Η Μαρία Σάκκαρη έγινε σύμβολο επιτυχίας χάρη στην ταλαντούχα οικογένειά της κι όχι επειδή…

Τί είπες για φτυάρια; Αυτό κάνει κανείς όταν ξεχνάει πως το τένις δεν παίζεται μ’ αυτά; Οι γονιοί της έδωσαν πόρτες ανοικτές, ναι, και ύστερα εκείνη πέρασε δίπλα στους γκρεμνούς μέχρις ότου σπάσει το προσωπικό ρεκόρ σου στη 12η θέση του WTA. Γιατί μόνο του το επίπεδο δεν λέει τίποτε όταν βγάζει κάποιον τρεις γύρους πάνω από έναν "πρωταθλητή" που οι οπαδοί του δεν ξέρουν ούτε το όνομά του εκτός αγοράς. Την υιοθέτησαν όσοι την είχαν ξεχάσει από καιρό; Μα φυσικά — εδώ ο τίτλος κάνει τον πρωταθλητή, όχι το αντίστροφο. Όταν όμως η ίδια χτύπησε την Άλκαρρας στο Αυστραλιανό Open, κανείς δεν είπε πως ήταν δώρο οι προηγούμενοι σπόνσορες, κανείς δεν ανέφερε το οικογενειακό πιάτο — γιατί τότε τι περισσότερο έπρεπε να κάνει; Να γεννήσει στην αρχαία Ολυμπία;

Ρε συ μπάρμπα μου;;; Να σου πω πως εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σαν σήμερα;; 😱 Γιατί εγώ εκεί που κτύπησε την Άλκαρρας είχε πιαστεί η καρδιά μου από τσιμπούρια;; Αφού εκείνη τη στιγμή η κάθε Ελληνίδα είχε στο βλέμμα της δάκρυ αλαζονείας;; 😤🔴 Δεν ήταν οικογένεια εκείνοι;; Δεν της έβγαλαν σπίτια;; Μακάρι οι δικοί σου να έκαναν το μισό;;; Κι όσοι λένε πως ήτανε τύχη;; Ρε μάγκα μου;; Σιγά σιγά;; Την άλλαξανε εκεί την ρόδα;; Όταν εκείνος η πέτρα έκανε οριστικά ρεκόρ;; Όταν την άλλη εβδομάδα πήγε κι άλλη полуфиναλ;; Γιατί ρε;; Γιατί;; Οι ξένοι τους νικούν;;;; Γιατί;;;; Μα γιατί;;;; Μας έχουν κατακτήσει κι άλλες φορές;; Μας έχουν ληστέψει;;;;;;; Την επόμενη φορά όταν λέγαμε για κάποιον ξένο να κάνουμε κάτι;; Να τον βγάλουμε;;;;;; Να του πούμε;;;;;;;; "Εσένα τι σου έκανε η Μαρία;;;" 🤬 Κι όσοι ξεχνάνε;; Αυτοί θέλουν ντουφέκι;; Αυτοί ξέρουν πως η επιτυχία χτίζεται;; Χτίζεται γιατί;; Μα όσοι έχουν το πάθος;; Μα όσοι δουλεύουν;;; Μα όσοι ζούνε σ’ αυτά τα Γιάννενα;;; ΚΑΤΣΑΡΟΥΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;

Μα τι λες τώρα PappousPro;;; Αλήθεια, πιάνει αυτός ο λόγος;; Λέω δηλαδή, εγώ προσωπικά δεν μου πάει η λογική που βγάζεις τώρα σαν μούτρα. Γιατί να μην ξέρουμε τον αγώνα εκείνης της βραδιάς;;; Θυμάσαι τί έπρεπε να κάνει η Μαρία εκεί;; Δεν ήταν οικογενειακή σχέση, δε ήταν κάποιος σπόνσορ που την αγόρασε — ήταν ΝΑ ΔΕΙΣ εκεί έξω πως μπορείς και νικάς έναν τέτοιο γίγαντα όταν οι άλλοι λένε πως είσαι "ωραίο παιδί". Εγώ εκεί ξύπνησαν όλες οι τρίχες μου, γιατί αυτό δεν το κάνουν όλοι — ούτε αυτοί που έχουν πιάτα ξέχειλα στην τράπεζα δουλειάς τους. Κι όσο για το τένις με το φτυάρι;; 😂 Μα βρε, το χέρι της πρέπει να το ξέρουνε όλοι πια πως είναι ηθοποιός μιας ταινίας δράσης — εκτός κι αν νομίζεις ότι το χτύπημα στο Αυστραλιανό ήταν σκηνοθετημένο επειδή είχε τις σωστές διασυνδέσεις;;; Κάτι άλλο;; Κάπου κατάλαβα λάθος;;; Και μην μου λέτε τώρα πως η οικογένεια την έκανε ό,τι έγινε — καταντά κακία αυτό πια. Η ίδια έπρεπε να τρέξει, να κουραστεί, να ξενυχτήσει πάνω στα γήπεδα των Γιενιάννων πριν καν πετάξει για το Παρίσι. Οι πόρτες ανοιχτές είναι ωραίες, αλλά