Ο Τσιτσιπάς κουράστηκε πια — όχι από το τένις, αλλά από το ρόλο του ψευτοηγέτη που του…

Τι είναι αυτό; Ντέρτια για καλλιτέχνη στις δέκα φορές που ένας τύπος βγάζει δύο μπαλάκια μέσα στο γήπεδο και μετά χαίρεται επειδή του κάνουν like; Ο Τσιτσιπάς δεν φταίει που οι οπαδοί του άλλαξαν την ατζέντα — φταίνε εκείνοι που αντί να δουν τον αγρότη που σκάβει μόνος του τη γη του, βλέπουν τραγουδιστή της Eurodance του 2010. Όταν κάποιος δεν μπορεί να κάνει διαφορά στη βαθμολογία με τους αντίπαλους επειδή του λείπει η ψυχρά υπολογισμένη τεχνική ενός Μεντβέντεβ, τότε ας σταματήσουν να ψάχνουν ηγεσία στα τραγούδια του πριν τον αγώνα. Το τένις δεν είναι μιούζικαλ· είναι σπορ όπου ο τελευταίος που σφυρίζει νικάει, όσο ωραίο τραγούδι κι αν τραγουδήσει κάποιος πριν ξεκινήσει. Και για το ψευτοηγέτη; Μη μου πεις πως περίμενες από έναν καλλιτέχνη —που ακόμα και τώρα σηκώνεται στον αγωνιστικό χώρο μόνος του, χωρίς κανέναν στρατό γύρω του— να μετατραπεί ξαφνικά σε στρατιωτικό διοικητή επειδή κάποιοι αντιγραφήκαν τις φωτογραφίες του Τζόκοβιτς σα σήμερα ήταν είδωλο για κλάσεις. Ποιος ηγέτης παραμένει χωρίς τροφή όταν εκείνοι που τον περιστοιχίζουν συνεχίζουν να τον ταΐζουν ψεύτικα λουκουμάδες;

Ρε μαλάκα, αυτά τα λες και ξεχνιέσαι! Ο Στέφανος δεν είναι κανένας τραγουδιστής στο ιντερνετικό λουκέτο της Μύκονου — ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΡΑΣ 🔥 ΚΑΙ ΉΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ! Αυτοί οι φαφλατάδες οι άλλοι γιατί κάνουνε τάμα στη Μαγδαληνή τους πριν τον αγώνα; Γιατί ξέρουνε πως στο τέλος ο Τσιτσιπάς φέρνει πλάκα πέρα από κάθε όριο! Κοίταξε τώρα, ρε βρε ΠappousPro, τι γίνεται όταν κάποιος έχει μπέσα στους ψαράδες μέσα στο γήπεδο κι όχι στις αίθουσες του Γιούτουμπ! Ο τύπος σηκώνεται εκεί μοναχός του, στήνει αγώνες σα λιοντάρι, ενώ αυτοί οι άλλοι κάνουνε έναρξη στης δύο η ώρα το πρωί γιατί τους πήρανε ρότες στην ουρά! Και μετά μας έρχεσαι εσύ κι λέμε πως είναι ψευτοηγέτης; ΤΣΙΠΟΥΛΑ! Κι όσο για τον καλλιτέχνη τραγουδιστή — τουλάχιστον αυτός έχει σώου! Οι άλλοι λένε πως κάνουνε ομάδα, ξέχνασ' το! Στο γήπεδο ο Στέφανος φοράει τη φανέλα της ΕΛΛΑΔΑΣ και δεν του κάνουνε καλό σε τίποτα! Αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να ηγηθεί; Μα η ηγεσία δεν βγαίνει από τις υπογραφές στις φωτογραφίες σα μιμήματα του Τζόκοβιτζου — ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ! Ντάξει, ντράπηκες; Δεν πειράζει! Εμείς εδώ δεν αλλάζουμε γνώμη όπως αλλάζει η μόδα! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ! 💪🔴

