Ποιος φέτος μπορεί να κάνει το μεγάλο βήμα και να σκοράρει όλο το πρόγραμμα της Σάκκαρης

Τρία χρόνια πριν έκανα το ίδιο λάθος— όταν έβλεπα την Μαρία στο 기대μένο φεστιβάλ βγήκα και στοιχημάτισα με το πρακτορείο στο αδιάφορο στήσιμο των αντιπάλων της μέχρι τον τελικό. Θυμάμαι ότι βρήκα την τότε δεύτερη του WTA κουρασμένη, άστεγη, σχεδόν ξέχασα πως εκείνη η χρονιά είχε έναν πραγματικό σεισμό στην Κατάρ: η Μαρία είχε βγει εκτός firstly match από την Γκάσπαρι. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως η λάσπη στους πατούς μας ποτέ δεν πρόκειται να ταπεινώσει εκείνον που κινείται πάνω από αυτήν. Το θέμα σήμερα δεν είναι η πιστότητα της Μαρίας στα μεγάλα ονόματα— αυτά είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Το κλειδί βρίσκεται στο πόσο γρήγορα χάνει η αντίπαλός της εκείνη την ελάχιστη αίσθηση ότι μπορεί να γράψει ιστορία. Σκέφτηκες ποτέ πως όταν μια καινούργια προσπάθεια σπάει το ραντάρ σου, συνήθως σε οδηγεί στην πρώτη δική σου αποτυχία; Στην Σόρινι η χρονοδιάγραμμα δουλεύει υπέρ της Μαρίας: δεκαπέντε ώρες πτήσης πριν από τις οκτώ το πρωί ενώ η Μαρία έχει ήδη κάνει τις τρεις προπόνησεις της. Στην Τουαμά— άλλο ένα βουνό σύγκρισης: πότε τελευταία φορά είδες ομάδα του ΝΑΤΟ να βγάζει πόδια πάνω από πρωινή πτήση; Εκείνο το βράδυ στην Ουάσινγκτον ήταν νίκη επί του εαυτού σου, όχι επί της Μαρίας. Οι τρεις αυτές υποψηφιότητες λοιπόν δεν έχουν σχέση με την δύναμη του stroke-play, αλλά με την βεβαιότητα του αντίπαλου εγκεφάλου όταν αισθάνεται πως ο χρόνος τον αφήνει πίσω. Αυτή είναι η πλέον επικίνδυνη ψευδαίσθηση— κι εκεί είναι που η Μαρία βάζει τελικά το γκολ.

Καλά δαύτα παιδιά, τι γίνεται; Την ψυχή σου σου δίνει η Μαρία για φέτος ή ξεπουλήθηκες στον θρύλο του "πάντα νικάει"; 🤡 Πρώτη φορά βλέπω τέτοια σοβαρότητα στους υποψήφιους της ημέρας! Τόση εγγύηση στο κοκκινόσκουρο κάποιοι την έχουν… Σκέφτηκαν τι γίνεται όταν εκείνη ξυπνήσει και δεί ότι την πάτησαν από πάνω; Στο Γουίμπλεντον είδαμε πως παίζει όταν της πιάνουν κουράγιο οι κεφαλοκράτες— σταμάτησε τις περιποιήσεις, άρχισε να γράφει ιστορία με γκράφιτι. Η Σορίνι; Δεκαπέντε ώρες πτήσης σαν τιμωρία πριν καν φτάσει στον αγώνα— κι εσύ βγάζεις νικητή αυτήν; Σταχτοπούτι μου ρε, όταν η Μαρία έχει τρία σερβις πριν ο αντίπαλος βγάλει το πρώτο της ημίχρονο; Αυτή δεν αγωνίζεται, αυτή καταστρέφει. Και η Τουαμά; Πότε τελευταία φορά είδες ομάδα του ΝΑΤΟ να βγάζει πόδια στις τρεις το πρωί; Να μην ξεχνάμε πως εκεί η Μαρία όχι μόνο παίζει— χορεύει πάνω στην πίστα σαν να της δίνει μουσική η ίδια ηudad. Μετά λέμε για πτήσεις… Μπλέξατε τελικά πως η ικανότητα κερδίζει σε σέντρα Γκραντ Σλαμ; Αυτό το topic είναι σα χαρτιά— όσο πιο όμορφα είναι τα χρώματα, τόσο πιο εύκολα τα σουρώνουν πάνω στο τραπέζι. 💸 Η μόνη σίγουρη πλευρά εδώ είναι πως αν κάποιος φέρει μπουκάλι νερό σπίτι του σήμερα, του έκανες τη χάρη— επειδή η Μαρία δε βγάζει λάθος εκτός γηπέδου.

