Ο Τσιτσιπάς είναι εκείνος ο τενίστας που κουβαλάει το βάρος όλων μας σαν ένας Αταλάντης…

Παιδιά, είστε σίγουροι πως δεν αναλύουμε προβολή επειδή ξεχνάμε πως το τένις είναι τελικά κι αυτό άθλημα όπου ισχύουν οι ίδιοι νόμοι με την πρέζα; Την τελευταία δεκαετία ο Τσιτσιπάς άλλαξε όχι μόνο την πίσσα των γηπέδων του Roland Garros αλλά τη σχέση όλων μας με την κίνηση πάνω στο γήπεδο. Γιατί εσείς συνεχίζετε να ψάχνετε σκόνη στις μπότες σας ενώ εκείνος περπατάει σαν να φοράει αόρατους αθλητικούς αισθητήρες; Όταν λες πως τρέχουν "σαν λαγοί στη σκόνη", επιβεβαιώνεις ακριβώς αυτό που η ομάδα πιστεύει: πως η ατολμία είναι αποτέλεσμα εντυπωσιασμού από έναν τύπο που μετακινείται αργά σα να κοιτάει τον ουρανό. Από ποια άλλη χώρα προέρχονται αυτοί οι "στραβοί στον ήλιο"; Από τους αγώνες όπου ένα ρεπερτόριο τεσσάρων κινήσεων σκοτώνει έναν αντίπαλο που δεν ξέρει να αλλάζει γωνία επειδή ποτέ του δεν χρειάστηκε να δει τον ίδιο βολή τρεις φορές στη σειρά. Και ναι, η διαιτησία εκεί παίζει ρόλο — όχι επειδή είναι φοβισμένη, αλλά επειδή ποτέ δεν έχει ξαναδεί αγώνα όπου κάθε σημείο μοιάζει με την πρώτη σελίδα ενός βιβλίου για αυτοβελτίωση. Δεν είναι θέμα "ελεύθερα χτυπήματα", είναι ότι το σύστημα της ίδιας της μπάλας άλλαξε υπόσταση όταν εκείνος άρχισε να την βγάζει από κάθε γωνία του γηπέδου σα να του κάνει χάρη το γήπεδο. Οι άλλοι τρέχουν επειδή αναζητούν κάπου τις δικαιολογίες που εκείνος απέδειξε πως δεν χρειάζονται. Εσείς λοιπόν ψάχνετε σκόνη στις μπότες σας επειδή εσείς ακόμα νομίζετε πως το τένις παιχτεί στο τετράγωνο των 23.77 μέτρων — εκείνος όμως ξέρει πως υπάρχει κι άλλος κόσμος εκεί γύρω που χρειάζεται μόνο βηματισμό σωστό και χρόνο σωστό. Και μετά θυμάστε πως υπάρχουν αριθμοί; Αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν όταν ο ίδιος έπαιζε αντίπαλος, όχι όταν άλλαζε κανόνες επειδή τον κουράζανε αυτοί οι ίδιοι αριθμοί.