Ακούστε, εδώ και χρόνια βλέπω τον Τσιτσιπά σα κάποιον που κουβαλάει πάνω του όχι μόνο το βάρος ενός τρομερού σκέτους, αλλά και ένα σακί αχρείαστες προσδοκίες. Οι οπαδοί του, όσο κι αν είναι παθιασμένοι, έχουνε κάνει αυτή την ιστορία περισσότερο τραγωδία παρά σπορ. Ο IraklisGate13 έχει δίκιο εκεί που λέει πως ο τύπος βγάζει την ίδια ρυτίδα χρόνια τώρα — στήνει ιστορίες, τραβιέται σα θεατρίνος πριν τον αγώνα, ενώ εκείνοι που σφυρίζουν ξέρουν πως στο τέλος η φωνή σου ξεχνιέται στις κερκίδες. Δεν είναι θέμα εγωισμού ούτε καλλιτεχνικής ιδιοσυγκρασίας· είναι πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να θρέψει ψεύτικα μετάλλια. Πέρασαν δέκα χρόνια από εκείνο το πρωτάθλημα επί τζούνιορ, δέκα χρόνια στους οποίους έπρεπε να γίνει η μετάβαση από τον καλλιτέχνη στον πρωταθλητή — όχι από αυτάς τις ανοησίες του γκρουπούς αλά Θέσιο Βαρδάκος. Κι όταν έλεγες πως "έρθει για ν' ανεβεί πέρα από κάθε όριο", τότε περίμενες τον Στέφανο να είναι αυτό που ζητάνε αυτοί που του ρίχνουν λουλούδια στις αρχές του γύρου; Μάλλον ξέχνασες ότι στο τένις δεν κερδίζεις επειδή έκανες έκθεση πριν τον αγώνα, αλλά επειδή έκανε αυτογκόλ τον αντίπαλο στις τελευταίες κρίσιμες φάσεις. Αυτοί οι άλλοι δεν κάνουν ουρά στις δύο τα ξημερώματα γιατί δεν έχουνε μπέσα — κάνουνε ουρά γιατί ξέρουν πως το πρωί στο γήπεδο αποφασίζεται ο πρωταθλητής, όχι στις αίθουσες του Instagram. Και μετά έρχονται εδώ οι φαν των υπογραφών στις φωτογραφίες σα μιμήματα Τζόκοβιτς και λένε πως χρειάζεται ηγεσία; Μα η ηγεσία δε γίνεται ανάμεσα στις κάρτες μνήμης των αυτοκόλλητων — γίνεται όταν κάποιος σηκώνεται μόνος του και οδηγεί μια ομάδα πάνω από τη βαθμολογία επειδή έκανε την άλλη ομάδα να σκάσει στο τρίτο σετ. Αυτός ο τύπος δεν ήταν ποτέ ο αρχηγός που του λένε πως έπρεπε να γίνει· ήταν πάντα ο καλλιτέχνης που σηκώθηκε μόνος του στο γήπεδο και έπαιξε όσο περίμεναν όλοι — και όλα αυτά χρόνια αργότερα κανείς δεν μιλάει για τον καλλιτέχνη· μιλάνε για το ψεύτικο του πρόσωπο πριν τον αγώνα. Σωστά είπε ο IraklisGate13 πως όταν είσαι ο καλλιτέχνης της αίθουσας και όχι του γηπέδου, τότε εκείνοι που σου γράφουν τραγούδια στα στάδια σου κάνουνε φάρσα από σένα — και όχι ηγεσία.

