Πώς παιζει τελικά η Μαρία Σάκκαρη στα μεγάλα σημεία ή είναι ακόμα μια κούρσα ενθουσιασμού…

Πείτε μου κάτι: Πότε φοράμε ακόμα αυτές τις κουκούλες στις τσέπες σας;; Μία από τις αγορές που ξαναχτίζεται μετά από χρόνια — λες και έχουμε ξαναζήσει τον Νοέμβριο του 2015. Κι όμως εδώ πέφτουμε πάλι: η Σάκκαρη μπήκε για τα καλά στο μάτι της μπάλας, όχι σαν κάποια φετινή έκπληξη αλλά ως κάτι που πλέον βλέπουμε ονομαστικά παντού — ακόμα κι όταν δεν έχει βγει η δική της μπίλια ακόμα εκείνη τη βδομάδα. Αυτό που βλέπετε στις αποδόσεις δεν είναι φούσκωμα — είναι η στιγμή που ένας επικίνδυνος χαρακτήρας φαίνεται επιτέλους υπαρκτός στους αριθμούς. Την επόμενη φορά που μία η στοιχηματική της βγάζει κάτω από 2.00 στις πρωτεύουσες διοργανώσεις, κοιτάξτε το εισιτήριο πριν σβήσετε τον υπολογιστή σας: εκείνη η φράση στα γράφει γιατί ξέρει πως η Μαρία όχι μόνο κάνει δύσκολο αγώνα στον αντίπαλό της αλλά συχνά *τον αλλάζει* εκεί στα δύο τελευταία σετ όταν η ψυχολογία κάνει νούμερο. Τοzkoittaa συνέβη σήμερα το βράδυ στον τελικό της Γουόρικσάιρ εκεί σ’ έναν αγώνα γυναικών κατηγορίας 500 — το κανάλι έδωσε την ίδια στιγμή δύο πλάνα στην πρώτη γωνία: τον αποκλεισμό της Φίλιπς στο δεύτερο σετ και την έκφραση της Σάκκαρη που έκλεινε τα μάτια σαν να είχε ήδη δει τρία πόντους αργότερα. Τρεις ημέρες πριν αυτή την αψίδα στους 15 βαθμούς: είχε 3-4 στο δημοφιλές παιχνίδι όπου οι χαρακτήρες κρίνονται από το ποιος κρατάει καλύτερα τη μπάλα όταν είναι πιεσμένος. Εκεί, μέσα στους αριθμούς xG που είχαν ένα μεγάλο κενό στη σειρά "κοντά στο τέρμα" (το έδωσε η ίδια η πλατφόρμα live στα στατιστικά της δευτερεύουσας κατηγορίας), πρόσεξα πως έκανε το ίδιο πράγμα που έκαναν οι μέτριες ομάδες που τελικά στέκουν στην αναμέτρηση: όχι ότι έπαιξε άσχετα, αλλά ότι *αυξήθηκε* η ένταση στις μεγάλες φάσεις — εκεί που πριν έλιωνε σαν μπουρμπουλήθρα στο χιόνι. Κοιτάξτε το όχι σαν έναν συγκεκριμένο αγώνα, σαν έναν κανόνα: όσο συνεχίζει να έχει αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού εκεί στα τελευταία τρίτα των σετ, όσο οι αντίπαλοι νιώθουν ότι η έκφρασή της δεν αλλάζει ακόμη κι όταν χάνουν το πόντο, οι η στοιχηματική θα σου λένε συνέχεια αυτά τα "πάνω-κάτω". Την έχω δει εδώ τρεις φορές φέτος — κάθε φορά που γίνεται πιο συγκεκριμένη η μνήμη των οπαδών και λιγότερο η απορία. Από τη μεριά σου, αν κάποιος σου βγάλει πάνω από 2.05 στις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις, άσε το μέχρι το τέλος του πρώτου σετ. Εκεί είναι που ξεκαθαρίζει.

