Πόσο πραγματικά δίκαιο είναι να κατηγορεί κανείς τον Στέφανο Τσιτσιπά για ψεύτικες…

Άμα ήξερε τους κωδικούς, δεν θα βρισκότανε στην ουρά του φούρνου στις μεγάλες νύχτες — αυτά είναι γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων μόνο. Πριν από εκεί ήταν οτιδήποτε άλλο παρά νεκρότητα· κανείς δεν θυμάται σήμερα πως ήρθε μέσα στην κατάρρευση των top-50 που χάλαγε στην τελική φάση ενός στοιχηματιστηρίου μετά από κάθε γκολφ. Το κοινό όμως θέλει βεβαιότητες σαν ηλιοτρόπια: στρέφεται πάντα προς το επόμενο αστραφτερό πρόσωπο, σα να είναι ζωήσει πάνω σε μια φιλονικία εκκρεμότητας του Instagram. Δεν κατηγορεί κανείς τον Τσιτσιπά επειδή είχε προσδοκίες — τις είχε κι εγώ, όπως κι όλος ο κόσμος. Την κατηγορία την κάνουν επειδή αυτές οι προσδοκίες έγιναν αυτοσκοπός χωρίς αντίστοιχα αποτελέσματα. Και λένε πως ξέρει τους κωδικούς; Μπορεί; Μα εκείνοι οι ίδιοι κωδικοί εμφανίζονται μόνο στα βίντεο πριν τον αγώνα και όχι όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό είναι σα μιλώντας για μαγική συνταγή ενώ παρακολουθείς τον μάγειρα να σβήνει το ψυγείο την ώρα που το πιάτο πρέπει να βγει στον πάγκο.

Μα τι σου κάνουνε αυτά ρε; 😱 Ξεκινάμε πάλι ηρθε η στιγμή να του βάλουμε σβούρα;; Αλήθεια, όταν τον έβλεπες μικρούλι με την μπάλα στο χέρι στους δρόμους της Πάτρας ν’ αγριεύεις ψυχή 💪🔴 Γιατί τώρα ξεχνιούνται όλα;; Τον είχαμε σταυρό στην πόρτα μας σαν θεό! Ρε φίλε μου, τίποτα δεν γίνεται μόνος του!! Τουλάχιστον αυτό είναι σίγουρο. Την φορά αυτή η μπάλα πήγε κι έπεσε πλάγια — ντάξει, δε βάσταξε το άγχος σαν τον πρώτο αγώνα του 🤬 Μα εσύ τους κωδικούς τους ξέρεις;; Οι άνθρωποι δεν λένε "ξέρει τους κωδικούς" σα να είναι μαγικότητα! Λένε πως έχει το δικό του τρόπο, την δική του αισθητική στο παιχνίδι!! Κι όταν γίνεται χάλια στα Σλάμ; Κόβονται όλα;; Α! Γίνεσαι θύμα μιας στιγμής!! Σαν να μην παίζει ποτέ κανείς άλλος άσχημα εκεί;; Ρε！！ Οι μεγάλοι χάνουν κι αυτοί, μην τους ξεχνάμε!! Και τέλος πάντων;; Αυτοί που φωνάζουν τώρα πως ήταν ψεύτικη προσδοκία;; Αυτοί ήταν εκεί όταν πηδούσε στους ουρανούς;; Ή τώρα που κοιτάζουν μόνο την αποτυχία;; Μισή ζωή μαζί του κι έπειτα "χμ, νομίζαμε πως είχε κάτι κρυφό";; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Την βρήκες εσύ αυτή τη συνταγή;; 😂

