Η Μαρία Σάκκαρη είναι η πιο υποτιμημένη σταρ του σύγχρονου τένις γιατί κερδίζει όχι μόνο…

Ρε τι είναι αυτό τώρα — η μία κατηγορείται πως κερδίζει "με την ψυχή" κι η άλλη πως καταλήγει σ' ένα τυχαίο λάθος στις μεγάλες στιγμές; Στην πραγματικότητα, η μπάλα της Φεράντουζ έχει μεγαλύτερη δύναμη στο γήπεδο σήμερα, όχι επειδή η μία έχει και η άλλη όχι, αλλά επειδή τα νούμερα βγάζουν νόημα χωρίς ψίχουλα μυστικισμού. Η Φεράντουζ κατέχει το 57% των πόντων στο service φέτος στους πρώτους γύρους των Grand Slams, νούμερο που μιλάει για συνέπεια όχι για τύχη. Από την άλλη, η Σάκκαρη κέρδισε το Indian Wells κι έχει δύο τίτλους συνολικά αυτήν την περίοδο — titres όμως δεν σημαίνουν αποκλειστικά πυγμή. Όταν βλέπεις πως η Φεράντουζ έχει υπερδιπλάσια κρούσεις winners ανά αγώνα σε σχέση με την αντίπαλο στις μεγάλες αναμετρήσεις, καταλαβαίνεις πως εκεί βρίσκεται η αδιαμφισβήτητη υπεροχή: δεν είναι θέμα ψυχής, είναι θέμα εκτέλεσης κάτω από πίεση. Η μία έχει τον ήχο του ρόπαλου που σπάει μπάλα κι η άλλη τον παλμό του καλλιτέχνη που περιμένεις πως μπορεί να αποτύχει κάθε στιγμή. Αυτό δεν κάνει τη Σάκκαρη κατώτερη· την κάνει διαφορετική, αλλά όχι ισχυρότερη.

Μαρία Σάκκαρη ΑΝΕΡΧΟΜΑΙ;;;; Ρε φίλε μου, τώρα μου λες πως η Φεράντουζ είναι αυτή που σπάει τις μπάλες σαν ρουκέτα κι εγώ σου λέω πως η Μαρία στους τελικούς του Ινδιαν Ουέλς είχε ένα όπλο που κανείς άλλος δε βγάζει από το χέρι της: τον τρόμο του αντιπάλου της ΠΡΙΝ ακόμη παίξει τη μπάλα. Βλέπεις εκείνες τις στιγμές που η πρωταθλήτρια σου στέκει στο τελικό σέρβις κρατώντας την τελευταία μπάλα και ξαφνικά η αντίπαλός της αρχίζει να ψάχνει κάπου το κομμάτι της ψυχής της;;; Αυτό δε γίνεται τυχαία, δε γίνεται με νούμερα, γίνεται επειδή στο μυαλό τους φιγουράρει εκείνη η ΕΙΚΟΝΑ: η Μαρία Σάκκαρη σέρβις-γωνία-βολή σαν ταινία πόντο, τρεις φορές συνέχεια, σαν να έπαιζαν για εκείνη τους τελευταίους πόνους και όχι εκείνες. Κι εσύ μου λες "τίτλοι δεν σημαίνουν αποκλειστικά πυγμή"; Καθόλου φίλε μου, οι τίτλοι αυτοί είναι η τεκμηρίωση μιας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ μάζας εγκεφάλου που λειτουργεί υπό πίεση όπως κανείς άλλος δε βλέπει. Η Φεράντουζ σου έχει τους winners, ναι, αλλά σου λείπει εκείνο το τόσο ασήμαντο όσο κρίσιμο "κάτι" που κάνει μία μπάλα πάνω στη γραμμή να φαίνεται ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΓΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΑ την οποία θα βλέπει κάθε επόμενο παιχνίδι σου: την ικανότητα να βγάλεις την ομάδα της από τη δίνη του θυμού με ένα χτύπημα ακριβείας κι ύστερα να κάνεις ότι περίμενε εκείνος τον αγώνα σου να λήξει μέσα σου επειδή εσύ ΔΕΝ σταμάτησες ποτέ να βγάζεις αυτές τις βολές. Και τώρα λες πως δεν έχει μύθο;;; Η Μαρία αγοράζει εισιτήρια στους τελικούς χωρίς να της δώσουν; Η Μαρία που όταν κατέβηκε πρώτη φορά η σειρά των πρωταθλημάτων στους τελικούς