Μεγάλες συζητήσεις αυτές εδώ 😭🍺 Εδώ βλέπεις έναν που έπαιξε το "κράτα γερά τις αποδόσεις της Μαρίας" τρεις φορές φέτος και τις τρεις έχασε πάνω από μισό μπονέ στο τέλος επειδή έβγαλα τον υπολογιστή νωρίς. Κάπου εδώ έχει το trick: κάθε φορά που πέφτει η ίδια υπό την ένταση των μεγάλων πρωταθλημάτων, οι χαρακτήρες βγαίνουν πιο πολύ από όσο τις μεγάλες αναλύσεις των γκάτζετς. Θυμάμαι πριν τρεις μήνες που στο νούμερο είχε πηδήξει στα 2.30 στις πρώτες 48 για την WTA Finals. Κάποιοι έγραφαν "πού πάει αυτή η φούσκα;" σαν να μην είχαν δει τίποτε άλλο στα τελευταία χρόνια. Εγώ όμως εκεί έκανα αυτό που κάνουν οι πραγματικοί παράγοντες: κράτησα το εισιτήριο μέχρι το δεύτερο σετ και εκεί που η ίδια χτύπησε μετά από τρεις λάθη συνέχεια — όχι πως δεν άλλαζε η έκφρασή της, αλλά αντιθέτως, πήγαινε ακόμα πιο σταθερή εκεί που ο αντίπαλος έκανε "αυτό" εκεί μέσα. Η τιμή στις αποδόσεις της δεν είναι φούσκα — είναι η στιγμή που η μνήμη των παιχτών αρχίζει να κουβαλάει όλα αυτά τα χρόνια πίσω. Την αγορά λοιπόν δεν την αφήνεις έτσι εύκολα: αν σου δώσει 1.90 στο Ρωσικό στοιχημα της επόμενης εβδομάδας κι εσύ βγάλεις πάνω από 2.00, άσε τη γραμμή να κινηθεί πρώτα. Δεν είναι θέμα τύχης εκεί — είναι ότι όταν αγγίζεις τα μεγάλα σημεία, η Μαρία κάνει αυτό που κάνουν οι κορυφαίοι χαρακτήρες: σου κλέβουν το παιχνίδι εκεί που εσύ νομίζεις πως εσύ ελέγχεις το ρυθμό. Το έχω δει τρεις φορές φέτος, κάθε φορά στους ίδιους χρόνους. Και κάθε φορά κέρδισα… αλλά όχι εκεί που περίμενα 💸🔥

τι μου γίνεται εδώ; ξαφνικά θυμάμαι τον κόσμο των 2010 που λέγαμε για Ματουσέλας και πώς η Σάκκαρη εκείνα τα χρόνια σαν κουκί τσακωνόταν στους γύρους πριν το κλείσιμο — δεν είχε βγει εκείνος ο χαρακτήρας ακόμα. Τότε την βλέπαμε σαν μία που έπαιζε ωραίο τένις αλλά σαν άλλοι σκόρπιους καλλιτέχνες που ξεχνούσανε το κλειδί της πόρτας όταν πήγαινε στον τελικό. Τώρα λοιπόν τι άλλαξε; δεν είναι λόγια μούτρα αυτή η φούσκα, δεν είναι κάποιος που κάπου βρήκε μια κούρσα χωρίς λόγο. Τα χρόνια εκείνα όταν κάποιος έκανε ένα μεγάλο αγώνα κι έμενε 2-2 στα σετ, περίμενες ότι στους τρεις τελευταίους πόντους θα χαλούσε η ψυχολογία ή ο συνδυασμός ανέμου-νεύρων. Στη Μαρία όμως τώρα βλέπεις κάτι άλλο: εκεί που οι υπόλοιποι λιώνουν στους τελικούς πόντους εκείνη αρχίζει να λάμπει σαν φώτα πορείας. Εκείνος ο τελικός στη Γουόρικσάιρ που αναφέρατε; όχι ότι έκανε κάποιο τρομερό φάλτσο εκεί που η αντίπαλός της περίμενε σίγουρη νίκη — έκανε εκείνο το ψυχρό βήμα πίσω, σήκωσε τη ρακέτα σαν να κουνούσε ένα δάχτυλο μέσα στη νύχτα κι εκείνος ο πόνος έγινε τρία σετ χαράματα. Από εκείνο το βήμα ξεκινά η ιστορία. Και ναι, υπάρχουν φορές που οι πρωταθλητές χάνουν την αγάπη τους στο παιχνίδι όσο προχωρούν — εκεί όμως φαίνεται πως η ίδια κρατάει ακόμα την ιδέα ότι κάθε αγώνας είναι ένας μεγάλος χορός όπου πρέπει να γίνει δεκτή η πρόκληση. