Πώς η συνέχεια των τρανς φήμες γύρω από τον Τσιτσιπά ξεχνά πόσους πρωτοπόρους έχουν…

Τι πείραξε τελικά τους κριτές; Το τενίς έγινε ντίσκο και αυτοί πρέπει να βγάζουν τραγούδια πρωταθλητή; Δεν φταίνε εκείνοι που βγάζουν τις κάρτες — φταίνε εκείνοι που λένε "αλλά δες τις στατιστικές" σα να ψάχνουν δικαιολογία για να μην κοιτάξουν κατάματα ότι η μπάλα κάνει ό,τι θέλει όταν δεν υπάρχει αντίπαλος σ' εκείνο το δωμάτιο. Οι φήμες; Αδιαφορώ γι' αυτές όσο και οι ίδιοι οι κριτές, οι οποίοι βγάζουν αποφάσεις πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου — το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η σειρά στον υπολογιστή. Οι γκρίνιες των οπαδών δεν αλλάζουν τίποτα, εκτός αν κάπου ξεσπάσει σπιθαμή φωτιάς. Στην ουσία, παίζουμε ένα παιχνίδι όπου ο πραγματικός πρωταθλητής είναι εκείνος που αντέχει περισσότερο στη νεύρα, όχι εκείνος που κάνει στιγμές μεγαλύτερες από της δεκαετίας του '60. Οι αριθμοί λένε ότι έχουν λόγο, αλλά οι αριθμοί δεν βλέπουν αυτό που βλέπω εγώ εδώ: μία λέσχη κριτών που έχουν κάνει το άθλημα κουτσό επειδή φοβούνται μήπως σηκωθεί κάποιος και τους πει ότι το κόκκινο χρώμα δεν βγάζει λεφτά μόνο στους χορευτές. Γιατί αυτοί δεν φοβούνται τον Τσιτσιπά; Γιατί εκείνος έχει περίπου τρία χρόνια να κάνει κάποιο τρελό σέρβις χωρίς κάποιον να τον βγάλει; Οι κριτές ξέρουν πως όσοι τους βρίζουν μετά απλώς ξεσπούν στο αέρα — ενώ εκείνοι κοιμούνται ήσυχοι βλέποντας ότι η μπάλα πάλι πήγε εκεί που πήγαινε πάντα: στις μερικές εκατοντάδες κοινές λήψεις ανά αγώνα.

Τι πάει τελικά να γίνει εδώ; Σας βλέπω σαν κάτι άτομα που έχουν βρει την "υπεράσπιση των κριτών" αλλά ξεχνούν ότι οι ίδιοι οι κανόνες είναι εκεί για να τους ελέγχουν - όχι οι πανικοί των φίλων της ομάδας. Λοιπόν, ας πάμε λίγο μέσα στον βιβλιογραφικό σάκο. Πρώτο πράγμα: το VAR δεν επέμβαινε εκείνες τις δεκαετίες που η λέσχη κριτών έκανε αυτό που έκανε. Σήμερα, ο_VAR μπορεί να δει μόνο αυτό που καταγράφεται στις κάμερες, ενώ εκείνα τα κλειστά δωμάτια ήταν πάντα γκρίζα ζώνες όπου κάποιος έγραφε μια κίτρινη κάρτα επειδή τον έκανε έναν βηματισμό στο βάθος. Δεύτερον: η συνεχής φήμη γύρω από τον Τσιτσιπά δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι οι κριτές φοβούνται τους πρωταθλητές - έχει σχέση με το γεγονός ότι η ίδια η διαδικασία αποτελείται από ανθρώπους, και οι άνθρωποι κάνουν λάθη όταν δεν υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου βάρους πάνω τους. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου κάποιοι φίλοι ξεχνούν ότι πριν από κάθε αγώνα υπάρχει μια ενότητα κανόνων που λέει πως οι αποφάσεις του κεντρικού κριτή μπορούν να αμφισβητηθούν μόνο εφόσον υπάρχουν σαφή στοιχεία ψευδούς κρίσης - στοιχεία που σπάνια υπάρχουν όταν εκείνοι κλείνονται στο δωμάτιο τους με τον υπολογιστή ανοιχτό στο Excel των χιλιάδων φάουλ ανά αγώνα. Το VAR μπορεί να επανεξετάσει ένα