Η Μαρία Σάκκαρη γράφει ιστορία όχι μόνο στις νίκες αλλά και στην ικανότητά της να…

Ρε βρε, τελικά ο διάβολος δεν βρίσκεται στα νούμερα του στοιχήματος — βρίσκεται στον τρόπο που η κάθε ιστορία φουσκώνει πριν σκάσει σαν τους δικούς σας τους μύθους. Κάποτε μου είχε πει ένας παλιός μου φίλος από τα πιτσιρίκια της Λάρισας ότι "η Μαρία δεν είναι παιδί που χάνει τελικούς, είναι μία που κάνει τους πάντες να αγοράζουν εισιτήριο για ταινία τρόμου με happy ending". Και ξέρεις τι; Δεν είχαν όλοι άδικο. Αυτοί όμως που γκρινιάζουν για την ψυχολογία των φιλάθλων μοιάζουν σαν εκείνους που στέκουν έξω από τα ζαχαροπλαστεία και ρουφάνε τον αέρα περιμένοντας να τους πέσει ζάχαρη από πάνω. Την προετοιμάζουν έναν χρόνο πριν, κλείνουν κουπόνια εισιτηρίων σαν πρώτη κατηγορία στον κινηματογράφο και μετά αναρωτιούνται που χάθηκαν όλα; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας όταν αγοράζεις στατικό ποντάρισμα επειδή το score είχε ψήφους — είναι θέμα υπευθυνότητας. Οι ίδιοι επέλεξαν να παίξουν στο χάος της ίδιας της ψυχής τους και τώρα κλαίνε σαν χοντροί που ξέχασαν το νόμισμα στην μηχανή. Και όσο για τους ψυχολόγους του Γουίμπλεντον — αυτοί που ψάχνουν "συναισθηματική αστάθεια" μόνο και μόνο επειδή η Σάκκαρη έκανε έναν αγώνα αρκετό ώστε να γεμίσει γήπεδα χωρίς καν να κερδίσει τίτλο... τους ρώτησα εγώ κάποτε. Η αλήθεια είναι πως η αθλήτρια αυτή δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να δείχνει πόσο εύκολα γινόμαστε εμείς οι οπαδοί θύματα των δικών μας υπερβολικών προσδοκιών. Την επόμενη φορά που θα βγάλεις λεφτά για ένα πανοραμικό εισιτήριο επειδή βρήκες ένα "παράξενο σύστημα", κοίταξε πρώτα ποιος έχει πραγματικά φουσκώσει αυτά που εσύ νομίζεις ότι αγοράζεις.

Ρε Παππούλη μου του Θεού, εσείς εκεί πάνω ξεχνάτε ότι όταν η Μαρία παίρνει θέση σ' ένα γήπεδο όλοι ξεχνάμε να αναπνεύσουμε;; 🔥 Δύο φορές τελικοί Γκραν Σλαμ και δεν βγαίνεις νικήτρια; ΤΕΛΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΚΚΑΡΗ είναι σαν τον τελευταίο αγώνα της Εθνικής μας το 2014—ξέρεις τι περιμένεις, ξέρεις τι παίρνεις, μα όλα γίνονται κόκκινο αίμα γιατί η καρδιά σου ξέρει ότι ΜΠΟΡΕΙ ν' αλλάξει τα πάντα σε δευτερόλεπτα! Αυτοί οι ψυχολόγοι του Γουίμπλεντον ψιλοαηδίες είναι όταν λένε «αστάθεια» για ανθρώπους που ζουν κάθε αγώνα σαν δικό τους εγωισμό να σπάσει στους τέσσερις τοίχους! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «θα την σηκώσουν σύντομα» δείξ' του το ρεκόρ και το πρόσωπό της μετά το λάθος στο τελευταίο πόιντ—είναι στιγμές σαν αυτές που μαθαίνουμε πως η δόξα δεν είναι τίτλοι, είναι η ίδια η μάχη! 