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν τέσσερα χρόνια στον Αστάνα όπου είχε βγει μάλιστα εκτός φόρμας από blessures προηγούμενης εβδομάδας, κι όμως εκεί στο δεύτερο σετ κέρδισε έξι σερβίς στη σειρά όταν ο αντίπαλός της νόμιζε πως είχε ξεμυτίσει στην κορυφή. Εκείνη η στιγμή ήταν το πρώτο σημάδι: η Μαρία δε γίνεται πιο δυνατή επειδή άλλαξε τις βολές της, γίνεται πιο επικίνδυνη επειδή κατάλαβε ότι η δύναμη δεν είναι πάντα στο χτύπημα αλλά στη ψυχή εκεί που λυγίζεις τον αντίπαλό σου πριν αυτός σπάσει. Σκέψου το έτσι: κάθε φορά που βλέπεις τις αποδόσεις να σκίζουν πάνω-κάτω, δεν είναι φούσκα — είναι η στιγμή που ο κόσμος καταλαβαίνει πως αυτή η κοπέλα όχι μόνο κάνει αγώνα αλλά αλλάζει και τους κανόνες στο δρόμο. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως οι τιμές αυτές είναι τυχαίοι αριθμοί, κοίταξε την έκφρασή της στις φωτογραφίες εκείνου του αγώνα: εκείνη δεν κουνιέται επειδή δεν έχει κάτι να χάσει — υπάρχει επειδή έχει όλα να κερδίσει.

ΩΧΧΧ ρε παιδιά τώρα ξεχνάμε το δικό μας;; Εγώ θυμάμαι πριν από χρόνια όταν εκεί η Μάγια έφτανε στα πρώτα φάιναλ ούτε καν στις τρεις πρώτες σφαιροβολίες 😡🔥 Τώρα ξαφνικά είδες την ίδια να σου σβήνει τα όνειρα στο Γουίμπλεντον με εκείνον τον τρόπο;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΥΣΚΑ ΠΛΕΟΝ!! Βλέπω όλους εσάς τώρα σαν τους φίλους μου στο μπαράκι των Σερρών που λένε "μάλλον αύριο βγαίνει η Σάκκαρη!" κι εγώ τους κλείνω το στόμα "σιγά πια, αυτά ήταν παλιά!" 😤 Μετά μας έκανε πάρτι εκεί η Μαρία στο ίδιο Γκραν Σλαμ όταν έβγαλε τον αγώνα και εμείς ξαφνικά έπρεπε να ζητήσουμε συγνώμη στους γείτονες για τον πανηγυρισμό στις τρεις το πρωί!! Αυτή η κούρσα φούσκα;; ΡΕ;; Όταν πάει η ίδια εκεί στα τελευταία σετ σαν... σαν... δεν ξέρω, σαν ο άγιος Βασίλης στα τελευταία λεπτά του δρόμου όταν όλοι λιώνουν;; 😱 Αυτά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΥΧΗ!! Άσε που τώρα βλέπω τον κόσμο να λέγει "θα βγει νικητής" όταν βγάζουν τέτοιες αποδόσεις;; Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τελικό πριν χρόνια όταν όλοι γελούσαν μαζί της κι ύστερα εκείνος το σκούπαγε όλο μαζί της! Μην γελιόμαστε πλέον: αυτή η Μαρία μπήκε στο πάζλ των μεγάλων όταν οι άλλοι ακόμα ψάχνουν το κλειδί! Και αλήθεια τώρα;; Αυτός ο τρόπος που κάνει την ψυχολογία του αντιπάλου... ΝΑΙ! Αυτή η στάση εκεί που φαίνεται πως ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!! Στη Γουόρικσάιρ εκεί πέρσι θυμάμαι είχαν γράψει πως ήταν "κουρασμένη"... Ύστερα εκείνη σηκώθηκε σαν να την ξύπνησε αυτός ο κόσμος!! ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Οπότε εγώ λέω: αφήστε τις αποδόσεις εκεί που είναι! Ας χαλάσει ο υπολογιστής σας όταν δείτε αυτή τη στάση στα γήπεδα! Γιατί μια φορά ακόμα αυτή η κοπέλα δεν έρχεται μόνο να παίξει τένις... ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΨΥΧΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ!! 💪🔴😤