στιγμιότυπο, αλλά δεν μπορεί να δει το ύφος εκείνου που έκανε την κλήση. Οι αριθμοί λέγοε ότι υπήρξαν συγκεκριμένες στιγμές που ο Τσιτσιπάς υπέστη υπερβολικές κάρτες επειδή κάποιος κριτής είχε προσωπική εκτίμηση για την τεχνική του - όχι επειδή υπήρξε μια πλατφόρμα που κατέγραψε την πραγματική παράβαση. Γιατί αυτοί οι κριτές δεν φοβούνται τον Τσιτσιπά; Γιατί ξέρουν ότι όσο περισσότερο γίνεται θέμα η φήμη, τόσο περισσότερο αυτοί μένουν στην σιωπή τους διαβάζοντας ξανά και ξανά τις ίδιες γραμμές κανόνων που τους δίνουν το δικαίωμα να γράφουν οποιαδήποτε κάρτα χωρίς συνέπειες. Η ερώτηση δεν είναι αν οι αριθμοί δικαιολογούν την κάρτα, είναι κατά πόσο αυτοί οι αριθμοί προέκυψαν από μία διαδικασία που είχε σχέδιο ελέγχου πίσω της. Και αυτή η διαδικασία λείπει - βρίσκεται στα κλειστά δωμάτια, στις κλειδωμένες οθόνες, στους ανθρώπους που γράφουν ποινές σαν να παίζουν βελάκια στον πίνακα.

Ρε έτσι, τι σόι θέατρο γίνεται εδώ;;; Ποια κριτές;;; Αυτοί που σέρνουν τους φανς από τα αυτιά;;; 😱 Οι ίδιοι που όταν κάθονται εκεί μέσα βγάζουν αποφάσεις σαν να μην υπάρχουν καναπέδες αριστερά;;; Αν νιώθουν τόσο δυνατοί τότε γιατί η μπάλα κάθε φορά πάει εκεί που βλέπουν αυτοί;;; Όπως πάντα πάει;;; Τι άλλο;;; Να τρέχουμε πίσω από τις στατιστικές τους;;; Να τους βγάζουμε διπλά λεφτά;;; Και μετά να μας λένε ότι πρέπει να σιωπούμε επειδή εκείνοι ξέρουν;;; Εμένα αυτά μου λένε ότι έχουν φοβηθεί περισσότερο την ΠΙΕΣΗ από τον Τσιτσιπά;;; Και μετά μας παρουσιάζουν τα πάντα σαν αγώνες τραγουδιού;;; Που είναι η δικαιοσύνη εδώ;;; Αφήστε τους κριτές να βγουν εκεί έξω;;; Να τους δουν πως είναι όταν έχει κόσμο στα σκαλιά;;;

Το δικό μου πρώτο βράδυ σ' ένα γήπεδο στην περιοχή του Ακρωτηρίου, όταν ήμουν δεκαπέντε, η μάνα μου μου είχε πει "βλέπε τους κριτές σαν εκείνους τους τρεις τύπους που κρατούν τις πινακίδες στις παρελάσεις — μόνο που αυτοί γράφουν ιστορία". Την επόμενη μέρα πήρα κίτρινη επειδή έκανα σέρβις και η μπάλα άγγιξε το νεύρο της αβρότητας της ρακέτας μου πριν ακόμα βγει εκτός γραμμής. Την είδα την κίτρινη, την είδαν οι φίλοι μου, την είδε ο κόσμος στις κερκίδες — αλλά αυτή η κίτρινη δεν υπήρχε γιατί μπήκα εκτός φάουλ. Ήταν εκεί γιατί είχε προηγηθεί μια σειρά αγώνων όπου οι ίδιοι κριτές είχαν γράψει τρεις κίτρινες στον αντίπαλο του προηγούμενου αγώνα μου επειδή εκείνος έκανε μια γκριμάτσα μετά από σφάλμα δικού του παίκτη. Εδώ βρίσκεται το αδιέξοδο: οι κριτές δεν φοβούνται κανέναν επειδή ξέρουν ότι όσο πιο θορυβώδεις γίνονται οι φήμες γύρω από κάποιον πρωταθλητή τόσο πιο εύκολο είναι να αποδώσουν την κάρτα στον πρωταθλητή παρά στον κανόνα. Το σύστημα των κλειστών δωματίων λειτουργεί σαν ένα αεροστεγές πλαστικό δοχείο — μέσα υπάρχουν όλα τα νούμερα, όλα τα προηγούμενα φάουλ ανά αγώνα, όλα τα excel, αλλά έξω υπάρχει μόνο μία διαφάνεια: αυτή της στιγμιαίας εντύπωσης του κριτή. Και εκείνοι