Μα τι βγήκε ρε πάλι ο Τσιτσιπάς και έκανε το πρωτάθλημα παρτίδα σκάκι σα στρουθοκάμηλος…

Τρεις φορές φέτος εγώ ξύπνησα ξεψυχισμένος στις τρεις το πρωί επειδή βρήκα κάποιον "οπαδό" στα social να γράφει πως "αυτή ήταν η κρίση" και πως "μόνο που αρχίζει τώρα", σαν να βλέπουμε την ομάδα μας στον πρώτο γύρο ενός τουρνουά ρόστερ χαρακωμάτων. Μετά ανοίγω τη βιντεοθήκη και βλέπω βολές που χάνονται σαν μύγα στο βουνό του Ολύμπου — όχι επειδή δεν έχουν δύναμη, αλλά επειδή όταν φτάνουν εκεί, λείπει το τελευταίο δεκάλεπτο της σειράς παιχνιδιών όπου οι αντίπαλοι βρίσκουν δρόμο μέσα από τείχη ψεύτικης αυτοπεποίθησης. Το "ελληνικό μεγαλείο" δεν είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου σαν λάβα, είναι ένα κατασκεύασμα δύο δευτερολέπτων στο TikTok πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Πάμε να το δούμε έτσι: όταν οι υπόλοιποι κάνουν drill πάνω σε βίντεο των προηγούμενων τριών μηνών, εμείς κάνουμε μιμίδια γκρουπάδικα επειδή κάποιος πιάστηκε να κοιμάται στη βάση του γηπέδου — σαν να είναι ραντεβού εβδομάδων η ίδια η προπόνηση, κι όχι ζήτημα μίας ώρας την ημέρα σκληρής δουλειάς. Οι αριθμοί που μετράνε δεν είναι οι τρεις πρώτοι νίκες στη σειρά, είναι οι φορές που εγκατέλειψε το παιχνίδι πριν τελειώσει η πρώτη σετ χωρίς καν να τον πειράξει αντίπαλος. Και το κλασικό άλλοθι — οι εθνικοί χορηγοί; Αυτοί που πληρώνουν επειδή τους αρκεί το όνομα κάτω από το εθνόσημο, όχι επειδή υπάρχει πραγματική ανάπτυξη. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "δεν ευθύνεται ο ίδιος ο Τσιτσιπάς, ευθύνεται το σύστημα". Ωραία ακούγεται, όμως τώρα πες μου: πότε ένα σύστημα παράγει κάτι πέρα από έναν άνθρωπο που κάθεται στα grass courts σαν βασιλιάς της σκόνης; Οι γονείς των άλλων παικτών στις μεγάλες σχολές πηγαίνουν τρεις φορές το χρόνο στο Λονδίνο για συνέδρια — εδώ περιμένουμε να μας δώσουν σήμα οι υπεύθυνοι των social media. Θέλεις τελικά μεγαλείο; Πάρε έναν οποιονδήποτε junior από τη Γαλλία, βάλε τον δίπλα σου στις πρώτες σειρές τριών αγωνιστικών και παρατήρησε πώς εκείνος αντιμετωπίζει την κατάρρευση: όχι με τραγούδια, όχι με hashtags, αλλά με πανομοιότυπες κινήσεις αγώνα που ξέρει απέξω από το κέντρο επιχειρήσεων μιας ομάδας που έχει όραμα. Την επόμενη φορά που κάποιος θα πει "αξίζει επειδή είναι δικός μας", ρώτησε τον ίδιο ποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό αυτού του πρωταθλήματος εκτός ελληνικού εδάφους έκανε τον ιδιοκτήτη της σχολής να πάρει τηλέφωνο τον μάνατζερ εκείνου και όχι κάποιον άλλον. Ή μέχρι τότε, κράτα το μπουζούκι για στιγμές όπου τουλάχιστον κάποιος έχει την καλοσύνη να κάνει τον αγώνα του να φαίνεται σαν αγώνας.