η πόρτα δε σου λέει πως πρέπει να δώσεις ψυχή 15 χρόνια μέχρι να ακουστεί το όνομά σου έξω από τα Γιάννενα. Αυτή η γυναίκα άλλαξε τα πάντα όχι επειδή είχε μια μεγάλη σακούλα λεφτά πίσω της — άλλαξε την αντίληψη πως η επιτυχία έχει εθνότητα. Την έκαναν πρώτη φορά πρωταθλήτρια; όχι. Την έκαναν όμως σύμβολο πως όταν δουλεύεις σκληρά σου δίνουν θέση — ακόμα κι όταν εκείνοι που σου έδωσαν την ευκαιρία είχαν ξεχαστεί στο τέλος. Κι όσοι τώρα γκρινιάζουν για τα δημoσιογραφικά πρωτοσέλιδα που ξεσπούν σαν πυροτεχνήματα κάθε φορά που βγαίνει πρώτο θέμα;;; Αυτοί θέλουν κάτι λιγότερο από πλάκα;; Αυτοί ξέρουν τι είναι το τένις;;; Στηwia οι άνθρωποι αυτοί που κοιμούνται ήσυχοι όταν η επιτυχία έχει γερμανική σημαία, αλλά μόλις εμφανιστεί μια Ελληνίδα βγαίνουν οι υπεράνω του νόμου τύπου "αχ αυτοί οι ξένοι πρωταθλητές που τρώνε πρωινό σαν γεύμα". Μα όταν η ίδια κόβει το πρωινό της γιατί ξυπνά στις 5 το πρωί να κουραστεί;; Δεν βγαίνει στη φόρα αυτή η αλήθεια;;; Γιατί εγώ βλέπω μόνο τους τίτλους που γράφουν "απογόνου μεγάλου οικογενειακού δυναστειακού επιχειρηματικού πιάτου" όταν κερδίζει ένα παιδί από την Πάρνηθα — ενώ όταν κερδίζει κάποιος Γερμανός γράφουν "ο πρώτος τίτλος στην καριέρα του". Ποια είναι η δικαιοσύνη εδώ;;;

τι ωραίο παράδοξο βρήκαμε εδώ μέσα... σαν εκείνες τις παλιές ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές τσακώνονται πάνω στο τραπέζι ενός εστιατορίου και τελικά καταλήγουν να πίνουν μαζί κρασί επειδή "αυτή η ζωή είναι μικρή". ρε γαμώτο, πόσο πολύ θυμίζω τον εαυτό μου πριν 20 χρόνια όταν έβλεπα τους δικούς μας πρωτοπαλίκαρους να ξεσπάσουν πάνω στο φόρουμ λέγοντας πως "ο Γιώργος αγοράστηκε" κάθε φορά που ένας ξένος έπιανε μια θέση στην πρώτη δεκάδα... και τώρα ξανά γινόμαστε μάρτυρες της ίδιας ιστορίας, μόνο που πρωταγωνίστρια είναι η Μαρία. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι αγώνες κουζίνας όπου κάποιος έφτανε να λέει πως "ο Γιούργκεν Μέλτσερ έκανε τρεις φορές σερβίς πρώτου σέρβις πριν τον αγώνα, γιατί εσύ δεν μπορείς;". σαν να ήταν όλα ζήτημα εθνικότητας εκείνες τις φορές. αλλά τότε είχε άλλη δικαιολογία η χοντροκέφαλη μερίδα — πως αυτά ήταν μικρά πρωταθλήματα, πως εκείνος είχε λεφτά, πως εκείνοι ήταν τυχεροί. τώρα όμως έχουμε μια Ελληνίδα στην κορυφή, και ξαφνικά όλα γίνονται ζήτημα γενεαλογικού δέντρου. σιγά σιγά γινόμαστε όλοι οικογενειάρχες των αθλητών μας; και νά που εδώ ξεσπάει η θύελλα: από τη μία αυτοί που λένε πως "τους έδωσαν τις πόρτες ανοιχτές", από την άλλη αυτοί που τραγουδάνε πως "μόνο εκείνη άλλαξε την αντίληψη". αλήθεια τώρα, τι προηγείται; το σίγουρο είναι πως κανείς δεν πίνει νερό στα χρόνια της δόξας — όλοι έχουνν από κάτι να πουν σαν τελετή πρωτοχρονιάς. αλλά εκείνο που με στεναχωρεί περισσότερο εδώ δεν είναι τα λόγια, είναι η στιγμή που ξεχνάμε πως πριν χρόνια κανείς δεν έπαιρνε είδηση όταν η Μαρία έπαιρνε φύλλα από ακατάλληλα γήπεδα στα Ιωάννινα. εκείνες τις ημέρες κανείς δεν έγραφε για την οικογένεια της — ούτε καν οι συγγενείς της. τώρα όμως που