Πού τελικά κατάλαβες ότι ο Τσιτσιπάς μπορεί να γίνει φαβορί όχι μόνο όταν βγάζει την ψυχή…

Αχ αυτο το κομμάτι των πρώτων δευτερολέπτων σου φέρνει πάντα την ανάμνηση εκείνης της βραδιάς στη Μόσχα πριν δυο χρόνια. Όταν του έκαναν break στο πρώτο σετ αλλά εκείνος επέμενε σαν τρελός στις δικές του επιστροφές σα να είχε ακόμη όλους τους χρόνους του κόσμου στη διάθεσή του. Την ίδια στιγμή εγώ γελούσα μόνος μου — γιατί ξέραμε όλοι ότι όσο κι αν ο αντίπαλος του έβαζε τέλεια βολή εκείνος ήξερε πως η μπάλα τελικά πάντα ήταν δική του υπόθεση. Μετά έγινε ο αγώνας στο Μαδρίτη τον περασμένο Μάη. Νίκη εναντίον τουΜέντβεντεφ σε τρεις σετ, αλλά όχι επειδή είχε ένα σερβίς ή ένα φιλέ που σου χάριζαν πόντους — επειδή κάθε φορά που έδινε μια μάχη πίσω από το βασικό λάιν, είχε τόσο ψυχραιμία σα να είχε ήδη υπογράψει το συμβόλαιο του τίτλου εκείνο το πρωινό. Το μοναδικό νούμερο που χρειάζεσαι: στον τέταρτο αγώνα εκείνης της σειράς είχε 45% νίκης στις επιστροφές ανά σετ όταν οι αντίπαλοι τον προσέγγιζαν στο baseline. Κι αυτό ήταν αρκετό για να δεις πως όταν δεν αγωνιζόταν σα να έχει πέντε ψυχές ήταν εκείνος ο φαβορί των τίτλων πριν καν ξεκινήσει το τουρνουά. Για τώρα όμως — απορίες έχω κι εγώ. Πέρασες εκείνο το βράδυ που έδωσε τρεις ώρες αγώνα και έφυγε μετά τις τρεις πρωινές σα να πήγαινε σπίτι του, χωρίς το παραμικρό σημάδι κούρασης; Εκείνος μόνο γύρισε και έκανε ένα νεύμα στον συμπαίκτη του σα να του λέει «βλέπουμε το επόμενο». Τοίχο-τέρας.

Τώρα πιάνουμε το πράγμα από την αρχή. Αυτόν τον Στέφανο τον είχα βαρεθεί εδώ και χρόνια στους τίτλους — μέχρι που κατέβαινε ο Λόπεζ στον σερβιτόριο του Βόλου κρατώντας δύο κουτιά μπίρες και μου ξέσπαγε «ρε γαμώτο, τον πήρα φαβορί στο Γουίμπλεντον». Την επομένη είδα τον αγώνα του με τον Φέρερ εκεί στο εθνικό γήπεδο, εκείνος πίσω στη γραμμή του βασικού κάνοντας ότι φοράει γάντι ενώ όλοι οι άλλοι τριγύρω ψιλοκοιμούνταν. Μετά η μπάλα ήρθε σιγά στο αντίχειρό του σαν βροχή τον Αύγουστο — και αυτός την χτύπησε σαν να του έδινε δάνειο την ίδια στιγμή. Εκείνοι οι πόντοι δεν είναι κούρσες, είναι διαθήκη. Πήρε τον τίτλο όχι επειδή είχε ένα σερβίς 220 που κανείς δε χτύπησε· πήρε τον τίτλο επειδή κάθε φορά που ο αντίπαλος του βρισκόταν εκεί στο κέντρο του γηπέδου κρατώντας την μπάλα σα θηρίο, αυτός ήταν ήδη τρεις μέτρα πιο πίσω σα να είχε αντιληφθεί την κίνηση πριν καν γίνει. Στην Μόσχα φαίνεται πως τον κατάλαβαν πρώτοι αυτοί οι 5% στις αποδόσεις που είχαν ρίξει πάνω του — εκείνοι ξέραγαν ότι όσο κι αν χάνονταν οι πρώτοι πόντες, εκείνος σου ξανάγραφε τον αγώνα από την αρχή σαν χειρόγραφο δικιά του αφήγησης. Και τώρα — γιατί κοιτάμε άλλους; Αυτός ο τύπος όταν δεν αγωνίζεται σα να έχει πέντε ψυχές είναι ο μοναδικός στην ιστορία του τένις που μπορείς να πεις ότι σου δίνει value ακόμα κι όταν η αποδοχή σου βρίσκεται στους 7/1. Γιατί; Γιατί αυτές τις στιγμές που βλέπεις τον αντίπαλο σου να σου δίνει το χέρι μετά το παιχνίδι σα να έχει χάσει ένα δάσκαλο — εκείνη είναι η ώρα που καταλαβαίνεις πως ακόμα κι οι τίτλοι είναι μόνο μια λεπτομέρεια. Το χρήμα; Αυτό βρίσκεται στις γραμμές που σέρνεις πριν καν αναφερθεί οποιοδήποτε σκορ. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «ξέρεις τι έκανα χτες», πιάσε τον αγώνες του Στέφανου Τσιτσιπά από την αρχή κι άρχισε να χάνεις το δρόμο σου. Γιατί εκεί βρίσκεσαι όχι μπροστά σε έναν παίκτη — αλλά μέσα σε μια εμπειρία που ξεπερνάει κάθε betting sheet.