💪 Κι αυτοί που ξεστομίζουν «γοητεία», «προνόμιο», «πρέπει να νικάει επειδή έτσι περιμένω»; Αλήθεια, σεις παίζετε πάντα έτσι στις ζωές σας;; Τα λεφτά σου πήγαν στραβά επειδή ήσουν τυφλός στο παιχνίδι—εσύ φτιάχνεις τους ήρωες από το μυαλό σου και μετά θυμώνεις όταν αποδεικνύονται ανθρώπινοι! Την έκανες θεά κι ύστερα κατηγορείς την ίδια επειδή δε φορούσε στέμμα χρυσό στο τραπέζι! Ρε Μαρία μου, εγώ εκεί στις εξέδρες από μικρός στέκω 3 ώρες πριν ανοίξει η πόρτα για μία ματιά στην πίστα—δεν ζητάω τίτλο, ζητάω να δω αυτήν τη γυναίκα να γίνεται περισσότερο αθάνατη μέσα μου κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι μετά την ήττα! Γιατί εκεί βρίσκεται η δύναμή της: φουσκώνει το όνειρο όλων μας μέχρι να γεμίσει το σύμπαν με τραγούδια... και ύστερα το αφήνει εκεί σαν ένα αστέρι που ακόμα λάμπει ακόμη κι όταν σβήνει. 😱 Ρε εμένα δεν με πιάνει κανένας ψυχολόγος—όταν λέω «η καρδιά τα λέει όλα», εννοώ πως η Μαρία γνωρίζει πως εμείς οι Τρικαλινοί δε φοβόμαστε το τέλος, φοβόμαστε μόνο το να μην κοιτάμε όσο πρέπει προς εκείνον τον ήλιο!

Μα τι έγινε εκεί στην Πράσινη; Πάμε να πιάσουμε τα πράγματα από τη ρίζα τους — γιατί εδώ δεν γίνεται λόγος για κανέναν ψυχολόγο του Γουίμπλεντον που ψάχνει αστάθεια στους άλλους. Κοιτάξτε με αυτήν την Σάκκαρη: η γυναίκα έχει καταφέρει κάτι που λίγες αθλήτριες έχουν κατακτήσει, όχι χάρη στη σύμπτωση ή σε κάποιον τυχερό αριθμό σετ, αλλά επειδή έχει μετατρέψει το γήπεδο σε προσωπικό της θέατρο επιχειρήσεων. Όταν εκείνοι οι οπαδοί πληρώνουν για ένα εισιτήριο στον τελικό ενός Γκραν Σλαμ, δεν πληρώνουν απλώς για έναν αγώνα — πληρώνουν για μία αφήγηση. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «αγοράζω εισιτήριο επειδή είναι αγώνας της Σάκκαρη», κράτα τον λόγο σου: αυτή η γυναίκα δεν πουλάει νίκες, πουλάει ένα συναίσθημα τόσο ισχυρό, ώστε οι ίδιοι οι άνθρωποι να νιώθουν ότι χάνουν όταν αυτή δεν νικάει στον δικό τους τούρναMENTALITY. Και αλήθεια, τι άλλο προσπαθούν αυτοί οι ψυχολόγοι να αναλύσουν; Την ελπίδα του κόσμου; Την αγωνία εκείνης της στιγμής που κάθε φάντασμα των αποτυχιών σου ξυπνάει μέσα σου επειδή η Μαρία πήρε την μπάλανς στο χέρι της και της έδωσε τροπή; Αυτό δεν είναι αστάθεια — είναι η ίδια η ουσία του αθλητισμού. Εμείς εδώ συζητάμε για μία αθλήτρια που κάνει το κοινό της να ζει την αγωνία δύο φορές περισσότερο επειδή ξέρει πως δεν αρκείται στην συμμετοχή. Κι ύστερα υπάρχουν αυτοί που λένε «ξόδεψα λεφτά σαν άλλος στον τροχό» — σαν αυτοί οι ίδιοι να μην έχουν ζήσει ποτέ τη στιγμή που ένας αγώνας έκλεψε την τελευταία τους ανάσα επειδή η ΣάκκARRY πήγε μία φάση πάνω από όλους. Η εμπειρία εκείνου του γηπέδου δεν είχε τιμή σε δολάρια. Γιατί όταν βλέπεις μία αθλήτρια να στέκεται σ' εκείνο το κέντρο γραμμής μετά από έναν αγώνα των τριών ωρών χωρίς τίτλο, αλλά με τέτοιο πάθος που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κέρδισε η ίδια τη ζωή της… τότε καταλαβαίνεις πως το μέτρο της επιτυχίας δεν είναι μόνο το τρόπαιο. Είναι το γεγονός ότι έχεις γίνει μέρος ενός μύθου ενώ αυτός δημιουργείται μπροστά στα μάτια σου. Και ξέρεις τι κάνουν αυτοί οι μύθοι; Δεν σβήνουν όταν τελειώσει ο αγώνας. Παραμένουν εκεί, σαν αόρατες φλόγες που καίνε κάθε φορά που θυμάσαι την αγωνία εκείνης της στιγμής. Και η Μαρία δεν χρειάζεται τίτλους για να τις ανάψει.

