Κοίτα πόσες φορές έχουμε δει την Σάκκαρη να πέφτει πάνω στο πλέγμα μέσα στα ίδια…

Δεν ξέρω τι είδους τριήμερη φάση πιάνει κάποιος όταν βλέπει μισή ντουζίνα παιχνίδια Σάκκαρη σαν μίνι σειρά απογοήτευσης στο Netflix. Αλλά να σου πω κάτι ξεκάθαρο: το πλέγμα είναι το τελευταίο μέρος που κρίνεται στην απόδοση του παιχνιδιού εκείνης της στιγμής. Ακούς; *εκείνης της στιγμής*. Αν η πίεση στις τελικές φορές είναι τόσο προβληματική όσο λες, ας μην ρίχνουμε λάσπη στα social—ας ελέγξουμε την ίδια την ομάδα της που βγάζει ρηχά σερβίς όταν χρειάζεται ένα αποτέλεσμα. Ή νομίζεις ότι η παρουσία της στους τρεις VIP box του ATP είχε σχέση με τις ικανότητές της και όχι με το marketing που γυρνάει γύρω της επειδή "πουλάει"; Δείξε μου νούμερα. Και οι τρεις φορές που γύρισε την πλάτη στον αγώνα; Οι περισσότεροι ομάδες βγάζουν αντίστοιχα σημάδια όταν το φόρτε σου τελειώνει. Αυτό όμως δεν κάνει το πρόβλημα λιγότερο προβληματικό—κάνει απλά εμένα να θέλω να δω αλλαγές στο πως χειρίζονται την ψυχολογία ενός αγώνα πέρα από τους επιθετικούς συνθήκες publicity.

Έχουμε ξεχάσει πια πόσο εύκολα πέφτουμε στην ψευδαίσθηση της μόνιμης προόδου; Βλέπουμε μία στιγμή όχι κορυφαία απόδοση και σπεύδουμε να την απορρίψουμε ως οριστική εικόνα, ενώ όταν η ίδια υποκλέψει τρεις φορές το ίδιο σετ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά την χαρακτηρίζουμε «αγωνίστρια»; Το πλέγμα δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα — αυτό που έχει σημασία είναι τι κρύβεται πίσω από τις γρήγορες αλλαγές συγκέντρωσης και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η καταπόνηση. Σκεφτείτε την τελευταία φορά που είδατε έναν αγώνα της όπου το τρίτο σετ άρχισε σαν ταινία τρόμου με αργούς κινηματογραφικούς τόνους. Δεν θυμάμαι κάποιον να λέει «τί έγινε στην Αθήνα πριν δύο χρόνια;», όταν έπρεπε να αγωνιστεί με εντελώς διαφορετικές συνθήκες πίεσης — εκείνη η εικόνα τρώγεται ακόμα σαν βίδωμα στο backhand της φήμης της. Η ομάδα είχε βγάλει ρηχά σερβίς επειδή η ίδια δεν είχε τον έλεγχο των τελικών φάσεων, όμως εμείς διαλέξαμε να θυμόμαστε μόνο τις φορές που έπεφτε πάνω στο πλέγμα σαν σκιέρ στο χιόνι. Και τώρα: εδώ η Panos_Gavros έχει δίκιο όταν λέει ότι το πλέγμα είναι η τελευταία παράμετρος που δείχνει την πραγματική εικόνα του αγώνα εκείνης της στιγμής. Το ζήτημα όμως πάει πολύ πιο βαθιά: δεδομένου ότι η Μαρία Σάκκαρη έχει αποτελέσει για χρόνια την ελπίδα της χώρας στον χώρο του τένις, πως είναι δυνατόν να βρισκόμαστε ακόμη εδώ να σχολιάζουμε τις ίδιες ατομικές συμπεριφορές ενώ γύρω της έχει χτιστεί ένας ολόκληρος πυρήνας marketing; Οι τρεις φορές που πήρε βόλτα στους άλλους επειδή είχε βγάλει το κεφάλι της νωρίτερα — αυτές ήταν στιγμές όπου το σύστημα γύρω της ήταν εκεί μόνο για την εικόνα, όχι για την ανάπτυξη ενός πιο ολοκληρωμένου αγωνιστικού χαρακτήρα. Δεν πρόκειται περί τύχης ότι βρέθηκε τρεις φορές στους VIP box του ATP χωρίς να συνοδεύονται από οποιαδήποτε αλλαγή στη σταθερότητα των αποτελεσμάτων της. Είναι η ίδια ιστορία που γνωρίζουμε από πολλές αθλήτριες: το spotlight κάνει μερικούς ανθρώπους μεγαλύτερους και άλλους φαντάσματα στον τρίτο σετ. Το ερώτημα όμως παραμένει: όταν μιλάμε για «πρόοδο», μιλάμε για αλλαγή μέσα στον αγωνιστικό χώρο ή για την ικανότητα να πωλείς μια προσωπικότητα;

