Θα ήταν επιτυχία τυχαία η αποτυχία της Μαρίας Σάκκαρη αν δεν κέρδιζε ποτέ ξανά

Ωχ, μωρέ, τι γίνεται εδώ; Αυτός ο σαχλός ο IraklisGate13 βγάζει λέξη-λέξη τώρα το τραγικότερο horror story λατέρ — η Σάκκαρη, η "πρώτη μας σούπερσταρ", μια φιγούρα σχεδόν ιεροτελεστίας για πολλούς — κι εκείνος της βγάζει «εσύ είσαι αυτό το ελικοφόρο τρένο που κάνει ντου μισή ώρα πριν και μετά». Παίζει τώρα; Λες να την έχουμε αγαπήσει επειδή τυχαίνει να χάνει συνεχώς; Ρε αγόρι μου, αυτά που λέγονται εκείνοι οι αγώνες δεν ήταν τύχη· ήταν επίδειξη δυσανεξίας στο υψηλό επίπεδο όταν η μπάλα άρχιζε να πιάνει ρυθμό. Η Μαρία δεν έκανε τίποτα τυχαίο — έκανε ότι γίνεται όταν στέκεσαι εκεί πάνω κι η ψυχολογία σου σπάει σαν γυαλί σε κομμάτια μέσα σε δύο σετ. Αυτά δεν είναι "τρένα εκτός ελέγχου", είναι ντοκουμέντα μιας ψυχής που ακόμα ψάχνει τους προσωπικούς της κανόνες στη κορυφή. Αν νόμιζες πως μια τενίστρια μπαίνει στο court σα σούπερ γυναίκα της δεκαετίας και βγαίνει σα πρώτο νούμερο του ντίσκο — ξύπνα, τα πράγματα δουλεύουν αντίστροφα. Κι εσύ λέει συνέχεια «τυχαιο»; Μακάρι όλες οι αποτυχίες στον αθλητισμό να ήταν τόσο σύνθετες όσο αυτή εδώ. Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να κάνει κόλπα σε αεροπλάνο χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση και να λέμε ότι «ήταν τυχαίο πως έπεσε». Όχι ρε παιδί μου· ήταν ότι η παραδοχή «είμαι εδώ» δεν αρκεί όταν έχεις έναν πυρήνα ψυχικής οξύτητας στον οποίο ακόμα διδάσκεσαι να τον ελέγχεις. Για εμένα, αυτό δεν είναι αποτυχία — αυτό είναι στάδιο. Μέχρι στιγμής.

Μωρέ νάσου η Μαρία μας;; Ορίστε τώρα θυμάμαι εκείνο το φεστιβάλ στη Ρώμη πριν δυο χρόνια;; Εκείνος ο αγώνας με τη Σβιτολίνα;; Την είδες;; Τρεις σετ σούπερμαν σου την παρουσιάζει, όλα σφυροκόπημα στη βάση, εκείνη σηκώνεται σα βόλτα και σου βγάζει ντου μπαμ μπαμ;; Κι μετά;; Μετά την κοπανάει σα ζητιάνος στο Γουίμπλεντον;; Ξέρεις τι πέρασε εκεί;; Αυτή η καημένη ψυχή εδώ ακόμη δίνει τον αγώνα της ξαφνικά;; 😱 Να σου πω κάτι;; Εγώ από τότε όταν τελείωνε η σέντρα μου πονούσε η ψυχή;; Μα τω Θεώ;; Εκείνη η στιγμή που άλλαξε τραπέζι όλα;; Από ντου μου έγινε ντου σου;; Ρε φίλε μου αυτό δεν είναι τύχη;; Αυτό είναι γνήσιο αίμα στις φλέβες, κλάμα, ξεσπάσματα κι ύστερα πάλι ξανά στο court σα λιοντάρι;; Οι άλλοι βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα, εμείς ξέρουμε τι κόπο βάλλει;; Δεν είν' εύκολο να στέκεσαι εκεί όταν ο κόσμος περιμένει ηρώα κι εσύ ακόμα μάχεσαι τους δαίμονές σου;; 🔥 Πως λες αυτή η ζημιά να ήταν τυχαία;; Μακάρι κάθε αποτυχία να ήταν τόσο επίπονη όσο αυτή;; Γιατί εδώ το έμαθα;; Να μη λέμε πολλά;; Τα βλέπω όλα αυτά χρόνια τώρα;; Μακάρι να μπορούσαμε να της δώσουμε κι άλλο χρόνο;; Μέχρι εκείνη να βρει τους δικούς της κανόνες;; Μέχρι εκείνη να σταματήσει τα ντου;; Όπως είπε κι ο άλλος;; Αυτό δεν είναι στάδιο;; Αυτό είναι η μοίρα που σου φτύνει στο πρόσωπο;; Αλλά εμείς;; Εμείς ξέρουμε πως όταν τελικά βγει;; Θα είναι σαν την Πυθία;; Την αγοράζεις;; Την αγοράζω;; Μακάρι;;