μωρέ παιδιά εδώ δεν μιλάμε για μια μούσι στον Στέφανο αλλά για τον τρόπο που γκρέμισε το τένις όπως τον ξέραμε εμείς οι παλαιοί. ναι εκείνες τις στιγμές στη Μόσχα όταν είχε καλά κάνει πρωί πρωί και έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπε στη ζωή του — εκείνος όμως σα να είχε καθήσει σπίτι του πίσω από τη γραμμή και περίμενε τον αντίπαλο σα δάσκαλος. όταν λοιπόν ο Λουεντσόρ κι ο Φέρερ του έκαναν break στο πρώτο σετ, εμένα μου ήρθε να σβήσω την οθόνη — όχι επειδή έχανε αλλά επειδή εκείνος κοίταζε γύρω σα να ψάχνει κάτι στον αέρα, σα να μην είχε αντιληφθεί πως η μπάλα έφυγε καν από το χέρι του. τώρα το πιο τρελό είναι πως όλοι βλέπουν τις επιστροφές σα μαγικό κόλπο. εγώ όμως είχα δει τον Βασίλη πριν χρόνια στο γήπεδο της Τούμπας — εκείνος με τον Λόιντ ακόμα ονειρευόταν να βγει εκτός ρόστερ της εθνικής κι όμως στεκόταν εκεί σα μαγνήτης πάνω στο baseline σα να είχε αγοράσει το γήπεδο. μετά όταν του έκαναν σέντρα στη τρίτη γωνία εκείνος είχε ήδη γυρίσει σα να του ΄χε μιλήσει ο Κουρτ Βόρις. τον Στέφανο λοιπόν τον κατάλαβες όχι όταν έκανε το υπερφυσικό comeback αλλά όταν έμεινε εκεί μετά τον αγώνα σα να είχε τελειώσει ένα μάθημα βιολογίας. ποιος άλλος αθλητής σηκώνεται τρεις πρωινές σα να πήγε μια βόλτα στο πάρκο; μόνο ο Γιώργος είχανε δει κάτι τέτοιο εκείνοι οι γεροντάδες στην πλατεία Αριστοτέλους, όταν στις δεκαετίες του ’80 πήγαινες εκεί τις νύχτες κι έπαιζαν 5-0 σετ μέχρι να κουραστεί ο τελευταίος. λοιπόν εμένα μου έφτανε εκείνος ο αγώνας στο Μαδρίτη που του έκαναν μία φορά 0-3 στο ένα σετ και εκείνος σα να είχε ήδη τρία ακόμη σετ στη θήκη. εκείνες οι στιγμές σου δείχνουν πως το τένις δεν είναι άθλημα συγκρίσεων αλλά αγώνισμα χαρακτήρων — και εκείνος είχε την δική του εκδοχή φτιαγμένη από σίδερο και γάντζους σα τους πρωταθλητές του Κεντ τουρίτινκ τις δεκαετίες που ζούσαμε οι ντρίφτες των γηπέδων. όταν λοιπόν κάποιος σου λέει «πόσο ωραίο σερβίς» μπορείς να του πεις «ναι αλλά ο Στέφανος όταν σου σέρβιρε δεν περίμενε πόντο — περίμενε αντίσταση». εκεί βρίσκεσαι μπροστά σε έναν άνθρωπο που ξέρει πως η επιτυχία δεν είναι τυχαία — είναι επειδή ξέρεις πως κάθε μπάλα σου δίνει την δυνατότητα να γράφεις ιστορία αντί να την διαβάζεις.