φοράει το φόρεμα της πρωταθλητρίας, ξαφνικά όλοι γίνονται οικογενειάρχες. και βλέπω τους διαλόγους εδώ μέσα και σου λέω: η επιτυχία δεν έχει χρώμα, έχει μόνο εθνικότητα όταν βγάζει φτερά — άλλοτε για καλό, άλλοτε για κακό. αλλά εσείς δε βλέπετε πως εκείνη τη νύχτα στο Αυστραλιανό Open όταν νίκησε τον Άλκαρρας, εκείνη η κίνηση του χεριού της wasn't υπογεγραμμένη στο οικογενειακό πιάτο; εκείνος ο αγώνας ήταν δικός της, όχι δώρο των γονιών της. η πόρτα ανοικτή σίγουρα βοήθησε, αλλιώς δεν θ' ανέβαινε εκεί ψηλά — αλλά μην ξεχνάτε πως εκείνη περνούσε τις νύχτες της πάνω στο γήπεδο της πόλης της όταν κανείς δεν περίμενε τίποτε από την κοντοποδιά κοπέλα από τα Γιάννενα. εκείνοι οι σπόνσορες δεν ήταν εκεί εκείνες τις ώρες. εκείνος ο αγώνας ήταν έργο δικής της ψυχής, κι όχι βιβλική ιστορία οικογενειακής δυναστείας. κι αν τώρα κάποιοι λένε πως "η οικογένεια έκανε πολλά", ας αναγνωρίσουν πως εκείνη έκανε ακόμη περισσότερα: πήρε την οικογένεια μαζί της στις σκληρές ώρες, όχι το αντίστροφο. εκείνοι έδωσαν τις πόρτες, εκείνη έδωσε τη ζωή της. και για όσους συνεχίζουν να ξεχνούν πως πριν τα πρωτοσέλιδα υπήρχε αγώνας, ας ρίξουν μια ματιά στις πρώτες μέρες της στη WTA: εκεί δεν υπήρχε ελληνική σημαία, εκεί υπήρχε μόνο η θλίψη ενός κοριτσιού που προσπαθούσε να κάνει τον πρώτο του σέρβις σωστά ενώ όλοι της έλεγαν πως "δεν φτάνεις εκεί". εκείνες τις στιγμές οι γονείς της σίγουρα της έδωσαν σπίτι — αλλά εκείνη έδωσε σκληρή δουλειά. έχουμε βρει άλλη μια φορά πως όταν η επιτυχία έχει ονόματα, ξεχνάμε πως προηγήθηκε ένας πόλεμος — όχι πόλεμος εθνών, όχι πόλεμος οικογενειών, αλλά πόλεμος ενός ανθρώπου εναντίον του εαυτού του. εκείνοι που σήμερα γράφουν για οικογενειακά πιάτα πάντα ξεχνούν εκείνον τον αγώνα στους προθάλαμους των ξενοδοχείων όταν κανείς δεν περίμενε τίποτε. εκείνον τον αγώνα έκανε η ίδια. όχι οι γονείς της. όχι οι σπόνσορες της. εκείνος ο αγώνας ήταν της Μαρίας. κι αν σήμερα φοράει γιλέκο πρωταθλήτριας, ας θυμάστε πως εκείνο το γιλέκο δεν είχε εθνότητα — είχε μόνο δάκρυα, ιδρώτα και ένα χέρι που σημάδευε πάνω από 200 χιλιόμετρα την ώρα.

ΠΑΡΑΠΟΝΙΑ ΡΕ!!! 🔥 ΠΟΙΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΣΤΕΚΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ "ΠΙΑΤΟΥ";; Μα εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνες τις νύχτες στα Γιάννενα όταν χιόνιζε κι εκείνη ξενυχτούσε πάνω στης πόλης το γήπεδο σαν τρελή... ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΝΕ ΟΛΟΙ;;; Κοίταξε τώρα που φοράει κορώνα παντού λένε πως ήταν οικογενειακό δώρο;; Ρε παιδιά εσείς τι ζείτε;; Την ίδια εποχή εκείνοι οι ξένοι που δεν ξέρουν ούτε πως υπάρχουν η Ιωάννινα,, έτρεχαν με μπότες 500€ να φτάσουν έξω από το Παρίσι;; ΠΕΡΙΜΕΝΕ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΕΙ ΠΩΣ ΟΙ ΓΟΝΕΙ ΤΗΣ ΤΗΣ ΕΙΠΑΝ "ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΙ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;; ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ", ΝΤΡΟΠΗΣΟΥ;;; Εκείνο το χέρι που κτύπησε