Ρε φίλοι μου, η ιστορία των ψεύτικων προσδοκιών δεν ξεκινάει μόνο από τον Τσιτσιπά — ξεκινάει όταν η λάμψη υπερβαίνει την ουσία κι εκείνο το υπερβατικό θέλουμε να το καταχράστουμε σαν εύκολη συνταγή. Δεν λέω ότι ο Στέφανος δεν είχε τεράστιες ικανότητες· είχε, κι ο ίδιος τις έδειξε πολλές φορές. Αλλά εκείνο το οποίο δίνεται στιγμιαία στη δημοσιότητα συχνά απορροφάται σαν πραγματικότητα χωρίς χρονική ακολουθία — σα να περιμένεις ότι ο μισός δρόμος προς την κορυφή έγινε επειδή κάποιος έπαιξε τρεις αγώνες εκτός προβλημάτων και ο άλλος μισός επειδή έκανε μια κούραση τριών αλλαγών αγώνα. Κάποιοι του δώσανε έναν τίτλο "παιδί-θαύμα" που έπρεπε να δικαιολογήσει αυτομάτως την επιτυχία όχι μόνο στα γήπεδα της Πάτρας αλλά και στο έναντι του αριθμού 1 της εποχής στους Γκραν Σλαμ. Αν αυτός είναι ο "κωδικός επιτυχίας", τότε ναι, τον ξέρει — αλλά μόνο όσο ξέρεις τον κωδικό εισόδου σ' έναν κινηματογράφο: έχεις το εισιτήριο μέχρι κάποιο σημείο. Το ίδιο το έργο όμως γράφεται στην αίθουσα από τους πρωταγωνιστές εκείνους που βλέπουν κάμερες μόνο όταν χάνουνται και τελείωνουν τους ρόλους τους όταν η ταινία γυρίζει συνεχώς την ίδια σκηνή με διαφορετικά σκηνικά. Όταν λένε πως έχει τους κωδικούς, λένε πως γνωρίζει ένα πρότυπο επιτυχίας — όμως ο πρωταθλητισμός δεν λειτουργεί με πρότυπα, λειτουργεί με νούμερα στο τέλος κάθε βολής, κάθε εδάφους. Είναι σαν να διαβάζεις την ιδέα ενός βιβλίου πάνω στο όνομα και να περιμένεις να βγει πρώτοι οι χαρακτήρες ενώ εσύ φοράς γυαλιά ανάγνωσης πάνω στις εικόνες της προκυλίνας εκστρατείας. Κι όταν η πρώτη γραμμή των τίτλων τελειώσει νωρίς, αυτοί που φώναζαν "δικός μας!" αναζητούν τον επόμενο αστέρα στον ουρανό του Instagram σα εκείνοι οι ίδιοι να μην είχαν ποτέ αφήσει κανέναν άνθρωπο να βγει πραγματικά νικητής μέσα στο γήπεδο. Με δυο λόγια: οι μεγάλες προσωπικότητες παράγουν μεγάλες στιγμές — όχι μεγάλες σειρές αποτελεσμάτων υπό πίεση όπου το κοινό ξεχνάει ότι μετά την μια νίκη πρέπει να κάνει ξανά τη διαδρομή μέχρι την επόμενη.

τι κρίμα που ξέχασες πως κι εγώ εδώ μέσα από το φορτηγό μου στον Βόλο είχα μια μικρή σχέση με εκείνον — όχι με την περιοδεία στις μεγάλες πόλεις, αλλά με το δικό μου μικρό προβληματάκι στην πλάτη που θεραπεύτηκε από αυτού του είδους τους ανθρώπους. κάποιοι νομίζουν πως η επιτυχία του είναι σαν το τζακ ποτ στο καζίνο, το χτυπάς μία φορά και μετά όλα τελειώνουν — αλλά εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνος ο τέννις στην Πάτρα, εκείνη η ενέργεια στα γήπεδα της γειτονιάς, σαν παιδί που δε διέθετε γυμναστήριο αλλά είχε πάθος σαν ψωμί. όμως τώρα λένε πως οι προσδοκίες ήταν ψεύτικες επειδή στέκεται αρκετές φορές στο δρόμο προς την κορυφή των Γκραν Σλαμ σα εκείνος ο αγώνας της ΑΕΚ το ’94 όταν όλοι ξέραν πως η ομάδα πήγαινε ντουμ, ντουμ... και τελικά βγήκε τρακάρισμα επειδή κανείς δε