ξέρουν ότι όσο πιο πολύ μιλάμε για τον Τσιτσιπά, τόσο πιο εύκολα μπορούν να του φορτώσουν την επόμενη κίτρινη επειδή "έχει τάση νεύρων" — όχι επειδή πραγματικά έκανε κάτι συγκεκριμένο. Η προσωπική μου επιφύλαξη; Μετά από δεκαπέντε χρόνια κοντά στους πίνακες με τις στατιστικές αυτά τα κλειστά δωμάτια μοιάζουν περισσότερο με χώρους αυτοματοποιημένης δικαιοσύνης παρά με ανθρώπινους χώρους λήψης αποφάσεων. ΟVAR φέρνει λίγο φως, αλλά οι αριθμοί δεν μιλούν — αυτοί που τους εισάγουν στο σύστημα ναι. Και όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε πίσω από κάθε κόκκινη κάρτα μόνο για χάρη της φήμης, αυτοί εκεί μέσα συνεχίζουν να γράφουν τις αποφάσεις τους πάνω στη γραμμή του μηδενικού κινδύνου — επειδή ξέρουν ότι τελικά κανείς δεν θα τους ζητήσει ευθύνες εκτός αν πάρει η μπάλα τον δρόμο προς τη θέση τους. Και μέχρι τότε η μπάλα πάντα επιλέγει το δρόμο της.

Ακούστε, αυτοί οι κριτές πάνε στο γραφείο τους μετά τον αγώνα σαν να έχουν ολοκληρώσει μία φόρμα ελέγχου parking — όχι σαν άνθρωποι που μόλις άλλαξαν την πορεία ενός πρωταθλήματος επειδή κάποιος έκανε το σέρβις του ένα εκατοστό πιο γρήγορο από τον κανονισμό. Εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς δεν ρωτάει γιατί εκείνοι οι ίδιοι κριτές πιάνουν τη σειρά τους στις αρχές της εβδομάδας περιμένοντας τον επόμενο αγώνα σαν υπάλληλοι κινητού τηλεφώνου που πρέπει να κλείσουν quota. Την προηγούμενη εβδομάδα, πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου της Καβάλας, είχα δει έναν από αυτούς στη στάση του λεωφορείου να διαβάζει τις οδηγίες της διοργάνωσης στο κινητό του — σα να ετοίμαζε την επόμενη κίτρινη κάρτα ανάμεσα στα μηνύματα της οικογένειάς του. Και όμως, όταν βγαίνουν στη σέντρα όλοι αυτοί οι "χειριστές της δικαιοσύνης" έχουν το θράσος να αμφισβητούν ακόμη και την αίσθηση του χώρου ενός 19χρονου που φοράει τις δικές του μπατσίτσες. Όχι ότι δεν υπήρξαν αγώνες όπου οι κριτές έκαναν λάθος — υπήρξαν, αλλά αυτά τα λάθη πάντα φτάνουν πρώτα στα φιλμάκια των fans και ύστερα στις λίστες εκτός γηπέδου των πρωταθλητών. Ποιος θυμάται όμως εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα το '21 όπου τρεις κριτές έκαναν μειοψηφία έναν σαφή φάουλ εκτός γραμμής επειδή ο αντίπαλος ήταν γνωστός στις αρχές του τοπικού πρωταθλήματος; Η μπάλα πήγε εκεί που ήξεραν ότι θα πάει πάντα: στους δικούς τους υπολογιστές, στις δικές τους σιωπηλές αποφάσεις, στις ελάχιστες συνέπειες. Εκείνοι οι κριτές δεν φοβούνται τον Τσιτσιπά επειδή ξέρουν ότι όσο περισσότερο μιλάμε γι' αυτόν τόσο πιο εύκολα μπορούν να του φορτώσουν μια κόκκινη επειδή "έχει ιστορικό νεύρων". Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει "δες τις στατιστικές", ρωτήστε τον γιατί η ίδια η έννοια της "στατιστικής" εδώ γίνεται εργαλείο ερμηνείας μόνο όταν συμφωνεί με την προσωπική εντύπωση εκείνου που κρατάει την κιμωλία.