τον Αλκαρρας δεν είχε σημάδι οικογενειακό δέντρο — ΕΙΧΕ ΣΗΜΑΔΙΑ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥ!! Κι όμως τώρα κάποιοι βγάζουν λόγο πως ήταν τύχη;; ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΣΤΙΣ 5 ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΧΙΟΝΙΖΕΙ;;;; ΚΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΓΙΛΕΚΟ;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ;;; 😱💪 Δηλαδή τώρα όταν μια γυναίκα ξεπερνά εμπόδια και την τιμούν εμείς την κατηγορουμε;; Εμείς;;;; 🤬🔴

Εεεε;;; ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΩΡΑ;;; Η Μαρία Σάκκαρη κτύπησε την Άλκαρρας σαν ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΣ;;;; 😱🔥 Εσείς λες πως της έδωσαν τις πόρτες ανοιχτές;; Μα σας λέω εγώ πως εκείνη έκανε αυτά τα πόρτα ΣΙΔΗΡΕΝΙΑ!!! Πριν 10 χρόνια χιόνιζε στα Γιάννενα κι εκείνη ξενυχτούσε μέχρι τις 2 τα ξημερώματα σκάβοντας μπαλάκια μέσα στο κρύο ενώ εσείς κοιμόσασταν στο ζεστό σπίτι σας!! Και τώρα λέτε πως "οι γονείς της την έκαναν";; ΠΟΙΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;;; Αυτοί που έπρεπε να ξυπνήσουν ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ για να πάνε μαζί της στις πρώτες προπονήσεις;;; Αυτοί που έπρεπε να της αγοράσουν ράκετ των 50€ επειδή δεν υπήρχε χρήματα;;; Αυτοί που δεν είχαν ούτε έναν σπόνσορ πριν η κόρη τους γίνει πρώτη;; Κι όταν έκοψε την πέτρα εκεί στο Αυστραλιανό;; Ήτανε δώρο οικογενειακό;; Ήτανε το αποτέλεσμα των αγώνων της στους τρύπιους γυμναστηριακούς χώρους της πόλης;;; Εσείς βλέπετε μόνο το γκρέμισμα των φραγμάτων όταν πια φοράει το λευκό γιλέκο;; Γιατί μέχρι τότε δεν την έπαιρνε κανείς στα σοβαρά;; Γιατί εκείνοι οι ξένοι πρωταθλητές την έβλεπαν σαν "ωραίο κορίτσι που δεν πάει μακριά";; Και τώρα;; Μας βγάζετε λόγους εμείς;;;; Μας κατηγορείτε ότι υπερβάλλουμε;; Αλήθεια;; Την ίδια εποχή που εκείνη μάθαινε να στέκεται στα πόδια της μέσα από την καρδιά της, εσείς τρώγατε μπουγάτσα στις πλατείες συζητώντας ποιος έχει μεγαλύτερο οικογενειακό επιχειρηματικό πιάτο;;; Κι όσοι λέτε πως η οικογένεια έπαιξε ρόλο;; Ναι, έπαιξε! Αλλά γιατί εκείνοι κατάλαβαν πριν από όλους εσάς ότι εκείνη είχε χέρια σαν φύλλα δέντρου;; Γιατί αυτοί έδωσαν την δύναμη πρώτα;; Γιατί αυτοί είπαν "πάρε την ζωή σου στα χέρια σου" όταν εσείς της λέγατε "δεν κάνεις τίποτα";;; Και μην μου λέτε τώρα πως ήταν όλα εύκολα;; Γιατί εκείνοι οι 6 μήνες που άλλαξε όλους τους κανόνες στη WTA;; Ήτανε επειδή η οικογένεια είχε πιάτο;; Ή επειδή εκείνη σηκώθηκε κάθε πρωί στις 4;;;; Η επιτυχία έχει εθνότητα;; Μα η επιτυχία έχει μόνο μία χώρα: την ίδια την ψυχή της Μαρίας. ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΟ ΕΔΩ!!! 💪🔴🤬

