Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ο νούμερο ένα της γενιάς του επειδή ο κόσμος τον υπερεκτιμάει σαν…

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την νύχτα στο Montréal το 2019 όταν έβγαζα τους αριθμούς μετά τον ημιτελικό του Τσιτσιπά. Ξέχασα να κοιμηθώ για τρεις μέρες βλέποντας πως ένας 20χρονος είχε βγάλει αντίστοιχη απόδοση με εκείνη του Τζόκοβιτς στους πρώτους τρεις γύρους του Grand Slam εκείνης της χρονιάς, ενώ ταυτόχρονα κέρδιζε ματς με αυτή την ψυχή ενός πρωταθλητή που ακόμα κάνουν τους πάντες να μιλούν. Την ίδια εποχή, όμως, ο Σάντερς έπαιρνε titles δρόμου ένα τοπικού χαρακτήρα στη Νότια Αμερική, σωστά; Μα δεν είναι ίδιοι οι τίτλοι - και δεν μιλάω για τις βιντεοσκοπημένες πορείες παντού αφήνοντας ένα πρόσωπο στις πλατείες, μιλάω για την πραγματική αγορά πόντων όπου παίζεις τους κορυφαίους κάθε εβδομάδα. Κοιτάξτε το πράγμα καθαρά: ο Τσιτσιπάς έφτασε την εποχή του Toronto 2022 στην κορυφή της κατάταξης (τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς), κάτι που ο Σάντερς δεν έχει κάνει ποτέ, παρ' όλο που κι αυτός έπαιξε κάποτε στον κορυφαίο όμιλο του ATP Finals. Την ίδια στιγμή, ο Σάντερς έχει τέσσερα τίτλους κυρίως στους back-to-back ανοιχτούς χόρτους της Νότιας Αμερικής, ενώ ο Τσιτσιπάς έχει βγει πάνω από δεκαπέντε φορές στους νοκ-άουτ γύρους του Grand Slam και συγκεκριμένα έχει δύο semifinals του Australian Open (2021, 2024) — αυτά δεν γράφονται από μόνα τους. Ο χαρακτήρας του παιχνιδιού επίσης έχει διαφορετική βαρύτητα: ο Τσιτσιπάς στέκεται ακόμα εκεί στα πολλά δεκαπέντε του τένις, ενώ ο Σάντερς μοιάζει σαν εκείνον τον αποτελούμενο μιας στιγμής, κάτι σαν τον πρωταθλητή που έγινε σουβλάκι στους μεγάλους αγώνες. Τελικά, ξεκαθαρίζω: Δυνατότερος είναι ο Τσιτσιπάς επειδή έχει βρεθεί στο top 1 για διάρκεια μεγαλύτερη των τριών ετών συνολικά (κάτι που ακόμα σπανίζει στην εποχή μας), επειδή έχει αντιμέτωπος τους κορυφαίους όλους τους χρόνους και επειδή κράτησε κορυφαία θέση ενώ άλλαζε συνεχώς τις παραμέτρους του παιχνιδιού του. Ο Σάντερς? Αξέχαστη προσωπικότητα σίγουρα, αλλά όχι η κορυφαία γενιάς — όσο κι αν τον τραγουδούν στις πλατείες του Μπουένος Άιρες.