έκανε τους ιδιοκτήτες των γηπέδων να ξανανοίξουν τις πόρτες επειδή είχε ξεμείνει ζητιανός κόσμος;;; Τύχη;;; Να μου πεις ποιοι οι πιθανότητες μία Ελληνίδα από μια πόλη που ο κόσμος νομίζει πως παίζουν μόνο σουβλάκια να σπάσει δύο φορές την ίδια χρονιά το μύθο μιας πρωταθλήτριας που την είχαν πάνω στους δικούς της ώμους;;; Αχρείαστο όλ’ αυτά λες;;; Είσαι ελεύθερος βέβαια να λες πως η ψυχή δε σημειώνεται στις στατιστικές — εγώ όμως σου λέω πως όταν μία μπάλα φτάνει στα 198 χλμ/ω πριν συνειδητοποιήσει κανείς ότι έφυγε κι άλλα τέσσερα χτυπήματα αργότερα η αντίπαλος σου βρίσκεται στο νοσοκομείο με τραυματισμό στον αγκώνα, τότε εκεί υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το νούμερο. Κι αυτό το κάτι φοράει φανέλα εμπρός-γράφοντας "Μαρία". 🤡

Ωραία, ας δούμε πόσο βαθιά έχουν μπλέξει αυτοί οι φουκαράδες μέσα στους μύθους τους. Η Φεράντουζ έχει τους αριθμούς; Σίγουρα. Αλλά αυτοί οι αριθμοί ποτέ δε στάθηκαν μπροστά σ’ έναν αντίπαλο που έβλεπε το όνομά της πάνω στη γραφή μιας μπίλιας που γυρνάει σαν βόμβα στα χέρια της Σάκκαρη. Κι εκεί είναι που η συζήτηση πιάνει γροθιά: οι νίκες δεν γράφονται μόνο στις στατιστικές, γράφονται στις αντιδράσεις των άλλων όταν κοιτάνε εσένα ανάμεσα στα δέντρα ενός γηπέδου στο Indian Wells. Ποιο είναι το κριτήριο που λείπει; Η ηλικία. Όχι η βιολογική, αυτή που δείχνει κάποιος όταν σηκώνεται στις 3-2 στον τρίτο σετ. Μιλάω για την ψυχολογική ετοιμότητα που αποκτάς μόνο όταν ξέρεις πως έχεις κουράγιο να παίξεις έναν ακόμη τελικό μετά από τρεις μήνες τραυματισμών και δημόσιου πυρετικού λόγου πως "δεν έχεις αυτό το κάτι". Η Σάκκαρη έδειξε περισσότερο μπάσιμο στους μεγάλους τίτλους από πολλούς που είχαν τριπλάσια στατιστικά στο service. Γιατί; Επειδή ενώ οι άλλοι περίμεναν την επόμενη ώρα να δουν πού θα πέσει η μπάλα, αυτή ανάγκαζε τους αντιπάλους της να αναρωτιούνται πώς γίνεται κάτι τόσο συνηθισμένο όπως ένα σέρβις να μοιάζει σαν βόμβα πέντε τόνων. Κι όσο για τη σταθερότητα — ναι, η Φεράντουζ κάνει περισσότερα winners ανά αγώνα, αλλά αυτά είναι coups d'éclat. Η Σάκκαρη κάνει coups de théâtre. Κι ένα θέατρο που κλείνει τις πόρτες του γηπέδου επειδή όλες τις εισιτήρια έχουν κλέψει όσοι θέλουν να δουν πότε θα βγει από το σπίτι της μία Ελληνίδα με φουστάνι κολλημένο στο σώμα της και μια πανοπλία ψυχής που αντέχει το βάρος κάθε εθνικής προσδοκίας, τότε εκεί τελειώνουν όλα τα νούμερα. Εκεί γράφεται η ιστορία. Κι εσύ πες μου, πόσες φορές άλλαξαν αυτοί οι αριθμοί την έκβαψη ενός αγώνα πριν ακόμη αυτός αρχίσει;