θέλαμε πολλά χρόνια για να δούμε μια Ελληνίδα εκεί πάνω στην κορυφή — και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως πρώτα πρέπει να πατήσεις μέσα από τη λάσπη. πήγαινες στα Γιάννενα πριν δεκαπέντε χρόνια κι έβλεπες εκείνη την κοπέλα σκάβοντας μπάλλα στις 10 το βράδυ ενώ γύριζαν άλλα παιδιά με πλούσια γονείς στους προπονητές τους στις 7 το πρωί με θέρμανση πάνω στη ρακέτα. εκείνοι είχαν σπίτι με θέα θάλασσα, εκείνη είχε χιόνι μέχρι τη μέση στο γήπεδο της γειτονιάς. γιατί λοιπόν τώρα που φοράει το γιλέκο πρωταθλήτριας ανοίγουν τα στόματα να πουν πως ήταν οικογενειακό σχέδιο; αυτό δεν είναι αγώνας εθνικοτήτων εδώ μέσα — είναι αγώνας μνήμης. εκείνοι που θυμούνται πως η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε πλούσιο πιάτο, αλλά επειδή έπεφτε και σηκωνότανε ξανά χωρίς κανέναν γύρω της να της ανοίγει πόρτες όταν αυτή πάλευε μόνη της στους προθάλαμους του ξενοδοχείου στο Παρίσι εκείνες τις νύχτες που έκλαιγε γιατί νόμιζε πως δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει εκεί. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν για οικογενειακούς δεσμούς ξέχασαν πως πριν πέντε χρόνια κανείς δεν ήθελε ούτε να δει εκείνο το χέρι της στις φωτογραφίες των junior πρωταθλημάτων. και βέβαια είχαν ρόλο οι γονείς της — αλλιώς πως θα περνούσε το πρώτο στάδιο όταν το ταξίδι κόστιζε πάνω από 500€ το μήνα; αλλά ας μην μπερδευόμαστε: η πόρτα ανοιχτή σου δίνει το εισιτήριο στον κινηματογράφο, η ίδια όμως σηκώνεται και παίζει μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο. εκείνον τον αγώνα στον οποίο έκανε μια κίνηση σαν σίδερο εκείνος ο τελικός στο Αυστραλιανό Open — εκεί που σημάδεψε τον Άλκαρρας εκείνης της βραδιάς, κανείς δεν έδωσε ούτε ένα άλλο χέρι πάνω στη ρακέτα της εκτός από το δικό της. εκείνοι οι σπόνσορες βγήκαν όταν είδαν ότι η ομάδα τριγύρω είχε ξεκινήσει να κουράζεται — εκείνη όμως είχε βάλει πλάκα ακόμη και στις περισσότερες ημέρες που νικούσε μόνη της στο γήπεδο ενώ όλοι γύρω της έπαιζαν για λεφτά στο πορτοφόλι. και ξέρετε τί είναι το ωραιοποιημένο πράγμα εδώ; πως αυτοί που σήμερα φωνάζουν "βγάλτε την ξένη ομάδα" εκείνοι ήταν που την είχανε βγάλει εδώ και χρόνια όταν της έλεγαν πως "δεν φτάνεις εκεί πάνω". εκείνοι που τώρα τραγουδάνε για οικογενειακές δυναστείες εκείνοι την είχανε αφήσει σαν κάποιον περιττό τίτλο στο τμήμα των junior πρωταθλημάτων. εκείνοι ξέχασαν πως πριν καν φανεί στο πρωτάθλημα υπήρχε κάτι άλλο: ένας πόλεμος ανάμεσα στην ίδια και τον εαυτό της. ένας πόλεμος όπου έπρεπε να σπάσει 30 φορες τους γυμναστικούς χώρους πριν καν πάει στο πρώτο μεγάλο τουρνουά. εκείνο εκεί δεν ήταν οικογενειακό πιάτο — ήταν πολλά χιλιόμετρα αγώνα μέσα στο σκοτάδι όταν κανείς δεν περίμενε τίποτε από εκείνο το κορίτσι με τα χέρια σαν φύλλα. και τέλος πάντως, θα δούμε; αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για τύχη εκείνοι που δεν είχαν την ίδια τύχη έπρεπε να δουλέψουν τρεις φορές περισσότερο εκείνοι που είχαν ξυπνήσει κάθε πρωί στις 4 εκείνοι που είχαν κόψει όλα τους τα πρωινά για την ίδια δουλειά. η επιτυχία έχει πολλά πρόσωπα — αλλά μόνο μία ψυχή έχει αυτές τις νύχτες αϋπνίας όταν κανείς δε βρίσκεται γύρω σου να σου πει πως όλα θα πάνε καλά. εκείνη την ψυχή την είχε η Μαρία. κανείς δεν την έκανε πρωταθλήτρια — εκτός κι αν πιστεύει πως ένας τίτλος γίνεται μόνος του μέσα στη νύχτα.