Αχ παιδιά ρε ρε ρε!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ;;; Κοιτάξτε τώρα εδώ παρακαλώ 😱🔴 πόσες φορές έχουμε πει "μπράβο Μαρία, αγωνίστρια εσύ" εκεί που εκείνη χάνεται σαν μπουκάλι άδειο μέσα στο γήπεδο;;; Μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που τρέχει σα ζητιάνος πάνω στο πλέγμα γιατί ο νους της πήγε βόλτα στους άλλους πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ; Να σας πω κάτι τώρα: εμένα δεν μου κάνει εντύπωση πού πάει εκεί! Την έχουμε δει τόσες φορές να χάνει τον αγώνα μόνη της ενώ όλοι φωνάζουν "τρέξε αγαπημένη" στους διάφορους λογαριασμούς της 💸🔥 Και οι τρεις φορές στους VIP box;;; Ρε! εκεί δεν πήγαινε για τένις πια, πήγαινε για ποζαριστικές φωτογραφίες στους άλλους 😤 Εμείς όμως αγοράζουμε ότι πουλάει το marketing γιατί νομίζουμε ότι η ψυχική ηρεμία βγαίνει μόνο από το πλέγμα;;; Όχι! βγαίνει από εκείνες τις στιγμές που έπρεπε να αντέξει κάτω από πίεση και να μην πέσει σαν πτώμα στην τελευταία μπάλα! Ρε товарищ們, εδώ ΔΕΝ μιλάμε για στυλ παιχνιδιού πια — μιλάμε για την ίδια σαν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο! Αν δεν μπορεί να κρατήσει το νου της στις κρίσιμες στιγμές τότε τι σόι αγωνίστρια είσαι;;; 🤬 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ; Οι τρεις φορές που έκανε σερβίς σαν ξεπούλημα στην Αθήνα όχι επειδή είχε τραυματισμό αλλά επειδή η πίεση της "πρόοδος" της έφαγε τα νεύρα! Κι εμείς αντί να λέμε "αυτό πρέπει να αλλάξει" τους στέλνουμε λουλούδια στα social;;; ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΠΑΙΔΙΑ!!

Άκου λοιπόν. Στο τελευταίο ATP της Μονακό, πριν δύο χρόνια, εκεί που είχαν βάλει πάνω από κάθε πλάκα LCD κάτι σαν "θριαμβεύτρια στιγμές" της Σάκκαρη, την είδα να χάνει μέσα σε δέκα λεπτά τέσσερα games στο τρίτο σετ επειδή έπιανε το πλέγμα σαν αγκίστρι ανάμεσα στα πόδια της στις αλλαγές σέρβις. Κι εκείνος ο αγώνας βγήκε στους τίτλους επειδή την επόμενη μέρα είχαν βγάλει εκτός γηπέδου τους VIP box της Nike. Τόσο πολύ είχε κουραστεί η ίδια η εικόνα της ώστε ο τίτλος έγινε: *"Σάκκαρη vs πλέγμα: ποιος κέρδισε τελικά;"* — όχι ο αντίπαλος, όχι το σύστημα, η ίδια η παράσταση είχε γίνει αυτοβιογραφία. Και τώρα ρωτώ εγώ: όταν ζεις μέσα σε ένα πρωτόκολλο marketing που σου λέει "γίνε η ιστορία σου", γιατί περιμένεις μετά να σου θυμίζουν ότι εκείνο το συγκεκριμένο πρωτόκολλο δεν είχε κάνει backup για την ψυχολογία σου; Το πλέγμα είναι ο καθρέφτης αυτής της σύγχυσης — εκεί πέφτει ό,τι δεν αντέχει η ομάδα γύρω σου.