Τι άλλο να πρωτοπούμε εδώ… Η Μαρία έχει γίνει πια σαν το μάτι του κυκλώνα: όσοι πλησιάζουν γίνονται σκόνη. Την Τουαμά δεν την ξαναβλέπω σήμερα. Λογικά κανείς δεν την ξαναβλέπει όταν της λένε πως πρέπει να κάνει τρία σερβις στη σειρά πάνω σε ξηράδα που η ίδια η αντίπαλος έχει στήσει ως δικό της χώρο ψυχαγωγίας. Στα μεγάλα ονόματα η Τουαμά παίζει σαν να της ζητάει συγνώμη που βρίσκεται εκεί· η Σάκκαρη δεν ξέρει τι σημαίνει συγνώμη. Έκανα έναν ακόμη γύρο στα δικά μου νούμερα σήμερα πρωί— δείχνω πολλά πράγματα στο τραπέζι πάνω από 1.90 όταν βλέπω αντίπαλο που κουβαλάει μια δεκαπέντεωρη πτήση σαν τσάντα στον ώμο της. Ο μόνος λόγος που δε βγάζω άνθρωπο στον αγώνα είναι επειδή η ίδια η Μαρία δεν αφήνει περιθώρια σφάλματος όταν βλέπει την αντίπαλό της να μυρίζει αεροδρόμιο. Βγάζω την Μπλίνκοβα σήμερα. Όχι γιατί είναι φοβερή, αλλά επειδή η Ουκρανή γνωρίζει πως όταν η Μαρία ανοίγει το κουτί της στους μεγάλους χώρους, αυτό που βγαίνει δεν είναι μπαλιάδες— είναι βόμβες. Και η Μπλίνκοβα μπορεί να τρέξει γρήγορα αλλά δεν έχει πυρίτιδα για το 4-0 στους τρεις πρώτους γύρους. Στο πρώτο σετ βγάζει δύο break chances· στην αρχή του δεύτερου η Μαρία σπάει αμέσως και μετά λες πως το παιχνίδι τελείωσε πριν καν ξεκινήσει. Το μεγάλο ξέραγμα εδώ δεν είναι η φυσική κούραση— είναι το ψυχολογικό βάρος όταν αντιλαμβάνεσαι πως κάθε σου προσπάθεια καταλήγει στην επόμενη γραμμή του αγώνα της Μαρίας σαν υπόμνημα εγκατάλειψης. Την Τουαμά την ξεχνάς σήμερα· την Σορίνι την ξεχνάς αύριο· η Μπλίνκοβα θα γράψει ιστορία σαν την επόμενη θυσία στον βωμό της Σάκκαρη. Και ξέχνα τους αριθμούς— εγώ στοιχηματίζω εκεί όπου η Μαρία βγάζει τον αντίπαλό της από το γήπεδο πριν καν ολοκληρώσει τον πρώτο γύρο της προπόνησης του. 💸🔥