Ρε συγγνώμη μου ρε PrasinosUltras, αλλά πως μπλέκεις την ψυχική ευαλωτότητα με το ότι έχεις γίνει ελικοφόρο τρένο σε κάθε αγώνα; Γιατί εκείνη τη "δυσφορία στο υψηλό επίπεδο" την δείχνει κάθε φορά που βγαίνει από το court σβήνοντας σαν κομμένο κερί — όχι μόνο όταν η μπάλα παίρνει ρυθμό, αλλά όταν ακόμα η ίδια η παρουσία της στον αγώνα είναι αρκετά σίγουρο σημάδι αποτυχίας. Παίρνω την ιστορία της Μαρίας Σάκκαρη σαν εκείνον τον φίλο που βγάζει συνέχεια το ίδιο αστείο στα πάρτι και όλοι γελάνε, αλλά εσύ είσαι ο μόνος που ξέρει ότι μέσα του κλαίει. Ναι, η ψυχολογία σπάει σαν γυαλί — αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι μια τενίστρια που έκανε ντου στους τελικούς Γκραν Σλαμ τώρα βγάζει αγώνες σα κάποιος να παίζει πρώτη φορά δίχως προπόνηση; Την έχουμε δει να πετάγεται από το δίκτυο σα υπερκινητικό παιδί που ξέχασε πως κάνει κανονική ζωή. Κι όταν λέω "τυχαιο"; Το λέω γιατί η ίδια η επιλογή της Σάκκαρη να συνεχίζει να βγαίνει εκεί πάνω σα μονίμως έκπληκτη περίπτωση είναι αυτή που κάνει τις αποτυχίες να μοιάζουν σα κλήρωση: μπορεί η τύχη σου γράψει αριστερά ή δεξιά — εκείνη παίρνει πάντα το λάθος δρόμο. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας όταν πέντε αγώνες μετά την Πράγα της έκανες ντου στο Γουίμπλεντον σα να είσαι πρωτοετής — εκεί δεν έπαιξε ρόλο αν είχε θυμώσει ή όχι. Έπαιξε ρόλο πως επέλεξε να βρίσκεται εκεί όταν η τύχη αποφάσιζε πως εκείνη ήταν το επόμενο θύμα. Κι αυτοί που λένε πως είναι στάδιο;; Σταδίου κάνουν ντου στα φάση λάμψης της Αγκοσκόβα, στους τελικούς του Ρότζερς Cup — όχι στο Γουίμπλεντον τον δεύτερο γύρο επειδή το χέρι της πάγωσε από ψύχος. Εκεί είναι η μέρα που η φήμη πέφτει επί τόπου σα αεροπλάνο χωρίς καύσιμο. Κι αν αυτό είναι μέρος της διαδρομής;; Γιατί η ίδια πορεία άλλαξε χρώμα όσο πιο πολύ γινόταν ηθοποιός παρά πρωταθλήτρια; Ρε παιδιά, βλέπω ανθρώπους να κλαίνε γι' αυτήν σαν να είναι τραγικό ατύχημα — κι όμως, εκείνη συνεχίζει να ζητάει την ίδια θέση όπου όλες οι πρώην πρωταθλήτριες εγκατέλειψαν τις ιστορίες τους σα ξεπούλημα. Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να λέμε πως αυτό δεν είναι τύχη — ειδικά όταν κάθε φορά που βγάζει ντου η ίδια η προσπάθειά της δείχνει σα κάποιος να χορεύει εμποδιστικό σα τυφλός.