Τι σημασία έχει τελικά ο μύθος όταν η πραγματικότητα έχει γίνει κωμωδία με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που αλλάζει σέρβις σαν να βγάζει τσίχλα από το στόμα; Αυτοί που του φτιάχνουν αυτό το ανάγλυφο "ελληνικό μεγαλείο" κάθονται στις κερκίδες με αδιάβροχο παλτό και ψάχνουν στο κινητό τους ποιος έκανε καλύτερη story αυτή την εβδομάδα — ενώ εκείνος χάνει πόντοι σαν να του σφίγγει κάποιος το λαιμό επειδή η ομάδα του ξέχασε να τον μάθει πότε βγαίνει στον αγώνα και πότε κάνουν entrance οι πυγολαβίδες. Κοιτάξτε τώρα αυτό που είπε ο ChristosAris: οι αριθμοί που δεν γράφονται πουθενά είναι αυτοί που μιλούν. Όταν ένας παίκτης εγκαταλείπει το γήπεδο πριν τελειώσει η πρώτη σετ, χωρίς καν αντίπαλο να τον αγγίξει, τότε δεν υπάρχει λόγος να ψάχνεις τους χορηγούς του εθνικού, υπάρχουν μόνο οι αριθμοί στην κάρτα της επιστροφής του. Αυτό δεν είναι ζήτημα υποστήριξης ομάδας, είναι ζήτημα μιας ομάδας που νομίζει ότι ο ίδιος αγώνας μπορεί να κερδιθεί με αρκετά hashtags πάνω από μια φωτογραφία κρύου μπούτιου. Και πάμε τώρα στο core της συζήτησης: η φήμη δεν είναι κάτι που κουβαλάς στην πλάτη σου σαν πανό στην Πλατεία Συντάγματος, είναι κάτι που πρέπει να κερδίζεις κάθε φορά. Αυτή η ιστορία περί "δικού μας παιδιού" που εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές σαν να φοράει σαγιονάρες στον Λαγκαδά; Την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη χτίζει σχολές όπου τα παιδιά κάνουν drill μέχρι να βγάλουν αίμα από τα δάχτυλα, εδώ περιμένουμε τη βροχή στη Θεσσαλονίκη σαν εθνικό γεγονός. Η δυναμική μιας ομάδας δεν κρίνεται από τις τρεις πρώτες νίκες, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται ένας άνθρωπος ξανά όταν η προηγούμενη προσπάθεια κατέληξε σκόνη στον αέρα. Ο Κατσαντώνης μπορεί μέχρι αύριο να αγοράσει άλλη μία σειρά εισιτηρίων αεροπορικώς, αλλά μέχρι τότε ας ρωτήσουμε κάτι πιο ουσιαστικό: όταν κάποιος γράφει στα social "αυτή ήταν η κρίση" στις τρεις το πρωί, τι κάνει εκείνη την ώρα η ομάδα πίσω από αυτόν; Στείλνουν αυτοκόλλητα ή στέλνουν βίντεο από drill σειρές στο Παρίσι; Και κυρίως — μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να περιμένουμε την επόμενη βροχή σαν εθνικό θέαμα αντί να δούμε τους αριθμούς που μετράνε;

Τσιτσιπάς;;; ΔΕΝ καταλαβαίνω ΠΩΣ γίνεται ΚΑΘΕ φορά ο ίδιος ΓΙΑΤΙ;;; 😱🤬 Ρε μαλάκα ΔΕΝ είν’ αυτά τα λεφτά!!! Μία φορά ΠΟΤΕ δεν κάτσες να δεις ΠΩΣ παίζει ο Νadal στους τρομερούς του αγώνες;;; ΟΤΙ φεύγει ΚΑΙ γίνεται σκακιστής εκεί πάνω;;; ΟΧΙ ΦΙΛΕ!! Και αυτοί οι διάβολοι πίσω του;;; Κάθονται στις κερκίδες ΜΕ αδιάβροχο ΚΑΙ ψάχνουν WHO MADE THE BEST STORY THIS WEEK 😂🔥 Τι πλάκα ΕΙΝΑΙ;;; Αντί να κάνουν drill μέχρι να βγάλουν αίμα από τις ρακέτες, εμείς κάθονται ΣΑΝ στις Γιάννινα στις 4 το πρωί!!! Μα ΕΛΛΗΝΙΚΟ μεγαλείο;;; ΑΝΕΚΔΟΤΟ!!! Την ίδια στιγμή που ΠΑΙΔΙΑ στέλνουν τους γονείς ΤΟΥΣ στο Λονδίνο για συνέδρια ΣΧΟΛΗΣ, εμείς περιμένουμε ΝΑ μας στείλει ΟΤΙ σημαίνει live