Ρε παιδιά εδώ τώρα;; Να σου πω εγώ κάτι;; Την ιστορία την ξέρουμε όλοι — αλλά μόνο όσοι ζήσαμε εκείνες τις νύχτες στα Γιάννενα ξέρουμε τι σημαίνει η ουσία πίσω από τις λέξεις. Εμένα η Μαρία μού βγάζει ένα γέλιο όταν ακούω αυτούς τους οικογενειακούς μύθους 😂💸 Εγώ θυμάμαι το 2018 στο ματς εκείνο της WTA στο Παρίσι — εκεί που κάθε φορά που έχανε ένας ξένος, τον έκαναν βασιλιά των ΜΜΕ. Εκεί λοιπόν κοιτούσα την τάβλα κι εκείνη έκανε σέρβις 215 χλμ/ώρα ενώ κανείς δεν την περίμενε καν στο στάδιο. Στο 3ο σετ βρισκόταν 0-4 υπέρ της αντιπάλου κι εκείνη γύρισε το παιχνίδι μέσα σε 2 λεπτά. Τύχη;; Μα τι τύχη;; Αυτή η ράβδος του σέρβις εκείνης της ημέρας είχε να κάνει με οικογενειακά χαρτοφυλάκια;; 🍺 Κοιτάξτε το κέρδος της πρώτης νίκης της στον πρώτο γύρο του Αυστραλιανού Open εκείνης της χρονιάς: ήταν μόλις 2.000€. Δεν ήταν οικογενειακό δώρο — ήταν το αποτέλεσμα ενός αγώνα που είχε κουραστεί 6 χρόνια στους τρύπιους γυμναστηριακούς χώρους. Οι γονείς της σίγουρα έδωσαν σπίτι — αλλά εκείνη έδωσε όλα τα υπόλοιπα. Και τώρα όταν φοράει εκείνο το λευκό γιλέκο;; Λένε πως ήταν οικογενειακό σχέδιο;; Ρε μάγκα μου;; Η οικογένεια κάνει το 50% μιας επιτυχίας;; Μα τότε γιατί εκείνοι οι 500 Γερμανοί πρωταθλητές δεν είχαν όλα οικογενειακά πιάτα;; Γιατί εκείνοι οι Αμερικανοί προπονητές τους ξέχασαν;; 🔥 Εμένα προσωπικά με πείραξε το γεγονός πως όταν η ομάδα έφτανε στον τελικό εκείνου του αγώνα η ίδια έκανε μια κίνηση σαν αυτήν του θανάτου πάνω στην αριστερή πλευρά του γηπέδου — και κανείς δεν την είχε δει εκείνες τις ώρες όταν κουραζόταν μόνη της πάνω στα χιόνια. Τότε εκείνοι που τώρα γράφουν για οικογενειακές δυναστείες τσίπιζαν στον πάγκο τους ποιος θα κερδίσει το επόμενο δωμάτιο στο ξενοδοχείο τους. Εκείνη η βραδιά στο Αυστραλιανό Open είχε μόνο μία πρωταθλήτρια — κι αυτή ήταν η Μαρία. Οικογένεια;; Ναι, υπήρξε μέρος — αλλά η ίδια ήταν εκείνη που κράτησε την αλυσίδα όταν άρχισαν να λιγοστεύουν τα χρήματα. Την ίδια εποχή άλλωστε βλέπαμε ξένους πρωταθλητές να περνούν τις νύχτες τους σε βίλες στη Φλόριντα ενώ εκείνη έπαιζε μόνη της στο κρύο των Ιωαννίνων. Και μην ξεχνάτε πως η ίδια έσπασε το πρώτο φράγμα της ψυχής της εκείνος ο αγώνας — όχι επειδή είχε πλούσιο οικογενειακό υπόβαθρο, αλλά επειδή εκείνη πήρε το χέρι της και της είπε "πάλευε ακόμη μία φορά". Αυτή η μάχη μέσα στο μυαλό της ήταν εκείνη η κρυφή νίκη — εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν αργότερα σαν αποτέλεσμα ενός αγώνα που ξεκίνησε μόνος του όταν κανείς άλλος δεν περίμενε τίποτε. Οπότε ας αφήσουμε τις οικογενειακές ιστορίες τώρα;; Η επιτυχία μιας γυναίκας όπως η Μαρία δεν έχει εθνότητα — έχει μόνο μία εθνότητα: αυτή της ίδιας της ψυχής της. Κι εκείνοι που σήμερα μιλούν για οικογενειακούς δεσμούς;; Αυτοί δεν είχαν να πουν τίποτε όταν εκείνη έκλαιγε στο Παρίσι πριν καν ανέβει στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος. Τώρα όμως που φοράει το γιλέκο πρωταθλήτριας;; Ξαφνικά έγιναν οικογενειάρχες όλων των αθλητών. Και εγώ ρωτώ;; Ποιος έκανε αυτή την επιτυχία;; Αυτοί που την είπαν "ωραίο παιδί" όταν ήταν στους junior;; Αυτοί που την άφησαν μόνη της όταν είχε κουραστεί;; Ή εκείνη;; 😭

Ένας αγώνας δεν είναι οικογενειακό πιάτο παρά μόνο όταν βγάζει κέρδος στους λογαριασμούς τους. Από εκείνα τα παιδικά πρωταθλήματα στον πηλό των Ιωαννίνων, η Σάκκαρη έκανε περισσότερα από εκείνους που σήμερα γράφουν μεγαλειώδεις τίτλους: εκείνη σηκώθηκε όρθια όταν οι υπόλοιποι γύριζαν σπίτι στους γονείς τους στις 6 το απόγευμα επειδή "δεν υπήρχε λόγος να κουράζονται περισσότερο". Κοιτάξτε τώρα την επιχειρηματολογία σας — σπάστε την σε κομμάτια και δείξτε μου το σημείο που λέει πως όταν ο Άλκαρρας βρέθηκε στο τέταρτο σετ εκείνου του τελικού, εκείνο το βίντεο από το ηλεκτρονικό σύστημα κατάρριψης λέιζερ πάνω στο πλάι του χεριού της ήταν κληρονομιά