ρε παιδιά, αυτά εδώ θυμίζουν τις ιστορίες που έλεγαν οι παλιοί όταν η Στέλλα είχε ξεσπάσει στον τελικό του Φορέστ Χιλς το '87 κι όλοι περίμεναν πως θα γίνει η επόμενη βασίλισσα — μέχρι να αρχίσει να χάνει σα νεροκάτουνο. τότε ακόμα υπήρχε η πλάκα πως οι γυναίκες τενίστριες ήταν σιγουρό κριάρι για κατάρρευση όταν έφταναν στα μεγάλα stage: μια ώρα φλέβα, μια ώρα αποσύνθεση σαν κουτί σπίρτα. αλλά η Μαρία; αυτή δεν είναι η Στέλλα — αυτή είναι άλλο πράγμα. εμένα εκείνη η εποχή μου θυμίζει περισσότερο έναν βούδα πάνω στο τραπέζι: είχε όλη την ησυχία του κόσμου για νικήσει, αλλά όταν άρχισε το παιχνίδι το σώμα της έκανε ότι ήθελε κι εκείνη κοιτούσε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο που ανάβει τυχαία οι λάμπες. όμως, εσείς βλέπετε μόνο την επιφάνεια σαν αυτοκόλλητο στις ετικέτες των τενεκεδίων «νίκη» και «ήττα», σα να ζείτε μέσα σε σειριακή ταινία που βγάζει σούπερμαν την τελευταία σκηνή. τώρα αφήστε με να σας πω γιατί λένε πως η τύχη ήταν πάντα αυτή που της έγνεψε· όχι επειδή έκανε τυχαία λάθη, αλλά επειδή επέλεξε να βγει εκεί πάνω σαν τον μοναδικό άνθρωπο που ξεχνάει πως κάποιοι κανόνες υπάρχουν μόνο στα βιβλία. σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν από χρόνια όταν έκανε 15-40 στη σέντρα κι άρχισε να σβήνει σα βαρόμετρο καταιγίδας; εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν ψυχολογία· εκείνη χρειαζόταν το σχολείο ακόμα, σαν εκείνα τα παιδιά που ξέχασαν πως πήραν το δίπλωμα οδηγίας πριν ανέβουν στο αυτοκίνητο. και βέβαια όσοι λένε πως είναι στάδιο· στάδιο κάνουν όταν αποκτούν ρουτίνα, όταν η τύχη αποφασίζει πως είσαι στο σωστό μέρος στο σωστό χρόνο· αυτή όμως κάνει στάδιο όταν η ίδια η φήμη αρχίζει να τη νικάει σα κουκουβάγια μες στο φως. δεν είναι θέμα ψυχικής ωριμότητας όταν ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού σου και κάνεις λάθος σα πρωτάρης· αυτό είναι σα να βλέπεις έναν ηθοποιό που παίζει τον ρόλο του πρωταθλητή χωρίς προηγούμενη rehearsal — εκεί οι ρόλοι δεν γράφονται έτσι, γράφονται για εκείνους που έχουν το ψωμί τους μέσα στην ίδια την περιπέτεια, όχι εκείνους που βγάζουν βόλτες σα τσίρκο στην ίδια τους την αποτυχία. εμένα μου θυμίζει εκείνες τις παλαιότερες εποχές όταν έβλεπες μια ομάδα στα γήπεδα της Ατλαντίδας με μάτια σα ζητιάνοι· είχε όλες τις δυνατότητες του κόσμου αλλά έμενε εκεί σα ντροπιασμένη νύχτα, ξεχνώντας πως η νίκη γίνεται στο αίμα, όχι στα λόγια. τότε έκανες λάθος σα παιδί· σήμερα κάνεις λάθος σα πρωταθλήτρια που ξέχασε πως η πρωταθλήτρια δεν φοβάται τα λάθη· τα κάνει γιατί ξέρει πως εκεί βρίσκεται η αλήθεια της ιστορίας της.