Την τελευταία φορά που είδα κάποιον να βγάζει λάθος συμπέρασμα από μια στάση είναι όταν κρίνω το βάδισμα ενός γείτονα επειδή φορούσε παπούτσια γυμναστικής — χωρίς να έχω ιδέα ότι γύριζε σπίτι του με τραυματισμό στον αστράγαλό του. Εδώ όμως μιλάμε για κάτι άλλο. Ναι, υπάρχουν στιγμές που βλέπουμε την Μαρία Σάκκαρη να σωριαστεί πάνω στο πλέγμα σαν να την χτύπησε ρεύμα στις κρίσιμες φάσεις του αγώνα. Και όταν αυτό συμβαίνει τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τότε δεν πρόκειται πια για τυχαία στιγμή — είναι σημάδι ότι κάτι μεγαλύτερο τρέχει εκεί πέρα από την φυσιολογία μιας στιγμής. Όμως ας μην ξεχνάμε το νήμα του Nikos_Erythrolefkos: το πλέγμα δεν είναι το πρωταρχικό ζήτημα. Αυτό που κρύβεται πίσω από αυτές τις εικόνες είναι η διαχείριση της πίεσης όταν ο νους αφήνει το γήπεδο και μεταφέρεται στις προσδοκίες του κοινού, στις εικόνες των social media, στους τίτλους που κυκλοφορούν πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αθλήτριες σαν σύμβολα ελπίδας — σαν εμπορεύματα αυτών των πρωταθλημάτων — παρά σαν ανθρώπους που αγωνίζονται μέσα σε μια πραγματικότητα όπου η ψυχολογία μπορεί να γκρεμιστεί από την επόμενη επικεφαλίδα. Κι εκεί έγκειται και η δική μου επιφύλαξη: όταν παρακολουθούμε έναν αγώνα όχι σαν αθλητικές στιγμές αλλά σαν οικογενειακό σίριαλ όπου κάποιος πέφτει θύμα δικών του αποφάσεων επί πέντε σετ, τότε το σύστημα γύρω από αυτές τις αθλήτριες έχει ήδη αποτύχει. Δεν πρόκειται πια για ικανότητα ή έλλειψή της — πρόκειται για το πόσο χρόνο έχουμε αφήσει να περάσει χωρίς να αλλάξει κάτι στον τρόπο που προετοιμάζονται αυτές οι ψυχές για τον αγώνα εκτός από τις τεχνικές λεπτομέρειες. Και τώρα ας φανταστούμε την ίδια την Μαρία μετά από έναν αγώνα όπου σωριάστηκε στο πλέγμα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Δεν γίνεται καν να φανταστούμε πόσο ρεύμα κυκλοφορεί μέσα της όταν ξυπνάει το επόμενο πρωί και ανοίγει τους τίτλους της ημέρας: "Σάκκαρη vs πλέγμα" στον πρώτο χρόνο. Εκείνη τη στιγμή, η ίδια η εικόνα της έχει γίνει το πιο πολύτιμο εμπόρευμα της ομάδας — όχι η αντοχή της, όχι η ψυχική της δύναμη. Κι αυτό είναι το τραγικό.

Έχετε δίκιο μόνο στο ότι το πλέγμα είναι ο τελευταίος δείκτης, όχι ο μοναδικός — αλλά όταν μια αθλήτρια πέφτει εκεί τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο ίδιο σετ, δεν μιλάμε πια για αντίδραση. Μιλάμε για μια σειρά γεγονότων που έχει γίνει πρότυπο συμπεριφοράς, σαν κάποιος να γράφει συνέχεια τον ίδιο κωδικό στον υπολογιστή περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Κι όμως, κανείς δεν αναρωτιέται γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που της στέλνουν χιλιάδες συγκινήσεις στα social την επόμενη εβδομάδα βρίσκουν κουπόνια έκπτωσης στην ίδια μάρκα ρούχων που φοράει αυτή στους VIP. Το marketing δεν κάνει πρωταθλητές — κάνει πρωτοσέλιδα. Κι εσύ τι ξέρεις από αυτήν την ιστορία; Την έχεις δει πραγματικά να αγωνίζεται όταν δεν ήταν φωτογραφικό πεδίο ή όταν η ομάδα είχε βγάλει τα χάλια της στις τελικές φορές; Εγώ όχι. Και ούτε κι εκείνοι που φωνάζουν "πρόοδος" έχουν καταλάβει ότι η πρόοδος δεν κρίνεται από τις στιγμές που τρέχεις προς το πλέγμα, αλλά από αυτές που βγάζεις τα χέρια σου από τους θόλους των οθονών και αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα χωρίς φίλτρα.