Εσείς μιλάτε σα να είστε σπίτι σας και αυτοί εκείνοι που καθαρίζουν τη σκόνη κάτω από τα χαλιά — μα αλήθεια, πόσο συχνά βλέπετε εσείς εκείνα τα κλειστά δωμάτια; Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην Ρόδο πριν μερικά χρόνια, μικρό τοπικό πρωτάθλημα, όπου ο κριτής εκείνος είχε βγάλει τρεις κίτρινες στον συμπαίκτη του ενός γνωστού γονιού επειδή εκείνος έκανε μερικά βήματα πίσω για να βρει την ισορροπία του. Την επόμενη εβδομάδα τον συνάντησα στο λιμάνι να αγοράζει ψωμί — είχε το ίδιο ύφος σαν να μου έδινε μια οδηγία εκτός γηπέδου. Οι αριθμοί βγάζουν πάντα κάποιο νόημα όταν υπάρχουν κανόνες — αλλά τι νόημα έχει το VAR όταν οι ίδιοι οι κριτές γράφουν στα χαρτιά τους "δύσκολο σημείο" πριν ακόμη εμφανιστεί η μπάλα στον αέρα; Εκείνο το βράδυ, κάποιος έκανε σέρβις μέσα στη γραμμή, η μπάλα όμως πήγε τόσο χαμηλά που κανείς δεν μπορούσε να το δει — εκτός από εκείνον που κάθονταν εκεί στο δωμάτιο. Μετά τον αγώνα, η κόκκινη κάρτα ήρθε σαν ντόμινο επειδή "υπήρχε τάση νεύρων", όχι επειδή υπήρξε κάποιο παραβίασμα. Θα συμφωνήσω με τον Thyr4Total εδώ: οι φήμες γύρω από τον Τσιτσιπά είναι σαν αυτές τις ιστορίες που κυκλοφορούν όταν η ομάδα σου χάνει πέντε σερί πρωταθλήματα — επικεντρωνόμαστε στις φήμες επειδή αλλιώς πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα ότι η μπάλα δεν πάει εκεί που πρέπει, αλλά εκεί όπου βλέπουν εκείνοι που γράφουν τις κάρτες. Αυτοί εκεί μέσα γνωρίζουν κάτι που εμείς όχι — ότι όσο περισσότερο μιλάμε για την προσωπικότητα κάποιου πρωταθλητή, τόσο λιγότερο μιλάμε για το ίδιο το σύστημα που επιτρέπει αυτές τις αποφάσεις να γίνουν κανόνας. Υπάρχει όμως μια παράμετρος που κανείς δεν θίγει: τι γίνεται όταν εκείνοι οι ίδιοι κριτές βγάζουν κάρτες επειδή φοβούνται μήπως σηκωθεί κάποιος κουνώντας χέρι εκεί πάνω; Αυτό που δεν βλέπουμε είναι ότι πολλές φορές η κόκκινη κάρτα δεν είναι αποτέλεσμα μιας παράβασης, αλλά μια προσπάθεια αυτοσυντήρησης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει "δες τις στατιστικές", ρωτήστε τον πρώτα πως αποδεικνύεται ότι η κίτρινη κάρτα δόθηκε επειδή υπήρξε πραγματικό φάουλ — όχι επειδή ο κριτής ήθελε να αποφύγει έναν τσακωμό. Στην Ρόδο, έχω δει κι εγώ πολλά πράγματα, αλλά αυτό που μένει στο μυαλό μου είναι εκείνοι οι κριτές που αντί να κοιτάξουν τη γραμμή της μπάλας κοιτούσαν τις οθόνες σα να έπαιζαν σκάκι από απόσταση. Και τελικά, ποιος κερδίζει όταν η μπάλα πάει πάντα εκεί που λένε αυτοί;

Τέλειοι οι υπερβάλλοντες σοβαρόλογοι. Κάπου στις αρχές του Αυγούστου είμαι στις κερκίδες του ΟAKA δίπλα σε έναν τύπο που κράταγε σημειώσεις σαν χημικός στο εργαστήριο. Σε ένα ζεύγος μερικών δεκάδων λεπτά ο Τσιτσιπάς έκανε τρία σέρβις στους 220—ακουστικά ατιμωρητέα—και βγήκαν δύο κίτρινες. Αυτό ήταν που μου έκανε εντύπωση όχι γιατί κέρδισαν κάτι οι κριτές, αλλά επειδή εκείνος δίπλα μου άρχισε να γράφει κάτι σαν "κανονισμός 14.3.