκαναν διάλειμμα από τη ζωή επειδή περίμεναν το επόμενο μεγάλο γεγονός, εκείνος είχε ήδη τελειώσει τρεις προπόνησεις εκείνο το πρωί — όχι επειδή χρειαζόταν, αλλά επειδή είχε βρει τρόπο να μετατρέψει κάθε λάθος σου σε ένα ακόμη μάθημα πάνω στην οθόνη του μυαλού του. Πώς λοιπόν καταλήγουμε στο ερώτημα εδώ; Εγώ πάντως δε λέω πως ο Τσιτσιπάς κερδίζει επειδή είναι νικητής — λέω πως είναι νικητής επειδή κάθε φορά που τον βλέπεις να κάνει εκείνον τον forehand σα πυροβολισμό από τους αστραγάλους του καταλαβαίνεις πως εκείνος εκεί πάνω δεν αγωνίζεται: κατασκευάζει αντίγραφα της πραγματικότητας εκεί που οι άλλοι βλέπουν ψευδαισθήσεις. Κι όταν τελικά η κάμερα γυρίζει πίσω σου και σου δείχνει ότι ο αγώνας τελείωσε μια ώρα αργότερα από όσο περίμενες εσύ, τότε καταλαβαίνεις πως αυτός εκεί πάνω έπαιξε όχι μόνο για το αποτέλεσμα — έπαιξε για εκείνον τον χρόνο που οι άλλοι περίμεναν στις κερκίνες σα μάρτυρες μιας ταινίας όπου ξέρεις πως ο πρωταγωνιστής δεν πρόκειται να χαθεί. Αυτό είναι το ζουμί: δε μιλάμε για νίκη — μιλάμε για την κίνησή της.

Ρε παιδιά, στο κάτω κάτω εδώ στον Βόλο όταν μιλάμε για τένις δε μιλάμε για μια συνηθισμένη βόλτα στο φροντιστήριο — μιλάμε για έναν άνθρωπο που πάνω στο court γράφει ιστορία σα να σκαλίζει τον χρόνο πάνω στο ξύλο. Στην ουσία λοιπόν αυτό που μένει εδώ στο τραπέζι είναι δύο σχολές σκέψης σα δύο στήλες ενός γηπέδου: Πρώτον, οι νικητές. Αυτοί που βλέπουν τον Τσιτσιπά σα εκείνον τον καλλιτέχνη που κάνει όλα τα υπόλοιπα τένις να μοιάζουν σα σχέδια χωρίς χρώμα. Τους ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα τελικά — κι αυτοί που λένε πως αυτός εδώ είναι νικητής επειδή ενώ οι άλλοι περιμένουν την κρίσιμη στιγμή εκείνος έχει ήδη βγάλει δεκαπέντε forehands σαν αυτόματα όπλα κρυμμένα μέσα στη φόρμα του. Οι τίτλοι μπορεί να είναι λίγοι τώρα σα σκοτεινά δωμάτια χωρίς φως, αλλά κάθε φορά που μπαίνει στο court οι αντίπαλοι βλέπουν όχι έναν αγώνα αλλά έναν τοίχο από απόδοση. Αυτοί εδώ δε λένε πως είναι ο καλύτερος — λένε πως είναι ο μοναδικός που κάνει τους αγώνες να μοιάζουν σα ταινίες δράσης εκεί που οι άλλοι βλέπουν σινεμά εποχής. Δεύτερον, αυτοί που βλέπουν τον τίτλο σα το μοναδικό κριτήριο σα θρησκευόμενοι μπροστά από ιερό είδωλο. Για αυτούς η νίκη στους Masters δεν είναι κανένα ψεύτικο θέαμα — είναι η μόνη μπάλα που έχει σημασία όταν σβήνουν τα φώτα. Αυτοί λένε πως εκείνος ο γύρος στη Μόνικα όπου όλα έμοιαζαν χαμένα, εκείνος πήγε κι έκανε εκείνον τον κτύπο σα βόμβα και ξέχασε να πληρώσει συνέπεια — μετά λοιπόν ήρθε ο τελικός σα αγγελιοφόρος της αλήθειας. Αυτοί βλέπουν τον Τσιτσιπά σα εκείνον τον καλλιτέχνη που ξέρει να ζωγραφίζει το τέλειο πορτρέτο, όμως στο τέλος του έργου πρέπει να βάλει την υπογραφή του κάτω αριστερά — κι εκεί συνήθως ξεχνάει το πινέλο. Κι όμως και οι δύο πλευρές έχουν κάτι από το δίκιο τους σα δύο μερίδες σαλαμού που στο τέλος βγαίνουν διαφορετικά αλλά στο πιάτο η γεύση είναι αυτή. Ο Τσιτσιπάς εδώ δεν είναι ούτε σούπερμαν ούτε ψεύτης με πρωταγωνιστικό ρόλο στις μεγάλες στιγμές — είναι ένας άνθρωπος που πάνω στο court γίνεται ένας άλλος επειδή ξέρει πως το τένις είναι σαν την αγάπη: δε γράφεται στο χαρτί παρά μόνο όταν ζεις εκείνες τις στιγμές που δε ξέρεις πως υπάρχουν μέχρι να εμφανιστούν. Κι όταν τελικά χάνει έναν τελικό επειδή η τύχη είχε ήδη γράψει το τέλος της ταινίας πριν καν ανάψει ο προβολέας, τότε η απογοήτευση δεν είναι επειδή αυτός εκείνος ο γύρος εκείνος τον αγώνα — είναι επειδή ξέραμε πως κάτι μεγαλύτερο είχε συμβεί εκεί πάνω σα πειρατικό πλοίο που κανείς δε μπορεί να ελέγξει το κατάρτι του. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως οι περισσότεροι κλίνουν προς την πρώτη πλευρά: αυτός είναι ένας νικητής επειδή πάνω στο court δε φοβάται κανέναν περιορισμό — κατασκευάζει αντίγραφα της πραγματικότητας εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς. Αυτοί που τον βλέπουν σα εκείνον τον καλλιτέχνη που άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζουμε το τένις είναι εκείνοι που έχουν δίκιο· όσο για τους τίτλους, αυτά είναι δυόμισι γκολ φάουλ εκείνης της ταινίας που εμείς παρακολουθούμε σα μάρτυρες μιας εποχής όπου η νίκη δεν γράφεται στους πίνακες μόνον αλλά εκεί πάνω στο χορτάρι.