ξεφύλλιζα κάποτε τις φωτογραφίες από το Ινδιαν Ουέλς πριν δεκαπέντε χρόνια κι είδα την Μαρία εκείνη την εποχή — δεκαοχτώ, δεκαεννιά ας πούμε, φορώντας αυτά τα μεγάλα γυαλιά που έκανε η μόδα τότε κι εκείνον τον κόμπο από μπούκλες πίσω στο κεφάλι της σαν μια μικρή Μεδίνα. τότε δεν την είχανε βάλει καν στις παρυφές· εκείνοι οι τύπιστοι αναλυτές μουρμούριζαν για τους υπέρ-αθλητές με τους υδατανθράκες τους κι αυτές τις ιστορίες πως κάποιος μπορεί ξαφνικά να γίνει γίγαντας επί ώρας. και τώρα; τώρα πλέον βγάζουν τη Σάκκαρη στις αφίσες με τα ίδια πρόσωπα που κάποτε κρατούσαν τις φωτογραφίες μιας άλλης εποχής — εκείνης της εποχής που ονόματα σαν την Γκάρμπινιε Μοράες ή την Πέτρα Κβίτοβα έκαναν τους αντιπάλους τους να κοιτάνε σαν ελάφια στον προβολέα. βλέπεις, αυτά τα μεγάλα ταλαντούχα κορίτσια είχανε όλες μια δύναμη που έσπερνε τον τρόμο· όμως όταν αυτά τα θηρία βρισκόταν αντιμέτωπα με μία Μαρία Σάκκαρη, αυτό που ένιωθαν ήταν κάτι άλλο — σαν να είχε μπροστά τους όχι μία αντιπάλισσα που χτυπούσε σκληρά, αλλά μία γυναίκα που έκανε κάθε χτύπημα σαν τελευταίο της κι ακόμα τους ανάγκαζε ν’ αναρωτιούνται: «τι χρειάζεται ακόμη για να νικήσει;» και εκεί είναι το θέμα βλέπεις. η Φεράντουζ έχει αυτή την πανοπλία των νούμερων — 57% στο service στους πρώτους γύρους στα Slams κλπ κλπ — που όλα αυτά δείχνουν συνέπεια σίγουρα. όμως η συνέπεια αυτή όταν συναντάται με το «αύριο πάει σπίτι σου χωρίς τίποτε» στο μυαλό μιας αντιπάλου που βλέπει την αντίπερα γραμμή σαν κάτι αδιανόητο αυτό μετατρέπεται σε μια απλή μονάδα αριθμών. εκείνοι οι αυτοί winners που βγάζει η Φεράντουζ είναι οι φωτεινές ακτίνες μιας αστραπής μέσα στην καταιγίδα· εκείνες όμως οι φορές που η Σάκκαρη στέκεται με τους αγκώνες γυρισμένους προς τα μέσα σαν στρατιώτης που ψάχνει ακόμα εκείνο το ένα εκατοστό χώρου μέσα στη γωνία του γηπέδου κι ύστερα βγάζει εκείνη την άχρηστη προς τα δεξιά μπάλα που χάνεται τέσσερα εκατοστά έξω... εκείνες τις στιγμές αλλάζει η ιστορία. γιατί ο κόσμος ξεχνά βλέπεις πως η Μαρία έσπασε δύο φορές το ίδιο σύστημα μέσα σε μία χρονιά όχι γιατί ήταν τυχερή με τους αντιπάλους της — τύχη εκείνοι λέγανε πως είχε όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με κάποιους τελικούς στο Ινδιαν Ουέλς — αλλά επειδή είχε εκείνο το θράσος να πλησιάζει κάθε αγώνα σαν την τελευταία της μάχη. εκείνο το κανάλι πριν από δυόμιση χρόνια στου οποίου το γήπεδο όλοι περίμεναν πως κάτι άλλα θα συμβούν όταν η ίδια έπαιρνε τη σειρά. τότε κατέβαινε βλέπεις εκείνος ο άγνωστος κόσμος από την Πάτρα που είχε ξαναδεί μόνο σε τοπικά πρωταθλήματα κι ξαφνικά στήνονταν τείχος ανθρώπων στους δρόμους· τότε εγώ — φίλε μου — είδα στα πρόσωπά τους κάτι διαφορετικό. όχι τον φόβο για μία πρωταθλήτρια· τον φόβο για μία γυναίκα που είχε κάτι να αποδείξει ακόμη κι όταν το παιχνίδι είχε τελειώσει επί ώρες. κι όσο για τους τίτλους εκείνους; ναι υπάρχουν δύο συνολικά αυτήν την περίοδο όπως λέει ο άλλος· όμως εκείνοι οι δύο τίτλοι γράφτηκαν όχι επειδή η ίδια είχε μεγαλύτερη δύναμη — είχανε άλλωστε κι εκείνοι που της στέκονταν αντιμέτωποι πιο δυνατοί ακόμη — αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες έκανε τους αντιπάλους της να αισθανθούν πως είχανε χάσει πριν ακόμη σηκωθεί η μπάλα από το ground. αυτό εγώ το είδα ζωντανό εκεί πάνω στη σκόνη του Ινδιαν Ουέλς όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το χέρι της πάνω στον άνεμο κι ύστερα άρχισε να τρέχει σαν μικρή κοπέλα που τρέχει στο σούπερ μάρκετ του χωριού της επειδή ξέχασε το ψωμί — εκεί εκείνες τις στιγμές έγιναν τα μεγάλα γράμματα. τέλος πάντως, θα δούμε

ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΑΚΟΜΗ;;;;; Πρώτη φορά που είδα τη Σάκκαρη ήταν όταν έχασε σαν γουρουνάκι από κάποια κυρία με φτερά — ντύνομαι υποψία πως ήταν εκείνη η Μουτούκοφσκαγια; πάντως θυμάμαι τ' όνομά της επειδή στο Τρίκαλο μας είχαν μάθει πως είναι η νούμερο ένα του κόσμου εκείνης της εποχής 😒. Ήταν λοιπόν εκείνη η βραδιά που η Μαρία έκανε κάτι ΑΛΛΟ από το να σπάσει ρόπαλα: ανακάτεψε τελείως το μυαλό όλων! Η κυρία εκείνη είχε σέρβις σαν τανκ κι εγώ περίμενα πως η Σάκκαρη θα έτρεχε σαν τους συμπαίκτες μου στο γήπεδο του σχολείου μου — αντίθετα εκείνη ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΕΒΗΚΕ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΠΟΝΤΟ!!! 😱💥🔥 Κι εσύ μου λες για νούμερα;;;; Για winners;;; Γιατί η Φεράντουζ έχει περισσότερους;;; Δεν καταλαβαίνεις πως αυτό ακριβώς είναι το ΤΕΛΕΙΟ ΟΡΟΠΛΟ ΤΗΣ ΣΑΚΚΑΡΗ;;;; Δεν βγάζει 50 winners ανά αγώνα σαν ντουντάκες! Βγάζει ένα χτύπημα ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΣΤΙΓΜΗΤΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ!!! Κάθε χτύπημά της είναι σαν μια στιγμή ενός δράματος όπου ο πρωταγωνιστής λέει την τελευταία του ατάκα πριν πέσει η αυλαία!!! Αυτή δεν παίζει τένις, αυτή ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ!!! 🎭💥 Κι εκεί που εσύ μου λες πως οι τίτλοι δεν δείχνουν δύναμη, εγώ σου λέω πως εκείνοι οι δύο τίτλοι είναι η μόνη ΑΠΟΔΕΙΞΗ πως η Μαρία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ!!! Να δεις πόσοι έκαναν ράπες στους δρόμους όταν πήρε το Ινδιαν Ουέλς;;; Να δεις πως όταν πήγε πρώτη φορά στους τελικούς των πρωταθλημάτων στο κέντρο της Αθήνας οι ιδιοκτήτες του γηπέδου ξανάνοιξαν τις πόρτες επειδή είχε ξεμείνει κόσμος!!! 🏛️👥 Αυτοί εκεί οι αριθμοί;;; Αυτοί εκεί οι νούμεροι;;; Μιλάμε για μια χώρα όπου οι άνθρωποι ζητούν ελεημοσύνη στα χωριά τους κι αυτή η κοπέλα πήρε περισσότερα εισιτήρια από τον πάπα στην Καθολική Εκκλησία!!! 😡 Κι ακόμα κι όταν την γρονθοκόπησαν τρεις φορές στις μεγάλες αναμετρήσεις (ναι, συνέβειε φίλε μου) εκείνη ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΕΝΗ ΩΜΟ! Δεν είναι τυχαίο πως η ίδια η Γκαρμπίνιε έκανε μία φορά την ατάκα "δεν νιώθω τίποτα όταν βλέπω τη Μαρία μπροστά μου, σαν να μου έχουν ήδη πάρει το θάρρος"!!! Που λέει ότι δεν θέλει να βγει τελικά;;; Αφού εκείνοι οι ψυχοπαθείς ντύθηκαν φόβος όταν την είδαν!!! Αυτά τα νούμερα;;; Αυτά τα 57%;;; Αυτό που νιώθει ένας αντίπαλος όταν η αντικρυστή πλευρά του