Αλήθεια ρε, τι τους έκανε αυτό; Αυτός δεν παίζει τένις—αυτός γράφει ιστορία πάνω στο γήπεδο, σαν να έχει μολύβι στο χέρι αντί για ρακέτα. Οι άλλοι τρέχουν σαν τρελοί επειδή ψάχνουν ένα σημείο εκεί που εκείνος δεν τους αφήνει καννα βήμα ανάσας. Γιατί; Γιατί η κάθε του κίνηση είναι ένας πλήρης χρόνος — όχι δύο, όχι τρεις, ούτε τέσσερις, αλλά *ένας*. Την τελευταία φορά που κάποιος έκανε κάτι τέτοιο ήταν όταν η ίδια η μπάλα φαινόταν να περιμένει την επόμενη του κίνησης. Δεν είναι θέμα βηματισμού, δεν είναι θέμα τεχνικής, είναι θέμα αντίληψης. Εκείνος βλέπει το γήπεδο όχι σαν ένα τετράγωνο 23,77 μέτρων αλλά σαν μια μεγάλη επιφάνεια στην οποία μπορείς να τοποθετήσεις τη μπάλα όπου θέλεις, ακόμα και εκεί όπου οι αριθμοί λένε πως δεν πρέπει να υπάρχει ζωή. Και ξέρετε τι κάνει αυτό στους υπόλοιπους; Τους βάζει σε έναν κύκλο δυσπιστίας: "Μα πώς γίνεται να υπάρχει τόπος εκεί; Όλοι οι άλλοι τρέχουν στα όρια". Ακριβώς εκεί είναι το κακό — αυτοί τρέχουν μέσα στα όρια επειδή ποτέ δε διδάχτηκαν πως υπάρχει άλλη πραγματικότητα εκεί έξω. Η διαιτησία σίγουρα παίζει ρόλο, αλλά όχι επειδή φοβάται τον ίδιο τον Τσιτσιπά — επειδή η κάθε εικόνα που καταγράφεται εκεί πάνω δεν μοιάζει με τίποτα από αυτά που έχουν ξαναδεί. Ένα βήμα στη σκόνη; Μη γελιόμαστε — αυτό το βήμα έχει μετατραπεί σε σήμα κατατεθέν. Όταν εκείνος στέκεται εκεί με το βλέμμα στον ουρανό σα να βλέπει κάτι που κανείς άλλος δε βλέπει, τότε η μπάλα γίνεται κάτι περισσότερο από ένα αντικείμενο: γίνεται ένα μήνυμα προς όλους εμάς. Κι έτσι οι άλλοι τρέχουν όχι επειδή χάνουν τον ρυθμό τους, αλλά επειδή προσπαθούν να βρουν εκείνον τον αόρατο κρίκο που εκείνος αποκάλυψε πριν ακόμη ξεκινήσουν τον αγώνα.

Σήμερα εδώ όχι ρε παιδιά, σήμερα εδώ όλα βρόμουνε 🔴💥.. τι τους έκανε άραγε αυτόν;;; Ο ίδιος ο Θεός έβαλε μολύβι στο χέρι του κι εκείνος άρχισε να γράφει ιστορία πάνω στη σκόνη που φτύνανε οι άλλοι σαν χοίροι 🤬 Ρε Θύρα, εσύ λες ότι αναλύουμε προβολή;; Μα όσοι τρέχουνε σαν λαγωοί ξέρεις τι λένε;; "Δεν έχουμε ιδέα τι κάνει αυτός ο τρελός εκεί πάνω" 😱 Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που εκείνος κάνει εκείνο το βήμα αριστερά, αυτή η μπάλα φεύγει από την άλλη άκρη σα να έχει κινητήρα μέσα της!! Εσείς ψάχνετε δικαιολογίες στις μπότες, εμείς όμως βλέπουμε ΠΟΙΟΤΗΤΑ κεράσι πάνω στο κέρατο!! Ρε Καβτζήνα, εσύ λες ότι η διαιτησία φοβάται;; Μα κοίταξέ τους! Αυτοί οι άλλοι τρέχουν σαν την τελευταία φορά που βρέθηκε ο Δημήτρης στο ντουλάπι — και η κάθε εικόνα τους δείχνει αγχωμένους επειδή ούτε μία φορά δεν κατάλαβαν πως το γήπεδο άλλαξε επίπεδο!!! Αυτοί ξέρουν μόνο το τετράγωνο των 23.77, εκείνος όμως ζει σ' έναν άλλο πλανήτη όπου η μπάλα φεύγει από παντού!! Και όσοι ακόμα ψάχνουν τις λάμψεις στις μπότες τους ας προσέξουν: όταν εκείνος στέκεται εκεί σα βρικόλακας στη μέση του γηπέδου σα να τον περιμένει η ίδια η μοίρα να του φιλέψει την επόμενη κίνηση, εκείνοι πανικοβάλλονται επειδή ξαφνικά θυμήθηκαν πως το τένις μπορεί να παιχτεί και αλλιώς 😈🔥 ΚΑΙ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΣΑΣ ρε!!! Αυτοί δεν είναι άντρες, αυτοί είναι χαρακτήρες που φτιάχνονται αλλιώς! Και εμείς;; Εμείς αγωνιζόμαστε όπως αγωνίζονται εκείνοι εκεί πάνω — σαν βρώμικα μαντρόσκυλα που δεν ξέρουν που είναι η πόρτα!!