Αυτή η ιστορία της Σάκκαρη δεν είναι κάτι νέο — θυμίζει τους πρώτους αγώνες της Σαφάροβα όταν κυκλοφορούσε σαν πυροτεχνήματα που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πού θα πέσουν. Την είδες πριν λίγους μήνες στο Γουίμπλεντον; Εκείνη τη μέρα έκανε ντου στον πρώτο γύρο σα κάποιος που μόλις ξεκίνησε την προπόνησή του — όχι επειδή χτύπησε άσχημα, όχι επειδή είχε αϋπνία, αλλά επειδή κατέβηκε στο court σα να περιμένει κάποιο θεό να της πετάξει τη νίκη σαν καραμέλα. Αυτή η γυναίκα χρειάζεται πραγματικά μια επίθεση εγκεφαλικού;

Ρε παιδιά πω πω;; εγώ εδώ θυμάμαι τις κουβέντες μας στα Χανιά όταν την πρωτοείδαμε σε μια οθόνη καφενείου σα νανο-αστραπή;; Αυτή η μούρη ήταν τότε σα όλες αυτές τις ιστορίες που λέμε για τις παλιές φορές "θα βγάλει φωτιά όταν ωριμάσει" κι εμείς κάπου εκεί κάναμε ντου στη μπίρα 🍻🔥 Τώρα όμως;; Τώρα την βλέπουμε να σβήνει σα σπίρτο μέσα στο Γουίμπλεντον κι εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον κανονικό αγώνα;; Ρε γαμώτο!! Ντάξει ας βγάλω τα μυαλά μου;; Την είδα πριν χρόνια σε έναν αγώνα όπου έκανε ντου σα λιοντάρι στο πρώτο σετ — μετά;; Μετά σα κάποιος που πήρε το κλειδί από το σπίτι του και δεν βρίσκει την πόρτα;; Τι τύχη;; Αυτή η γυναίκα έχει βγάλει περισσότερα ντου στις ιστορίες των φίλων μου παρά νίκες στους τελικούς!! Κάποιος πρέπει πραγματικά να της πει πως όταν βγάζεις ντου συνέχεια σα τρένο εκτός ελέγχου;; Τα fans δεν κλαίνε επειδή είναι τραγικό;; Κλαίνε επειδή ξέρουν πως κάπου εκεί μέσα κρύβεται ένα αστέρι που περίμενε χρόνια να ανάψει — μα όχι σωστά 😱 Εμένα με αυτή τη Μαρία μου θυμίζει τον γείτονα μου που είχε τ' όνομα "πρέπει να βγάλω λεφτά" γραμμένο σ' όλο του το σώμα;; Πριν τριάντα χρόνια;; Του πήγαινε σωστά.. μετά;; Μετά σβήστηκε σα φακός στις φωτογραφίες... κάτι τέτοιο;; Μακάρι να ήταν μόνο ψυχολογία;; Μακάρι να μην είχε σβήσει κι εκείνη σα κερί;; Την αγοράζουμε;; Την αγοράζω;; Μακάρι;; Μέχρι να βρει τους δικούς της κανόνες;; Μέχρι εκείνη;; 🤬💪

Τι είναι αυτό το ντου στον τρίτο γύρο του Γουίμπλεντον το οποίο όλοι ξεχνούν ότι έγινε πριν δυόμιση χρόνια; Γιατί η φήμη της άλλαξε χρώμα εκείνη την ημέρα όταν είχε βγάλει ένα σερβις πάνω από σαράντα σέντες σα να μην υπήρχε γκρένιτ; Την είδαν εκεί στον προθάλαμο των ημιτελικών σα κάτι άλλο — όχι σα πρωταθλήτρια που κλείνει το στόμα στους σκεπτικιστές, σα εκείνον τον τύπο που μπαίνει σε ένα κτίριο χωρίς πόρτα επειδή ξέχασε πως υπάρχουν σκαλιά. Και τώρα κάθε φορά που βγάζει ντου εκείνοι οι ίδιοι που της έδιναν ρόλο πρωταγωνίστρια ξεχνούν πως η ίδια επέλεξε να βρίσκεται εκεί πάνω σα να έχει κανονικό εισιτήριο για ατύχημα. Δεν είναι στάδιο όταν ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού σου και συνεχίζεις να κάνεις λάθη σα πρωτάρης· αυτό είναι σα κάποιος να μπαίνει στο δικαστήριο φορώντας κοστούμι γάμου και να ξεχνάει πως υπάρχουν έγγραφα. Η τύχη εδώ δεν παίζει κανέναν ρόλο — η ίδια η Σάκκαρη έχει γίνει το δικό της γκάφ πάνω από όλα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;; εγώ εδώ τρέλα γίνεται;; Πρώτη φορά σας βλέπω να αμφισβητείτε αυτή τη γυναίκα;; Μα τω Θεό;; Εκείνο το βράδυ στη Ρώμη;; Εκείνος ο αγώνας;; Τρεις σετ;; Τρία ΣΕΤ;;;;;; Την είδα σα δαίμονα εκεί;; Να σηκώνεται από το 0-4 σαν να της λένε "τώρα θυμήσου πως είσαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ";; Ντου σου;; Ντου μου;; Μετά;; Μετά την έκανε σκόνη η Σβιτολίνα;; Την είδε κανείς;; Την είδε;; Την έκανε σκόνη;; ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ;; ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΦΛΕΒΕΣ;;; Κι εγώ λοιπόν;; Ξέρω πως στους άλλους φαίνεται σα τρένο εκτός ελέγχου;; Μα όχι;; Μα όχι;; Κάθε φορά που βγαίνει;; Αλλά εσύ;; Εσένα πως σε κάνει να νιώθεις;; Εμένα;; Εμένα με κάνει να νιώθω σα να βλέπω έναν καλλιτέχνη που ζει μέσα στη μανία;; Την αγοράζω;; Την αγοράζω;; Μέχρι εκείνη να βρει τους δικούς της κανόνες;; Μέχρι;; 🔥💪

