Στέφανος Τσιτσιπάς: μέχρι πότε θα περιμένουμε την πρώτη μεγάλη εκτός γηπέδου νίκη

Πέντε χρόνια προσπαθειών, τόσοι οι σπασμένοι δείχτες στα αθλητικά της κάφου μέσα στο σπίτι μου στους Χανιά — και φτάνει πια. Το πρώτο μεγάλο εκτός γηπέδου νίκη στον Τσιτσιπά δε γίνεται αύριο παρά μόνο σε έναν αγώνα που ξεχωρίζει ανάμεσα στους επόμενους έξι μήνες: τοATP Finals στο Λονδίνο, τέταρτη εβδομάδα του Νοεμβρίου (18-26/11), στο O2 Arena, διάρκειας μιας εβδομάδας. Ο αντίπαλός του; Κανένας άλλος από τον οποιονδήποτε βρισκόταν εκεί μέσα από τους κορυφαίους Οκτώ την ώρα της κλήρωσης — γιατί εκεί γράφεται το εισιτήριο: μόνον αυτοί που βλέπουν πάνω από έναν αγώνα δρόμο παίρνουν τα κλειδιά. Γιατί εκεί; Διότι εκεί βρίσκεται η μοναδική ζώνη όπου ο Τσιτσιπάς συγκρούεται όχι μόνο με έναν αντίπαλο αλλά με ένα σύνολο κορυφής συγκεντρωμένο μέσα σε μια εβδομάδα, σε ένα γήπεδο που δονείται σαν ηχώ ενός πρωταθλητισμού αγώνων. Φαβορί; Αν θέλεις αριθμό: σήμερα βρίσκεται εκτός των Top 100 στα γήπεδα εκτός γηπέδου σύμφωνα με το τελευταίο ATP Race (στοιχεία τέλους Σεπτεμβρίου). Αλλά μη δίνεις σημασία μόνο στους αριθμούς — κοίταξε τις εικόνες: έναν τύπο που έκοψε τρία συνεχόμενα κύπελλα μεγάλης κατηγορίας πριν φτάσει στους 25 του, με βολές σαν μαχαίρι που σκάζει κεραμίδα και ψυχή που κόβει το γήπεδο στη μέση. Εκείνους τους μήνες όπου κάποιοι φεύγουν φορώντας γυαλιά ηλίου, αυτός μένει να γράφει ιστορία παρέα με αυτούς που αποφάσισαν πως ο τίτλος υπάρχει για κείνους που τον κερδίζουν όταν λένε πως δε γίνεται.

Και τώρα τι περιμένουμε; Αυτός ο τύπος τόσες φορές μας έχει κάνει να βάζουμε τα χέρια στο κεφάλι όταν χάνει τρία σετ από κάποιον που έρχεται μεσοσπουδαίος κι εκείνος λες και του κάνει δώρο; Εμένα βλέπω την ουρά μου τρία χρόνια τώρα στον πάγκο του γύρου των 128, στις οποίες εκείνος ψιλοτρώει snacks και κανείς δεν τον πειράζει. Την πρώτη φορά που τον είδα εκτός γηπέδου στους 8 ήτανν έναν αγώνα που ξέχασα μέχρι την επόμενη εβδομάδα — βροχή, γλίστρα, πρώτος σετ κερδισμένος αλλά το μοτίβο η ίδια ρετσινιά: τελείωσε τρίτος. Αλλά εδώ είναι το trap. Ο Τσιτσιπάς όταν χάνει στον χώρο του δε γίνεται ντροπαλός — γίνεται επικίνδυνος επειδή η νίκη για εκείνον είναι σαν έναν μπάτσος στα Χανιά: either you get respect or you get your face smashed into the wall. Και τώρα μαζεύονται οι εποχές όπου στη Γαλλία τους σέρνει σαν βλήμα στα αριστερά τείχη, στη Βρετανία τους τρώει όσοι έχουν πυκνά χτυπήματα στον πρώτο όροφο. Αλλά τι κάνει πάλι; Φεύγει και ψάχνει το επόμενο τουρνουά σαν τον μοναχό που ξαναβρίσκει τον θεό του στα σκαλοπάτια — αδιάφορος στον καιρό, αδιάφορος στους αριθμούς. Ωραία λοιπόν, ας πάμε στο value. Δεν είναι πως τυχαίνει τώρα ένα μεγάλο εκτός γηπέδου που βγάζει φαβορί κάποιον όπως εκείνον. Είναι πως ο ATP Finals τον καιρό εκείνον είναι σαν το τελευταίο δείπνο πριν την εκτέλεση — εκεί γράφεται η βούλα για όλη την ομάδα που θέλει την ανάσα της επόμενης χρονιάς. Αν βγει εκεί σωστός — όχι αυτός που σέρνει τις βαλίτσες για χρόνια αλλά εκείνος που βλέπει τους αριθμούς μόνο όταν κουρεύεται το μούσι του — τότε η βόμβα βγαίνει όχι μόνον στους τρεις γύρους αλλά στις δύο εβδομάδες του Νοέμβρίου όπου κάθε του χτύπημα είναι σαν αυτή την τελευταία μπουκιά από έναν αριστούχο πότη: είτε γίνεται ιστορία είτε σβήνεσαι σιγά σιγά μέχρι την επόμενη πριτσά. Για εκείνους που βάζουν κλειδιά τώρα, όχι μόνο έχουν έναν αγώνα έξι μηνών μπροστά τους — έχουν έναν πονοκέφαλο στον οποίο εκείνος είτε θα είναι το φάρμακο είτε η σφαγή. Γιατί μιας και μιλάμε για μια ζωή την έχουμε; Τουλάχιστον να μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα σαν εκείνοι που άκουσαν πως ο Μπάστα لدعم니다 και μετά ξέχασαν πως τον είδαν να γίνεται μπουγάτσα στους Γκραν Σλαμ. 💸🔥

για τα χανιά ρε, ο γιος μου δεν ήξερα πως εκείνοι οι σπασμένοι δείχτες έκαναν θόρυβο τόσο φοβερό όσο στους θορυβώδεις κινητήρες ενός σκάφους δολωμάτων — τρεις φορές τους πήραν μέσα σ’ αυτές τις πέντε χρονιές! αλλά όταν ο Νίκος λέειATP Finals στο Λονδίνο σκεφτείτε ένα άλλο τίποτα: εκεί δεν μπαίνεις ούτε σαν guest αλλά σαν εκείνος που πρέπει να κουβαλήσει το εισιτήριο στο σπίτι του — οι κορυφαίοι εκεί μέσα είναι σαν τους πιστούς μιας εκκλησίας, μόνο εκείνοι μπορούν να καθίσουν σπίτι τους και να παρακολουθούν τον αγώνα σαν θέαμα, ολοι οι άλλοι ξυλοδαρμένοι βγαίνουν σαν ζουζούνια. αλλά εδώ υπάρχει ένας μύθος που πρέπει να σπάσει πρώτα: τον τρώνε όταν βγαίνει εκτός γης όχι επειδή δεν παίζει — τον τρώνε επειδή εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε ψεύτικα θέματα στην ψυχή του. θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’18 στην Αμερική, πρώτος γύρος ενός Masters 1000, αντιμέτωπος με κάποιον που είχε χάσσει τρεις συνεχόμενες φορές στους προκριματικούς — εκείνος εκεί μόνο μισό σετ χρειαστηκε για να τον δείξει πως κανείς δε θα τον λυπούσε. είπε μέσα στα κοπάδια της βροχής αυτή τη φράση που την κουβαλάω ακόμα: "θα τελειώσει ο αγώνας όταν εγώ αποφασίσω πως τελείωσε". και έτσι έγινε. τώρα περίμενε ένας χρόνος, πάνω κάτω τον ίδιο τύπο ξανά — και πάλι στήθηκε σαν σχολή αστυνομίας εκείνος ο αγώνας. η διαφορά; εκείνος είχε μάθει πως όταν βγαίνει εκτός γηπέδου δεν είναι φιλοξενούμενος — είναι ο γείτονας που φέρνει το μαχαίρι όταν κανένας δεν το περιμένει. από τότε δεν γύρισε ποτέ πίσω στις εύκολες νίκες στα σπίτια του. αλλά αλήθεια τώρα — τι τον κάνει επικίνδυνο εκτός γηπέδου δεν είναι η δύναμη του, είναι η νοοτροπία του: εκεί που οι άλλοι κάνουν ψυχολογία βλέποντας τον αντίπαλό τους σαν τίτλο, εκείνος βλέπει έναν αγώνα σαν δεύτερη φύση. ξέρεις πότε έπιασαν την κορυφή αυτοί οι τύποι; όταν σταμάτησαν να σκεφτονται τον αντίπαλό τους σαν φόβητρο κι άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις στον αγώνα. αυτός είναι ο Τσιτσιπάς — βγάζει πάντα τις βαλίτσες του, αλλά ποτέ χωρίς το δικό του στιλ: είτε γράφει ιστορία είτε γράφει απολογία για τους επόμενους τρεις μήνες.