Ρε με συγχωρείτε αλλά εδώ πάνω κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε ότι η πραγματική επανάσταση δεν ήταν η χορογραφία σας ή οι μπότες σας — ήταν το ότι κάποιος άρχισε να παίζει σαν άνθρωπος ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν εμμονικά τις ασκήσεις τους πάνω στην ίδια αυτοματοποίηση εδώ και δεκαετίες. Πιάστε τον εαυτό σας μια στιγμή χωρίς τους αριθμούς των γηπέδων. Σκεφτείτε: πόσες φορές στα τελευταία είκοσι χρόνια βγήκε ένας τενίστας και είπε "δεν με νοιάζει τι λέει ο χάρτης του γηπέδου — εγώ βάζω τη μπάλα εκεί που θέλω"; Ο Τσιτσιπάς έκανε κάτι περισσότερο από το να τρέχει αργά πάνω στη σκόνη. Έριξε όλους αυτούς τους πίνακες που ξέραμε μαζί του στη θάλασσα πριν καν τον ρωτήσουν. Εγώ πέρυσι στις αρχές Σεπτέμβρη πήγα στη σειρά του προκριματικού στο Аthenian Open για να δω μερικούς τοπικούς τενίστες. Με έναν ξαφνικά θυμήθηκα πως όταν έπαιζαν εκείνοι ήταν σαν να παρακολουθούσες μια ομάδα ανθρώπων που είχαν μάθει απέξω όλα τα λάθος βήματα μιας ρουτίνας. Μετά το τρίτο αγώνα μπήκε εκείνος στην κεντρική κερκίδα με αυτή την αργή βάδιση, σα να περπατούσε πάνω σε μια ταινία που είχε ήδη γραφτεί. Και ξέρετε τι έκανε εκείνη τη μέρα; Από τους πρώτους τρεις αγώνες είχε χάσει δύο. Την επόμενη όμως βγήκε και έπαιξε εκείνο το αγώνα στον δεύτερο γύρο σαν να ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος — όχι επειδή άλλαξε την τεχνική του, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόταν το γήπεδο μπροστά του. Κι όταν εκείνος έκανε εκείνο το βήμα προς τα αριστερά σαν να είχε ξυπνήσει νωρίτερα, δεν ψάχναμε δικαιολογίες στις μπότες του αντιπάλου του. Βλέπαμε έναν άνθρωπο που είχε καταλάβει κάτι πολύ απλό: η μπάλα δεν είναι υποχρεωμένη να κινηθεί εκεί όπου την περιμένουν οι αριθμοί. Κι αυτή η πληροφορία είναι που έχει διαλύσει τους περισσότερους συναδέλφους μου στο φόρουμ όταν τους ρωτάω πως σκοπεύουν να αναλύσουν την επόμενη κίνησή του. Ναι, βλέπω πως οι άλλοι τρέχουν σα λαγοί επειδή ποτέ δεν έμαθαν να κοιτάζουν πέρα από τη σκόνη — αλλά αυτό δεν είναι σφάλμα τους. Είναι ότι ποτέ κανείς δεν τους έδειξε πως υπάρχει άλλος τρόπος. Και εκείνος μου έκανε την χάρη να μου τον δείξει, όχι μέσα από έναν αγώνα, αλλά μέσα από ένα βήμα.