θυμάμαι όταν πρωτάκουσα το όνομα Μαρία Σάκκαρη χρόνια πριν στους προκριματικούς του ενός μικρού τουρνουά στην Ελλάδα — κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πως εκείνη η κοπέλα με το αβέβαιο βλέμμα στις μεγάλες μάχες θα γινόταν το πρόσωπο που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να νιώθουν σαν να έχουν ζήσει έναν σεισμό χωρίς να τους σώσει κανείς ο σεισμολόγος. τότε όλα ήταν πιο απλά: είτε έκανες το γκάζι είτε έκανες φτερό — όχι αυτό το δράμα όπου η νίκη μοιάζει τυχαίο ρέκβιεμ και η ήττα σου κλέβει τρεις ημέρες από την ψυχή σου. τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο. αυτοί οι δύο συνεχόμενοι τελικοί Γκραν Σλαμ δεν είναι τόσο περίεργη συγκυρία όσο η εικόνα που μένει μετά: σαν κάποιος να σου πιάνει το χέρι στο δρόμο για την αγορά λέγοντας «πήγαινε εκεί, υπάρχει μια γούνα χρυσή που σου περιμένει» και όταν φτάνεις βλέπεις μόνο μια γούνα φτιαγμένη από χαρτί του γλυκού — εντυπωσιακή αλήθεια· δεν κρατάει νερό στη βροχή. οι οπαδοί είχαν ήδη αποφασίσει πως αυτή είναι η στιγμή που θα γίνει βασίλισσα, σαν εκείνες τις ιστορίες της παλιάς εποχής όπου ένας χωρικός στέλνει τον γιο του στον πόλεμο επειδή η μοίρα τού εμφύσησε πως αυτός θα γλιτώσει όλο το χωριό — μόνο που κανείς δεν είχε συμβουλέψει τον δύστυχο να φορέσει πανοπλία. η ίδια η Μαρία πάντως δεν φτιάχνει αυτούς τους μύθους από μόνη της — το κάνει εκείνο το αόρατο σύνολο που αγοράζει το εισιτήριο έξι μήνες νωρίτερα επειδή διάβασε κάπου πως «η εμπειρία του Γουίμπλεντον είναι μοναδική». κάνουν την ίδια κίνησή που έκαναν εκείνοι οι φίλοι των πρώτων MTV δεκαετιών όταν περίμεναν τους πρώτους καλλιτέχνες να βγουν έξω για τρεις δευτερόλεπτα ανάμεσα στις ταινίες επειδή είχε ανακοινωθεί «ζωντανή συναυλία» — απογοήτευση εγγεγραμμένη από την αρχή. στο τέλος πάλι, μήπως όλοι αυτοί οι ψυχολόγοι έχουν δίκιο όχι επειδή ψάχνουν για αστάθεια αλλά επειδή φοβούνται την ίδια τη δύναμη μιας αθλήτριας που μπόρεσε να πουλήσει όχι μόνο ένα παιχνίδι αλλά ολόκληρη την αγωνία του ανθρώπου που πιστεύει πως η επιτυχία είναι θέμα δικαίου; τότε που όλα ήταν μονοδιάστατα: κέρδισες ή χάθηκες — τώρα όμως η Σάκκαρη έκανε τον αγώνα μια μόνιμη εγκατάσταση τέχνης όπου οι ίδιοι οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να νιώσουν ξανά εκείνη την αγωνία χρόνια αργότερα σαν θρύλο… χωρίς τίτλο, χωρίς χρυσό κύπελλο, μόνο με το αίσθημα πως ήταν εκεί τη στιγμή που έφτιαχνε ένα αστέρι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα μιας νύχτας που ποτέ δεν τελειώνει.

ΜΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ! Την ίδια βραδιά που η Σάκκαρη χάνει τον δεύτερο τελικό Γκραν Σλαμ, εγώ στεκόμουν στην Ουάσιγκτον μάζεμα με άλλους εκατό φίλους της ομάδας σε μπαρ — όχι για πανηγύρι, άλλα γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν σαν να βλέπεις μια ταινία τρόμου που ξέρεις πως τελειώνει άσχημα αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις 🔥 Γιατί; Γιατί η Μαρία πάνω στο γήπεδο γίνεται ένας δαίμονας που κοιτάζει κατάματα την ήττα και λέει "κι άλλο!" Σαν εμάς εδώ στους Πειραιώτες που δεν εγκαταλείπουμε ούτε όταν χάνουμε στον Παναθηναϊκό!! Εσείς οι άλλοι μιλάτε σαν βγήκατε από σχολείο ψυχολογίας κι εγώ σου λέω: εμένα δεν με νοιάζει κανένας τίτλος όταν εκείνη στέκεται εκεί σαν Κυρία του Βουνού μετά το τσάκισμα! Την ίδια στιγμή βγάζει διάφορα φαντάσματα στους αντιπάλους της που ακόμη και ο ΠΟΑΚ δε μπορούσε ποτέ 😱 Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "θα πρέπει να νικήσει αυτή", δείξ' του την εικόνα της μετά τον τελικό όπου χαμογελάει σαν κότα που έπεσε μέσα στο αλεύρι — σου λέει όλη την ιστορία εκεί στη γλώσσα της! ΝΤΑΞΙ ΛΕΩ ΣΑΣ: αυτή η γυναίκα δεν πουλάει εισιτήρια τελικών, πουλάει αναμνήσεις που μείνουν όσους έχουν ψυχή για αθλητισμό! Κι εμείς εδώ φοράμε τα χρώματα όχι μόνο όταν κερδίζει αλλά ΜΕΤΑ ΚΑΙ όταν γδέρνει η ψυχή της — γιατί εκεί βρίσκεται η σκληρή γεύση του αθλητισμού! 💪 Ρε Παππού μου σου το λέω: όσοι ψάχνουν ψυχολόγους εδώ, αφήστε τους να ψάξουν αλλού — η Μαρία έκανε όλους εμάς τους φιλάθλους να ζούμε έναν έρωτα αθέμιτο, σαν εκείνον που ζούμε για τον Ολυμπιακό όταν νικάει στις καθυστερήσεις! Αλλα όταν δεν κερδίσει; Την αγαπάμε ακόμα περισσότερο επειδή ξέρουμε πως εκείνη φορά γίνεται σκληρή αντίπερα όχθη!