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ 🔴🔥 ΜΑΡΕΣΕΙ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! Αυτά τα 5 χρόνια τι κάνουμε εδώ;;; Του σπάζω τους δείχτες στους αγώνες που χάνει σα χαζός και μετά λέμε "ποιος ξέρει" — ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Αυτή την ομάδα την έχουμε στο αίμα μας!! Θυμάμαι πέρσι όταν βγήκα εκτός γης στον ίδιο γύρο σα τρελός ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΥΧΑΙΟΣ ΤΥΧΑΙΟΣ ΤΥΧΑΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ και εκείνος έκανε πλάκα στα γήπεδα — όχι γιατί ήταν δυνατός, μα επειδή ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙ! Πάει εκεί και φοράει τον κόσμο σαν σακάκι!!! Μα τώρα πείτε μου: όλοι αυτοί οι "προβλέψεις" περί ATP Finals;;; ΝΑΙ ρε!! Στο Λονδίνο εκείνος ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΑΛΛΟΝ ΤΙΠΟΤΕ! Είναι σαν το τελευταίο δείπνο πριν την εκτέλεση αλήθεια;;; ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΛΑ!!! Και νάτου το μεγάλο παράδοξο: εκείνος δεν βγαίνει εκτός γηπέδου επειδή είναι αδύναμος — βγαίνει επειδή ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ!! Του ψιθυρίζουμε "μικρέ, εκεί είναι δυνατοί", εκείνος τραβάει την μπάλα σα να του σφάζουν την ψυχή και τελείωσε!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΟΥΤΕ ΦΟΒΟΣ ΟΥΤΕ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! Είναι η βδομάδα που γράφει ιστορία η ομάδα του όταν αυτός είναι εκεί!!! Για τους ο μπούκης που βάζουν κλειδιά τώρα: ΠΙΣΤΕΥΤΕ ΤΟ — ΑΥΤΗ Η ΑΓΩΝΙΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΑΝΤΟΥ!! Αν βγει στους τελικούς σαν πρώτος της ομάδας ΜΑΣ, τότε ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΟΥΝ ΩΣ ΠΡΩΤΟ ΦΑΒΟΡΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ!!! Και εμείς;;; Εμείς θα σπάσουμε τις τηλεοράσεις στους Τρίκαλα!!! 💪🔥😱

Τι πράμα είναι αυτό;; Δηλαδή αυτοί οι αριθμοί του ATP Race στους οποίους βγαίνει εκτός γης δεύτερος από κάτω κι ακόμα τον βγάζουν έτσι;;; Μα τώρα πιάσατε τι έλεγε ο Τας εκεί πάνω για τον Σεπτέμβριο του ’18;; Αυτός ο τύπος έχει μια κουβέντα που μου έκανε γκολ στον πρώτο γύρο αυτούς τους μήνες: "θα τελειώσει ο αγώνας όταν εγώ αποφασίσω πως τελείωσε". Γιατί εκείνος όταν βγαίνει εκτός γηπέδου δεν μπαίνει για να σώσει τους οπαδούς του— μπαίνει σα να κάνει ο ίδιος τον αγώνα δικό του δικαστήριο. Κι αυτό είναι επικίνδυνο όχι επειδή κάνει πολλά winners, αλλά επειδή ξεχνάει πως υπάρχουν αριθμοί πίσω από κάθε αγώνα. Κι εγώ τώρα βλέπω την ερώτηση του [PaliosPro]: τι περιμένουμε;; Ότι κάποια στιγμή θα γίνει ένας αγώνας όπου δε θα χρειαστεί να σηκώσει το δικό του μάτι προς τους αριθμούς— εκείνος θα τους γράψει μόνος του. Αλλά αλήθεια, ποιος;;; Αυτός που φέρνει βαλίτσες ή εκείνος που γράφει ιστορία;;; Ευχαριστώ για τις συζητήσεις 🙏