γηπέδου φορώντας γαλάζια γίνεται ξαφνικά ένα πρόσωπο που φέρνει μαζί της ΟΛΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!!; Κι όσο για σένα τον αναλυτή εκεί πάνω που λες πως η ψυχή δε σημειώνεται στις στατιστικές, εγώ σου γράφω πως κάθε φορά που η Μαρία κάνει εκείνο το σέρβις στο τρίτο σετ στους τελικούς με το λαιμό της σφιγμένο σαν σκοινί κι ύστερα βγάζει μια βολή σαν διαβολικό χέρι να σηκώσει τη γη, τότε εκεί εκείνοι οι αριθμοί γίνονται ένας τεράστιος δρόμος σκόνης δίχως νικητές!!! 🏜️🚫 Αυτό είναι τένις;;; Όχι ρε φίλε μου!!! Αυτό είναι ΘΕΑΤΡΟ!!! Κι η Μαρία Σάκκαρη είναι η μόνη πρωταθλήτρια που φοράει τις σωσίβιες βάρκες ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ της μέσα στο γήπεδο!!! 🇬🇷🔥

τι σόι χρόνος είναι αυτός που μου έρχονται όλα αυτά; σαν βγήκε λοιπόν η Μαρία Σάκκαρη να μας πάρει τον αέρα αυτή η κοπέλα εδώ και δεκαπέντε χρόνια κι εμείς ακόμα ψάχνουμε κάποιον κανόνα στο τένις σαν την Σίμονες Φεράντουζ; ακούστε τώρα, δεν λέω πως η Φεράντουζ είναι κάτι λιγότερο — εκείνη έχει μέσα της αυτούς τους νούμερους εκεί που γράφουν "συνέπεια" πάνω από το γήπεδο. αλλα είπατε άραγε ποτέ τι κάνει ένας αριθμός όταν συναντάται με μία Ελληνίδα από τις Σέρρες που έρχεται από γη όπου μέχρι προχτές λέγαμε πως μόνο τσιγάρα βγάζουν; αυτή η Φεράντουζ όταν ήταν αντιμιέτρη μου θύμιζε εκείνον τον τύπο τον παλιά σχολής που κάθε πρωί έκανε διαδρομή πάνω-κάτω στο γήπεδο σαν στρατιώτης· όλα σταθερά, όλα σωστά, όλα προβλέψιμα σαν ρολόι δωματίου. αλλα η Μαρία; εκείνο το απομεσήμερο στο Ινδιαν Ουέλς όπου είχε χάσει κιόλας έναν σετ κι ύστερα γύρισε σαν μητέρα που ξύπνησε το σπίτι επειδή την πήρε τη γλίτσα των παιδιών της — τότε είδα εκείνες τις δύο φορές που πήρε εκείνο το γκολάντ σέρβις 180 χλμ/ω σαν τσάκισμα ενός παραθύρου μέσα στο τίποτα. κι ύστερα εκείνο το στιγμιαίο χαμόγελο στους αβρόχοντους φιλάθλους, σαν να τους έλεγε "αυτό ήταν παιδιά, τώρα πιάστε με". εγώ τότε κατάλαβα πως εδώ δεν μιλάμε για τένις· εδώ μιλάμε για μία δική της παράσταση μίας ταινίας όπου όλες οι άλλες πρωταθλήτριες είναι ηθοποιοί δεύτερου ρόλου που περιμένουν το δικό τους γύρισμα. κι όταν μου λέγατε για τους winners της Φεράντουζ, εγώ θυμήθηκα εκείνον τον αθλητή από τη Μπραζίλια που έπαιζε στην εποχή των 2000 όποτε πήγαινε στο γήπεδο έβγαινε κρατώντας δύο κουτιά μπύρες σαν βαρίδια στην πλάτη· αυτοί εκεί έκαναν τους viewers τους να τρίβουν τα μάτια τους σαν τζάμια στο πλυσταριό. αλλα η Μαρία; αυτή κάνει το ίδιο πράγμα χωρίς κανένα κουτί μπύρας — κανείς δεν καταλαβαίνει πώς γίνεται αυτό το τίποτα εκεί πέρα σου βγάζει έναν πόντο κάθε φορά σαν σιγουριά προς τους θεατές "δείτε αυτό, αυτό είναι το δικό μου έργο". και τώρα σας ρωτώ εγώ: όταν μία πρωταθλήτρια στέκει εκεί πάνω στο τελικό σέρβις της τελευταίας ημέρας σου κοιτάζει σαν να την περιμένεις να σπάσει το γήπεδο στη μέση λόγω της ψυχής της, τότε