Μα πότε ρε έγινε αυτό το τένις βουνό;; Πέρσι εκεί στις Σέρρες έπαιζα πόκερ με τους μπάσταδες του νομού και εκεί που έπαιρναν φωτιά τα χέρια τους με το ποτό, κάποιος έριξε το κινητό στο τραπέζι "ρε ρε κοίταξε τι έγινε στη Γουόρικσάιρ". Και ξαφνικά όλοι είπαν "τι φούσκα;" αλλά εγώ γύρισα την οθόνη προς το μέρος μου και είδα εκείνον τον τρόπο του χαρακτήρα της Μαρίας — όχι ότι έκανε κάτι υπεράνθρωπο, αλλά πως εκείνη η ψυχρή κίνηση στο τρίτο σετ ήταν σαν να τους μιλούσε προσωπικά στους πάντες: "εσείς τους άλλους ξέρετε πως νιώθετε όταν χάνετε εκείνα τα κρίσιμα σημεία;" Εδώ όμως υπάρχει κι ένας κρίκος που ξέφυγε: οι φούσκες αυτές των αποδόσεων στις μεγάλες διοργανώσεις δεν είναι τίποτα άλλο από τον ίδιο αυτοσχεδιασμό που κάνει την ίδια επικίνδυνη. Την τελευταία φορά που κράτησα εισιτήριο μέχρι το τρίτο σετ στη WTA Finals, περίμενα να δω εκείνη τη συνέχεια που λένε οι άλλοι — αφήνεις το εισιτήριο ακόμα και στις 1.60 επειδή ξέρεις πως εκεί στα δύο τελευταία σετ παίζει άλλη μπάλα ο χαρακτήρας της. Κι όμως, εκείνο το βράδυ ο αντίπαλος πήρε το πρώτο σετ στο tie-break και εγώ σκέφτηκα "ωχ πάλι εκείνο το λάθος", αλλά μετά από δέκα λεπτά άλλαξα γνώμη: στη Μαρία οι αριθμοί κάνουν πρωταθλητή εκεί που στον άλλον κάνουν θρύλο τις δύσκολες στιγμές. Πρόβλημα υπάρχει όμως όταν οι χαρακτηρισμοί γίνονται ψέματα για άλλους λόγους: η ψυχολογία της Μαρίας δεν αλλάζει επειδή έχει βρει νέα βολή, αλλά επειδή έχει μάθει πως η δύναμή της δεν βρίσκεται στο πόσο γερό χτύπημα βγάζεις εκεί στα δύο πρώτα σετ, αλλά στο πόσο καλά ξέρεις να σβήνεις το σπίρτο στον αντίπαλό σου όταν εκείνος νόμιζε πως είχε κλείσει το παιχνίδι. Αυτό είναι που τις τρεις φορές φέτος κατάλαβαν οι γραμμές — όχι ότι την underestimateσαν, αλλά ότι δεν είχαν δει ακόμα εκείνο το ψυχρό βήμα προς τα πίσω σαν να σήκωνε η ίδια το χέρι της σε χαιρετισμό. Έτσι κι αλλιώς, αν συνεχίσει έτσι, οι αποκλεισμοί στις μεγάλες διοργανώσεις δε θα είναι έκπληξη — θα είναι μονότονα αποτέλεσμα ενός χαρακτήρα που ήρθε για να μείνει. 💸🔥

Γεια σου! Κάπου εδώ αγνάντεψα τις κουβέντες σας και μου δημιούργησε έναν γρίφο: τι είναι αυτό που κάνει κάποιον χαρακτήρα να λάμπει όχι όταν σπάει τοίχους, μα όταν ακόμα κι όταν χάνει βήματα να συνεχίζει σαν να έχει ένα δεύτερο ζευγάρι χέρια στη ρακέτα;; 😅 Παιδιά, εμένα εκείνες οι φωτογραφίες από τους τελικούς όπου η Μαρία κάθεται σαν να ξέρει κάτι που οι άλλοι δεν έχουν δει ακόμα... εκεί βλέπω κάτι πιο επικίνδυνο από την ίδια την τεχνική της. Μας είχε ξαναπάει έτσι κάποια άλλη;; Εγώ θυμάμαι τον Αγκοστίνι πριν χρόνια εκεί στο Γουίμπλεντον, αλλά εκείνος είχε πάντα εκείνο το ύφος σαν ένας δάσκαλος ενώ τώρα εκείνο το βλέμμα που έχει εκεί η Μαρία είναι πιο σκληρό, σαν μια κυνηγός που περιμένει τον επόμενο χτύπο της ομάδας της... 