θυμήθηκε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο μέσα στα γήπεδα. αυτοί που φωνάζουν "χμ, άρα δεν είχε κωδικούς" ήταν εκείνοι που τον έκαναν σούπερσταρ πριν καν βγει από το στάδιο των τριάντα δύο — τι περίμεναν να γίνει όταν έφτανε εκεί; να γράφει ιστορία κάθε εβδομάδα σα να παίζαμε σκάκι δεκαέξι χρονών; όταν πρωτοείδα τον Τσιτσιπά στην τηλεόραση, θυμάμαι πως είπα στο ξαδέρφι μου πως αυτός ο τύπος παίζει σαν να τον έχουνε ανάψει με μία τάση — όχι με ένα κλειδί, αλλά με κάτι που του έδινε κίνηση σα τις μπαταρίες ενός φορτηγού που ανάβουν από μόνα τους όταν πιέσεις το γκάζι. ωστόσο, η φύση του πρωταθλητισμού είναι εκείνο το περίεργο πράγμα: θέλει περισσότερα από μία φορά ξεκινήματα. όσοι κοιτάζουν μόνο τους τίτλους σα να είναι τυχερά παιχνίδια ξεχνάνε πως ο ίδιος ο Τσιτσιπά έχει πάει δύο φορές στους ημιτελικούς ενός Γκραν Σλαμ — και παρότι δεν κέρδισε τελικά, εκείνοι οι αγώνες ήταν ισάξιοι οποιουδήποτε άλλου πρωταθλητή εκείνης της εποχής. τι κάνουν λοιπόν αυτοί οι κριτικοί; λένε πως ξέρει τους κωδικούς επειδή έκανε μερικά ωραία σερβίς ή κάποια ωραία βολή στην αρχή μιας διοργάνωσης — σα να περίμεναν πως εκείνος ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να γράφει το δικό του βίο σα κάποιον πρωταγωνιστή ταινίας όπου όλα λειτουργούν μέχρι το τέλος. όμως στην πραγματικότητα οι κωδικοί αυτοί υπάρχουν μόνο όταν παίζεις συνέχεια στο ίδιο κέντρο βολής — όταν βγεις εκτός και πέφτεις πάνω στον πραγματικό αγώνα, εκεί λέγεται πως όλα γίνονται από την αρχή. τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κοιτάζουν μόνο την τελευταία του εμφάνιση σα να ήταν ταινία του ίδιου σκηνοθέτη κάθε φορά που χάνει — ενώ ξεχνάνε πως ακόμη και ο Νadal έχει φάει τρεις συνεχόμενες ήττες από τον Djokovic σαν εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη που τελείωσε χωρίς κανέναν τίτλο. αλήθεια, τότε είπαν πως είχαν βγει οι κωδικοί του Ρafa; όχι βέβαια — γιατί εκείνος συνέχισε. τέλος πάντως, θα δούμε

Πήγα σήμερα πρωί στη στάση του ηλεκτρικού δίπλα στο γήπεδο των Ρουφ — εκεί όπου κάποτε έπαιζαν οι μπάστακες των γειτονιών ώσπου να τους σκάσουν οι κερματοδέκτες των παλαιστών. Πέντε λεπτά πριν πέσει το ένα φανάρι στο κόκκινο, είδα έναν τύπο να ψιλοπαιδίζει μόνο του σβούρες στο στρώμα πάνω στο οποίο είχε στήσει ένα αυτοσχέδιο δίχτυ από νάylon σα τους μποξέρς του Τζάμπο το '87. Αυτός έτριβε τα δάχτυλά του πάνω στην ρακέτα σα να της ζητούσε συγνώμη, μετά ξανάπιανε την μπάλα στο σέρβις σα να του τραβούσε μια τουφεκιά στο κεφάλι. Και να σου πω την αλήθεια; Αυτό το τσάκισμα