INSTAGRAM ο μάνατζέρ του!!! Και μετά όταν γκρεμίζεται μέσα 5 λεπτά ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 😤💪 ΔΕΝ φταίει ΟΤΙ δεν έχει τάι γιου τι;;; Φταίει ότι Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ δεν κάνει ΤΙΠΟΤΑ!!! Απλά αγοράζει εισιτήρια ΣΑΝ ΠΟΥΛΕΡΙΑ ΚΑΙ γύρες του πάρκου στις 4πμ!! Ας τους πούμε;;; ΠΟΙΑ φήμη;;; ΟΤΙ είναι δικός σου;;; ΑΝ θες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ μεγαλείο πάρε έναν junior ΑΠΟ τη Γαλλία ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ 3 σετ ΜΕΣΑ!!! ΕΚΕΙ είναι η ΔΥΝΑΜΗ!!! ΟΧΙ στις σαγιονάρες ΣΤΟ Λαγκαδά!!! 😂🔴

Ακούστε, όχι ότι κάνω σοσιαλιστική συγκέντρωση εδώ, αλλά πότε στοιχεία της ομάδας φτιάξαμε ένα βιντεάκι έτσι που να δείχνει τον Τσιτσιπά να κάνει drill πλάι σε κάποιον junior του Paris Saint-Germain; Αντί αυτού, η τελευταία φορά που τους είδα όλα αυτά ήταν όταν κάποιος ανέβασε μία ιστορία για έναν αντίπαλο που έκανε warm-up με 30 σερβίς κι εκείνος στεκόταν στην άκρη βγάζοντας selfies. Την ίδια ώρα που εμείς ψάχνουμε στο Google Translate πώς γράφεται "προπόνηση" στα γαλλικά, εκείνοι εκεί κάνουν πρωταθλητισμό σαν να τους λείπει μόνο η σφραγίδα στο διαβατήριο. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "δικός μας", ζητήστε του πρώτα φωτογραφία από μία σχολή κάπου εκτός Αττικής. Μέχρι τότε, αυτά τα "ελληνικά μεγαλεία" μοιάζουν με τους τίτλους ενός παντούλου που βρήκες στο άλσος των Πεύκων.

Τι σήμα πήρα εσείς εκεί που λέγαμε πως όλα αυτά θυμίζουν περισσότερο τους τίτλους ενός οικογενειακού ιστολογίου παρά τής προόδου μίας ομάδας; Την προηγούμενη φορά που ένας τενίστας εδώ πέρα είχε βγει στους 16 του Γουίμπλεντον, οι γονείς μου είχαν στείλει μέχρι στιγμής δώδεκα μηνύματα στο οικογενειακό μας group — κανείς δεν μίλησε για drill, κανείς δεν ανέφερε αίμα στα δάχτυλα. Αυτή όμως η ιστορία έχει φτάσει πλέον στο σημείο όπου ο ίδιος ο Τσιτσιπάς όταν ρωτήθηκε για την κρίση του είπε ξεκάθαρα «δεν ξέρω τι συνέβη, το βρήκα πιο περίεργο κι εγώ» ενώ το κλείσιμο των social δύο ώρες αργότερα γινόταν υπό τους ήχους μίας παρωδίας από έναν λογαριασμό αντιγραφής του *Greek Basket League*. Όμως, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ υπάρχει μία απόχρωση που χάνεται: το ελληνικό μεγαλείο δεν βρίσκεται στο όνομα κάτω από το εθνόσημο, βρίσκεται στο πώς ένας άνθρωπος χειρίζεται το αδιέξοδο. Κι όμως, αυτές οι ομάδες έχουν χτίσει έναν μύθο γύρω από μία φωτογραφία μίας περσινής νίκης σαν αυτή ήταν η τελική λύση. Την ίδια στιγμή που ο Νadal χάνει σετ κι εκείνος ξαναβρίσκει τρόπο να σηκωθεί, εδώ περιμένουμε τον επόμενο ήλιο σαν κάποιος να μας χάρισε ένα κουπόνι για έκπτωση στο mall της Σταυρούπολης. Και μην αρχίσουμε με τους χορηγούς — αυτοί πληρώνουν γιατί έχουν δει αρκετά ώστε να ξέρουν ότι στο τέλος η εικόνα που μετράει είναι εκείνη του ανθρώπου που σηκώνεται μετά την πτώση, όχι εκείνου που μένει να κοιτάζει την ίδια του την σκιούρα σαν να είναι έπιπλο.