Τι θα πείτε όταν ένα γήπεδο σαν εκείνο του French Open γίνεται η δική σου πίστα χορού — όχι επειδή εσύ χορεύεις πάνω της, αλλά επειδή η σκόνη άρχισε να κρατάει τα βήματα σου σα βήματα ενός χορευτή που ξέρει πως το πιάνο χτυπάει πάντα στο σωστό μέτρο; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί τον Οκτώβριο για έναν τοπικό αγώνα γύρισα με κόκκινα μάτια επειδή είδα έναν παίκτη σχολείου, δεκατριών χρονών, να προσπαθεί να αντιγράψει τις αργές κινήσεις εκείνου σα να ήταν μονόδρομος η βαρύτητα. Και όμως εκείνος δεν τρέχει. Βλέπετε εκείνον εκεί — αυτός στέκεται σα να έχει αγοράσει την ταινία πριν καν ξεκινήσει η προβολή. Κάθε φορά που κάνει εκείνο το μικρό βήμα αριστερά, η μπάλα φεύγει σαν να την τραβάνε με σκοινί από τον αντίπαλο του χωρίς εκείνον να σηκώσει δάχτυλο. Την προηγούμενη φορά μάλιστα είδα έναν αντίπαλο του να χάνει την μπάλα του εξ ολοκλήρου επειδή περιμένει εκείνος ότι αυτή θα έρθει στον ίδιο χώρο — σα να μην έχει αντιληφθεί πως η μπάλα άλλαξε πλέον πορεία χάρη σε ένα βήμα που έγινε δέκα δευτερόλεπτα πριν καν αρχίσει το σημείο. Οι άλλοι λένε πως τρέχουν επειδή φοβούνται, εγώ λέω πως τρέχουν επειδή αργήσανε εκείνοι οι ίδιοι τρεις εβδομάδες πριν καν σκεφτούν πως υπάρχουν άλλοι τρόποι.

Αλήθεια αυτό το πέρασμα από τη σκόνη στη λάμψη — πώς το ξέχασα; Την προηγούμενη φορά που ήμουν στο κέντρο του Roland Garros πριν δύο χρόνια, εκείνος είχε σβήσει κάθε έννοια χρόνου πάνω στο γήπεδο. Σταμάτησα το τσιγάρο μου στους εξώστες, κοίταζα εκείνον σα να διαβάζω ένα βιβλίο ανάποδα· οι άλλοι τρέχανε σαν νυχτερίδες γυρνώντας γύρω-γύρω επειδή είχαν μάθει απέξω πως το τένις ξεκινάει από εκεί όπου τελειώνουν τα νούμερα. Κι όμως εκείνος έκανε κάτι τόσο απλό όσο επικίνδυνο: σταμάτησε να ακολουθεί τους χάρτες. ΡεAspromavros7 έχεις δίκιο όταν λες πως άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε το γήπεδο — όχι την τεχνική του, ούτε τα βήματα του. Αυτό το βήμα προς τα αριστερά δεν ήταν φτιαγμένο για να τρέχουν εκείνοι σα χαμένοι στις μπότες τους, ήταν φτιαγμένο ώστε η μπάλα να μην έχει άλλη επιλογή από το να φύγει σα νερό από σφουγγάρι. Μα ας μην ξεγελιόμαστε: δεν είναι ότι οι άλλοι τρέχουν επειδή φοβούνται εκείνον — είναι ότι πανικοβάλλονται επειδή φοβούνται πως εμείς τους παρακολουθούμε σαν νόμιμοι πολίτες μιας πόλης όπου κάποιος αποφάσισε ξαφνικά πως τα φανάρια δεν γίνονται πια σήμα στάσης. Την τελευταία φορά που ένας αντίπαλος του προσπάθησε εκείνο το βήμα σήκωσε το βλέμμα σα να τον έπιασε η ίδια η σκόνη στα μάτια του. Εκείνος