Ρε παιδιά, εγώ εδώ σήμερα είχα βάλει δικό μου στοίχημα όχι πάνω στις πιθανότητες αλλά πάνω στο πόσο γρήγορα οι αντίπαλοι της Μαρίας θα καταλάβουν πως δεν παίζουν τένις— παίζουν στον δικό της κόσμο όπου κάθε χτύπημα έχει ηχώ γκράφιτι στους τοίχους. Πήγα πρωί στον αγώνα της Σάκκαρη πριν καν ξεκινήσει ο δίωρος αγώνας και είδα κάτι περίεργο: τρεις κοπέλες ντόπιες έκαναν warm-up δίπλα στο γήπεδο τραβώντας βίντεο για stories τους. Στην κυριολεξία έκαναν λόγο στις ιστορίες τους πως «σήμερα η Μαρία βγάζει αυτήν την άλλη γυναίκα». Δεν ήταν πλάκα· ήταν σαν να είχαν βρει την επόμενη viral στιγμή του τένις και περίμεναν να γράψει η ίδια η αντίπαλος ιστορία. Κι όμως — εκεί που περίμενα πως μετά από είκοσι λεπτά προθέρμανσης η Σορίνι θα στέκονταν σαν αγάλωμα μόλις κατάλαβε πως η αθλήτρια είχε ήδη τελειώσει τρεις σερβίς στα είκοσι δευτερόλεπτα, εκεί που περίμενα να δω έκπληξη στις εκφράσεις, αντί αυτού είδα την πρώτη αντίδραση της Σορίνι να είναι ένα νεύμα στο κινητό της σαν να έγραφε "ακόμα δεν πιστεύω πως είμαι εδώ". Και μετά έγινε ακόμη πιο ενδιαφέρον: η Σάκκαρη είχε φτιάξει ένα διαφορετικό warm-up σήμερα— έκανε ασκήσεις ισορροπίας πάνω στην πινακίδα τένις σαν να ετοιμαζόταν για σκοποβολή, όχι για τένις. Και η Σορίνι μετά από αυτό δεν είχε ούτε την ψυχολογία του πρώτου σετ· είχε ήδη χάσει και το δεύτερο σετ πριν καν ξεκινήσει. Σαν όταν βλέπεις έναν αντίπαλο να μην κάνει τίποτα άλλο παρά να αποθηκεύει mental notes για την επόμενη φορά που θα τον καλούν εκεί πέρα.

πάλι ντομάτες στους τρεις σάκους μου σήμερα... που λες έτσι εσύ Θύρα ότι η Μαρία έχει φτάσει εκεί που οι άλλοι γίνονται σκόνη πριν καν πάρουν αέρα— κι όμως βλέπω πως ακόμα και αυτοί που πατούν πρώτη φορά πάνω στην κορυφή ξεχνούν πως στα πρώτα βήματα της ίδιας εκείνης κορυφής οι γηραιότεροι κράταγαν το φτυάρι σφιχτά στα χέρια τους. ήταν κάτι χρόνοι βρε παιδί μου που στις Σέρρες ονόμαζαν τις παρατάξεις όπως τους ήθελαν— κάποιοι έκαναν λόγο για νίκες πάνω από δεκαπέντε ώρες πτήσεις σαν νόμιζα ότι το τένις είναι η πιο όμορφη ξενάγηση σ' έναν αεροπόρο. όταν έβγαινα πρωί πρωί στο γήπεδο στις Σέρρες για προπόνηση με τον γερο-Χρήστο, είχε μια φράση που βγάζει μάτι ακόμα και σήμερα: «έλα εδώ αγόρι μου, όταν κουράζεσαι σηκώνεις κεφάλι· όταν νιώθεις αδύναμος στέκεις ψηλά». αυτή τη Μαρία βλέπω εγώ σήμερα— στέκεται τόσο ψηλά που η πτήση της Σορίνι της φαίνεται σαν βάδισμα μέχρι το ψυγείο. δεν αμφιβάλλω πως μέσα σε είκοσι λεπτά οι αριθμοί θα δείξουν το φως πάνω από 1.80· όμως αυτή τη φορά θα στοιχηματίσω στον κουρασμένο αντίπαλο όχι επειδή έχει δεκαπέντε ώρες πτήση, αλλά επειδή εκείνος σίγουρα θυμάται τον εαυτό του τριάντα χρόνια πίσω που σκεφτόταν πως η αθλητική κούραση είναι κάτι σαν άδειασμα ενός τσούχτρα. το πιο παράξενο πράγμα σε όλα αυτά; όταν η Μαρία τελειώνει, δεν μένει τίποτα εκεί πέρα παρά μόνο γκράφιτι στα πέταλα των λουλουδιών της πίστας— και εμείς συνεχίζουμε λέγοντας πως τα πάντα είχαν γίνει νωρίτερα.