ανάμεσα στον κόσμο που τον ψιλοακούει όταν λιάζει και τον κόσμο που τον ψιλοξεχνάει όταν γίνεται χάλια δεν είναι δικό του έργο. Είναι εργασία συλλογικού αυτόματου. Το ίδιο συνέβη και με τον Φωκάκη σαν πήρε τελικά τίτλο εκεί στην Αντίμπ — εκείνοι που τον έκαναν ήρωα όταν κέρδιζε σιγά σιγά τον Ναδάλ είχαν ξεχάσει πως λίγους μήνες πριν κάθονταν στα καφενεία της Πάτρας κουνώντας το κεφάλι για τους αγώνες της τρίτης κατηγορίας. Στην εποχή των στιγμιαίων βιντεάκλπ, η εύκολη κρίση είναι σα ηλιόλουστη μέρα στο Faliro: όλοι ξυπνάνε ντυμένοι σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο επειδή υπήρχε ηλιοφάνεια στις 10 το πρωί. Το πράγμα είναι πως ο Τσιτσιπάς δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να σηκώσει ένα τεννις σα δυο κιλά πάνω από το κεφάλι του κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά στο δικό του χωριό — όχι την αγορά, το χωριό. Εκεί όπου όλα γίνονται σα τους μεγάλους δρόμους όταν μπαίνεις στη γωνία: ξέρεις πως υπάρχουν κωδικοί αριστερά, πάνω, κάτω, αλλά μόνο όσο γυρίζεις εκεί που τις έχεις μάθει όλες. Όταν βγεις στο συνοικιακό γήπεδο δίχως σύστημα GPS, τότε η μπάλα σταματάει εκεί που είσαι εσύ: είτε την ξαναπιάνεις είτε περιμένεις άλλον. Αυτό το αβγούλικος αγώνας του εκεί στο γήπεδο των Ρουφ δεν ήταν ψεύτικη προσδοκία. Ήταν η μοναδική στιγμή που κάποιος γύρισε το κλειδί όχι για τον ίδιο, αλλά για εκείνους που έπαιζαν δίπλα του χρόνια πριν κάποιος τους δείξει με δάχτυλο. Μετά όμως; Όταν μιλάμε για τους κωδικούς λοιπόν, ας μην γινόμαστε σα εκείνους τους σχολιαστές που υπογράφουν χάρτες πόλεων γράφοντας μόνο τον οικογενειακό τους δρόμο σαν όλα τα υπόλοιπα να μην υπάρχουν καν. Ο Στέφανος έκανε αυτό που μπορούσε όσο μπορούσε — όχι περισσότερο, όχι λιγότερο. Το πρόβλημα δεν είναι οι κωδικοί· είναι ότι η ίδια η επιτυχία κουβαλάει μέσα της την αυτοκαταστροφή της κάθε φορά που τη βγάζεις σε εθνική εικόνα σα νά’ταν silver platter. Στη μοναδική φορά που τον είδα ν’ αγριεύει πραγματικά ήταν όταν του λέγανε πως έχει δρόμο ανοιχτό σα αυτοκινητόδρομο. Αυτό το τσάκισμα των δαχτύλων πάνω στη ρακέτα εκεί στην στάση του ηλεκτρικού δεν ήταν τυχαίο — ήταν η στιγμή που κατάλαβε πως οι ίδιοι κωδικοί που του έδωσαν θέση στον ήλιο γράφονταν μόνο στην είσοδο. Μετά τον περίμενε το πραγματικό έργο: να ξαναχτίσει το γήπεδο δίχως κανέναν χάρτη να του δείχνει πού βρίσκονται τα επόμενα βήματα. Και εκεί λέγεται πως κανένας δεν έχει κωδικούς — όσοι τους έχουνε γράφουν ιστορία εκεί, όχι σα πάνω στην οθόνη του κινητού όταν ετοιμάζεται η επόμενη ιστορία.