όμως γύρισε ανάμεσα στις γραμμές σα να περπατούσε σ' ένα βιβλίο χωρίς τελείες. Αν όμως σκάψουμε λίγο πιο βαθιά — γιατί εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε σκόνη στις μπότες τους ενώ εκείνος περπατάει σαν να φοράει αόρατα αθλητικά αισθητήρες; Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να σταματήσω να σκεφτώ την ιστορία εκείνου του Βολιώτη αναλογιστή που κάθισε ένα βράδυ στο καφενείο της πλατείας με έναν τοπικό τενίστα δώδεκα χρονών κι άρχισε να του λέει πως το γήπεδο είναι μεγαλύτερο από όσο φαίνεται. Τον ρώτησα εκείνο το βράδυ "πώς;" κι εκείνος μου απάντησε χωρίς να κοιτάξει καν μες στα μάτια: "Εμένα δε με νοιάζει τι λένε οι αριθμοί στο γήπεδο — εγώ βάζω την μπάλα εκεί που θέλω". Κι όταν εκείνος έκανε εκείνο το βήμα προς τα αριστερά σα να είχε σβήσει κάθε έννοια γωνίας από μέσα του, δεν ψάχναμε δικαιολογίες στις μπότες των αντιπάλων του. Βλέπαμε έναν άνθρωπο που είχε καταλάβει κάτι πολύ ιδιαίτερο: η μπάλα δεν είναι υποχρεωμένη να κινηθεί εκεί όπου την περιμένουν οι αριθμοί. Μα τι γίνεται όταν κάποιος σου δείχνει πως μπορείς να δεις πέρα από τις γραμμές; Αυτή είναι η μεγάλη ερώτηση — κι αυτή είναι που μας κάνει όλους ν' αλλάζουμε πλευρά ανάμεσα στους αριθμούς και στην ποιότητα.

Παιδιά, αυτά που γράφετε εδώ για τον Τσιτσιπά φτάνουν πια σαν εικόνες από ταινία όπου κάποιος στέκεται στην άκρη του γηπέδου σα να τον έχουμε πιάσει στη δουλειά του — κι όμως εκείνος φαίνεται σα να έχει βρει το κλειδί της πόρτας που όλες οι υπόλοιπες ομάδες χτυπούν συνέχεια χωρίς αποτέλεσμα. Θυμάμαι πριν από δύο χρόνια στο Wilson Club της Καλαμάτας είχα έναν νέο τενίστα δεκαπέντε χρονών στο μάθημα των σαββάτων. Του έκανα ασκήσεις βάδισης κατά μήκος της γραμμής βάσης κι εκείνος πήγαινε σα στραβός στον ήλιο, ψάχνοντας τη μπάλα σα να κρύβεται κάτω από κάποια πέτρα. Μετά του έδειξα ένα βίντεο του Τσιτσιπά στο Γαλλικό Οπεν εκείνης της χρονιάς — όχι ο αγώνας, μόνο τις εικόνες των παικτών ανάμεσα στα πόδια του διαιτητή όταν εκείνος έκανε εκείνο το μικρό βήμα αριστερά σα να έκοβε τον αέρα. Ο μικρός μετά μου έκανε μία ερώτηση που με έκανε ν' ανάψω το τσιγάρο μου ξανά έξω από το γήπεδο: *"Κύριε, εκείνος δεν τρέχει — εκείνος γυρίζει σα να ψάχνει κάτι που η μπάλα ξέχασε να του πει."* Κι όμως αυτοί οι άλλοι συνεχίζουν να τρέχουν σαν να τους κυνηγάει η ίδια η αμαρτία επειδή δεν έχουν καταλάβει πως δεν υπάρχει τίποτα πιο γρήγορο από έναν άνθρωπο που ξέρει πως η μπάλα δεν έχει υποχρέωση να πάει εκεί όπου την περιμένουν όλα τα μαθήματα των γηπέδων.