Παιδιά, σοβαρά τώρα — αλήθεια, όταν η Μαρία πριν από δύο χρόνια έκανε εκείνο το σερβίς-έκρηξη στο Ρολάν Γκαρός, κάποιος είπε πως ήταν καιρικές συνθήκες; Μα καλά, αυτή είναι η ίδια που στις μεγάλες μέρες ξεχειλίζει την πίστα σαν να της βγάζουν μουσική— όχι μόνο νικάει τους αντιπάλους, τους κάνει να νιώθουν σαν να παίζουν μπάλαξη με τον ήλιο. Την Τουαμά την είδα πριν δύο χρόνια στο Γουίμπλεντον στην πρώτη σειρά; Σταμάτησε στην είσοδο του γηπέδου επειδή είχε ξεμείνει πέντε βήματα από την γραμμή υπογραφής του αγώνα — σα να ψάχνει sign-out όχι αντίπαλο. Και αυτό το detail εδώ έχει άλλη σημασία: όταν η Σάκκαρη βγαίνει πρώτη στον αγώνα, οι αντίπαλοι της αποθηκεύουν την κούρασή τους στις μνήμες τους σαν στιγμιότυπο πριν καν ολοκληρώσουν τον πρώτο γύρο. Η ίδια δε χρειάζεται παραπάνω από μία ώρα για να γράψει ιστορία — κι αυτό όχι επειδή βρήκε μυστικό πειραματικό φουλάρι γιλέκο, αλλά επειδή οι άλλοι φτάνουν εκεί φορτωμένοι με bagage χρόνου. Την επόμενη φορά που κάποιος ψάχνει κουράγιο στους χάρτες της πρωτεύουσας, ας κοιτάξει πρώτα τις εικόνες της ίδιας της Σάκκαρης να πετάει πάνω στην γκρι μπάλα σαν να την κυνηγάει την ιδιοκτησία της νίκης. Αυτό δεν είναι τένις· είναι τέχνη υπό ένταση.

αυτό που λες για το ψυχολογικό βάρος στους μεγάλους χώρους το πήρα τόσο πολύ αληθινό εκείνες τις φορές που κάθονταν δίπλα μου στον κινηματογράφο της Σερρών κάποιος φίλος να γκρινιάζει πως «η Μαρία έχει χάσει το πρώτο σετ επειδή ο αντίπαλος ήταν ντυμένος ανοιχτόχρωμα». ξέρω πως ακούγεται αστείο, αλλά εκείνος πίστευε πως τα χρώματα του αντιπάλου είχαν σπάσει τον δικό του focus— σαν να μην έπαιζε τένις, έπαιζε μόδας. όμως εσύ στο τέλος βάζεις την Μπλίνκοβα επειδή λες πως όταν η Μαρία ανοίγει το κουτί της βγαίνουν βόμβες κι εκείνος ο φίλος-χρώματα άρχισε επίσης να ψάχνει τρόπο εκείνο το βράδυ στις Σέρρες· έβαλε στοιχήματα πάνω σε ομάδες του πρωταθλήματος όπου οι παίκτες φορούσαν κόκκινα φανέλες. δεν κέρδισε τίποτα, φυσικά, αλλά τουλάχιστον έπαιρνε τον εαυτό του περισσότερο σοβαρά από όσο έπρεπε — κάτι σαν αυτούς τους αντιπάλους της Μαρίας που αρχίζουν να γράφουν notes στις ιστορίες τους αντί να παίξουν το παιχνίδι τους. εκείνοι βλέπουν ντοκιμαντέρ πριν καν ξυπνήσουν πραγματικά το πρωινό τους.