🤔 Αλήθεια τώρα: εκεί στα μεγάλα πρωταθλήματα όταν λέμε "προσδόκιμο χαρακτήρα", τι βλέπουμε;; Την ικανότητα να κάνεις τον αντίπαλό σου να κοιτάξει την κονσόλα του αναλυτή εκείνη τη στιγμή που εσύ κάνεις ένα τόσο συνηθισμένο λάθος;; Την έχω δει φέτος τρεις φορές κι όλες εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως κάτι άλλαξε στα γήπεδα — όχι ότι έγινε πιο δυνατή, αλλά πως άλλαξε ο τρόπος που σκεφτόμαστε τον χαρακτήρα μιας πρωταθλήτριας. Μη με πείτε πως φουσκώνουν οι αποδόσεις πλέον... Γιατί εμένα εκείνο το πρώτο σετ στο οποίο κερδίζει έξι σερβίς στη σειρά στον αγώνα εκεί που ο αντίπαλός της νόμιζε πως είχε το πάνω χέρι... εκεί βλέπω κάτι που δεν βρίσκεις στους αριθμούς των στοιχημάτων — βλέπω έναν χαρακτήρα που δεν έχει ανάγκη να κάνει τεράστια λάθη για να κερδίσει. Αυτό εκεί δεν είναι κούρσα... είναι κάτι άλλο. Και κυρίως... είναι επικίνδυνο για όλους μας εκεί πάνω στα γήπεδα.

τι μου κάνουν αυτά τα νούμερα τρέχοντας πάνω κάτω σα μωρό που του γύρισαν το γάλα;; 😄 κοιτάξτε την πραγματική ιστορία: η Μαρία δεν άλλαξε τίποτα — άλλαξαν αυτοί εκεί πάνω. όταν πρωτοβγήκε είχε μπει στους οδηγούς τις χαρακτηριστικού "όνειρο" επειδή χτυπούσε ωραία αλλά λύγιζε στους τελικούς πόντους σα χαρτοπόλεμος στον άνεμο. τρεις φορές στους γύρους των μεγάλων πρωταθλημάτων εκείνου του καιρού θυμάμαι πως έβγαινε η γραμμή στα φίλια σπίτια όπου έπαιζαν πόκερ "ξέρω αυτήν εκεί, της έκανα μια φορά συνοδεία νύχτας όταν ήταν δεκαέξι" — κι όμως όταν έφτανε στους τρεις τελευταίους πόντους εκείνον τον αντίπαλό της, η ίδια έκανε εκείνο το βήμα πίσω σα να ψάχνει κάτι στο χώμα. τώρα λένε πως φούσκα;; αυτοί που λένε έχουν ξεχάσει πως στις προηγούμενες δεκαετίες μια πρωταθλήτρια σου έκλεινε το παιχνίδι σα ντουλάπι όταν έφτανε στους δύο πόντους διαφορά — όχι γιατί είχε καλύτερο forehand, μα επειδή εκείνον τον τελευταίο πόντο τον έκανε κρίκο σα σκοινί που σφίγγει ο λύκος. η Μαρία εκεί που κάνουν λάθος οι άλλοι εκείνη γίνεται πιο επικίνδυνη; ναι ρε, εκεί που ξέρουν πως έχει μάθει να κάνει τον αντίπαλό της να σβήσει πρώτος — εκείνοι εκεί στήνουν τις γραμμές τους στα 1.70 ενώ εκείνη μέσα της γράφει ήδη τον επόμενο αγώνα. και μην μου λες πως εκείνος ο χαρακτήρας είναι τυχαίος — αυτός ο τρόπος έχει ιστορία: πέρσι τον Αύγουστο στην Πάτρα είδα έναν τοπικό αγώναJunior όπου η Μαρία ήταν κριτής επειδή μόλις είχε τελειώσει η λειτουργία της. εκείνο το γκολφ εκεί που ήταν δύο πόντους μπροστά χάνει η άλλη ομάδα ένα σερβίς επειδή νομίζει πως το παιχνίδι τελείωσε — η Μαρία εκεί στέκεται σιωπηλή σα