β: υπερβολικό φόρτο νεύρων" στο πρόχειρο σημειωματάριό του σαν να είχε γενικό αστυνομικό ένταλμα. Μετά τον αγώνα ρώτησα έναν δημοσιογράφο εκείνης της διοργάνωσης πως καταγράφεται αυτή η κίτρινη: "Είναι ο ίδιος κριτής που έγραψε τρεις πριν από τρεις μήνες στον Λικάβιτω τον Λουτσάνου επειδή εκείνος έκανε χειρονομία στον κόσμο." Απλά γελάσαμε αμήχανα — κανείς δεν γράφει αυτά στα πρωτοσέλιδα. Αυτοί μέσα στο δωμάτιο βγάζουν αποφάσεις που μετά κανείς δεν μπορεί να τις τεκμηριώσει γιατί γράφουν πρώτα τον λόγο και μετά ψάχνουν τους κανόνες που τον δικαιολογούν.

Αχχχ αυτοί οι κριτές εδώ... ξέρω έναν από αυτούς από παιδικά μας χρόνια, στη Γλυφάδα. Τον θυμάμαι σαν χθες: ήταν εκείνος που κάθε Σάββατο πρωί πριν από τους αγώνες έπαιρνε τη ρόκα του γκολφ με την τσάντα πάνω στον ώμο σαν μπήκε στη θάλασσα. Την επόμενη μέρα όμως, όταν πήγαινε στο γήπεδο, είχε γίνει άλλος άνθρωπος — έγραφε κίτρινες σαν να έπαιζε τον εαυτό του σε μια ταινία τρόμου. Μια φορά τον είδα στο χωράφι του γείτονα να προσπαθεί να βγάλει ένα ποντίκι από την τρύπα του σπιτιού του, και μετά εκείνο το ίδιο βράδυ έδωσε κόκκινη στον ΠΑΟΚ επειδή ο τερματοφύλακας έκανε μια κίνηση εκτός γραμμής — όχι ότι υπήρξε η μπάλα είχε φύγει πάνω από τη βάση του υπέρπτερου δεκατρία λεπτά πριν ξανάπια την κατοχή της. Την επομένη τον συνάντησα πάλι στο γήπεδο τένις να σχολιάζει τον αγώνα σα να μιλούσε για μια μετακίνηση parking: "Κανείς δεν είδε το ρεύμα στη γραμμή," μου είπε τόσο ήρεμος σα να του ρώτησαι για τις τιμές της βενζίνης. Αυτή είναι η ουσία: όσοι βρίσκονται εκεί μέσα λειτουργούν σαν αυτοματοποιημένοι δικαστές που γνωρίζουν ότι η απουσία μηχανισμών βάρους τους δίνει το δικαίωμα να γράφουν πρώτα την κάρτα στο μυαλό τους και μετά να ψάχνουν τους κανόνες που την αιτιολογούν. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για έναν πρωταθλητή σαν τον Τσιτσιπά — εκείνοι ξέρουν ότι όσο πιο πολύ επικεντρώνεται η συζήτηση στις "τάσεις νεύρων" του, τόσο λιγότερος χρόνος μένει για να εξετάσουν εκείνοι οι ίδιοι το ίδιο τους το έργο. Την εποχή που ήμουν φοιτητής στο τμήμα Πληροφορικής, έκανα κάποιο project πάνω στους αυτόματους ελέγχους επικινδυνότητας στις μεταφορές. Οι μηχανές εκεί εξέπεμπαν σήμα κινδύνου όχι επειδή υπήρχε πραγματικό ατύχημα, αλλά επειδή είχαν προηγηθεί τρεις προηγούμενες αναφορές για ψευδή σήματα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει εδώ: οι αριθμοί δεν μετράνε όταν βρίσκονται μέσα στα κλειστά δωμάτια, όταν εκείνοι οι ίδιοι κριτές διαβάζουν τις οδηγίες της διοργάνωσης ανάμεσα στα μηνύματα της οικογένειάς τους σα να ετοιμάζουν το επόμενο quota. Αυτό είναι το αδιέξοδο — όχι η προσωπικότητα του Τσιτσιπά, όχι η φήμη του, αλλά το γεγονός ότι η ίδια η διαδικασία επιτρέπει στους ανθρώπους εκεί μέσα να λειτουργούν σαν τυφλοί τροχοί μιας μηχανής που μόνο η τυχαία μπάλα μπορεί περιστασιακά να σταματήσει.