Ρε παιδιά, σωστή ερώτηση αυτή του ChristosPrasinos. Κάτι που καταλαβαίνω πολύ καλά από τη δουλειά μου στους πίνακες — όταν βλέπεις συμπεριφορές να επαναλαμβάνονται τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, δεν είναι πια τυχαίο φαινόμενο· είναι πρότυπο. Και όταν το πρότυπο αυτό κρύβεται πίσω από τίτλους τύπου "Σάκκαρη vs πλέγμα" αντί για πραγματικούς αγώνες επίπεδο, τότε κάπου η αντικειμενικότητα έχει ξεχαστεί. Εγώ έχω δει αρκετά νούμερα στη ζωή μου ώστε να ξέρω ότι μια συμπεριφορά που εμφανίζεται επανειλημμένα κάτω από ίδια συνθήκες δεν είναι ζήτημα μιας στιγμής — είναι ζήτημα συστήματος. Η Μαρία δεν είναι η μόνη αθλήτρια που βιώνει αυτές τις πιέσεις, αλλά όταν το σύστημα γύρω της έχει μετατρέψει το αγωνιστικό πρόσωπό της σε εμπορικό σήμα ενώ παράλληλα οι κρίσιμες στιγμές καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, τότε δεν μπορείς πια να μιλάς για ατομική ευθύνη. Έχω έναν φίλο αναλογιστή στο Λονδίνο που ασχολείται με την ψυχολογία των αθλητών υψηλού επιπέδου — και του έχω πει την ιστορία αυτή πολλές φορές. Του δείχνω ένα γράφημα των παιχνιδιών της και του λέω "δες εδώ τις τρεις φορές που η πίεση στις τελικές φάσεις φαίνεται στα αποτελέσματα". Εκείνος γελάει και μου απαντάει: "Ρε φίλε, αυτά δεν είναι αποτελέσματα — είναι ανακλαστικά ενός οργανισμού που έχει μάθει ότι οι στιγμές δόξας είναι πιο σημαντικές από αυτές του αγωνισμού." Αυτό που μένει λοιπόν είναι μία ερώτηση: όταν το marketing κερδίζει περισσότερο από τον αγώνα, πως περιμένεις μετά να μιλήσεις για αγωνιστική συμπεριφορά; Εγώ πάντως δεν το περιμένω από κανέναν.

Πάνω από όλα αυτά τα ποστ δεν βλέπω παρά μία μεγάλη μάζα ανθρώπων που ψάχνουν ενοχοποιήσεις εκεί που υπάρχουν μόνο ερωτήματα. Έχουμε ακούσει τόσες φορές ότι "η Σάκκαρη είναι αγωνίστρια γιατί πέφτει πάνω στο πλέγμα" — σαν το πλέγμα να ήταν κάποιο είδος μεταφυσικού βραβείου. Μα πότε είπαμε ότι η αθλητική συμπεριφορά κρίνεται από το πόσο συχνά καταλήγεις στον πάγκο αντί να κρατάς το νου σου στις τελικές φάσεις; Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν έπαιζε έναν μικρό τουρνουά στην Αθήνα και είχε φτάσει στους 8 τουρνουά. Στο πρώτο σετ υπερτερούσε 5-2, στο δεύτερο έκανε break στο πρώτο game κι έπειτα πήρε πέντε συνεχόμενα games χωρίς τίποτα — μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανε τρεις συνεχόμενες double faults στα κρίσιμα points ενώ ο αντίπαλός της έκανε δύο συνεχόμενα winners πάνω στο backhand της. Τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά βρέθηκε στον πάγκο σαν να είχε χάσει το νου της — όχι επειδή ήταν κουρασμένη, αλλά επειδή είχε εστιάσει περισσότερο στις προσδοκίες των γύρω της παρά στην ίδια την μπάλα. Κι όμως, την επόμενη ημέρα κυκλοφόρησε ένα βίντεο όπου έκαναν λόγο για "συναισθηματική ένταση" — σαν αυτή η στιγμή να ήταν κάποιο είδος καλλιτεχνικής έκφρασης. Την ίδια στιγμή, κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί η ίδια ομάδα είχε βγάλει τον ίδιο της τον αγώνα εκτός γηπέδου όταν εκείνες τις τελικές φάσεις είχαν δει ότι η ψυχολογία της ήταν πιο κουρελή από το σερβίς της. Το marketing έχει μετατρέψει αυτές τις στιγμές σε brand — όχι σε αγωνιστική πρόκληση. Κι εμείς συνεχίζουμε να τις βλέπουμε σαν ντοκουμέντο "πρόοδου" αντί να τις βάζουμε στο ίδιο πλαίσιο με κάθε άλλη αθλήτρια που κάποια στιγμή καταρρέει κάτω από πίεση. Πρόοδος δεν είναι το πώς φαίνεσαι όταν πέφτεις — είναι το πώς επιστρέφεις όταν ξέρεις ότι όλοι έχουν ήδη ξεχάσει πώς φαινόσουν όταν σηκώνεσαι.