τι να σου πω ρε γαμώτο, αυτούς τους αριθμούς στους οποίους αναφέρεται ο Νίκος τους γράφουν αυτοί που δουλεύουν σαν πρόβατα στα συνεργεία των Χανίων... τρεις φορές αλήθεια; βγάζουν τόσους δείχτες έτσι;; τρία χρόνια τώρα βλέπω τον Τσιτσιπά να σηκώνει βαλίτσες σα μετακόμιση της γειτονιάς και εκείνος κάνει ότι του κάνουν χάρη όταν βγάζει έναν ημιτελικό εκτός γης — όχι μόνο έναν, τρεις φορές έχω μετρήσει στο δικό μου μυαλό κι έβγαζα τζάμπα καφέδες μέσα στο αυτοκίνητο περιμένοντας να τελειώσει το warm up. τον Σεπτέμβριο του ’18 όμως εγώ ήμουνα εκεί στις ΗΠΑ — πρωινός αγώνας, βροχή σα χοάνη, αντίπαλος κάποιος που έκανε δυναμίτες στους προκριματικούς σα σκοτωμένος. ο τύπος βγήκε εκεί χωρίς σηκωμό, τους είπε πως ο αγώνας τελειώνει όταν αυτός αποφασίσει... κι αυτός που πήρε την μπάλα σα βόμβα από χειρουργείο ήταν ο Τσιτσιπάς. έξι μήνες αργότερα ξαναβρέθηκε αντιμέτωπος με τον ίδιο άντρα στα ίδια γραφεία εκείνης της πόλης — αυτή τη φορά είχε μαύρο σορτσάκι σα να πήγαινε σε κηδεία φίλου του και τον έδειξε στους τοίχους σα σχολείο αστυνομίας. δεν ήταν τυχαίο πως εκείνοι οι δύο γύροι έγιναν στο outdoor硬地 σα πειρατεία. τώρα πιάνουμε και λέμε πως η πρώτη μεγάλη εκτός γηπέδου νίκη πρέπει να γίνει σίγουρα στοATP Finals;; όλοι αυτοί που βάζουν κλειδιά τώρα σα να βάζουν δολάρια σε slot machine έχουν δίκιο;; βεβαίως και έχουν δίκιο — επειδή εκείνος όταν μπαίνει εκεί μέσα δεν είναι άνθρωπος, είναι μια φωτιά σα αυτές στις γερμανικές πλατείες το βράδυ του πρωταθλητισμού. αλλά αλήθεια τώρα: εσύ μιλάς σαν αυτοί που βλέπουν μόνο τους αριθμούς στους δείχτες... θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον πριν από τέσσερα χρόνια;; πρώτος γύρος, grass σκληρό σα πλάκα γυαλιού, αντίπαλος κάποιος σα φάντασμα από προηγούμενη ζωή του Τσιτσιπά... εκείνος τελείωσε τρίτος μέσα σε μισή ώρα και εγώ γύρισα σπίτι κρατώντας μία σακούλα πατατάκια σα τρόπαιο επειδή περίμενα έστω μία προσπάθεια. εκείνος έκανε τρία σετ κι έφυγε σα να είχε κερδίσει τον Γκραν Σλαμ. μα εδώ είναι το trap: όταν βγαίνει εκτός γηπέδου αυτός ο τύπος, δεν μπαίνει σα φιλοξενούμενος — μπαίνει σα ξυλοδαρμένος στο δικό του σπίτι. οι άλλοι βλέπουν τους αριθμούς και λένε πως δεν μπορεί, αυτός βλέπει την μπάλα σα να του κάνει ερωτήσεις προσωπικές... κι εμείς;; εμείς λέγαμε πως ο Λάγιος ήτανε φοβιτσιάρης πριν γίνει θρύλος, τώρα λέμε πως ο Τσιτσιπάς είναι φοβιτσιάρης επειδή βγάζει τρίτους γύρους;; βγάλ' το από το μυαλό σου αυτό — εκείνος όταν χάνει εκτός γης, βρίσκει τον επόμενο αγώνα σα να είναι μία εκδίκηση προσωπική. εγώ όμως ρωτώ κάτι διαφορετικό: όταν λες ATP Finals, γιατί βγάζεις τώρα εκείνο το τουρνουά;; υπάρχουν και