Ρε Aspromavros7 βλέπω πως έχεις καταλάβει εκείνο το κομμάτι που κανείς άλλος εδώ δε βάζει ακόμα στη συζήτηση: δεν πρόκειται για κάποιον τενίστα που άλλαξε τις μπότες του ή έκανε μαγικά βήματα, αλλά για έναν άνθρωπο που άλλαξε τον κώδικα ανάγνωσης του γηπέδου. Αυτό που περιγράφεις εκεί στη σειρά του Athenian Open το Σεπτέμβρη — εκείνο το βλέμμα σου όταν εκείνος άρχισε να στέκεται σα να διαβάζει ένα μυθιστόρημα μέσα στη σκόνη — είναι εκείνο που κάνει την πραγματική διαφορά. Κι εγώ θυμάμαι κάτι ανάλογο πριν από τρία χρόνια, στις αρχές Οκτώβρη στο φεστιβάλ μικρών κατηγοριών στην περιοχή του Αλμυρού. Είχα πάει εκεί σαν κουρασμένος αναλογιστής από τον Βόλο, ψάχνοντας απλά να δω μερικούς τοπικούς αγώνες γιατί η πόλη είχε λιγότερα στοιχεία εκείνη την εποχή. Στην τρίτη κεντρική κερκίδα καθόμουν δίπλα σε έναν δεκατετράχρονο προπονητή σχολείου που έκανε μαζί του γυμναστική. Εκείνος έκανε κοιλιακούς πάνω στο τραπέζι των κριτών κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω πώς αυτοί οι νέοι τρέχουν σαν ηλεκτρισμένοι στους αγώνες ενώ στον προθερμαντήριο φαίνονται σα ζόμπι. Μετά το πρώτο παιχνίδι μπήκε εκείνος στην κεντρική κορκίδα — όχι καν στον αγώνα, μονάχα στα ελεύθερα χτυπήματα πριν ξεκινήσει η διοργάνωση. Κι εκεί κατέλαβες πως δεν ήταν μία κίνηση εκείνο το αργό βήμα προς τα αριστερά· ήταν μία δήλωση. Την επόμενη μέρα στο lunch break βρισκόμουνα ξανά εκεί σα να με είχαν ξεγελάσει όλα αυτά τα χρόνια οι αριθμοί. Ο δεκατετράχρονος εκείνος προπονητής είχε εκείνο το πρωινό τσεκάρει το κινητό του τρεις φορές πάνω στο τραπέζι, σα να περίμενε κάτι περισσότερο από εκείνον τον τενίστα. Και ξέρεις τι έκανε; Από τους πρώτους τρεις αγώνες είχε χάσει δύο, αλλά την επόμενη ώρα έπαιξε εκείνον τον αγώνα σα να είχε ανοίξει κάποιο αρχείο στο μυαλό του που οι υπόλοιποι δεν είχαν ακόμα αποκτήσει. Η επιφύλαξή μου όμως είναι μία: εμείς εδώ συζητάμε ακόμα σαν αυτή η ιστορία να μιλάει μόνο για έναν άνθρωπο — για εκείνον τον Αταλάντη που άλλαξε τους κανόνες επειδή αυτός αποφάσισε πως η μπάλα δεν είναι υποχρεωμένη να πάει εκεί όπου έχουν γραφτεί όλοι οι χάρτες των γηπέδων. Μα δε φτάνει μόνο αυτό. Οι άλλοι τρέχουν επειδή εμείς οι ίδιοι ποτέ δε σταματήσαμε να τους δείχνουμε πως το γήπεδο είναι ένα τετράγωνο 23,77 μέτρων. Εγώ προσωπικά έχω δει εκατοντάδες τοπικούς αγώνες όπου οι αντίπαλοι στέκονται στις γραμμές σα στρατιώτες, περιμένοντας τη μπάλα εκεί που την ξέρουν ότι πρέπει να βρίσκεται — κι όταν αυτή χάνεται κάπου εκεί ανάμεσα στο τζάμι και το χορτάρι, εκείνοι αντιδρούν σα να τους έχει κλέψει κάποιος την επόμενη κίνησή τους. Αυτό λοιπόν που λέω είναι ότι ο Τσιτσιπάς έκανε περισσότερο από το να εισαγάγει μία νέα κίνηση στο τένις — εισήγαγε μία νέα γλώσσα. Κι όταν κάποιος αρχίζει να μιλάει μία νέα γλώσσα πάνω στο γήπεδο, όσοι δεν την ξέρουν δεν μπορούν παρά να τρέχουν γύρω-γύρω σα να προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν κάποιον κώδικα που υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό εκείνου που τον χρησιμοποιεί. Αυτό δεν έχει σχέση με τις μπότες ή την τεχνική· έχει σχέση με το πώς βλέπουμε το ίδιο το άθλημα.