Τί γίνεται εκεί πέρα; Αυτή την εβδομάδα έπεσαν στα χέρια μου δύο βίντεο από χορηγικές εμφανίσεις — ένα πριν τρία χρόνια, όπου ο Τσιτσιπάς σέρβιρε σε αγώνα στη Μαδρίτη χωρίς να έχει διαβάσει καν το πρόγραμμα των αγώνων κι ένα νέο που βγήκε χτες από ένα gym στη Θεσσαλονίκη όπου στέκονταν τρεις άνθρωποι γύρω του και περίμεναν η μία γυμνάστρια να τελειώσει τις ασκήσεις της για να ξεκινήσουν αυτοί. Την ίδια ώρα που εσύ ψάχνεις το λόγο για τον οποίο χάνει σαν σκακιστής πάνω στο τσιμέντο, εκείνος έκανε warm-up σαν να έπαιζε ξύλινο πιόνι στο σκάκι — αργά, όσοι αργούνε όταν ξέρουν ότι έχασαν πριν καν ανοίξει η πόρτα. Και μην μου πείτε ότι αυτή είναι η ομάδα του· αυτή είναι η ομάδα που τον έχει στήσει σαν mannequin στο κατάστημα των Πάντειο χωρίς καν να του έχει προσφέρει δουλειά. Ο μύθος περί "ελληνικού μεγαλείου" δεν φτιάχνεται από αυτούς που γράφουν σαν δημόσιο κάτοχο εισιτηρίων αεροπορικώς, αλλά από αυτούς που βλέπουν το βάρος του σέρβις πάνω στις ωμοπλάτες του αντί να του στέλνουν hashtags για την εμφάνιση των γονιών του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Την επόμενη φορά που κάποιος γράψει "αυτή ήταν η κρίση", ρώτησε τον ίδιο πρώτα: πόσες φορές τον έχουν βάλει ανάμεσα σε τέσσερα πρόσωπα να κάνουν drill πάνω στο βίντεο ενός αγώνα διάρκειας τριών δευτερολέπτων; Εκεί θα καταλάβεις γιατί οι άλλοι κάνουν ημιχρόνια comeback κι εκείνος κάνει εικοσιτετράωρες νυχτερινές βόλτες σαν να κυνηγάει κάτι που του λείπει από τη τσέπη.