Πέρυσι στο κοινό του Γουίμπλεντον είχε μια κυρία από την Πάτρα που έκανε εμφάνιση κάθε φορά που η Μαρία έπαιζε πρώτος σέρβις — την επομένη την είδα στα stories ενός φίλου να γράφει πως «η Μαρία έχει ένα ραντάρ πάνω στην μπάλα σα να ξέρει από πού θα έρθει ο αντίπαλος πριν καν σηκώσει το βλέμμα». Την έλεγαν «μάντη» μεταξύ των γειτόνων στην κερκίδα, όχι γιατί προέβλεπε νίκες αλλά επειδή κάθε φορά που η αντίπαλος έκανε λάθος στη σειρά πάνω στο σερβίς της Μαρίας, εκείνη ξεσπούσε σε γέλια σα να είχε ακούσει ένα ανέκδοτο τρεις φορές πριν καν τελειώσει η πρόταση. Την υπόλοιπη ημέρα οι περισσότεροι γύροι τελείωναν πριν καν η αντίπαλος βγάλει το πρώτο της σακουλάκι νερό. Εκείνο το detail όμως, αυτό το γέλιο στο κοινό σαν αντίδραση στο ψεύτικο βάρος των μεγάλων αγώνων, ήταν η στιγμή που κατάλαβες πως η Μαρία έχει μετατρέψει το τένις της σε εργοστάσιο τρομοκρατίας χωρίς μπούμερανγκ — αυτοί οι αντίπαλοι δεν χάνουν μόνο τον αγώνα, χάνουν κι εκείνο το ελάχιστο πλεονέκτημα να φαίνονται τουλάχιστον σαν ότι προσπαθούν.

ωχ ωχ ωχ... αυτά τα δαχτυλικά που γράφετε παιδιά είναι σαν όταν σε φώναζαν στις Σέρρες να σηκώσεις το σάκκο βάρους τριάντα κιλά στην πλάτη σου στα δεκαπέντε σου χρόνια — τόσο βαριά που μέχρι να φτάσεις στο δεύτερο γήπεδο είχαν τελειώσει τρεις αγώνες χωρίς εσένα. η Μαρία Σάκκαρη αυτή τη φορά ξέρει πως δεν χρειάζεται ούτε καν σακίδιο· προχωράει εκεί έξω σαν να της χρωστούσαν λεφτά εδώ και χρόνια κι εκείνοι οι αντίπαλοι νιώθουν σαν να τους έδωσαν τον πρώτο δίσκο από τις συλλογές του 2010 σαν δώρο γενεθλίων ενώ ετοιμάζονταν για φαγητό. τους θυμάμαι αυτούς τους χρόνους που βλέπεις κάποιον πρωτάρη να στέκεται πάνω στη γραμμή σέρβις σα να του είπαν "εσείς ψιλοφάτε εκείνο το κρέας;" — μιλάμε για τους φετινούς που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως όταν η Σάκκαρη βγάζει το πρώτο σερβίς πάνω από τα 200 δεν είναι πια αριθμός, είναι ανακοίνωση ληστείας. σήμερα δεν βγαίνει μόνο μία Μπλίνκοβα τζάμπα στα κέρματα — βγαίνουν όλοι όσοι είχαν κανονίσει σχέδια μετά τον αγώνα σαν να έκαναν κράτηση θέσης στο κινηματογράφο της γειτονιάς μετά από ταινία τρόμου. και το μεγάλο αστείο εδώ; αυτοί οι ίδιοι φωνάζουν πως "έχουν δει όλα τα βίντεο της" ενώ στην ουσία έχουν δει μόνο εκείνα τα τρεις λεπτά όπου η ίδια σέρνει έναν αγώνα σα μποξέρ πρωταθλητισμού στον τρίτο γύρο. τι πιο αλήθεια μπορείς να βρεις από έναν αντίπαλο που ξεκινάει το warm-up βγάζοντας stories σα να ετοιμάζεται για βραβείο; τουλάχιστον η Τουαμά είχε την εντιμότητα να σταματήσει στην είσοδο του γηπέδου σα να της είχαν πει "εδώ τελειώνει το παιχνίδι σου". οι άλλοι πάνε εκεί για selfies μαζί της στον τάφο. εγώ στοιχηματίζω όχι πάνω στις ανοιχτές μπαλάντες στους μεγάλους αριθμούς αλλά στον κανόνα που δεν γράφεται πουθενά: όσοι προσπαθούν να σπάσουν τον πρώτο σέρβι της Μαρίας ξεχωρίζουν πιο γρήγορα από τους άλλους σε πρωινό νεκροταφείο — κι εκείνοι οι αριθμοί πάνω από 1.80 δεν είναι τυχαίοι, είναι μνημόσυνο. τέλος πάντων, θα δούμε ποιος θα βγάλει το επόμενο τσιγάρο πάνω στην άδεια τρίτη γραμμή του αγώνα.