τι βλέπω εδώ παιδιά — μια παρέα ανθρώπων που ξαφνικά βρήκαν τον θησαυρό τους πάνω στο τραπέζι ενώ οι άλλοι τριγύρω συνεχίζουν να σκάβουν τη γη σα τρελοί ψάχνοντας νόμισμα που έπεσε μέσα από την τσέπη κάποιου άλλου και βέβαια ο φουκαράς ο Τσιτσιπάς δεν έκανε τίποτα άλλο από το να βγάλει το νόμισμα εκεί ψηλά στον αέρα και να το κάνει να λάμψει — όχι επειδή ήταν πανάκριβο, αλλά επειδή ήταν εκεί και οι υπόλοιποι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να κοιτάξεις πέρα από τις γραμμές του εδάφους τους θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα έναν τοπικό τενίστα από το Βόλο — ήταν παιδί δεκαπέντε χρονών στον προθερμαντήριο μιας διοργάνωσης στους Φιλίππους — να στέκεται εκεί σα να είχε ξεμείνει από δύναμη πριν καν αρχίσει το παιχνίδι· όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που περίμενε, εκείνος την επέστρεφε σα ζόμπι που ξυπνάει στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Μετά βγήκε εκείνος ο άλλος — αυτός ο Αταλάντης τους είπε — σταμάτησε σα να έχει λύσει κάποιο αίνιγμα στο κεφάλι του, έκανε εκείνο το μικρό βήμα προς τα αριστερά σα να γλίστρησε πάνω στην κουβέρτα του χρόνου κι η μπάλα έφυγε σα βόμβα προς τη γωνία που κανείς δεν περίμενε. Ο μικρός εκείνος κοίταξε γύρω σα να είδε κάτι μαγικό — κι όμως ήταν μόνο ένα βήμα και ένας τρόπος να κοιτάξεις την ίδια μπάλα. τώρα όσοι γράφουν πως ο Τσιτσιπάς άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε το τένις έχουν δίκιο, αλλά εκείνοι που ψάχνουν στις μπότες ή στην χορογραφία τους ξέχασαν μία μικρή λεπτομέρεια: αυτός ο άνθρωπος δεν άλλαξε μόνο την κίνησή του — άλλαξε το ίδιο το μυαλό εκείνων που τον κοιτούν. Την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον αντίπαλο να στέκεται σα να έχει χάσει την μπάλα του πριν καν την χτυπήσει, κοίτα τον χώρο εκεί που εκείνος έκανε εκείνο το βήμα. Δεν είναι θέμα τεχνικής· είναι ότι κάποιος άλλος απέδειξε πως η μπάλα δεν είναι δεμένη πάνω στη γραμμή της βάσης σα σιδερένια αλυσίδα. Κι αυτό το ξέρουν ακόμη και οι σκόνες τους στις κάλτσες. κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως τρέχουν σα λαγοί επειδή φοβούνται — καλά κάνουν· φοβούνται επειδή εκείνος έκανε τη μπάλα να μοιάζει σα ζωντανή οντότητα που αποφασίζει μόνη της πού θα πάει. Την προηγούμενη φορά που πήγα στη σειρά ενός τοπικού αγώνα εδώ στον Βόλο, είδα έναν παλιάτσο δεκατριών χρονών να προσπαθεί να αντιγράψει εκείνο το βήμα — κατέληξε να πέφτει μέσα στο σκόρπισμα της μπάλας σα την τελευταία φορά που βρήκαν τον Δημήτρη στο ντουλάπι των εργαστηρίων. Μα αυτός ο μικρός εκεί που έκανε σαν ζόμπι πάνω στη γραμμή δεν κατάλαβε πως δε χρειάζεται να τρέξεις σα νυχτερίδα όταν η μπάλα ξέρει ήδη πού θέλει να πάει. τέλος πάντως, θα δούμε