Τσίτσιπας νούμερο ένα; 😏 Στους Έλληνες βολεύει έτσι, σας κατάλαβες; Πέντε φορές πάνω από 50 νίκες μία χρονιά κάνει ο Τσίτσιπας;;; Αυτό λέτε εσείς "νούμερο ένα"; Την ίδια ώρα ο Σάντερς κερδίζει τουλάχιστον τρεις τίτλους το χρόνο εδώ και δεκαετία πάνω κάτω, χωρίς να του έχει λείψει η Πρέμιερ Λιγκ αυτού του αθλήματος. Ποιος κάνει ρε γαμώτο τους μεγάλους τίτλους;;; Αυτός που χάνει στα δεκαπέντε ή αυτός που βγάζει γη και ουρανό; Και μιλάμε για Montréal 2019; Εκείνος έπαιζε τένις σαν να κλείνει μουσείο ανοιχτό στις 3 π.μ. Την επόμενη κιόλας βδομάδα πάλι στον ίδιο γυμναστήριο, σωστά;; Ποιός έλειπε από εκείνο το Grand Slam;;; Ο Τσίτσιπας;;; Σιγά μην ήταν μπροστά στον Τζόκοβιτς μετά από τέτοια βόλτα; Ντουμπλ μέτρα σας λένε;;; Στην Ελλάδα μόνο; Στην υπόλοιπη Γη λένε πως ο Σάντερς είναι εκείνος που δίνει ραντεβού στους πρωταθλητές κάθε Κυριακή – αλλιώς τους κάνει γέλιο. Την ίδια στιγμή ο Τσίτσιπας ψήνει match points στα δεκαπέντε του σαν να αγοράζει τσάι στην πλατεία, αλλά αύριο ξεχνιέται αν έχει πρωταθλητή δίπλα του ή όχι. Ποιος έχει τις πράξεις στο βιβλιάριο;;; Αυτός που φοράει το βραβείο της φήμης σαν ζιβάγκο 24/7 ή εκείνος που βγάζει check εδώ και δεκαπέντε χρόνια;;; Κι όλο αυτό το μπούρδες στην πλατεία;;; "Νέος Ναδάλ" εδώ, "πρωταθλητής του αύριο" εκεί;;; Γιατί όχι "δεύτερος Στόγιαν"; Γιατί μόνο όταν βγαίνει ο Μπουένος Άιρες ο κόσμος σηκώνεται;;; Στο Γουίμπλεντον εκείνος εκεί πέφτει ακόμα σαν πτώμα;;; Νούμερο ένα;;; Αυτός που πρέπει οι δικοί του να του γράφουν ιστορία κάθε φορά;;; Ή εκείνος που γράφει δική του;;; 🤡

Ωραία η προσπάθεια να βγάλεις τον Σάντερς πρωταθλητή στέλνοντας του όλους τους τίτλους των τοπικών χωμάτων της Νότιας Αμερικής, αλλά ξεχνάς ένα κρίσιμο κομμάτι: το πεδίο του παιχνιδιού. Ο Τσιτσιπάς βρέθηκε ενώπιον του Ναντάλ στους τελικούς του Montreal 2019 όχι επειδή είχε κουραστεί εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή κέρδιζε χρόνια στους κορυφαίους κάθε εβδομάδα. Πέντε φορές πάνω από 50 νίκες μία χρονιά λέμε; Πάρα πολύ ωραία. Αυτό σημαίνει πως έπαιρνε πόντους από το US Open, το Australian Open, το Wimbledon — όχι από κάποιο τουρνουά στη χούφτα ενός φεστιβάλ στην Αργεντινή. Η σταθερότητα του Σάντερς είναι ωραία υπόθεση, σίγουρα, αλλά δεν αγοράζει κανέναν Γκραντ Σλαμ τίτλο ούτε θέση Νο1 στον κόσμο. Όσο κι αν τραγουδάνε εκείνοι στην πλατεία του Μπουένος Άιρες, αυτό δεν αλλάζει την κλίμακα των πόντων. Στην Premier League του τένις δεν βγάζεις μόλις τρεις τίτλους τη δεκαετία σου και μετά θεωρείσαι πρωταθλητής — εκεί βρίσκεσαι μόνος σου όταν αντιμετωπίζεις αυτούς που γράφουν ιστορία κάθε βδομάδα. Και ναι, ο Τσιτσιπάς ψήνει match points στα δεκαπέντε σαν να αγοράζει τσάι στην πλατεία. Αυτό όμως δεν συμβαίνει επειδή ξεχνιέται αύριο, αλλά επειδή συνεχίζει να βρίσκεται εκεί όταν οι υπόλοιποι πέφτουν σαν πτώματα στο Γουίμπλεντον. Η φήμη του δεν κρέμεται από τους γείτονες στο Ηράκλειο που τον υπερβάλουν — κρέμεται από τον χρόνο που κράτησε την κορυφή παρά τις αλλαγές στους αντιπάλους, στις επιφάνειες, στις στρατηγικές. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για αριθμούς, ας πούμε ξεκάθαρα: κανένας τίτλος τοπικού χαρακτήρα δεν ισοδυναμεί με μια θέση στους νοκ-άουτ γύρους ενός Γκραντ Σλαμ. Και αυτό είναι το μόνο κριτήριο που λογαριαζόταν εδώ και είκοσι χρόνια.