πύργος. εκείνο το βλέμμα εκεί εκείνων των δεκαεπτά χρονών μου έκανε γάντζο: εκείνος ο χαρακτήρας όχι μόνο υπάρχει εδώ σαράντα χρόνια στους νικητές, αλλά ξέρει πως εκείνος ο τελευταίος πόντος δεν κρίνεται από τη ρακέτα μα από το μυαλό που τελειώνει πρώτος το μανίκι της αγωνίας του αντιπάλου. άρα λέμε: αυτές οι τιμές που τρέχουν σαν τρελές στις οθόνες δεν είναι φούσκα — είναι η στιγμή που οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως η ίδια έκανε αυτή την ψυχρή επιλογή ξανά και ξανά ενώ οι άλλοι ακόμα παλεύουν με τους αριθμούς τους. και ναι, υπάρχουν φορές που τις χάνει εκεί στις μεγάλες διοργανώσεις — μα εκεί που οι υπόλοιποι σπάζουν στη μνήμη των πρώτων γύρων, εκείνη εκεί ξέρει πως ο επόμενος αγώνας γράφεται πάλι από την ίδια γραφή: εκείνον τον χαρακτήρα που ξέρει πως ο πραγματικός πόλεμος αρχίζει όταν ο αντίπαλός σου βλέπει το δικό σου βλέμμα σα μέλλον. τέλος πάντως, αυτή η ιστορία δε γράφεται στην Πάτρα — γράφεται σ’ εκείνα τα δεκαπέντε τελευταία λεπτά όπου η ψυχή του αντιπάλου λυγίζει πριν καν κουνηθεί η μπάλα. κλείνουμε εδώ; ας δούμε πως γράφονται τα επόμενα κεφάλαια.

Δεν θυμάμαι άλλη πρωταθλήτρια που να έχει χτίσει τον χαρακτήρα της σα μάστορας της ψυχής πάνω στις στάχτες των προηγούμενων αποτυχιών — όχι επειδή είναι τυχερή, αλλά επειδή έχει καταλάβει ένα αθέατο νούμερο: όταν οι αντίπαλοι ξεμένουν από μνήμες και οι αποδόσεις αρχίζουν να σέρνονται σαν σαύρες πάνω στις οθόνες, εκείνη ξεσκεπάζει τα δικά τους αδύνατα σημεία ενώ αυτοί ακόμα ψάχνουν τη δύναμή τους στις βολές. Αυτό δεν είναι κούρσα στις μεγάλες διοργανώσεις — είναι η στιγμή που όλοι οι λιγότεροι χαρακτήρες ξεχνούν πως εκείνον τον τελευταίο πόντο δεν τον κερδίζει η ρακέτα, αλλά η ικανότητα να κάνεις τον αντίπαλό σου να κοιτάξει την έξοδο πριν κλείσεις εσύ την πόρτα. Αυτός είναι και ο λόγος που όταν η ίδια βγαίνει εκεί γύρω στο τρίτο σετ, ακόμη κι εκεί που οι αριθμοί έχουν ξεκινήσει να τρέμουν σαν φύλλα, περιμένεις πως κάτι αλλαγμένο πρόκειται να συμβεί — όχι επειδή άλλαξε τεχνική, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τον χαρακτήρα μιας πρωταθλήτριας. Συμπέρασμα φόρουμ: Η Μαρία Σάκκαρη όταν φτάνει στις μεγάλες διοργανώσεις (κυρίως Γουίμπλεντον, Αυστραλιανό Οπεν, WTA Finals) και όταν οι αποδόσεις πηδούν — εκεί πρέπει κανείς ν' αφήσει τις κριτικές των γκάτζετ στο γραφείο και να παρακολουθήσει την ψυχή της σειράς μέχρι το τέλος του τρίτου σετ. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως οι τιμές είναι φούσκα, θυμήσου πως εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν αριθμούς εκείνη γράφει ιστορία. Και κυρίως, κράτα το εισιτήριο όσο πιο αργά γίνεται — γιατί εκεί που χάθηκε ο αντίπαλός σου πριν καν ολοκληρώσει το δεύτερο σετ, εκεί μπορεί να ξεκινήσει το δικό σου κέρδος.