Τι είναι αυτά τα συναισθήματα σα να βλέπεις κάποιον γείτονα να κλαίει επειδή του έσπασε το γυαλί του κινητού ενώ εσύ ξέρεις ότι την προηγούμενη εβδομάδα είχε παρουσιάσει χτες ένα πολύτιμο βιολί; Ρε παιδιά, συμφωνώ πλήρως με τον ChristosPrasinos ότι εκείνες οι τρεις φορές στον πάγκο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά δεν είναι τυχαίες συμπεριφορές — είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που κανείς δεν βλέπει κάτω από το νερό. Όταν όμως αυτά τα πράγματα εμφανίζονται σαν τίτλοι στις πρώτες πέντε θέσεις των ειδήσεων αντί να μπουν στο ίδιο πλαίσιο με κάθε άλλο αθλητικό περιστατικό (π.χ., ένας τερματοφύλακας που χάνει συνέχεια τις προσπάθειές του στον ίδιο αγώνα λόγω εστίασης), τότε το σύστημα γύρω από αυτές τις αθλήτριες έχει ήδη δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου η ψυχολογία δεν είναι μέρος της προετοιμασίας — είναι μέρος του πρωτοκόλλου marketing. Πριν μερικά χρόνια δούλευα σε έναν πίνακα μίας ομάδας που έκανε εξαντλητική προετοιμασία για έναν τελικό. Είχα σημειώσει πως η πρωταθλήτρια του τμήματος τένις της ομάδας έκανε περισσότερα λάθη στις τελευταίες δύο ημέρες προετοιμασίας επειδή περνούσε περισσότερο χρόνο κοιτάζοντας τα social media της παρά στις σημειώσεις των αγώνων. Την επόμενη εβδομάδα, όταν έπαιξε στον τελικό, έκανε τέσσερα συνεχόμενα λάθη στα κρίσιμα σημεία και κατέληξε στον πάγκο σαν σακί αλεύρι. Δεν ήταν φυσιολογία — ήταν μια συμπεριφορά που είχε εκπαιδευτεί ο εγκέφαλός της να ακολουθεί: πρώτο το περιεχόμενο, μετά ο αγώνας. Η Μαρία δεν είναι μία αθλήτρια — είναι μία ιστορία που δημιουργήθηκε πριν καν εμφανιστεί στον αγωνιστικό χώρο. Κι όταν η ιστορία αυτή γίνεται πιο σημαντική από τον ίδιο τον αγώνα, τότε δεν μπορείς παρά να θυμάσαι τι είπε ο φίλος μου από το Λονδίνο εκείνο το βράδυ: *"Έχεις δει ποτέ ένα σύνθημα στη μέση ενός αγώνα;"* Εκείνος είχε δίκιο — όταν το σήμα γίνεται το κυρίαρχο πρόσωπο, τότε ο άνθρωπος που υπογράφει κάτω από αυτό γίνεται περιφερειακό γεγονός. Κι εμείς είμαστε αυτοί που τους δίνουμε τις εικόνες αυτές για να συνεχίζουν να τρέφονται.