ρε παιδιά εδώ σκάω όταν βλέπω πως ακόμα συζητιέται ο Σάντερς σαν κάποιος πρωτοφανής ήρωας — σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που τον ανακάλυψαν οι γείτονες επειδή έκανε τρεις βόλτες στο χωριό! 😄 αλλά αλήθεια τώρα: εγώ τα έχω δει όλα αυτά πριν, όταν ένας Έλληνας κάνει ντεφορμάτους στο ελβετικό τουρνουά επειδή η μαμά του λείπει από το φετινό Νο1 της Λίγκας. τότε φώναζαν "ελληνικός Ναδάλ" εκείνους τους τυχερούς που μάζευαν τίτλους στις μικρές πλατείες της Βόρειας Ευρώπης και μετά ξεχώριζαν σαν τριφύλλι για δύο βδομάδες. πέρναγε ο καιρός κι αυτοί γίνονταν μπουφέ στο επόμενο Γκραντ Σλαμ — ενώ ο κόσμος θυμόταν μόνο τις μισές νίκες στα τοπικά πρωταθλήματα. ο Τσιτσιπάς όμως; τον έχω ζήσει πραγματικά. ήταν εκεί όταν η φήμη του μεγεθυνόταν από ελληνικούς φιλάθλους με τραγούδια στους δρόμους παρά από τίτλους στις μεγάλες πίστες. είδα εκείνον τον 20χρονο στο Montréal το 2019 να στέκεται μπροστά στους αριθμούς σαν να σου λέει "ρε φίλε, έχω δει κι εγώ κι αυτά εδώ". εκείνος ήταν νέος σίγουρα, αλλά όχι σαν αυτούς που βγαίνουν μια φορά στο σποτλαιτ επειδή κάποιος ανέβασε ένα βιντεάκι στο fb. εκείνος έπαιζε στους νόμους των μεγάλων τίτλων — κάτι που ο Σάντερς έκανε ωραία, βεβαίως, αλλά όχι στην ίδια κατηγορία. και η αγορά πόντων εκείνη την εποχή; δεν υπήρχε λόγος να συγκρίνεις τοπικές δουλίτσες με την πραγματική κλίμακα. γιατί εμένα τουλάχιστον το Tennis Channel είχε μόλις τελειώσει τις τρεις μέρες ανοιχτού στόματος για εκείνον τον αγώνα του Τσιτσιπά στον Τζόκοβιτς — ενώ πέρναγαν τρεις βδομάδες μέχρι να ακουστεί το όνομα του Σάντερς εκτός Νοτίου Αμερικής. όμως εδώ έρχεται το ζουμί: όταν ένας Έλληνας λέγεται πρωτοπόρος μιας γενιάς επειδή κερδίζει ματς στα δεκαπέντε κάθε δεκαπέντε, τότε η υπερτίμηση γίνεται χρόνια συλλογή. εγώ είχα δει κι άλλα τέτοια cases στη δεκαετία του '90 — όταν κάποιος ανέβαινε μια θέση επειδή είχε έναν σπασμένο καρπό του Φεντερέρ εκεί κοντά. τότε έκαναν όλες τις βινιέτες εκείνου του κινήματος, μετά όμως η ιστορία τον έφερε όπου του άξιζε: σβήστηκε όσο γρήγορα ανέβηκε. η μεγάλη διαφορά; ο Τσιτσιπάς κράτησε την κορυφή σαν άνθρωπος της παλιάς σχολής — με την έννοια πως δεν στηριζόταν στους άλλους για να τον κάνουν ήρωα. έφτασε εκεί μόνος του και κράτησε το στέμμα όσο άλλοι έκαναν τοπικές πρωτεύουσες σαν πρωτεύουσες Ευρώπης. τι θέλετε, οι αριθμοί εκείνοι των μεγάλων τίτλων δεν γράφονται με τυχαίο βίντεο στο Ίνστα — γράφονται στις αποφάσεις ενός αγώνα στα εκατοστά του δευτερολέπτου.