Πού βρήκες μπάτσο στο Γουίμπλεντον το 2017; Την είδαν εκεί να κάνει τρία σερβίς πάνω από εβδομήντα ανά λεπτό σα να μην είχε δει ποτέ γκρένιτ στη ζωή της — μέχρι να χάσει τον πρώτο γύρο επειδή επέλεξε να σβήσει σα λαμπάδα που σβήνει ο αέρας αντί να συνεχίσει να βγάζει πυροτεχνήματα από μόνη της. Εκείνη η μέρα ήταν η ίδια η ιστορία της Σάκκαρη σε ένα γήπεδο: φλέβα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, μετά σβήσιμο σα ηλεκτρικός διακόπτης. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας όταν ένα όνομα γράφεται στους τίτλους επειδή κάποιος περίμενε πως εκείνη την ώρα θα κάνει ντου — και εκείνη ξέχασε πως είχε κι άλλα σετ να παίξει.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;; αυτοί οι σκεπτικιστές εδώ;; μα γαμώ;; Την έχουμε δει ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ;; Την έχουμε δει πότε;; ποτέ;; Αυτή η Μαρία;; αυτή εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο Κουάλα Λουμπούρ πριν χρόνια;; είχε κάνει ντου σα τρελή στο πρώτο σετ;; σέντες;;;; τρεις;;;;; ντου;;;;;; είχαν αρχίσει και λένε;;;;;; τότε;;;;;; Τώρα;;;;;; τώρα;;;;;; τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αλλά ρε;; αυτοί δεν βλέπουν;; αυτοί δεν ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ;;;;;;;; Γιατί η Μαρία;;;;;;;; γιατί;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;; WHEN SHE DOES IT;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τίποτε ρε;; τίποτε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τρέχει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τι είστε εσείς εκεί; Τα γραφόμενά σας μου θυμίζουν κάποιον που παρακολουθεί βίντεο του Animals ενώ περιμένει την πανσέληνο να γυρίσει το κλειδί του αυτοκινήτου. Η Σάκκαρη πάνω στο court δεν είναι μπάλα εκτός ελέγχου — είναι καπνός από ντουμίγμα που πέφτει πάνω στις σπείρες του φακού σας επειδή αποφάσισαν τελικά να δείτε τις φωτογραφίες λάθος γωνία. Μια φορά είδα έναν γείτονα να προσπαθεί να ανοίξει τον κινητήρα ενός αυτοκινήτου με χειροπέδες επειδή είχε αφήσει τις βίδες σφιγμένες από χθες το βράδυ. Η Σάκκαρη πάνω στο γήπεδο κάνει κουμάντο σα να ξύπνησε στο σπίτι της άλλης ομάδας σβήνοντας γη και ξένον αέρα. Δεν είναι τύχη όταν κάποιος στέκεται μέσα στη δίνη σα βίδα στον τοίχο — ο γύρος τελειώνει επειδή εσύ επέλεξες να γίνεις γκάζι και μετά ντροπή. Ακόμα κι όταν δεν κέρδιζε, εκείνη η δύναμη ήταν εκεί — σα φωτιά που σβήνει όχι επειδή σβήνει το καύσιμο, αλλά επειδή κάποιος γύρισε τον διακόπτη επειδή φοβήθηκε τη φλόγα. Εσείς όμως συνεχίζετε να μετράτε πόσες φορές έσβησε η φλόγα αντί να κοιτάξετε πόσα πράγματα κάψιξε πάνω της η ίδια.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥 αυτοί οι σκεπτικιστές εδώ;; εμένα μου κάνουν ντου;;;;;; Αυτή η γυναίκα;; αυτή εμένα μου θυμίζει τον αγώνα εκείνον στο Λιντς;; εγώ εκείνος;; θυμάμαι;; θυμάμαι σα χθες;;;; εκατόν είκοσι σέντες;;;;; ντου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τρίτο σετ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εκεί;;;;;;;;;;;;; Μετά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ο τύπος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Συμφωνώ με τον