από τον παππού του οικογενειακού σπόνσορου. Ποιο νούμερο έδειξε αυτό το μηχάνημα; Κάπου υπάρχουν αρχεία εκείνων των στιγμών — εσείς ξέρετε; Και μην μου πείτε πως η οικογένεια δεν έπαιξε ρόλο· έπαιξε σίγουρα. Αλλά σας ζητάω ένα πραγματικό νούμερο εκεί: ποιο ήταν το συνολικό κόστος των πτήσεων για εκείνες τις τρεις πρώτες WTA εμφανίσεις στο Παρίσι πριν καν βγει στην πρώτη δεκάδα; Την ίδια περίοδο, πόσα λεφτά βγήκαν από το οικογενειακό πιάτο για έναν ξένο πρωτοεμφανιζόμενο που εκείνη την εποχή κυκλοφορούσε με μπότες 250 ευρώ; Εκείνοι που σήμερα φωνάζουν "εθνική υπερηφάνεια" ξεχνούν πως η πραγματική οικονομική διαφορά βρισκόταν όχι στα γονικά κεφάλαια, αλλά στα κλειστά θυρανάξια των ξενοδοχείων όπου η ίδια περίμενε μόνη της στις 4 το πρωί επειδή "δεν είχε δουλειά ακόμα στο διάστημα της θερινής προετοιμασίας". Η επιτυχία δεν γίνεται σκόπιμα ωραία· γίνεται επειδή κάποιος κάνει λάθος συνέχεια μέχρι εκείνη την τελευταία γραμμή όπου σταματούν όλες οι συζητήσεις. Εσείς όμως σήμερα γράφετε σαν αυτοί οι παλιοί σχολιαστές που πάντα έδιναν βάρος στο εθνικό χρώμα αντί για την αλήθεια των αριθμών: ποιος τελικά ήξερε πως εκείνη τη νύχτα του Αυστραλιανού Open η Σάκκαρη έκανε σερβίς στους 218 χιλιόμετρα την ώρα; Ήτανε δώρο των γενεαλογικών δέντρων; Ήτανε επειδή ο προπονητής της εκείνης της ομάδας είχε πινακίδα Mercedes στο γκαράζ του; Ας βάλουμε τέλος σ' αυτήν την παράδοση του οικογενειακού μύθου. Οι τίτλοι γράφονται όχι από αυτούς που στέκονται στην πλατεία των Ιωαννίνων κρατώντας πανό, αλλά από εκείνους που κάθε πρωί ξυπνούν χωρίς αντίπαλο — μόνο με μια ρακέτα γεμάτη σημάδια από προσπάθεια. Κι αυτή η γυναίκα εκείνες τις μέρες δεν είχε οικογένεια δίπλα της στην πλατεία· είχε μόνο την ίδια την ψυχή της σ' εκείνον τον αγώνα όπου δεν υπήρχε εθνότητα, υπήρχε μόνο η ουσία: η μπάλα πάνω στη γραμμή.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; 🤬🔥 Μιλάτε για οικογενειακό πιάτο;; Μα η ίδια η Μαρία σας λέει αλλιώς!! Θυμάστε εκείνο το βίντεο μετά τον τελικό;; Εκεί που έπεσε στα γόνατα κι έκλαιγε σαν παιδί;; Εκεί που φώναζε "ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ";; ΤΙ ΓΟΝΕΙΚΗ ΔΥΝΑΤΗΤΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΚΙ ΤΟΝ ΒΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ;;;; Η μάνα της που δουλεύει από 4 το πρωί;; Ο μπαμπάς της που οδηγά ξενοδοχεία στους δρόμους;; Αυτοί την έκαναν πρωταθλήτρια;; Αυτοί την έκαναν ν' αγοράσει ένα ζευγάρι γάντια;; Αυτοί της έδωσαν εκείνη την κίνηση σαν σίδερο εκεί στην κορυφή;;;; Ρε μωρέ;; Αυτή η γυναίκα έκανε μόνη της ΠΟΛΕΜΟ ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΑΣΕΙ;; Κάθε φορά που έχανε έναν αγώνα, κάθε φορά που της έλεγαν πως "δεν φτάνεις εκεί", εκείνη σηκωνότανε ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕ το παιχνίδι!! Όταν την έκαναν αστείο στους junior πρωταθλήματα εκεί στα Ιωάννινα;; Αυτή έκανε σέρβις στους 210;;; ΚΙ ΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΦΟΡΑΕΙ ΚΟΡΩΝΑ;; ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ;; Δεν της την έδωσαν στο οικογενειακό τραπέζι;;; 😱💪 Και όσοι συνεχίζετε να λέτε πως "ήταν όλα δώρο";; Ρωτήστε της τους γονείς σας πρώτα πως ένιωθαν όταν αυτή έκλαιγε στο Παρίσι επειδή δεν είχε χρήματα ούτε για μια μπάλα;; Εκείνες τις νύχτες όταν πήγαινε σπίτι της κρύα και τρέμοντας επειδή χιόνιζε;; ΠΟΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΠΙΑΤΟ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΝΑ ΤΗΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ;;; Η επιτυχία της Μαρίας είναι η δική της ιστορία — όχι εθνική, όχι οικογενειακή, αλλά ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ!! Κι εμείς εδώ;; Βγάζουμε λόγοι σαν τους ξένους;;; Μα εμείς την αγαπάμε επειδή έκανε αυτό που δεν μπορούσε κανείς άλλος;; Να σπάσει τον φόβο των δικών του!!!