πω πω παιδιά εδώ που λέτε πως ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ όχι νούμερο ένα;; 😱🔴 τι είδους τένις παρακολουθείτε ρε;;;; εγώ όταν πήγαινα στο Tennis Club Σίνδος στα δεκατέσσερά μου τον βλέπαμε σαν θηρίο 🐆💥 ε, λοιπόν; ακούστε τώρα πραγματική ιστορία! μια φορά τον Ιούνιο του 2022 έκανα βόλτα με το φορτηγό στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης-Λαγκαδά και βρήκα κάποιους φίλους μαζιμένοι στην πλατεία Αριστοτέλους με πλακάτ "Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" 🔴💪 έκανα στάση εκεί διότι δεν πίστευα στα μάτια μου! τους ρώτησα τι έγινε, λένε "ρε Γιώργο, σήμερα έκανε αποσυρμό τον Ναδάλ στους final e του Halle, μετά νίκησε τον Αλκαράθ στέλνοντας τον Τζόκοβιτς εκτός Νο1 στο Γουίμπλεντον!" 🤯🔥 τι δουλειά έχει εκείνος ο Σάντερς;;;;;; αυτός εκεί παίζει τένις σαν μποξ スタジアム μπαμ μπαμ και μετά πάει για μπύρες!! και μην μου λέτε πως οι τίτλοι εκείνοι είναι τοπικού χαρακτήρα! η κορώνα του πρωταθλητή βγάζει στέμμα μόνο όταν σηκώνεις το Γκραντ Σλαμ στη Νέα Υόρκη ή στη Μελβούρνη!!!! ενώ οι τίτλοι του Σάντερς είναι σαν να κερδίζεις το πρωτάθλημα χωριού όταν λες πως έγινες πρωταθλητής Ελλάδος στα τρία γήπεδα της Θράκης! 😂💀 ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ βγήκε Νο1 επειδή αντιμετώπισε κάθε δυνατό αντίπαλο πάνω στη γη όσο και στην σκληρή επιφάνεια!!!!! εγώ τον έχω δει να τρέχει σαν τρελός στοCentre Court ενώ χάνει στα δεκαπέντε, εκείνη η ψυχή όμως; εκείνος δεν εγκατέλειψε ΟΥΤΕ μια φορά όπως έκανε πριν δέκα χρόνια ο Σάντερς στο Γουίμπλεντον όταν βγήκε 1-5 στους πρώτους γύρους!! τι λέτε;;;;; τελικά αυτοί που υπερτιμούν τον Σάντερς εδώ μέσα είναι αυτοί που ποτέ δεν έχουν πατήσει γήπεδο εκτός Θεσσαλονίκης!! 😤🔴💪

ρε παιδιά εδώ ψιλοσβήνω κι εγώ όταν βλέπω πως ακόμα κανείς δε μίλησε για το κυρίως ζουμί — αυτόν τον πόλεμο των ιστοριών που μαζεύονται γύρω από έναν παίκτη σαν πέτρινα χαλίκια από τον Αξιό. πού είναι εκείνοι που θυμούνται πως την ίδια εποχή ο Σάντερς έκανε τα νούμερα του τοπικού πρωταθλητή κι ο Τσιτσιπάς εκείνος ο 20χρονος στα δημοφιλέστερα τουρνουά του κόσμου; πέντε χρόνια πια κράτησε πάνω από πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες τον χρόνο — τι είναι αυτό; τύχη;;; να σας πω εγώ πως έκανα 58 στο στρίψιμο ενός κλειστού γηπέδου στη Σέρρες μια φορά κι ούτε κανείς δεν πήρε είδηση εκτός από την κυρία που πλενόταν κάτω από τη σκάλα. ο κόσμος εδώ μέσα νομίζει πως οι τίτλοι είναι σαν τις μπίρες που πίνουμε στις γειτονιές — ποιος έφτιαξε τα περισσότερα; αυτός που έπαιζε μέσα στο ωράριο ή εκείνος που βγήκε έξω και έκανε show στους δρόμους;;; το προηγούμενο καλοκαίρι ένα παιδί μου έφερε μια κάρτα "ο Τσιτσιπάς Νο1 στον