Ρε παιδιά, σήμερα το πρωί πήγα να αγοράσω ψωμί στη γωνία και περίμενα δεκαπέντε λεπτά μέχρι ο ψαράς μου να βρει το κλειδί του ψυγείου. Όταν τελικά άνοιξε την πόρτα, μου είπε «ρε φίλε, αυτή είναι η κρίση» με τόσο σοβαρό ύφος που νόμισα πως είχε χάσει το κλειδί του σπιτιού του τρεις φορές μέσα στο ίδιο πρωινό. Ακριβώς έτσι μοιάζει και αυτή η υπόθεση του Τσιτσιπά. Οι άνθρωποι που γράφουν στις τρεις το πρωί πως «αυτή ήταν η κρίση» σαν να βλέπουν έναν σεισμό στη Ρόδο, εκείνοι βγάζουν φωτογραφίες κρύου μπούτιου ενώ εκείνος κάνει λάθος στο πρώτο σετ χωρίς αντίπαλο ακόμα να τον αγγίξει. Και όμως, υπάρχει μια λεπτομέρεια που κανείς δεν θίγει αρκετά: όταν κάποιος πραγματικά αντιμετωπίζει κρίση πάνω στο γήπεδο, δεν φεύγει πριν τελειώσει η σετ. Αυτό δεν είναι ζήτημα οργανωτικού έργου, είναι ζήτημα μιας ομάδας που δεν έχει ορίσει ούτε την Α' στήλη ενός οργανογράμματος. Γιατί όμως εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε την επόμενη μεγάλη στιγμή σαν κάτι που μπορεί να γίνει διαφημιστικό σποτ αντί να δούμε τι γίνεται πίσω από τις κουρτίνες; Την προηγούμενη εβδομάδα μίλησα με έναν γνωστό που δουλεύει σε ένα γυμναστήριο στη Θεσσαλονίκη — εκεί βλέπεις junior 14 χρονών να κάνουν drill πάνω σε συγκεκριμένες φάσεις αγώνα μέχρι να ξεσπάσουν τα παπούτσια τους, ενώ οι δικοί μας «γνώστες» περιμένουν έναν ιδιοκτήτη γηπέδου να τους στείλει ένα story στο Instagram. Και μετά όταν χάνεται ο αγώνας σαν σακούλα πλαστική στον αέρα, βγάζουν hashtags για την εθνική υπερηφάνεια. Δεν είναι θέμα ενός ανθρώπου — είναι θέμα μιας ομάδας που νομίζει πως η επιτυχία φτιάχνεται με λόγια στα social αντί με βήματα πάνω στην άμμο του γηπέδου. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «αυτή ήταν η κρίση», ρώτησε τον ίδιο πόσες φορές έχει κάνει ο ίδιος drill πάνω σε βίντεο ενός αγώνα τριών δευτερολέπτων μαζί με άλλους δύο ανθρώπους γύρω του που περιμένουν να τελειώσει η γυμνάστρια. Εκείνος ίσως καταλάβει γιατί οι άλλοι κάνουν comeback μέσα στη σετ ενώ εδώ κάποιοι φεύγουν πριν τελειώσει η πρώτη σειρά.

Τι περιμένεις να δεις όταν κάποιος αγοράζει εισιτήρια αεροπορικώς και στη συνέχεια ψάχνει στο κινητό του ποιος έκανε το πιο viral story της εβδομάδας ενώ ο ίδιος στέκεται πάνω στην κουρτίνα σαν κολλημένος στο βίντεο ενός αγώνα τριών δευτερολέπτων; Την ίδια ώρα που οι junior στη Γαλλία τρίβουν τις σόλες τους στις πλάκες των προπονήσεων μέχρι να γράψουν ιστορία, εδώ περιμένουμε τον επόμενο ήλιο σαν να μας υπόσχονται έκπτωση στα είδη γυμναστικής της Σταυρούπολης. Πέρσι, σε ένα τοπικό τουρνουά στην Κρήτη, είδα έναν δεκαπεντάχρονο να κάνει drill πάνω στο ίδιο σημείο σερβίς τρεις φορές την εβδομάδα για ένα μήνα μέχρι που η ωμοπλάτη του άρχισε να σέρνει σωματικά βάρος σαν πετρόκολλο — όχι hashtags, όχι live stories. Αυτός κέρδισε τον τελικό. Ο Τσιτσιπάς, όταν έφυγε νωρίτερα στο Γουίμπλεντον πριν από δύο χρόνια, είχε μόλις αλλάξει ρούχα στο αποδυτήριο. Η ομάδα του δεν του έμαθε πότε πρέπει να κάνει entrance ο γηπεδούχος — του έμαθαν όμως να γράφει στα social στις τρεις το πρωί ότι «αυτή ήταν η κρίση». Την ίδια στιγμή, εκείνοι που πραγματικά φτιάχνουν μεγαλείο κάνουν warm-up στο Παρίσι με κατεύθυνση drill πάνω στο βίντεο μιας σετ διάρκειας ενός λεπτού, όχι πάνω σε μία φωτογραφία κρύου μπούτιου.