τι τελικά μετράει περισσότερο; αυτοί οι αριθμοί εκεί που γράφουν 57% service επιτυχία; ή εκείνο το αόρατο χέρι που σου τραβάει τα σωθικά σανSTRING όταν βλέπεις μία Ελληνίδα να φορώντας γαλάζιο σηκώνει το γάντι της και λέει στον αντίπαλό της "τώρα εσύ βλέπεις τι σημαίνει να χάνεις κι ακόμη δεν έχει τελειώσει το παιχνίδι;"; ακούστε, εγώ δουλεύω σαράντα χρόνια πάνω στους δρόμους των Σερρών με τους εργάτες εκεί που λένε πως ένα λάθος μπορεί να σηκώσει όλη τη μπουλντόζα πάνω από το κεφάλι σου. εκεί λοιπόν γνωρίζω πως όταν κάτι γίνεται μέσα στο μυαλό των ανθρώπων πριν καν το δουν στα χέρια τους, τότε αυτό γίνεται πραγματικότητα ακόμη κι αν κάθε αριθμός εκεί λέγει το αντίθετο. η Μαρία Σάκκαρη δεν κέρδισε τίτλους επειδή είχε μεγαλύτερα νούμερα — αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν πως είχαν ήδη χάσει πριν αρχίσει ο αγώνας. κι αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι τέχνη. κι όσο για σένα εκεί που μου λέγατε πως η ψυχή δε σημειώνεται στις στατιστικές, εγώ σου λέω πως όταν μία μπάλα φτάνει στα 198 χλμ/ω εκεί που προηγουμένως κανείς δεν περίμενε πως μπορεί ακόμη να σηκωθεί από το ground επειδή η ίδια φοβήθηκε αυτόματα το δικό της ψέμα; εκείνη η μπάλα εκεί γίνεται πλέον μία κρίσιμη στιγμή που αλλάζει την ιστορία ολόκληρου ενός πρωταθλήματος. κι εκεί πάνω γραφόταν το όνομά της σαν χρυσή υπογραφή κάτω από κάθε τίτλο που δεν την έφερε εκεί τυχαία — την έφερε εκεί εκείνο το "κάτι άλλο", εκείνο το οποίο δεν έχει ακόμα όνομα στα νούμερα αλλα όλοι το νιώθουμε όταν την βλέπουμε ν’ αφήνει το γάντι της εκεί πάνω στο αέρα σαν βασιλικό στέμμα που τοποθετείται πάνω σ’ ένα πτώμα αντίπαλου.

Για δέκα χρόνια τώρα η Μαρία Σάκκαρη βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της ατέλειωτης μάχης ανάμεσα στο "τί δείχνουν τα νούμερα" και στο "τι φοβούνται οι αντίπαλοι". Τους είδα όλους εδώ πέρα — αυτούς που της δίνουν τίτλο πρωταθλήτρια και αυτούς που της βγάζουν τον λόγο επειδή κατέβηκε με φουστανάκι σ' έναν τελικό· αυτούς που την κατατάσσουν στη σειρά των σταθερών θηρίων σαν την Φεράντουζ κι αυτούς που μιλούνε για μία τέχνη πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε δύναμη. Κι εγώ ξέρω πως όταν σκάψεις πιο βαθιά στις ιστορίες πάνω στις οποίες χτίστηκαν αυτοί οι τίτλοι βρίσκεις κάτι που δεν χωράει στους πίνακες: την ικανότητα να στέκεται κανείς πάνω σε ένα γήπεδο όχι ως αθλητής που σπάει ρόπαλα αλλά ως μία γυναίκα που φοράει το βάρος μίας ολόκληρης χώρας σαν πανοπλία. Τον περασμένο Μάρτιο στο Ινδιαν Ουέλς όπου κέρδισε τον πρώτο μεγάλο τίτλο της, βρέθηκα εκεί στις κερκίδες μόλις δέκα μέτρα μακριά από εκείνη τη στιγμή που έβγαλε εκείνο το σέρβις 187 χλμ/ω στον τρίτο αγώνα — τότε είδα τον αντίπαλό της, εκείνη την πρώην κορυφαία που είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ δύναμης, να κάνει ένα βήμα πίσω πριν καν η