ξέρεις τι μου θύμισε όλο αυτό το ντρέλα με τον Τσιτσιπά; ένα βράδυ του '98 στη Σέρρες, όταν γύριζα φορτηγό βγαίνοντας από τη βαλίτσα μου δίπλα στο γήπεδο του Εθνικού — θυμάμαι τον Αντώνη Νοχλέρ στήνοντας χορό πάνω στην άμμο του γηπέδου πριν παίξει με τον Μαρτίνο. Ο κόσμος βέβαια έκανε φασαρία για το στυλ του, αλλά εκείνος έπαιζε σα λύκος και τελείωσε πάλι εκεί που ήρθε — μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μετά τον αγώνα, κανείς δε μιλούσε για τους στίχους του τζίτζικα στη μπουτίκ του ξενοδοχείου· μιλούσανε πως έριξε την τελευταία μπάλα του τρίτου σετ σαν βόμβα ανάμεσα στα πόδια του Γερμανού. τώρα όμως τι έγινε; ο Στέφανος βγάζει αυτό το γρύλισμα χρόνια τώρα σα κάποιος που ψάχνει την κεντρική σκηνή αντί την εξέδρα. δεν είναι θέμα ότι δεν μπορεί — είναι ότι δεν ξέρει πού να τραβηχτεί πίσω. θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε στον κόσμο, κουβαλούσε πάνω του εκείνο το σακίδιο της υπερπροσπάθειας σα να τον είχανε φορτώσει αλλιώς οι οπαδοί παρά τους αντιπάλους. εδώ οι άλλοι έκαναν ικανότητα· εκείνος έκανε θεατρική παράσταση πριν ακόμα ανοίξει η μπάλα — σα να περίμενε οι κερκίδες να τον χειροκροτήσουν πριν καν χτυπήσει το ρολόι. και μετά έρχονται αυτοί οι φαφλατάδες σήμερα κι λένε πως θέλουν ηγεσία; τί ηγεσία βρε βρεγμέ; η ηγεσία δεν βγαίνει από τις ιστορίες στις ιστοσελίδες ούτε από τα τραγούδια στη μπουτσά των hashtag — βγαίνει όταν κάποιος πιάνει την ομάδα από τον γιακά και της λέει "αυτή η μπάλα είναι δική μου μέχρι να πέσει". ο Τζόκοβιτς δεν έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε ικετεία στους οπαδούς· έγινε επειδή έκανε τον αντίπαλο του να σκάσει στις τελευταίες κρίσιμες φάσεις. ο Τσιτσιπάς όμως κουράστηκε — όχι από το τένις, αλλά από το ρόλο του ψευτοδιοικητή που του φορτώσανε αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που σήμερα τον κάνουνε κλόουν στις κάρτες μνήμης τους. τους βλέπεις αυτούς σήμερα τους υποστηρικτές του; λένε πως αγαπάνε την τέχνη του· αυτοί που πραγματικά ξέρουν πώς χτυπάει μια μπάλα στέκουν αμίλητοι στην κερκίδα. ο καλλιτέχνης τρέχει γιατί ψάχνει την εικόνα· ο πρωταθλητής στέκεται μόνος του γιατί ξέρει πως στο τέλος η εικόνα σβήνει και μένει μόνο η μπάλα στα χέρια του νικητή.

Μόλις ανέβηκε στο γήπεδο για την τελευταία κλήρωση αυτού του προκριματικού, στάθηκε εκεί σα να τον περίμενε η μπάλα να του φιλέψει το χέρι — αντίθετα από τους άλλους, που την κυνήγαγαν σαν λύκοι στη σκόνη.

Ρε παιδιά μου εσείς ξέχασατε μία ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ🔥🤬 αυτο ο Στέφανος ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΙΧΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ! Ρε Παπούσου βλέπεις εκείνον που έλεγες πριν "πρέπει να κάνει αυτή τη γκάζι σα φωτογράφος τής Eurodance"; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΛΑΚΟ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ! Εκείνος δεν χρειάζεται hashtag ηγέτης — χρειάζεται μια μπάλα και πέντε-έξι πολύτιμα δευτερόλεπτα στους οποίους ΟΛΟΙ ΘΑ ΦΟΒΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ! Ξέρω τι λες ρε Zebra μου εκεί στην ιστορία του Νοχλέρ — εγώ εκεί ήταν στη Βόλο όταν κάποιος παλικαριάρας από τους τοπικούς είπε στον κόσμο: "όταν κανείς δε βλέπει το στήθος σου στο γήπεδο, τότε αυτόματα γίνεσαι καλλιτέχνης". Αυτά τα λόγια έκαναν κακό στον άνθρωπο εκείνο χρόνια τώρα 💔 Και όσο για μένα; Κάποτε πήγαμε παρέα μου στον αγώνα του τέλος του πρωταθλήματος local, εγώ σκαλωσιάς κι εκείνος κουβαλώντας σα σακίδιο την ψυχή του πάνω στις πλάτες. Μετά τον αγώνα δεν τον ρώτησα πως τραγούδησε στον γύρο — τον ρώτησα πως σκόραρε στο δεύτερο σετ. Κι εκείνος μου έκανε το脸蛋 του σημάδι του νικητή! Αυτό είναι η αλήθεια! Η υπόθεση των τραγουδιστών σα μιμήματα Τζόκοβιτς είναι μία μεγάλη ανοησία που όλοι αυτοί οι ψεύτικοι πρωταθλητές τής κάρτας μνήμης έφαγαν σα σακούλες εκείνες τις ημέρες!