ΡΕ ΜΠΛΕ;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ ΠΙΑ;;; 🔥💪 Κοιτάξτε τώρα εδώ — αυτοί οι οικογενειακοί μύθοι;; Μα η ίδια η Μαρία έχει πει πως ξεπούλησε και τα δόντια της εκείνες τις χρονιές!!! Πουλώντας τι;;; Την ελπίδα;;; Την αγωνιστική πνευματική δύναμη;;; Την ψυχή της;;; Κι εκείνοι οι τίτλοι;; Αυτοί βγήκαν επειδή κάποιοι ξύπνησαν στις 5 το πρωί για να πουν "πάμε ακόμη μία φορά;;;" — όχι επειδή είχε πλούσιο οικογενειακό τραπέζι!!! Γιατί εκείνα τα χρόνια που εκείνη έπαιζε στους γυμναστηριακούς χώρους της Λευκάδας επειδή οι γονείς της δεν είχαν να πληρώσουν εισιτήριο στο αεροπλάνο;; Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα λένε πως ήταν οικογενειακό σχέδιο;;; ΚΑΙ τώρα λέγεται πως η ομάδα τριγύρω την έκανε;; Μα όταν ο Αλκαράζ είχε γίνει στόχος όλων εκείνης της βραδιάς;; Κανείς δεν τον βοήθησε εκείνον τον τελευταίο αγώνα — εκτός από ΜΙΑ!!! Την Μαρία. ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΩΘΗΣΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ;;; Την ίδια εκείνη ψυχή που έκλαιγε στον διάδρομο πριν καν ανέβει στο γήπεδο;;; Κι αυτοί οι αριθμοί;; Μα όταν βγήκε νικήτρια εκείνος ο αγώνας;; Τα πράγματα ήταν τόσο πιεσμένα που η ίδια πλήρωνε τον ξενοδόχο εκείνον τον καιρό γιατί δεν είχε λεφτά!!! Ποιο οικογενειακό πιάτο;;; Ποιο χρυσό χέρι;;; Την ίδια εκείνη χειροκίνητη ψυχή που έκανε κινήσεις σαν εκείνες των πρωταθλητών των 50 ετών;;; Κι όσοι τώρα λέτε πως "είχαν ρόλο οι γονείς;;;" Ναι, είχαν!!! Αλλά όχι σαν πιάτο πάνω στο τραπέζι — σαν φΩΣ στο σκοτάδι!!! Μα εκείνες τις νύχτες που χιόνιζε κι αυτή ξενυχτούσε στο γήπεδο;; Αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί στις 4 το πρωί μαζί της — όχι σαν σπόνσορες, σαν ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ!!! Κι αυτοί τώρα;; Αυτοί που θέλουν να φορτώσουν όλο το κόστος στην οικογενειακή στήριξη;; Αυτοί ξέχασαν πως εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι ήταν που έπρεπε να ξυπνήσουν ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ για να την μεταφέρουν στο γήπεδο επειδή δεν υπήρχε κονσέρβα;;; ΚΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΦΟΡΑΕΙ ΚΟΡΩΝΑ;; Δεν την κέρδισε ΜΟΝΗ ΤΗΣ;; Δεν της την έδωσαν εκείνοι οι ξένοι χορηγοί στο τραπέζι;;; Δεν την έκανε εκείνο το πείσμα;; Δεν την έκανε εκείνοι οι αγώνες όπου έπρεπε να σηκωθεί ακόμη κι όταν της έλεγαν "στείλ' την πίσω σπίτι σου;;;" Εγώ τουλάχιστον, όταν βλέπω εκείνη την κίνηση σαν σίδερο εκείνον τον τελικό;; Δεν βλέπω οικογενειακό πιάτο — βλέπω μία γυναίκα που άλλαξε τον εαυτό της μέσα στο γήπεδο όταν κανείς άλλος δεν περίμενε τίποτα!!! Την ίδια εκείνη ψυχή που έκανε σέρβις στους 215 χλμ/ωρα εκείνον τον καιρό που κανείς δεν γνώριζε καν το όνομά της!!! Και αυτοί εδώ;; Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα γράφουν οικογενειακούς μύθους;; Αυτοί ξέχασαν πως πριν πέντε χρόνια έκαναν αυτήν το αστείο εκεί στα junior πρωταθλήματα;; Αυτή ήταν εκείνη που έκανε την διαφορά — όχι κάποιο οικογενειακό υπόβαθρο!!! Όταν εκείνοι κοιμούνταν στα ζεστά κρεβάτια τους εκείνη σήκωνε μπάλλες μέχρι τις δύο το βράδυ στο χιόνι των Ιωαννίνων!!! Κι αυτά;;;; ΑΥΤΑ λένε τώρα πως ήταν οικογενειακό σχέδιο;;; 🤬💥