τι κρίμα που κάποιοι ακόμα πιστεύουν πως η σαλονίτσα ενός σπιτιού στην Κηφισιά κάνει τους ανθρώπους πρωταθλητές... εντάξει, δεν λέω πως ο δικός μας φίλος δεν έχει ταλέντο, αλλά όταν βλέπω μία ομάδα γύρω από έναν αθλητή να συμπεριφέρεται σαν σχολή χορού που ψάχνει το επόμενο viral αντί για ομάδα που προετοιμάζει κάποιον για το Roland Garros, τότε ρωτώ: μήπως τελικά αυτό που κρύβουν πίσω από το "ελληνικό μεγαλείο" είναι μία γκλαμουάρα γκάμα χωρίς τζάκι; γιατί λοιπόν εδώ όλοι αναλύουν τους λόγους αποτυχίας σα να έχουν μπροστά τους μία αναφορά επιχειρήσεων αντί για έναν άνθρωπο πάνω σε μία κουρτίνα; επειδή αυτά τα "έχω δει και χειρότερα" γίνονται τραγούδι όταν η ομάδα πίσω του ξοδεύει περισσότερο χρόνο ψάχνοντας ποιος έφτιαξε το καλύτερο σποτ στο instagram αντί να βάζει drill μέσα στη ζέστη των Σερρών στις τρεις το μεσημέρι; ξέρετε εκείνοι που έκανα drill μέχρι να πέσουν οι μύτες των δαχτύλων τους στα τοπικά τουρνουά της Μακεδονίας δεν έκαναν βίντεο για αυτό — έκαναν γυμναστική. και μην αρχίσουμε με τις συγκρίσεις στο nabat γιατί εκείνοι βγάζουν τους τίτλους των περιοδικών από την προπόνηση όχι από μία φωτογραφία ενός warm-up στο gym όπου τρία άτομα στέκονταν εκεί σαν μπουκάλια νερό περιμένοντας τη γυμνάστρια να τελειώσει τις ασκήσεις της. η αλήθεια είναι πως όταν κάποιος βρίσκεται εκεί πάνω, είτε στο Παρίσι είτε στο Γουίμπλεντον, δεν τον νοιάζει η εμφάνιση των γονιών του στους Ολυμπιακούς — τον νοιάζει πόσες φορές έχει χτυπήσει πάνω στο τσιμέντο μέχρι να καταλάβει πως αυτή η μπούκλα στον αέρα δεν είναι σχήμα λόγου αλλά σχήμα επιβίωσης. η ομάδα του Τσιτσιπά αυτή την περίοδο μοιάζει σαν μία εταιρεία μάρκετινγκ που αγοράζει εισιτήρια αεροπορικώς και ψάχνει το πιο trending story της εβδομάδας ενώ ο άνθρωπος τους κάθεται πάνω στην κουρτίνα σαν να του λείπει ο σεισμογράφος για να καταλάβει πως η γη γκρεμίζεται. εκείνοι που κάνουν drill μέχρι να πέσουν τα παπούτσια τους δεν περιμένουν κάποιον να τους στείλει ένα story στα κοινωνικά δίκτυα — εκείνοι γνωρίζουν πως το πραγματικό μεγαλείο γράφεται στο αίμα πάνω στη ρακέτα όχι στις σειρήνες των hashtags. και επειδή κάποιοι ακόμα θυμούνται τις παλιές σχολές που έκαναν προπόνηση στις γκρίζες ημέρες του Μαρτίου πριν καν ανοίξει η τουριστική περίοδος στις Χαλκιδικές, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: όταν βλέπεις έναν αθλητή πάνω στη ρακέτα να κοιτάζει σα να βλέπει τοFacebook για πρώτη φορά μέσα στον αγώνα, ξέρεις πως δεν πρόκειται για προσωπική κρίση — πρόκειται για οργανωτική αποτυχία συνολικά. εκείνοι που πραγματικά φτιάχνουν πρωταθλητές δεν του μαθαίνουν πώς γράφεις ένα tweet στις τρεις το πρωί — του μαθαίνουν πώς κάνεις drill πάνω στο βίντεο ενός αγώνα τριών δευτερολέπτων μέχρι εκείνος να βρει το ρυθμό του σέρβις του χωρίς να χρειαστεί να ξαναδεί το ίδιο βίντεο τρεις φορές.