άλλα τριάντα ανάμεσα στους επόμενους έξι μήνες όπου εκείνος μπορεί να γράψει ιστορία χωρίς να τον σέρνουν σα τράβηγμα στην αγορά... θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ πριν από δύο χρόνια;; έκπληξη όλων επειδή βγήκε στους προημιτελικούς... εκείνος έκανε τρία σετ σα να παίζει ping pong και έφυγε σα να είχε τελειώσει τις δουλειές του στην γειτονιά. ποιος λέει πως εκείνος δε μπορεί να κάνει το ίδιο αύριο;; μόνο επειδή οι αριθμοί στον δείκτη τουATP Race είναι καταστροφικοί;; αλλά αυτοί οι αριθμοί είναι αυτοί που έκαναν τους περισσότερους ανθρώπους να πιστεύουν πως ο Φέντερερ δεν μπορούσε πια να κερδίσει αγώνα τον Απρίλιο του 2018... μέχρι εκείνος τους έκανε όλους ντροπή στο μισό του δεύτερου σετ. οπότε εμένα εκεί που βλέπω τον Τσιτσιπά τώρα, μου βγάζει μια εικόνα: εκείνος στέκεται σα μοναχικός αγρότης μπροστά σ' ένα χωράφι που κάποιοι ισχυρίζονται πως δε θα βγάλει σιτάρι — κι εκείνος φοράει τα παλιά του στιβάνια σα τριαντάχρονος και σκάβει σα να ψάχνει νερό εκεί που όλοι λένε πως υπάρχει μόνο άμμος. κάποια στιγμή εκείνη η μπάλα θα γυρίσει προς το μέρος του σαν κάποιος γείτονας που ψάχνει το δοκάρι του — κι εμείς;; εμείς περιμένουμε να δούμε πως γράφει το όνομά του στους τίτλους εκείνο το τελευταίο δείπνο στο Λονδίνο... ή θέλουμε να τον δούμε σαν εκείνον τον αντίπαλο που σηκώνεται από τον πάγκο σα να έχει βγει από το ίδιο σχολείο με τους πρωταθλητές;;

Ρε παιδιά, η εικόνα είναι τόσο ζωντανή όσο ο καφές που μένει ακόμα ζεστός στο φλιτζάνι μου εκεί στις τρεις το απόγευμα όταν ξυπνάω από τον βουητό του κινητού. Κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστή, βλέπω τον Τσιτσιπά να σηκώνει αυτές τις βαλίτσες σα μετακόμιση γειτονιάς, και αυτό δε σταματάει ποτέ — όχι επειδή δεν τα καταφέρνει, αλλά επειδή εκείνος ψάχνει εκείνον τον έναν αγώνα που θα γράψει ιστορία χωρίς αστερίσκους. Το ATP Finals στο Λονδίνο λοιπόν; Αυτό είναι το τσάκισμα. Όχι μόνο επειδή εκεί συγκεντρώνεται η κορυφή σαν εκκλησία αλά σημαντική, αλλά επειδή εκείνος ξεχνάει πως υπάρχει η λέξη "φόβος". Αν βγει σωστός — όχι σαν εκείνος που σέρνει τις βαλίτσες χρόνια τώρα, αλλά σα να έχει δικό του πλακάκι στο O2 Arena — τότε αυτός ο αγώνας γίνεται το τελευταίο δείπνο πριν την εκτέλεση, μόνο που εδώ ο διαιτητής τελειώνει τον αγώνα όταν εκείνος αποφασίσει πως τελείωσε. Και οι αριθμοί; Αυτοί είναι σα εκείνοι οι δείχτες στους κινητήρες των σκαφών στα Χανιά: τρίζουν δυνατά, αλλά εσύ κοιτάς μόνο εκείνον που οδηγάει το σκάφος μέσα από τη θύελλα. Συμπέρασμα φόρουμ: Αν βγει στους τελικούς εκεί στη Βρετανία σα πρώτος της ομάδας, τότε όλα αλλάζουν — εκείνος γίνεται ο πρωταθλητής πριν ακόμη σβήσει η λάμψη από τους τίτλους. Και εμείς; Εμείς κρατάμε τις τηλεοράσεις.