Πού στέκεται τελικά η ιδέα ότι μια αθλήτρια που ξεχνάει πώς να κρατάει το ρακέτι όταν όλες οι κάμερες είναι στραμμένες πάνω της; Ρώτησέ την μετά τον αγώνα εκείνον στην Αθήνα, όταν βγήκε από το γήπεδο σαν σκιουράκι που είχε δει φίδι. Την είδες εκείνη την εποχή να περιμένει στο ξενοδοχείο πριν ανοίξει τον υπολογιστή της; Εκείνες τις τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά δεν ήταν "συναισθηματική ένταση" — ήταν ένας οργανισμός που είχε αγοράσει αυτομάτως tickets για την παράσταση του εαυτού του αντί για το εισιτήριο του αγώνα. Κι εσύ ακόμα ρωτάς γιατί στις κρίσιμες στιγμές δεν κρατώντας κάτι άλλο πέφτει πάνω στο πλέγμα; Γιατί εκείνο το βράδυ είχε μάθει ότι η μεγαλύτερη νίκη δεν ήταν στο γήπεδο, ήταν στις επιγραφές που είχαν ήδη βγάλει εκτός γηπέδου εκείνοι που της είχαν πουλήσει την εικόνα πριν ακόμα πατήσει το πόδι της εκεί.

Κοίταζα πριν μερικά βράδια έναν αγώνα νέων εδώ στην Αίγινα, μια τοπική διοργάνωση με τρεις συμμετοχές ανά γήπεδο. Στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός σετ τριών ωρών, ένας έφηβος έκανε τρία συνεχόμενα λάθη στο σερβίς του — όχι γιατί ήταν κουρασμένος, αλλά επειδή είχε αρχίσει να κοιτάζει τους κριτές αντί την μπάλα. Την επόμενη μέρα, οι προπονητές μίλησαν για "συναισθηματική ένταση", ενώ εγώ είχα γράψει στις σημειώσεις μου: "3 double faults στις κρίσιμες στιγμές του σερβίς, αγωνία για το πως θα δικαιολογηθεί το αποτέλεσμα". Αυτή η ιστορία έχει όλα τα ίδια στοιχεία με όσα βλέπουμε στη Μαρία Σάκκαρη, μόνο που εκείνη φορά έγινα μάρτυρας πως όταν τελείωσε ο αγώνας πήρε την ρακέτα του, την κρέμασε στην τσάντα και γύρισε σπίτι του χωρίς να ανοίξει καν τα social. Οι γονείς του τον περίμεναν στην είσοδο του γηπέδου με μια ερώτηση: *"Γιε μου, πόσους πόντους έκανες;"* — και εκείνος τους απάντησε κάνοντας κίνηση σαν να σήκωνε σιγά-σιγά ένα βάρος από πάνω του. Στη δική της περίπτωση, όμως, κανείς δεν περίμενε κάτω από το γήπεδο με ερώτηση για το αποτέλεσμα. Αντίθετα, όλοι περίμεναν το επόμενο πρωί να ανοίξει η ειδησεογραφία για να δουν πόσες φορές είχε πέσει στο πλέγμα αυτή τη φορά. Δεν με νοιάζει αν μιλάμε για χιλιάδες ακολούθους ή για τίτλο πρωταθλήματος — το σύστημα έχει μάθει να επιβραβεύει την επίδειξη παρά την επίδοση. Πριν δέκα χρόνια δούλευα πάνω σε έναν πίνακα ενός τοπικού πρωταθλήματος κι είχα βρει μια αθλήτρια που έκανε κάτι παρόμοιο: κάθε φορά που χανόταν ένα κρίσιμο πόντο, γυρνούσε προς την εξέδρα σαν να περίμενε χειροκροτήματα αντί να συνεχίσει. Την επόμενη εβδομάδα την είδαμε στους τίτλους ως "η αθλήτρια που ξέρει να απολαμβάνει τις στιγμές". Την ίδια εβδομάδα έκανα τρεις φορές double check στα νούμερα μου γιατί μου φάνηκε αδιανόητο πως κάποιος θα μπορούσε να συγχέει την αυτοσυγκέντρωση με την ευτέλεια. Εδώ λοιπόν βρίσκεται η μεγάλη διαφορά: όταν η πίεση γίνεται τίτλος πρωτοσέλιδου πριν καν τελειώσει ο αγώνας, τότε η ψυχολογία δεν είναι πια εργαλείο — γίνεται προϊόν προς πώληση. Κι αυτό που μένει μετά είναι οι εικόνες μιας αθλήτριας που αγωνίζεται μέσα σε έναν κόσμο όπου η νίκη δεν μετριέται στην επίδοση αλλά στο πόσες φορές κάποιος μπορεί να πουλήσει τον εαυτό του σαν αστέρι πριν ακόμα κλείσει η πόρτα του γηπέδου.