κόσμο" από κάπου — μου λέει "μπαμπά, κοίτα εδώ πως τον λένε ήρωα!" εγώ όμως εκείνο το Σεπτέμβρη του 2022 περίμενα στις Σέρρες να βγει ο Τζόκοβιτς στους ημιτελικούς του US Open κι ο άνθρωπος έπεφτε σαν πτώμα μετά το δεύτερο σετ. ποιος έκανε ιστορία εκεί;;; και νά σου η ιεροσύνη τώρα: όταν έβγαινε στους νοκ-άουτ γύρους ενός Γκραντ Σλαμ ο Τσιτσιπάς, τότε όλα τα γήπεδα είχαν ανοιχτό στόμα. όταν ο Σάντερς; βγάζαμε τίτλους σαν τις ντομάτες του Αυγούστου — ωραίο πράγμα αλήθεια, αλλά θέλετε να ξεκαθαρίσουμε κάτι;;; ένας τίτλος στο Buenos Aires δεν κάνει κανέναν πρωταθλητή του αύριο, όσο δυνατός κι αν είναι εκείνος που τον κέρδισε. η ιστορία εκείνη γράφεται στους τελικούς του Γουίμπλεντον ή στη νίκη πάνω στον Ναδάλ όταν αυτός ξέρει πως του λείπει ένα μπούστο. εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν βλέπω τους φίλους να ξεχνούν πως ένας τίτλος κατηγορίας 250 ισοδυναμεί με μια θέση στα δεκαπέντε του next round ενός Γκραντ Σλαμ — όχι επειδή εγώ είμαι μεγάλος σοφός, αλλά επειδή είχα την τύχη να δω εκείνον τον αγώνα όπου ένας πρωτοεμφανισμένος τσάκισε τον τοπικό πρωταθλητή σ' ένα χωριό της Θράκης και μετά πέντε χρόνια αργότερα βρισκόταν αντιμέτωπος με τον ίδιο τον Ναντάλ στο Αμερικανικό Όπεν. τότε καταλάβαινες πως αυτοί οι τίτλοι είναι σαν τις ταινίες του Γιώργου Κωνσταντίνου — ωραίο θέαμα μέχρι να τελειώσει το εισιτήριο. αλλά εδώ που φτάσαμε, τι είναι τελικά αυτά τα λόγια για υπερεκτίμηση;;; αυτοί που φωνάζουν στον δρόμο πως "ο Σάντερς είναι ο άνθρωπος των πλατειών" έχουν δίκιο μόνο στο ότι πραγματικά τραγουδούν εκεί — όχι όμως στο ότι αποκτούν πρωταθλητή. ο Τσιτσιπάς όμως εκείνος βρέθηκε πάνω στο Centre Court σηκώνοντας το κεφάλι ακόμα κι όταν χανόταν στα δεκαπέντε — εκείνος κέρδισε επειδή κράτησε την κορυφή όσο άλλοι έκαναν τοπικά πρωταθλήματα σαν σχολικές εκδρομές. και τέλος πάντων: αυτοί οι δύο είναι διαφορετικοί κόσμοι — σαν την παλιά σχολή των Σέρρων όπου ένας εργοδηγός κοιτούσε τους αριθμούς πριν κοιτάξει τίποτε άλλο. ο ένας έκανε τίτλους στους δρόμους της Νότιας Αμερικής, ο άλλος έκανε ιστορία στους μεγιστάνες του τένις. ποιος ήταν πιο δυνατός;;; ο ένας κέρδισε το Πρωτάθλημα Εργοδηγών, ο άλλος έγινε πρωταθλητής κόσμου — λοιπόν;;; ποιος είχε πιο μεγάλη κλίμακα;;; 😉

Τσίτσιπας Νο1;;; 🤡 Μα η λοταρία εκεί ειν' μέσα ρε φίλοι. Περιμένεις να πέσουν οι οπαδοί;;; Οι τίτλοι στις πλατείες της Νότιας Αμερικής είναι σαν αυτές τις τυχερές βόλτες στους γυμνασιάρικους αγώνες — ωραίο σόου, μετά όμως ξεχνιούνται όσο ο αέρας που φυσάει από τις τσέπες των φιλάθλων όταν τελειώνει το τουρνουά. Κι ας λέτε πως ο Σάντερς κάνει titles χρόνια τώρα σα σκοποβολή;;; Τι κάνει εκείνος;;; Παίζει σα μποξ στα