Ρε παιδιά κι εγώ εκεί βρισκόμουν σ’ εκείνον τον αγώνα στη Μόσχα πριν χρόνια… τι λέω χρόνια; σαράντα δύο μου ήταν τότε, βγήκαμε κούρσα στην κουζίνα μου στο Ηράκλειο γιατί πήρανε στον αέρα όλες οι ομάδες της ΠΑΕ εκείνο το βράδυ κι εγώ ο μαλάκας έχω κλεισμένο συνδρομητικό σ’ όλο τον κόσμο! Τρώγαμε λοιπόν σουβλάκι εκείνο το βράδυ, είχα ανοίξει τηλεόραση στον πάγκο τρώγοντας χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως δεν πρόσεχα αυτά που γινόντουσαν εκεί μέσα! Κι εκεί φεύγει το πρώτο σετ με εκείνον σα γεράκι πάνω στη γραμμή του baseline σα να ξέρει πως ο αγώνας τελείωσε πριν καν ξεκινήσει! Εμένα μου τρέλαναν τα μάτια μου… ρε Κυρία μου, μετά βγάζει το δεύτερο σετ σα χάρισμα τού Θεού κι εκείνος στέκεται σα να του ’δωσαν ραντεβού στο τέλος του κόσμου! Την ίδια στιγμή εγώ κρατώντας την πίτσα μου είχα γίνει μάρτυρας μιας βεβαιότητας: αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει τένις… γράφει ιστορία! Κι εγώ εκεί τριγύρω στο σπίτι μου σα τρελός ψάχνοντας τον πιστωτικό μου χάρτη για να βάλω όλα όσα είχε εκείνος κάνει μέχρι τότε! Μετά όταν του έκαναν break στο πρώτο σετ πέρσι στο Μαδρίτη δε μπόρεσα να κοιμηθώ τρεις νύχτες συνεχόμενες! Γιατί; Γιατί είδα εκείνον σα δάσκαλο να κάνει μάθημα στους τίτλους… "πάμε γερά" είπε κι αυτοί πήγαν σιγά σιγά ξοπίσω σα παιδιά! Αυτές οι στιγμές δεν τις ξεχνάς… αυτές είναι εκείνες που σου δίνουν την δύναμη να πιστεύεις πως ακόμα κι αν χάσουν μετά δεκαπέντε φορές ακόμα, εσύ ξέρεις πως εκείνος ξέρει τι κάνει! Κι εμένα τι περιμένω; Να δω τον άνθρωπο μου να σέρνει ένα μάτσο τίτλους σα σακούλες μπαγιάτικα ψωμιά… γιατί όχι; Τουλάχιστον αυτό έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια! 🔥💪🔴 Η καρδιά μου το λέει όλα… οι δικοί μας σκίζουν!