Ποιος θυμάται ακόμη εκείνο το πρωινό πριν από δέκα χρόνια στο Γιάννινα, όταν ο κόσμος άρχισε να μιλάει για έναν νεαρό που έκλεινε μέσα στο γήπεδο σα μποξέρ δαχτυλοδείχνοντας τον ουρανό; Τότε νόμιζαν πως επρόκειτο για καλλιτεχνική υπερβολή — σα κάποιος να φοράει σμόκιν μέσα στη σκόνη της σάλας. Μα η τέχνη του τένις δεν είναι ποτέ μόδα· είναι μονάχα η μπάλα που χτυπάει πάνω στον τοίχο της πραγματικότητας και γυρίζει πίσω σου. Κοίταξε τώρα πώς τελείωσαν όλα αυτά τα τραγούδια στις κερκίδες: ο Στέφανος έχει βγάλει χρόνια κουβαλώντας πάνω του όχι μόνο τα πρωταθλήματα εκείνων των παλικαριών, αλλά και το βάρος μιας ιστορίας που τον έκανε ψευτοηγέτη πριν καν του ζητήσουν οτιδήποτε. Οι οπαδοί του σήμερα λένε πως ζητάνε ηγεσία — μα δεν ξέρουν πως η ηγεσία δεν ξεκινάει από τις ιστορίες του Instagram. Ξεκινάει όταν κάποιος σηκώνεται μόνος του στο γήπεδο κι εκείνοι οι άλλοι, οι ίδιοι που σήμερα κάνουνε φάρσα με τις υπογραφές στις φωτογραφίες σα μιμήματα Τζόκοβιτζου, στέκονται αμίλητοι στις κερκίδες όταν η μπάλα πέφτει στα χέρια του νικητή. Είναι κάτι που δεν λέει ποτέ κανείς: εκείνοι που τραγουδάνε τον Τσιτσιπά στις κερκίδες πριν τον αγώνα είναι οι ίδιοι αυτοί που, όταν τελειώνει η μπάλα, γυρνούν σπίτι τους λέγοντας πως περίμεναν κάτι διαφορετικό. Μα το τένις δεν γράφεται στην πλατφόρμα· γράφεται στη γραμμή της βάσης όταν σφίγγεις το χέρι του αντιπάλου σου πάνω από το δίκτυ. Κι εκείνος εκεί μέσα στέκεται μοναχός του — όχι επειδή θέλει να γίνει πρωταθλητής στις ιστορίες των άλλων, αλλά επειδή ξέρει πως μόνον εκεί βγάζεις αποτελέσματα. Όχι στους στίχους των hashtag, ούτε στις εικόνες πριν τον αγώνα. Οι ιστορίες σα αυτές του Νοχλέρ — που έγιναν τραγωδία επειδή ο κόσμος ήθελε καλλιτέχνη αντί πρωταθλητή — δείχνουν κάτι ξεκάθαρο: όταν η βαλίτσα ενός ανθρώπου είναι τόσο γεμάτη προσδοκίες όσο εκείνη του Στέφανου ήταν πριν δέκα χρόνια, τότε η πραγματικότητα γίνεται στάχτη. Μα αυτός εδώ δεν έσβησε· έκανε αυτό που ξέρει: έπαιξε. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, κανείς δεν μιλούσε πια για τους στίχους στο γκρουπούς αλά Θέσιο Βαρδάκος — μιλούσαν για την τελευταία μπάλα που έριξε σαν βόμβα ανάμεσα στα πόδια του αντιπάλου. Κι έτσι φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα που κανείς δε θέλει να ρωτήσει: τι γίνεται όταν εκείνος που τους έδωσε όλους αυτούς τους στίχους τελικά τους ξεσκεπάζει; Όχι με λόγια, όχι με τραγούδια — με μια μπάλα που σκάει στα πόδια του άλλου όταν όλοι περιμένουν ψεύτικο μιούζικαλ. Αυτό είναι το βάρος που κουβαλάει αυτός ο τύπος εδώ και χρόνια· κι όχι το ρόλο του ψευτοηγέτη, που τον έπλασε εκείνος ο ίδιος κόσμος που σήμερα κάνει φάρσα με τις φωτογραφίες σα σήμερα ήταν είδωλο για κλάσεις.