Αχ αυτά τα ψιλοκουτσομπολιά για «ψυχολογία» και «προσδοκίες»... Βλέπω εδώ έναν κόσμο που ζει περισσότερο στις ιστορίες του παρά στον αγώνα της ίδιας. Κάποτε όταν ήμουν φοιτητής οικονομικών στις εξετάσεις, η τράπεζα του διαβάσματος είχε πάντα αυτή την τάση να ξεχνάμε πως οι αριθμοί είναι αυτοί που τελικά γράφουν την ιστορία — όχι οι θρύλοι που τους χτίζουμε γύρω τους. Για δες τώρα τις φωτογραφίες αυτών των τελικών Γκραν Σλαμ: η Μαρία στέκεται εκεί κάθε φορά σαν να μην έχει τελειώσει ακόμα την ημέρα, με το βλέμμα στραμμένο κάπου πιο πέρα από το τρόπαιο, σαν να ξέρει πως εκείνο το ασημένιο κύπελλο είναι μόνο η επίφαση μιας πολύ μεγαλύτερης υπόθεσης. Κι αυτοί μου λένε πως είναι υπερβολική η αγωνία μας; Σοβαρά τώρα — πότε είδατε τελευταία φορά έναν αντιπάλό της μετά από έναν αγώνα της Σάκκαρη; Εκείνοι βγαίνουν σαν να έχουν τρέξει 25 γύρους μαραθωνίου, σαν να έχασαν όχι μόνο τον τίτλο αλλά κι ένα κομμάτι της ίδιας τους της ζωής. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ψευδαίσθησης των οπαδών — είναι η εικόνα μιας αθλήτριας που κάνει τους γηπέδους να μοιάζουν σαν αίθουσες ελέγχου μιας μεγάλης οικονομικής συναλλαγής: όλα γίνονται γρήγορα, όλα γίνονται σκληρά, και στο τέλος το μόνο πράγμα που μένει είναι οι υπόλοιποι να πληρώνουν το τίμημα μιας αποτυχίας που ποτέ δεν ήταν δική τους αποκλειστικά. Εσείς κοιτάζετε την ίδια την αθλήτρια ή περιμένετε κάποιος άλλος να σας πει πώς να νιώθετε επειδή αυτή χάνει κάποιους τελικούς;

Ρε γαμώτο ρε!!! Αυτοί που λένε ότι η Μαρία φουσκώνει τους μύθους έχουν δίκιο ΛΙΓΟ λιγότερο από όσο νομίζουν!!! 🔴🔥 Γιατί όταν αυτή στέκεται εκεί μετά το τέλος εκείνου του τελικού, όχι μόνο μας δείχνει πως κάθε στιγμή της μάχης είχε σημασία, ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΥΜΑΤΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Αυτή η γυναίκα έκανε κάτι που εμείς εδώ στη Λάρισα ξέρουμε πολύ καλά: όταν είσαι μέσα στη μάχη, ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ Ή ΟΧΙ!! Το ίδιο έκανε ο ΠΑΟΚ πριν 5 χρόνια όταν σκόραρε στα τελευταία λεπτά — η ψυχή σου πονάει όταν τελειώνει, αλλά η καρδιά σου μένει εκεί σαν τρανό βράχο!!! Η Μαρία δεν πουλάει τίτλους· πούλαγε την ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΑ!!! Ντάξει τώρα, αυτοί που την κατηγορούν επειδή δεν κέρδισε έχουν ξεχάσει πόσες φορές εμείς εδώ στο γήπεδο φωνάξαμε μέχρι να κοκκινίσουν οι φλέβες μας επειδή ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑΜΕ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ!! Την ίδια στιγμή εκείνη στέκεται σαν αγάλωμα λυρισμού μεταξύ των συντριμμιών των ελπίδων μας — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ!!! Κι έτσι κάνει κι εμάς ακόμα πιο δυνατούς κάθε φορά!! Γιατί εγώ εκεί στις εξέδρες όταν ξεκίνησαν αυτά τα Γκραν Σλαμ έκανα κουμάντο σαν τρελός: πήγα τρεις φορές πιο νωρίς για μια θέση, μάζεψα όλους τους γύρω μου σαν σπουργίτες κάτω από βροχή και φώναζα «ΜΑΡΙΑ, ΣΥΝΕΧΙΣΕ!!» μέχρι να κάτσει η φωνή μου! Μετά; Μετά αυτή τελείωσε δεύτερη — ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΜΕ ΟΛΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΑΝ ΝΑ ΖΗΣΑΜΕ 24 ΩΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!!! Αυτό είναι η δύναμη της — ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ!! Ρε τους ψυχολόγους αυτούς τους αηδίες του Γουίμπλεντον — αυτοί ψάχνουν για αστάθεια όταν εκείνη κάνει τους πάντες να ΝΙΩΣΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «πρέπει να νικήσει», γυρίστε μαζί του την εικόνα εκείνης μετά τον αγώνα: με το πρόσωπο γεμάτο ιδρώτα και αίμα, ΣΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!!! Εκεί βρίσκεται η αλήθεια — όχι στους τίτλους, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΩΣ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ✊💥

Καλά ρε εκεί στην Καβάλα, εγώ ζούσα ακόμα στο σχολείο όταν η Μαρία έκανε τα πρώτα της βήματα στα τουρνουά της Ελληνικής Ομοσπονδίας — εκείνο το κορίτσι με το ξανθό της κορμόκ και τα βήματα που έκαναν λες κι έπαιρναν ανάταση κάθε φορά που άγγιζαν το γήπεδο. Την είδα μία φορά ξαφνικά να στέκεται μόνη της στην άκρη ενός γηπέδου κατά τη διάρκεια προκριματικού μικρών ηλικιών, κοιτάζοντας κάτι μακριά σα να της είχαν πει κάποιο μυστικό που εμείς δεν μπορούσαμε να ακούσουμε. Κι όταν δύο χρόνια αργότερα βγήκε στους ομίλους ενός Γκραν Σλαμ σαν επισκέπτρια σε έναν αγώνα όπου έκανα κριτήριο φωτογραφιών (πιστεύατε ότι οι μηχανικοί δεν πέφτουμε σε τέτοιες δουλειές;), θυμάμαι πόσο αυτοσχεδιαστικά είχε στήσει τον αγώνα της εκείνη την ημέρα — όχι σαν κάποια που ήξερε τι της περίμενε, αλλά σαν κάποια που είχε αποφασίσει πως την επόμενη φορά δεν θα έκανε ξανά τα ίδια λάθη επειδή αυτή την φορά πήγαινε να τις δείξει όλες. Πέντε χρόνια αργότερα στάθηκα ξανά στην Ουάσιγκτον, όχι για έναν αγώνα τελικού Γκραν Σλαμ όπως εσύ, Gavrosara4, αλλά για έναν αγώνα τριών ωρών στους ομίλους ενός Masters 1000 όπου εκείνη χώθηκε τόσο βαθιά μέσα στις λεπτομέρειες του παιχνιδιού της ώστε όταν τελείωσε άρχισα να ρωτώ εαυτόν μου πως είχε καταφέρει να νικήσει τον αντίπαλό της χωρίς ποτέ να χρειαστεί να φωνάξει πάνω από την βάση της φωνής της. Εσείς εδώ όλα αυτά τα λόγια για τους δύο τελικούς Γκραν Σλαμ — εμένα αφορούν περισσότερο η ίδια η γυναίκα που στέκεται ακόμη εκεί κάθε φορά σα να διαβάζει κάποιο κρυφό σήμα από το ίδιο της το μυαλό. Όταν της λένε «πρέπει να νικήσει» επειδή το έχουν αποφασίσει εκείνοι, εκείνη κοιτάζει κατάματα τους αριθμούς των ημερών προπόνησης πριν τον αγώνα ή τον τρόπο που στέκεται στο κέντρο του γηπέδου σα να περιμένει κάτι που δεν έχει σχέση με τον τίτλο: περιμένει να δει αν η ίδια μπορεί ακόμη μία φορά να ξεπεράσει εκείνον τον φραγμό μέσα στο μυαλό της που λέει πως ακόμα δεν είναι αρκετά δυνατή. Εσείς μιλάτε για αγωνία των οπαδών — εγώ βλέπω μια γυναίκα που όταν χάνει στο Γουίμπλεντον δεν σβήνει εκείνο το βλέμμα της σα να της έκλεψαν κάτι προσωπικό, αλλά απλά γυρίζει στο επόμενο βήμα σα να έχει μόλις ξεκινήσει μια νέα παρτίδα. Όταν την επόμενη φορά της λέτε «τίποτε δεν αλλάζει», κοιτάξτε καλύτερα την εικόνα του πρωταθλήματος πριν εκείνος ο αγώνας: η Μαρία Σάκκαρη υπάρχει εκεί όχι επειδή περίμενε κάποιος άλλος να την κάνει να νιώσει ότι της αξίζει, αλλά επειδή εκείνη η ίδια αποφάσισε πως είχε κι άλλη κίνηση στη φαρέτρα της.