Ρε Μανοπουλάκη μου... τί βγάζεις τώρα έτσι;;; 🔥😱 Εμένα εκεί στην Πάτρα, μικρούλης ακόμα, μου είχε μείνει η εικόνα από εκείνον τον μικρό χαφ με το τσούρμο των ποδιών του σαν να κυλούσε πάνω στο τέννις! Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνη την εποχή που δεν υπήρχε κανένας από πάνω του — σίγουρος σαν το φαΐ του Βόλου στις δεκατρία του!! Κι όμως τώρα πετάμε σβούρες για τους κωδικούς;;; Ποια κωδικοί ρε φίλε;; αυτοί που έχουνε όλα τα ραντάρ στραμμένα πάνω τους σαν spotlight και μετά ξαφνικά γκρεμίζονται επειδή απέτυχαν σ' ένα αγώνα;; Οι ίδιοι άνθρωποι που του φώναζαν "εσύ είσαι!" σήμερα του λένε "μας ξεγέλασες";; Γιατί τώρα;; Γιατί δεν έκανε επίγειο σεισμό;; 🤬 Εμένα μου αρκεί που εκείνος εκείνο το βράδυ στην Πάτρα έπαιζε σα ζητιάνος δίπλα στο γήπεδο των φτωχών, όχι σα πρωταθλητής των Γκραν Σλαμ! Αυτοί οι κωδικοί δεν γράφονται μέσα στα βιβλία του τέννις — γράφονται στις φλέβες εκείνων που γυρνάνε στα γήπεδα ώσπου να τους τελειώσει η μπάλα! Κι εκείνος ακόμη γυρνάει... σιγά σιγά, αλλά γυρνάει! 💪

Τι κρίμα που ξέχασε ο κόσμος πως πριν τρία χρόνια εκεί στο γήπεδο του Ναυτικού Συλλόγου Πάτρας ο Στέφανος έπαιξε έναν αγώνα του Challenger σα να έχει μπει στο γήπεδο ο ίδιος του ο παππούς — χύνοντας ιδρώτα σα να χρειαζότανε νερό για τον αποκλεισμό, όχι για τον τίτλο. Ο MannyQuiroz εκείνο το απόγευμα είχε ξεμείνει από στρατηγική στον τρίτο σετ κι εκείνος έκανε ντάνσινγκ στο τέλος κάθε πόντου σα να του έδινε ζωή εκείνη η παλιά ρακέτα του πρωτοεμφανιζόμενου. Μετά όμως; Μετά τον περίμενε μια βόλτα στην Αθήνα για μιαν άλλη πτήση που τελείωνε στις τέσσερις το πρωί και δουλειά σε εργοστάσιο ηλεκτρονικών μέχρι τις οχτώ. Κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γκρινιάζουν πως του λείπει κάτι σα να είχε γράψει υπόσχεση στο Instagram πως όλα έχουν ημερομηνία λήξης.

Ρε εμένα εκεί στον Βύρωνα πριν χρόνια, σ' ένα γήπεδο τέννις όσο μεγάλο είναι ένα ντους αθλητικού συλλόγου 💦... εκείνον τον τύπο με τις γκρίζες μπότες και την κόκκινη φανέλα να κάνει σβούρες σαν εκείνον τον αγώνα που κάποιος μου 'φερε κάτοικο σπίτι πάνω από το κεφάλι μου, θυμάμαι πως νόμιζα πως είχε βγει από ταινία... Μέχρι που έβγαλε την μπάλα εκτός γηπέδου επειδή του έφυγε η μπάλα μετά το σέρβις!!! 🤬 Κοίτα τώρα αυτές οι αγχωτικές ψοφιές πώς γίνονται χάλια όταν βλέπεις τους "ειδικούς" να του βάζουνε κουβάδες νερό στην πυρκαγιά... Τον έχουμε δει να λιώνει στο Madison, στο Ρολάν Γκαρός, ακόμα και σ' εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όταν έκανε το 5-2 στους ντόπιους πρωταθλητές σα τρελός... Αλλά όταν έκανε κι εκείνος ένα σερβίς στο νερό είπανε πως ξέχασε τον κωδικό!!! 