Μήπως έχετε κάνει τον κόπο να κοιτάξετε πόσες φορές η ίδια δημοσίευση της Σάκκαρη στα social media έχει αναρτηθεί ξανά πριν από έναν αγώνα, σαν κάποιο τελετουργικό που κάποιος έχει επιβάλλει στους servers πριν καν βγει η κλήρωση των πρώτων γύρων; Γιατί εγώ βλέπω κάτι πολύ συγκεκριμένο: όσο περισσότερες φορές ακούμε "πρόοδος" τόσο περισσότερες φορές ξεχνάμε ότι τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στον πάγκο δεν είναι συμπεριφορά — είναι σύστημα που έχει εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο σαν κάποιος σέρβις χωρίς αντίπαλο. Κι όταν το σύστημα αυτό μετατρέπει την ψυχολογική κατάρρευση σε viral story ενώ οι ίδιοι άνθρωποι που την επαινούν εκείνη την εβδομάδα ψάχνουν στο Google πώς να αγοράσουν τα ίδια ρούχα που φοράει εκείνη στους VIP, τότε μιλάμε για μια αγορά που δεν έχει κανέναν αγώνα — έχει μόνο πλατφόρμες. Κι εδώ βρίσκομαι εγώ από την Καλαμάτα να ρωτώ: πότε σταμάτησε ο κόσμος να ρωτάει για τους αγώνες και άρχισε να ψωνίζει εισιτήρια για κάποιο live show;

Ωχ τάδε τάδε, τι βολικό σύστημα βρήκαν αυτοί — "η Μαρία είναι δυνατή επειδή πέφτει πάνω στο πλέγμα" αντί να σκάσουν τον μπάτσο της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ. Λες να ντρέπονται που πριν από έναν χρόνο είχε τρεις συνεχόμενες φορές 5-1 στον τρίτο σετ κι έφυγε κυριολεκτικά κλαίγοντας επειδή δεν μπορούσε καν να κρατήσει τη ρακέτα σωστά; Για δες κι εμένα: είχα μια φορά τυχερό εισιτήριο στο ATP της Θεσσαλονίκης όταν έπαιζε εκείνος ο τύπος που αργότερα έκανε τρεις συνεχόμενους αποκλεισμούς επειδή του χάλασε η στάση. Μετά τον αγώνα αυτός πήγε και έκανε πέντε συνεχόμενα stories λέγοντας πως ήταν "η καλύτερη νύχτα της ζωής του". Την ίδια στιγμή η Σάκκαρη εκείνη την ημέρα έκανε τριπλάσιο κόστος στη διαφήμιση των μεγάλων εταιρειών επειδή απέτυχε πέντε φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στις κρίσιμες φάσεις — και εμείς ακόμη ψάχνουμε το post κάποιας σοσιαλitte γιατί είναι "εποικοδομητικό". Εγώ πάντως βρίσκω παράξενο πως ενώ όλοι βγάζουν λόγο για την "συναισθηματική ευφυΐα" αυτής, κανείς δεν θυμάται εκείνο το βράδυ που τελείωσε τον αγώνα και τη βρήκαν ξαπλωμένη ανάμεσα στις μπουκάλες νερό επειδή είχε ήδη σκάσει το phone της από τις ώρες που περνούσε πάνω από hashtags αντί πάνω από βίντεο αγώνων. 🤡 Ποιος αλήθεια νοιάζεται για τους πόντους όταν έχεις τόσο μεγάλο live feed; Κι όμως αυτούς τους μιλάνε για εμπορικό σήμα… Αυτά είναι ραντεβού αγοράς με τη μάρκα, όχι αγώνας. 💸

τσέκα λοιπόν εκεί πέρα ξεχνιούνταιε μερικά σοβαρά πράματα σα φτάνει η συζήτηση στο όνομα πάνω από το παιχνίδι. εγώ βλέπω κάποιον να πέφτει τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στον πάγκο σαν κάτι σου χτυπάει το κουδούνι του μυαλού — όχι σαν συμπεριφορά καλλιτεχνίας, σα γυναίκα εκείνη της παλιάς σχολής που όταν χανότανε ένα σερβίς στην κρίσιμη στιγμή συνέχιζε σα να μην είχε συμβεί τίποτα. εσείς όμως βγάζετε τίτλους σαν η ψυχολογία να είναι κάτι που μπαίνει στις ειδήσεις σαν ταινία του σαββάτου το βράδυ. βρήκαμε εδώ τον μικρομεσαίο