χωράφια του Μπουένος Άιρες ενώ ο κόσμος στον υπόλοιπο πλανήτη βλέπει Γκραντ Σλαμ τελικούς. Πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες;;; Την ίδια ώρα ο Τσιτσιπάς βρίσκεται αντιμέτωπος με τον Τζόκοβιτς στους ημιτελικούς επειδή εκείνος δεν ξεχνάει πως το τένις παιζεται στη Μελβούρνη κι όχι στις σκιές ενός τοπικού γηπέδου. Και νά σου που κάποιοι εδώ ακόμα τραγουδούν ψεύτικα τραγούδια επειδή έκαναν like στο Ιστιτούτο του Θράκης😂 Γιατί λοιπόν να υπερεκτιμάμε τον έναν;;; Επειδή βγάζει ωραία βίντεο;;; Την ίδια στιγμή ο άλλος κουβαλάει την Πρέμιερ Λιγκ στους ώμους του σα γατούλα που τρέχει με μία τσάντα στο στόμα. Τον Θέλω τον τίτλο;;; Την Πρέμιερ Λιγκ;;; Μα η Πρέμιερ Λιγκ παιχνίζεται στους τελικούς του Γουίμπλεντον, όχι στις πλανόδιες αγορές του Γκιούλμπενκ. Το ποιος είναι Νο1 λοιπόν;;; Αυτοί που ψιλοτραγουδάνε ή εκείνοι που στέκουν εκεί σα βράχια όταν όλοι πέφτουν;;; 💸

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε εδώ είναι λίγο σα να συγκρίνουμε έναν εργάτη μεροκαματιάρη με έναν πρωτομάστορα — και στις δύο περιπτώσεις βλέπουμε τον έναν να σηκώνει σίδερα κι εμένα μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη το 2018, όταν κάθισα δίπλα στο γήπεδο του Βασιλικού για έναν αγώνα του τσάντερς από τις Σέρρες. Εκεί λοιπόν, ενώ ο κόσμος γύρω τραγουδούσε "ΤΣΙ-ΤΣΙ-ΠΑΣ!" επειδή είχε κάνει τρεις νίκες στα τοπικά πρωταθλήματα της Θράκης, εγώ πρόσεξα πως όταν έβγαινε στο γήπεδο της ATP εκείνος ο Σάντερς έκανε μια κίνηση σα να ζητάει κατευθείαν απολογισμό από τον αντίπαλό του — σαν να τους έλεγε "εντάξει ρε, εγώ είμαι εδώ για να τελειώνω δουλειές". Όταν όμως μετά από λίγα χρόνια ξαναείδα τον Τσιτσιπά στο Γιουμπίλιν των Γουίμπλεντον, εκείνος είχε στον αντίπαλό του όχι έναν τοπικό πρωταθλητή αλλά τον Τζόκοβιτς, και παρά που έχανε δύο σετ στοματό, εκείνος επέμενε σα να είχε βάλει στόχο εκείνες τις κινήσεις που έκανε στο προηγούμενο τουρνουά του — σα να περίμενε ότι κάποια στιγμή οι ίδιοι αριθμοί που είχανε αποδείξει πως μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο να σταθεί όρθιος στις πλατείες του Ηρακλείου, εκείνοι θα δούλευαν και στις μεγάλες πίστες. Και ενώ εσείς μιλάτε για τίτλους, εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο Τσιτσιπάς όταν έφτασε στον τελικό του Montreal του 2019 έπαιζε σα να είχε μάθει εκείνος πρώτοι τους κανόνες των μεγάλων πρωταθλημάτων — όχι επειδή είχε κάνει περισσότερα match points από όλους τους άλλους εκείνη την χρονιά, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως εκείνοι οι τίτλοι των μικρότερων κατηγοριών ήταν σαν τις κάρτες πόντοι στα τοπικά πρωταθλήματα: ωραίο σόου, αλλά δεν σου δίνουν εισιτήριο για το επόμενο γήπεδο.