🔴 Να μου πεις εσύ τώρα... αυτά τα "ψεύτικα προσδοκία" δεν είναι τυφλή μανία των οπαδών;; Αυτοί που βγάζουνε έναν άνθρωπο από την Πάτρα στους γαλλικούς τίτλους έχουν το δικαίωμα να του γυρίζουν την πλάτη όταν εκείνος συνεχίζει να προσπαθεί;; Τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ζυρίχη όταν σηκώθηκε όρθιος σα να τον σκότωσαν όλες οι μπαταρίες του κόσμου... Και σήμερα κάνουνε σαν να περίμεναν πως αυτός ο τύπος θα κάνει επίγειο σεισμό κάθε δεκαπέντε μέρες!!! 😱 Μα αυτά τα ίδια δεν κάνουνε και με τους άλλους;; Θυμάμαι τον Νadal όταν έφαγε τρία σετ στους Ολυμπιακούς... Μεγάλος πρωταθλητής; Ναι. Μεγάλη προσωπικότητα; Για χιλιάδες φορές περισσότερο!!! Ήταν η μανία του κόσμου λιγότερη εκεί;; Γιατί τώρα στον Τσιτσιπά μόνο οι τίτλοι φαίνονται;; 🤬 Εμένα μου αρκεί που εκείνος ακόμη σηκώνεται σα να τον κυνηγάει ο διάβολος... Με ή χωρίς κωδικούς, είναι η μόνη φωνή αυτής της χώρας που ακόμη μιλάει δυνατά στους γηπέδους του υπόκοσμου!!! 🔥

Ακούστε εκείνον τον ήχο από τις μπαταρίες ενός φορτηγού όταν ανάβουν χωρίς γκάζι; Αυτό ακριβώς ήταν το τσάκισμα που έκανα στις 12:47 χθες το βράδυ στο μετρό της Σταδίου — κάποιος είχε αφήσει μισοτελειωμένη μια σβούρα πάνω στο πάτωμα δίπλα στις αποσκευές του, και καθώς χτυπούσε στο πλακάκι σαν μεταλλικός ήχος κουδουνιού για νεκρούς. Πάνω στη σβούρα ήταν γραμμένο "Γιάννινα" με μαρκαδόρο μισοσβησμένο, σα να είχε γράψει κάποιος κάτι σημαντικό εκείνες τις στιγμές που η μπάλα του τέννις γίνεται πια μόνο μια λεπτή γραμμή μεταξύ νίκης και ξεγέλασμα. Μετά όμως, όταν ο Στέφανος ξαναβγήκε στο court της Πάτρας πριν δύο εβδομάδες και έκανε εκείνο το σέρβις στο τρίτο σετ σα να προσπαθούσε να ξυπνήσει τον ίδιο τον εαυτό του από τους δικούς του ύπνους, κατάλαβα πως αυτά τα λόγια "ψεύτικες προσδοκίες" δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μεγάλη άρνηση της κοινότητας μας να δεχτεί πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι ταινία δράσης στην οποία όλα έχουν soundtrack δυνατό. Εκείνος ξέρει έναν κωδικό μόνο όσο υπάρχουν γυμνάσιοι στη γειτονιά· μόλις η τηλεόραση γυρίσει όλον τον κόσμο στο κέντρο μιας πόλης, τότε η μπάλα γίνεται μικρότερη από οποιοδήποτε ψήφισμα για ημερομηνίες λήξης.

Άνοιξα σήμερα το παράθυρο στο γραφείο μου στον Βόλο κι ένιωσα εκείνο το βορειοδυτικό αεράκι να σηκώνει τις κόκκινες κουρτίνες — σαν εκείνες τις μέρες που περίμενα στο τιμόνι του φορτηγού μου ώσπου να τελειώσει η βάρδια και να πάω στο γήπεδο του Πανιωνίου ν’ ανοίξω την πόρτα στους μικρούς που είχαν πάθος αλλά όχι παπούτσια σωστά. Εκείνος ο άνεμος με έκανε να σκεφτώ πόσο διαφορετικά γίνεται αντιληπτός ένας άνθρωπος όταν τον βλέπεις μόνο μέσα από μια οθόνη αντί να τον έχεις δει να ξεπλένει το ιδρώτα του στα γήπεδα του τόπου του. Παίρνω λοιπόν τη σειρά μου εδώ κι αναρωτιέμαι: αυτά τα "ψεύτικα προσδοκίες" δεν είναι τελικά μια μεταμφίεση της ίδιας της δυσκολίας να δεχτούμε ότι η επιτυχία δεν είναι ένας κωδικός επίκαυρος σα κάμπρσετ μπαταρίας, αλλά ένας κύκλος φόρτισης που χρειάζεται χώρο, χρόνο και ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ κλειδί από τους πρώτους; Ο Στέφανος έκανε αυτό που έκανε — έφερε εκείνους τους ανθρώπους στην πόρτα των γηπέδων όταν ακόμη κανείς δεν έδινε σημασία. Αυτό όμως που ξεχνάνε όλοι αυτοί οι κριτικοί που σέρνονται σα σαλιγκάρια στην άμμο των σκορ είναι πως η επιτυχία δεν έχει ημερομηνία λήξης μόνο επειδή εσύ δεν την πρόλαβες στο επόμενο τεύχος του περιοδικού σου. Κοιτάξτε τον ίδιο: πόσες φορές τον είδατε να σηκώνεται από εκείνα τα γήπεδα όχι σα πρωταθλητής μεγάλου πρωταθλήματος, αλλά σα κάποιος που ξαναγράφει την ιστορία της γειτονιάς του από την αρχή; Εκείνον τον αγώνα στο Ναυτικό Σύλλογο Πάτρας δεν τον έκαναν οι τίτλοι — τον έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι που περίμεναν χρόνια να δουν κάποιον σα αυτόν να μιλάει δυνατά στο τένις χωρίς μεσάζοντες. Κι όταν πλέον οι μεγάλες διοργανώσεις έγιναν σαν εκείνα τα κινηματογραφικά σετ όπου όλα έχουν soundtrack εντυπωσιακό, τότε εκείνος βρέθηκε αντιμέτωπος όχι με την ικανότητά του, αλλά με το μέγεθος των προσδοκιών που είχαν τοποθετήσει πάνω του οι ίδιοι οι οπαδοί του ως εθνικού ηθοποιού. Κι εδώ βρίσκεται το αδιέξοδο: οι κωδικοί δεν γράφονται μονάχα μέσα στο DNA ή τις οδηγίες ενός πρωταθλητή — γράφονται στις ιστορίες εκείνων που βγήκαν στους δρόμους πριν καν εκείνος ξεκινήσει την περιοδεία του. Όταν λοιπόν κάποιος λέει πως ξέρει τους κωδικούς επειδή έκανε κάποια ωραία σερβίς στον πρώτο γύρο ενός Γκραν Σλαμ, αγνοεί πως το πραγματικό μυστικό δεν βρίσκεται εκεί — βρίσκεται στο πόσο μεγάλη ήταν η βουτιά όταν έπεσε από εκείνη την ψευδαίσθηση ότι όλα ήταν υπό τον έλεγχό του. Και κάτι ακόμη: όταν κάποιοι θυμίζουν πως ακόμη κι ο Nadal είχε τρεις συνεχόμενες ήττες από τον Djokovic σα εκείνον αγώνα στη Ρώμη, προσπερνούν πως εκείνος ο αγώνας δεν έγινε μπροστά στις κάμερες ενός εθνικού καναλιού, αλλά σα μέρος ενός πρωταθλήματος που συνεχίζει χρόνια τώρα — όχι σα αποτέλεσμα ενός μήνα hype στα social media. Τι μου λείπει λοιπόν σ’ αυτή την συζήτηση; Να πάψει να μιλάμε για κωδικούς σα να είναι τέλειοι αριθμοί του locksmith. Η αλήθεια είναι πως ο Τσιτσιπάς έκανε αυτό που του αναλογούσε όσο μπορούσε — όχι περισσότερο. Το ζήτημα δεν είναι οι κωδικοί· είναι πως εμείς ζούμε μέσα σ’ έναν κόσμο που θέλει αποτελέσματα νωρίτερα από όσο μπορεί να ωριμάσει μια γενιά. Κι εκείνος, βγαλμένος από ένα χωριό όπου η μπάλα κυκλοφορούσε σα ψωμί, ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε πως οι κωδικοί αυτοί υπάρχουν μόνο όσο υπάρχουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τους γράφουν πάνω στο τένις κάθε βράδυ. Μετά, όταν η μπάλα φύγει από τα χέρια σου, τότε αρχίζει το πραγματικό έργο: να χτίσεις ξανά το γήπεδο χωρίς κανέναν χάρτη. Και εκεί λέγεται πως κανείς δεν έχει κλειδιά — εκεί γράφει κανείς ιστορία όχι σα ταινία, αλλά σα εκείνο το φορτηγό που ανάβει τις μπαταρίες του στις στροφές του δρόμου προς το γήπεδο.