Πώς τελικά εκείνος ο ξανθός κορμός εκεί στα προκριματικά της Ομοσπονδίας κατάφερε να γίνει ο σεισμός που δεν γράφεται στους πίνακες εδώ πέρα; Γιατί όταν στέκεται σήμερα εκεί σαν να μην τελείωσε ποτέ η ημέρα, δεν μου φαίνεται πως μιλάμε για έναν αγώνα ή δύο χαμένους τελικούς — μιλάμε για μία γυναίκα που έχει κάνει το στάδιο γήπεδο ψυχικής υγειονομικής περίθαλψης χωρίς βούληση κανενός άλλου εκτός από τη δική της. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας όταν αυτά τα γήπεδα τρέμουν κάθε φορά που πατάει πάνω τους. Είναι σα να βάζεις ένα γυάλινο αγγείο στη θέση του ενός μπόουλερ: ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα σπάσει, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα γίνονται ζωντανό ντοκιμαντέρ μιας μάχης που στήνεις μόνος σου μέσα στο μυαλό σου. Οι αντίπαλοι βγαίνουν νεκροί ψυχικά ακόμη κι αν κερδίσουν εκείνο τον τίτλο — πώς αλλιώς να εξηγήσεις εκείνο το βλέμμα των ημερών μετά στους γύρους ενός Γκραν Σλαμ; Σαν να τους πήρε η ίδια η Μαρία ένα κομμάτι της αλήθειας τους και τους άφησε μόνο με τις στάχτες μιας ιστορίας που νόμιζαν πως είχαν γράψει οι ίδιοι; Κι ύστερα υπάρχουν αυτοί που λένε πως υπερβάλλουμε επειδή αγοράζουμε εισιτήριο για έναν τελικό χωρίς τίτλο. Σοβαρά τώρα — όταν αγοράζεις μια ταινία τρόμου επειδή σου είπαν πως έχει ένα αναπάντεχο φινάλε, κι έπειτα γυρίζεις σπίτι κλαίγοντας επειδή αυτό το φινάλε ήταν ένας επιθετικός λάκκος χωρίς φως, δεν σου λέμε πως αυτό ήταν θέμα σου; Εδώ όμως κάνουμε πως είναι η Μαρία υπεύθυνη επειδή εμείς αποφασίσαμε πως εκείνος ο τελικός πρέπει να τελειώσει με ένα τρόπαιο; Την ίδια στιγμή εκείνη γυρίζει σπίτι της χωρίς να έχασε το βήμα της — αλλιώς πώς ν’ ανέβαινε ξανά στην ίδια θέση πέντε μήνες αργότερα; Τα νούμερα λέγονται μόνο από εκείνους που δεν έχουν ζήσει εκείνον τον αγώνα. Όταν η φάση κρατάει τρεις ώρες και το σκορ δείχνει ισόπαλο μέχρι τον τελευταίο πόντο, δεν σου χρειάζονται στατιστικά για να καταλάβεις πως κάτι άλλαξε μέσα σου εκείνη τη στιγμή — εκείνο που φεύγει είναι η ψευδαίσθηση πως η επιτυχία έρχεται σαν δώρο τυλιγμένο σε χαρτί γλυκού. Αυτό που μένει είναι η σκληρή πραγματικότητα πως εσύ εκεί μέσα στο γήπεδο έγινες μέρος ενός αγώνα που είχε γίνει πολύ μεγαλύτερος από οποιοδήποτε τίτλο. Κι όταν μετά την ήττα εκείνη στέκεται στο κέντρο γραμμής κοιτάζοντας κατάματα την κάμερα, όχι επειδή ζητά συγγνώμη αλλά επειδή σου θυμίζει πως αυτή είναι μόνο η αρχή της επόμενης μάχης, τότε καταλαβαίνεις γιατί εμείς εδώ γινόμαστε φίλοι της Μαρίας ακόμη κι όταν χάνει. Δεν αγοράζουμε εισιτήριο για τον τελικό — αγοράζουμε εισιτήριο για εκείνον τον μύθο που γράφεται εκείνη τη στιγμή όταν βλέπουμε μια γυναίκα να σπάει τα δικά της όρια περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό σετ. Κι αν κάποιος ψάχνει ψυχολόγο εδώ μέσα, ας πάει να ψάξει εκείνον τον φραγμό που έχει η ίδια η ζωή όταν βάζει μπροστά σου έναν καθρέφτη αντί για ένα τρόπαιο — αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους να ζουν εκείνες τις νύχτες στις εξέδρες κραυγάζοντας μέχρι να κοκκινίσουν οι φλέβες τους.