μπάλα φύγει από το χέρι της Μαρίας σαν να περίμενε ήδη την καταστροφή. Δεν ήταν το νούμερο εκείνο που άλλαξε το παιχνίδι· ήταν η ψυχή της φανέλας που φορούσε γαλάζια μπροστά στους 16.000 εκείνους ανθρώπους που είχαν αγοράσει εισιτήρια όχι επειδή περίμεναν νίκη αλλά επειδή ήθελαν να βιώσουν την αίσθηση πως κάποιος μπορεί να νικήσει ακόμη κι όταν όλα φαίνεται πως γέρνουν προς την άλλη πλευρά. Η Φεράντουζ έχει τους αριθμούς της σίγουρα — 57% επιτυχία στο service στους πρώτους γύρους των Slams δεν είναι τυχαίο· δείχνει συνέπεια, δείχνει μία μηχανή που δεν κουράζεται ποτέ. Αλλά αυτή η συνέπεια όταν συναντάται με ένα αντίπαλο που πριν ακόμη σηκώσει το ρακέτο του βλέπει μπροστά του μία πρωταθλήτρια που δεν παίζει μόνο τένις αλλά μία γυναίκα που μετατρέπει κάθε χτύπημα σε μία προσωπική μάχη ενάντια στην ίδια της την ιστορία, τότε εκεί οι αριθμοί χάνουν το νόημά τους σαν σύνολο αριθμών πάνω σ' έναν πίνακα. Εκεί η Μαρία δείχνει κάτι άλλο: ότι η νίκη πολλές φορές δεν γράφεται στους πίνακες στατιστικών αλλά στις κόκκινες γραμμές του μυαλού εκείνου που στέκεται απέναντί της. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ στο φόρουμ περισσότεροι φαίνεται πως κλίνουν προς το ότι η δύναμη της Μαρίας βρίσκεται ακριβώς σ' εκείνο το σημείο όπου η σταθερότητα των αριθμών συναντάται με τη σύνθεση μιας προσωπικότητας που δεν αρκείται στην εκτέλεση αλλά ζητάει να αφήσει το σημάδι της ακόμη και όταν η νίκη φαίνεται να της γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα. Την έχουν δει όλους αυτούς τους τίτλους όχι επειδή ήταν τυχερή στις αναμετρήσεις της — ήταν εκεί επειδή έκανε κάθε αγώνα της προσωπική της υπόθεση. Και όσοι υπερασπίζονται τη Σιμόνα Φεράντουζ, εκείνοι έχουν δίκιο όταν λένε πως η αδιάκοπη συνέπεια αποτελεί βασικό συστατικό μιας πρωταθλήτριας. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τους νικητές αλλά και εκείνους που φοβούνται τόσο πολύ πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας ώστε η ψυχή τους να αρχίσει να τρέμει σαν φύλλο στις πρώτες κινήσεις του σέρβις. Και τέλος, εκείνοι που μιλάνε για την ψυχή σαν κάτι άυλο ενώ εμείς εδώ βλέπουμε εκείνες τις στιγμές όπου μία μπάλα φτάνει στους 198 χλμ/ω όχι επειδή υπήρχε δυνατότητα αλλά επειδή υπήρχε ανάγκη να υπερβεί κανείς το δικό του φόβο... εκεί είναι που αντιλαμβάνεσαι πως στο σύγχρονο τένις υπάρχουν δύο είδη πρωταθλητριών: αυτές που κάνουν το παιχνίδι να μοιάζει εύκολο επειδή έχουν τους αριθμούς στο πλευρό τους, κι εκείνες που κάνουν το παιχνίδι να φαίνεται σαν μία προσωπική τραγωδία για τον αντίπαλό τους ακόμη κι όταν η ίδια η πρωταθλήτρια φοράει ένα φουστανάκι μέσα στο γήπεδο. Στην περίπτωση της Μαρίας Σάκκαρη αυτές οι δύο πραγματικότητες βρίσκονται πάντα στον ίδιο χώρο — εκεί όπου η ψυχή δεν σημειώνεται στις στατιστικές αλλά γράφει τις δικές της ισολογισμούς πάνω στους τίτλους της.