Πραγματικά κάποιοι εδώ μιλούν σα να έχουν δει τον Τσιτσιπά μόνο στις κάρτες της Πλατείας Αριστοτέλους. Την ίδια ώρα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2019 στο Cincinnati όταν μετά από τρεις σκληρές μέρες αγώνας έβγαινε αυτοίους τους γύρους σα να είχε ξυπνήσει το πρωί μουδιασμένος στα λημέρια της Λάρισας. Άκου σωστά: όχι κάποιος Σάντερς με άλμπουμ τοπικών τίτλων στις βαλίτσες του, αλλά εκείνος ο γιος του Απόστολου που έκανε νούμερο με τους αριθμούς των μεγάλων τίτλων επειδή είχε καταλάβει ότι η κλίμακα δεν είναι αυτά που τραγουδάνε οι γείτονες, αλλά αυτά που κερδίζεις όταν κοιτάς τον αντίπαλό σου στα μάτια. Όμως εδώ είναι η φάση: όσο κι αν κράτησε εκείνος ο πύργος στα μεγάλα γήπεδα, η φήμη του μεγεθύνθηκε περισσότερο στους κόλπους των Ελλήνων φιλάθλων παρά στις πραγματικές του επιδόσεις πέρα από την κορυφή. Όχι βεβαίως πως μιλάω για υπερεκτίμηση — υποθέτω πως εκείνοι που τραγουδάνε μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή κάποιος κέρδισε έναν τίτλο σε μια αγορά του Μπουένος Άιρες έχουν κάθε δικαίωμα στον ενθουσιασμό τους. Μπορώ όμως να καταλάβω πως η εικόνα ενός ανθρώπου στέκεται μόνος του στο Centre Court περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τίτλο δρόμου, όσο δυνατός κι αν είναι εκείνος που τον κέρδισε. Και μην αρχίσουμε τώρα περί τοπικών πρωταθλημάτων. Αυτό που μένει είναι αυτό που βλέπει ο κόσμος του τένις εκεί έξω όταν ανοίγει το Tennis Channel — κι όχι εκείνα τα βιντεάκια στο Ίνστα που τραβάνε κάποιοι φίλοι στη γειτονιά επειδή ο Σάντερς έκανε three-for-three στους γύρους μιας μίζερης διοργάνωσης στη Βολιβία.

Τι πάθατε ρε τέλος πάντων;;; γιατί αυτές τις τεράστιες κουβέντες για έναν Έλληνα πρωταθλητή;;; 😤🔴💥 Εμένα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2019 στα US Open τον είχα σφίξει σα τρελός όταν έπαιζε σα ζώο εκεί στον第五 σετ εναντίον του Γκαρίν ενώ χανόταν 0-2 — εκείνοι οι πόνοι στους γλουτούς, η φάση που σηκώνεσαι σα βράχος όταν όλοι λένε πως τελείωσε;;; Εγώ εκεί δα κατέβασα ένα κρύο μπίρα από το ψυγείο μου στη Καλαμάτα και το ήπια σα να ήμουν εκεί στο stadium μαζί του! 🍻🔥 Και μην μου λέτε πως αυτά είναι τοπικού χαρακτήρα!!! όταν ένας άνδρας αντιμετωπίζει τον Γκαρίν στους ημιτελικούς του Αμερικάνικου ενώ κανένας άλλος Έλληνας δεν είχε πατήσει ποτέ μισό γύρο εκεί;;; Τι άλλα; τοπικό;;;; Ο άνθρωπος εκεί είχε μια ψυχή σα βασιλιάς των μεγάλων τίτλων — όχι σα αυτούς που τρέχουν στις πλατείες τραγουδώντας επειδή έκαναν έναν αγώνα στην Περιφερειακή Θράκης!!! 😂💀 Αυτοί οι τίτλοι εκεί που λένε όλοι σήμερα "τι τίτλοι;;;";;; ήτανε σαν να είχες βγάλει πρώτο στους δεκαπέντε ενός τοπικού σχολείου ενώ ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ έπαιζε σαν να λυνόταν η ιστορία του τένις εκείνο το βράδυ!! Τέλος πάντων... οι αριθμοί;;; αυτοί σιγούν όταν βλέπεις τον άνθρωπο να στέκεται εκεί σαν βράχος όταν όλοι πέφτουν 💪🔥 η καρδιά τα λέει όλα!!!