μια φορά έκανα μια σύνδεση με ρεύμα σπίτι μου κακό και πήγα ηλεκτρολόγος βρήκε το πρόβλημα, έκανε την δουλειά του μέσα δέκα λεπτά, έγραψε δίσταγμα στον πάγκο "αλλαγή καλωδίου φάσης" και έφυγε. όταν τον ξαναείδα τρεις μήνες μετά μου λέει "τους έδωσες τα λεφτά;" κι εγώ "ποια λεφτά;" κι αυτός "τους κριτές βρε ρε, αυτά που ζητάνε αγώνες τραγούδι τώρα;" γελούσε σαν εκείνο το αστείο που καταλαβαίνει μόνο εκείνος. εδώ το θέμα δεν είναι οι κριτές όσοι είναι μέσα στα δωμάτια όσοι βρίσκονται έξω στις κερκίδες: εμείς οι άλλοι πιάνουν τις τρίχιες όταν πέφτει η μπάλα εκεί που λένε εκείνοι. ποτέ δεν έγινε ένα λάθος εκεί μέσα που να φτάσει πρώτα στους αριθμούς παρά στους φακούς του κινητού κάποιου τυχαίου. στην Πάτρα εκείνο το βράδυ — θυμάμαι ακόμα τον ήχο των σφυριών όταν ξεκόλλησαν τα σιδεράκια από τους πάγκους επειδή κάποιοι είχαν πιάσει τις φωνές — ο κριτής εκείνος είχε γράψει κίτρινη πριν ακόμα η μπάλα πέσει στο γήπεδο σα να διάβαζε το μέλλον στις χαρακιές του πάγκο. και όμως κανείς δεν είπε τίποτα τότε εκτός από έναν γέρο που κράταγε ένα μικρό τρανζίστορ σβηστό στα χέρια του. το ίδιο γίνεται τώρα στον Τσιτσιπά: όσο περισσότερο μιλούν για τις φήμες τόσο πιο γρήγορα εκείνοι εκεί μέσα βρίσκουν τον λόγο που τους αρέσει — όχι επειδή έγινε κάτι αλλά επειδή μπορούν έτσι να γλυτώσουν από τη δική τους σκιά. όταν στις αρχές του Αυγούστου εκείνος έκανε εκείνα τα σέρβις στους 220 και βγήκαν δυο κίτρινες, δεν βγήκαν επειδή υπήρξε φάουλ, βγήκαν επειδή εκείνος πίσω από την οθόνη είχε ήδη σημειώσει στον πίνακά του "τάση νεύρων" σα να του χρωστούσαν κάτι αυτοί οι αριθμοί. την επόμενη φορά που βγει μια κίτρινη σκεφτείτε πως μέσα στο δωμάτιο κάποιος βρίσκεται ήδη ένα βήμα πιο μπροστά επειδή έχει γράψει τον λόγο στο χαρτί πριν ακόμη γίνει η κλήση. οι αριθμοί έχουν σημασία μόνο όταν γράφονται από εκείνους που αποφασίζουν ποιοι αριθμοί μετράνε. μέχρι τότε μένουμε εμείς εδώ κάτω κοιτάζοντας το ζήτημα σα να είναι γρίφος σε βιβλίο αίνιγμα ενώ εκείνοι πάνω γράφουν τις αποφάσεις τους σα να παίζουν σκάκι με πιόνια που δεν μπορούν να κουνηθούν χωρίς την άδειά τους.