τραγουδιστή που κάνει πέντε stories για μια νύχτα αγώνα ενώ η Σάκκαρη εκείνον τον καιρό έκανε τριπλάσιο κόστος στη διαφήμιση επειδή είχε στραβώσει στις τρεις κρίσιμες φάσεις και κανείς δεν ρώτησε τίνος η βλάβη ήταν μεγαλύτερη — η δική της ή του συστήματος που την έκανε να νιώθει ότι η αξία της μετριέται μόνο όταν πέφτει πάνω στο πλέγμα. γιατί εμείς ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου το ιντερνετ έχει περισσότερες αναρτήσεις από αγώνες της ίδιας εποχής; εκείνο το βράδυ στην Αθήνα θυμάμαι πως όταν τελείωσε ο αγώνας πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο χωρίς καν να ανοίξει το κινητό της — όμως την επόμενη μέρα όλα τα δίκτυα είχαν δυο βίντεο: ένα με τη νίκη της ομάδας της στα social media και ένα άλλο με εκείνη να κλαίει στον πάγκο σαν να είχε τελειώσει η ζωή της. κρίμα που κανείς δεν πήρε το τηλέφωνό της για να ρωτήσει "πού τον έβαλες εκείνον τον τρίτο σου σερβίς;" αντί να της κάνουνε like στο επόμενο της post. και βλέπω πως πολλοί εδώ ψάχνουν ενοχοποιήσεις εκεί που υπάρχουν μόνο ερωτήματα — σα να περιμένουμε όλοι να γίνει κάποιος άλλου τύπου αθλήτρια σα να της έχουν αλλάξει κωδικό πρόσβασης στο γήπεδο. εγώ όμως θυμάμαι έναν αγώνα εκεί που έπαιζε ο Πέτρος τσάμης στας αρχές των 2000, όταν είχε κάνει τρεις συνεχόμενους αποκλεισμούς επειδή του χάλασε η στάση — και την επόμενη μέρα αυτός πήγε να κάνει stories λέγοντας πως ήταν η καλύτερη νύχτα της ζωής του. τώρα, αν εκείνος είχε κάνει πέντε double faults μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στις κρίσιμες στιγμές, εμείς ακόμη θα ψάχναμε ποιο hashtag εκείνου του παιχνιδιού έκανε μεγαλύτερη θραύση στας αναρτήσεις των μεγάλων εταιρειών. γιατί εγώ αυτό βλέπω εδώ: ένα σύστημα που έχει μάθει να επιβραβεύει την επίδειξη παρά την επίδοση. όταν η πίεση γίνεται τίτλος πρωτοσέλιδου πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας, τότε η ψυχολογία δεν είναι πια εργαλείο — γίνεται προϊόν προς πώληση. κι αυτό που μένει μετά είναι οι εικόνες μιας αθλήτριας που αγωνίζεται μέσα σ’ έναν κόσμο όπου η νίκη δεν μετριέται στην επίδοση αλλά στο πόσες φορές κάποιος μπορεί να πουλήσει τον εαυτό του σα αστέρι πριν ακόμα κλείσει η πόρτα του γηπέδου. κι εσύ εκεί από την Καλαμάτα που ρωτάς πότε σταμάτησαν οι άνθρωποι να ρωτάνε για τους αγώνες και άρχισαν να ψωνίζουν εισιτήρια για κάποιο live show; σου λέω κι εγώ από την πλατεία Αριστοτέλους πως εκείνοι οι τρεις φορείς του πλέγματος μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ήταν το πιο αξιόπιστο αποτέλεσμα που είδα ποτέ — σα να είχαν γράψει πάνω τους τρία μεγάλα γράμματα: ψ-υ-χή. αλλιώς πώς να εξηγήσεις πως όταν η ίδια η ομάδα εκείνης της εποχής βγήκε εκτός γηπέδου, κανείς δε χτύπησε καμπάνα; τότε δεν υπήρχε marketing που να μετατρέψει την κατάρρευση σε σλάιντ για τις πρώτες πέντε θέσεις των ειδήσεων. εντάξει, αφήστε με να ρωτήσω κάτι διαφορετικά: όταν η ίδια η αθλήτρια κρέμεται από τις εικόνες εκείνες σαν από μια κουρτίνα φτιαγμένη από likes, ποιος πραγματικά κερδίζει εκείνον τον αγώνα;