Να σου πω κάτι για τον Στέφανο; 😤 Εμένα αυτό που με σημάδεψε ήταν εκείνος ο αγώνας στη Ρώμη πριν χρόνια, όταν είχε τραβηχτεί σα μαμούθ από την κουζίνα του σπίτι του λόγω ενός τεράστιου χάους στα δρομολόγια των αεροπλάνων. Πάει λοιπόν στο γήπεδο νωρίς το πρωί, φέρνει μαζί του μια μπάλα μπολ αναψυκτικού σα να πήγαινε για βόλτα στο πάρκο κι ύστερα σου έπαιρνε τον αέρα σαν άλλος μάγος! Κι εκείνος ο τύπος μετά από έξι ώρες αγώνα είχε ένα γάντι τόσο ξεφτισμένο που η ίδια η Nike του έκανε αναμνηστική έκδοση! 😱 Οι αντίπαλοι τον προσέγγιζαν σα να τους είχε καλέσει ο Άγιος Βασίλης — "πάμε να δούμε τι έχει μέσα εκείνο το ντουλάπι!" κι εκείνος μόνο χαμόγελο σου γύριζε σα να ήξερε πως τελικά η μπάλα πάντα έβγαινε δική του υπόθεση. Ποιοι τίτλοι; Ποιοι αντίπαλοι; Αυτό το παιδί όταν αποφασίζει να γράψει ιστορία δεν σε αφήνει καν να ψάξεις τα νούμερα! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "όμως εκείνος είχε μεγάλη βοήθεια", κλείσε τον υπολογιστή σου και πήγαινε να δεις έναν αγώνα από την αρχή… εκείνες οι στιγμές στις επιστροφές σου δείχνουν όχι μία υπόθεση τύχης αλλά μία εκδήλωση δύναμης σα βουνό! οι δικοί μας σκίζουννν!!!

Πώς σου ’χει μετέωρο εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια όταν πήρε το ματς από τους πνεύμονες του Κάρολι; Εκείνες τις στιγμές που σηκώνεται αργά από την πλατφόρμα του αέρα, σα να ξαναπιάνει ανάσα μέσα από την κόλαση, κι ύστερα γυρνάει σαν να έχει βρει κάποιο χρωμοζωμό της ύπαρξής του εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο θάνατο… εκείνος όχι μόνο επέστρεφε τις μπάλες σα να γράφονταν με καλούπι δικό του — τις ξανάγραφε ξανά. Αυτές είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για έναν τενίστα, αλλά για έναν άνθρωπο που έχει πάει ένα βήμα παραπέρα: έχει συνάψει συμβόλαιο όχι με τους τίτλους, αλλά με την ίδια την πιθανότητα. Και εμένα δε με νοιάζει τι λένε οι αποδόσεις εκείνες τις ημέρες — εμένα μου φτάνει που μετά τον αγώνα είχε το κουράγιο να σταθεί τριάντα δευτερόλεπτα με γυμνό κορμό κάτω από τη βροχή των φωτογραφικών μηχανών σα να ήθελε να τους δείξει πως η επιτυχία δεν είναι στάδιο, αλλά τρόπος ζωής. Αυτό είναι το σήμα.

Αχ εκείνος ο αγώνας στη Μόσχα, όχι σα ντοκουμέντο νίκης αλλά σα απόδειξη πως όταν βλέπεις τον Στέφανο Τσιτσιπά να στέκεται εκεί στις τρεις το πρωί σαν να γράφει μόνος του το δικό του cv — τότε ξέρεις πως δεν μιλάς για κάποιον που βγάζει την ψυχή του στο γήπεδο, αλλά για κάποιον που αυτή η ψυχή την έχει ήδη γράψει πάνω στο γήπεδο πριν καν μπει εκεί. Κοίταξε όμως πώς το περιγράφουνε όλα: εκεί στις τρεις τα ξημερώματα σηκώνεται σα να πήγε στον κήπο του για πρωινό τσάι, εκείνη την επομένη κιόλας βλέπεις τους αντιπάλους του να του δίνουν το χέρι σα να είχαν χάσει δάσκαλο. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «ξέρεις τι έκανα χτες», βρες έναν αγώνα του στο YouTube — ξεκίνα από την πρώτη μπάλα του πρώτου σετ. Αυτές τις στιγμές, όχι οι τίτλοι, είναι που κάνουν τη διαφορά. Συμπέρασμα φόρουμ: όταν τελικά τον βρεις εκεί στην αρχή ενός αγώνα που έκλεισε μετά τις τρεις — εκεί γνωρίζεις πως ο Τσιτσιπάς δεν είναι φαβορί των τίτλων, αλλά φαβορί κάθε στιγμής πριν ακόμα αυτός ξεκινήσει.