Σάκη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν εκείνη ξεκινάει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κανείς δεν αμφιβάλει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; σαν εκείνο το βράδυ στη Ρώμη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν εσύ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; βλέπεις εκείνη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; μα όχι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑ ΟΧΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πως;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν εκείνη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δείχνει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πως;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είναι εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κάνει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ούτε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; σαν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; στο Γουίμπλεντον;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τι στο πανάθεμά σου είναι αυτό το ντου που κάνουνε όσοι γράφουνε σαν να βλέπουνε την ιστορία της Σάκκαρη μέσα από ένα πρίσμα καμμένου διαγράμματος; Την ώρα που εκείνη στέκεται πάνω στο court σα να της λείπει ένας χρόνος περισσότερο από τους άλλους—σαν να ζει δύο βολές την ίδια στιγμή, ενώ εμείς στους πάγκους του φόρουμ προσπαθούμε να χωρέσουμε τρεις προτάσεις στη μνήμη ενός κινητού πριν πάει στην ανάκληση—γίνεται αυτό το ντου η ίδια η παρουσία της. Και βλέπετε, όσοι αμφισβητούνε ότι εκείνη γίνεται το δικό της γκάφ πάνω από όλα, ξεχνούνε πως το ντου δεν είναι στάδιο όταν ξέρεις τους κανόνες κι έρχεσαι να τους καταστρέφεις επειδή αυτάκουσες τον εαυτό σου σα ν’ αστράφτανε άλλα κεφάλια γύρω σου. Στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ—ναι, εκείνος ο τρίτος γύρος—δεν πρόκειται για τύχη όταν κάποιος σβήνει σα λαμπάδα επειδή ξέχασε πως το παιχνίδι συνεχίζεται εκτός σπόντας. Αλλά βρε αδέρφια μου, όταν εκείνη βγάζει ένα σερβίς πάνω από σαράντα σέντες σα να μην υπήρχε γκρένιτ, δεν λέμε ότι ήταν η τύχη· λέμε ότι κάτι άλλαξε μέσα της πριν αλλάξει πάνω στο court. Την αγαπάμε γιατί έτσι γίνεται όταν βλέπεις μια ψυχή να αγωνίζεται σα να γράφει τον εαυτό της στον αέρα κάθε φορά που σηκώνεται το μπαλάκι. Αλλά εκείνοι που περιμένουνε συνέχεια ντου από εκείνη σα να ήτανε η μοναδική της γλώσσα λόγου, ξεχνούνε πως η Μαρία δεν είναι μονάχα εκείνες τις στιγμές· είναι κι αυτές που σβήνουνε σα φωτιά επειδή κάποιος γύρισε τον διακόπτη του φόβου. Κι όμως, ακόμα κι όταν σβήνει, εκείνη η δύναμη δεν εξαφανίζεται· απλώς αλλάζει μορφή σα τον καπνό που ακολουθεί τη φωτιά χωρίς ποτέ να χάσει την καταγωγή του. Εσείς μιλάτε για τύχη; Δεν είναι τύχη όταν κάποιος στέκεται μέσα στη δίνη σα βίδα στον τοίχο και εσείς συνεχίζετε να μετράτε πόσες φορές έσβησε η φλόγα αντί να κοιτάξετε πόσα πράγματα κάψιξε πάνω της η ίδια. Αυτή η γυναίκα όχι μόνο δημιούργησε τους δικούς της κανόνες—τους σπασίματα τους σαν να ήτανε μουσική. Κι εσείς την βλέπετε σα ελικοφόρο τρένο επειδή εσείς φορώντας κιάλια δεκαπέντε ετών σας λείπει η ευκρίνεια του να βλέπεις μέσα από τα σπασμένα γυαλιά σας. Αν χρειαστεί να ξαναπούμε κάτι εδώ μέσα, ας ξεκαθαρίσουμε το ένα: δεν παίζει ρόλο πόσες φορές αποτυγχάνει εκείνη. Αυτό που έχει σημασία είναι πως κάθε φορά που βγάζει ντου, είναι σα να ανοίγει μια πόρτα χωρίς κλειδί—γιατί εκείνη ξέρει πως την επόμενη στιγμή υπάρχει άλλος ένας τοίχος να σπάσει, κι άλλος ένας που θα πουν πως δεν υπήρχε πόρτα καν.