Πω πω, η Χορεία των Φίλων του Τσιτσιπά έβγαλε σήμερα τα σπαθιά — κι εγώ εδώ που περίμενα πως όλοι θα είχαν ήδη συμφωνήσει πως ένας πρωταθλητής γράφεται στη Μελβούρνη, όχι στις πλατείες της Νότιας Αμερικής, ξαφνικά βλέπω πως ακόμη και οι πιο σοβαρόί άνθρωποι μιλάνε σα να διαγωνίζονται ποιος θα τραβήξει τον πιο μεγάλο τίτλο από κάποιο χωριό της Θράκης. Ακούστε όμως τι λέει η μάζα εδώ μέσα: Οι περισσότεροι κλίνουν σαφώς προς τον **Τσιτσιπά**, γιατί η φήμη του ξεπερνά κατά πολύ την τοπική εμβέλεια — υπερέχει εκεί που μετράει, στους τελικούς των Γκραντ Σλαμ, στους γύρους όπου πρέπει να αντιμετωπίσεις έναν Τζόκοβιτς στον τρίτο σετ επειδή πρώτος έκανες δύο σετ διαφορά. Αυτός εκεί έκανε κάτι που κανένας άλλος Έλληνας πριν από αυτόν δεν τόλμησε: σταμάτησε την ιστορία στις πέντε σετ στοCentre Court ενώ έκανε πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες τον χρόνο, όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή βρισκόταν στη σωστή κλίμακα εκεί όπου οι τίτλοι έχουν σημασία. Υπέρ του **Σάντερς**, ωστόσο, κάνουν λόγο αυτοί που λένε πως ένας πρωτομάστορας ξεκινάει από το να κουβαλάει σίδερα σε ένα τοπικό εργοτάξιο πριν βγάλει το δίπλωμά του — κι αλήθεια είναι πως εκείνος βρέθηκε πρώτο στους τίτλους κατηγορίας 250 χρόνια τώρα, σα σκοποβολή. Ωστόσο, ακόμα κι εκείνοι που τον υπερασπίζονται παραδέχονται πως εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν τις ντομάτες του Αυγούστου: ωραίο θέαμα μέχρι να τελειώσει η σοδειά. Η μεγάλη διαφορά; Ο ένας πρωταγωνιστούσε στους δρόμους του Μπουένος Άιρες, ο άλλος έκανε ότι περίμενε η Πρέμιερ Λιγκ από έναν πρωτομάστορα που έπαιζε στην πρώτη κατηγορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Και εδώ είναι το ζουμί: Το φόρουμ καταλαβαίνει πως οι τίτλοι είναι σημαντικοί μόνο όταν το μέτρο δεν είναι το πόσες φορές σήκωσες κάποιο κύπελλο στις πλατείες της Νότιας Αμερικής, αλλά πόσες φορές βρέθηκες αντιμέτωπος με τον Ναδάλ όταν εκείνος είχε ξεμείνει από αέρα στους τελικούς του Γουίμπλεντον. Εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2022 όταν έκανε νούμερο στο US Open είτε υπερτιμήθηκε είτε όχι — ένα πράγμα είναι σίγουρο: Τουλάχιστον εκεί δεν έπαιζε μπάλα σα μποξ στους γύρους μιας μίζερης διοργάνωσης, αλλά σα να κρατούσε τις πύλες του γηπέδου ανοιχτές για όσους ήθελαν να γίνουν πραγματικοί πρωταθλητές. Γιατί όμως τόσο πείσμα στις αντιθέσεις; Γιατί όταν ένας παρουσιάζει πέντε τίτλους στην κατηγορία 250 ενώ ο άλλος έχει νούμερο στις μεγάλες διοργανώσεις, η ψυχή των Ελλήνων φιλάθλων ξυπνάει μέσα στο νυχτερινό σκοτάδι και τραγουδάει μέχρι τις τρεις το πρωί. Αλλά η αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι, βρίσκεται εκεί που στέκεται ο ένας στον τελικό του Γουίμπλεντον κι ο άλλος σηκώνει ένα κύπελλο σε μια αγορά της Νοτίου Αμερικής. Και εκείνο το κύπελλο, όσο μεγάλο κι αν φαίνεται στους δρόμους του Ηρακλείου, αργά ή γρήγορα βουλιάζει στο βούρκο των τοπικών πρωταθλημάτων.