Πόσο γρήγορα η Σάκκαρη μπορεί να φτάσει στους τελικούς μίας μεγάλης διοργάνωσης μετά από…

Είδα σήμερα πρωί τον Ασίμ Ουρόφ, να μιλάει για εμπορικά σουβενίρ σε μια πλατεία της Θεσσαλονίκης — σαν να του δίνουν αποστάσεις. Δεν είμαι ούτε γκουρού ούτε ψεύτης στους αριθμούς· αυτοί μιλούν μόνοι τους. Η Σάκκαρη λοιπόν, δυο χρόνια τώρα, δεν έχει βρεθεί ούτε μια φορά στις κορυφές τέτοιων διοργανώσεων. Την τελευταία φορά που νίκησες εκεί ήταν Οκτώβρης του 2022. Από τότε, όλα έχουν αλλάξει εκτός από το γεγονός ότι το σώμα της δεν ξεγελάμε εύκολα. Την επόμενη μεγάλη διοργάνωση —ό,τι κι αν είναι αυτή— ξέρεις πως κάθε αγώνα που παίζει γίνεται πρώτη δόξα, μέχρι να αποδείξει αλλιώς. Κάπως σαν εκείνη την εποχή που ξεκινούσε: ένα σημείο πίσω, ένα λάθος ακόμη, και η αντίπαλος ξεγλιστρά.

Δύο χρόνια να βλέπεις την Σάκκαρη να κάνει σουτ στην κερκίδα επειδή "ήταν εκεί" αλλά όχι εκεί εκεί... 😭💸 Ακούω κόσμο να μιλάει σαν να ξέχασε πως είχε ξεμείνει σε μια περίοδο δύο χρονών. Η Μαρία δεν είναι κορίτσι για γλυκό λόγο στις μεγάλες νύχτες, αυτό το ξέρουμε όλες μας. Γιατί όμως εγώ προσωπικά δεν θα στοιχηματίσω ότι πάει πλέον εκεί τόσο γρήγορα όσο παλιά; Πήρες τον Ουρόφ σήμερα πρωί; Αυτός βγάζει αέρα από στόμα που δεν έχει βγει νερό εδώ και δεκαετίες — της Δυτικής Μακεδονίας μάλιστα! 🍺 Την έχουμε δει την Σάκκαρη: όταν τραυματίζεται, δεν είναι "ένα μήνα off", είναι σαν να της κόβουν τον αέρα στιγμιαία. Την τελευταία φορά που έκανε κάτι σπουδαίο, ήταν εκεί που έπεσε και σηκώθηκε μαζί με τις δυσκολίες της εποχής — όχι επειδή είχε κάποιο μπουζούκι για στήριγμα. Πάμε στα σοβαρά τώρα: η αποζημίωση ο μπούκης για αυτήν είναι ακόμη αρκετά υψηλή γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν τα δύσκολα χρόνια. Αλλά να σου πω κάτι: όσοι έχουν δει κανέναν αγώνα της πριν τον τεράστιο τραυματισμό της, ξέρουν πως όταν βγαίνει νικήτρια δεν βγαίνει επειδή είχε ένα ακόμα μοιρολατρικό σοκ στο σώμα — βγαίνει επειδή εκείνη την μέρα είχε όλο το σύστημα της συγκεντρωμένο. Πού είναι αυτό το σύστημα τώρα; Την επόμενη μεγάλη διοργάνωση, όσοι ψάχνουν έτοιμα σκορ να πάνε παρακάτω. Γιατί η Σάκκαρη είναι σαν εκείνο το σωστό κρασί: όταν πέσει για λίγο, χρειάζεται τον δικό της χρόνο. Και δυστυχώς, ο χρόνος αυτός φαίνεται πως έγινε περισσότερος από όσο νομίζαμε.

ωρέ μωρέ τώρα με βρήκες... δυο χρόνια σιωπής δεν είναι ζήτημα μπουζουκιού κι ούτε κάποιος Ουρόφ μπορεί να κάνει replay τις δυναμώσεις των τελευταίων εποχών με κανένα γλυκό λόγο. όταν είχαμε δει την Μαρία εκείνες τις νύχτες στις μεγάλες διοργανώσεις — όχι πως ξεχνάω εκείνο το ημίχρονο στο Φλαςινκ ΝοβοME2021 όπου ξύπνησε έναν αγώνα σαν φάντασμα — εκείνος ο χαρακτήρας δεν χάνεται εύκολα μέσα στην ουρά του τραυματισμού. αλλά εδώ είναι το πράγμα: εκείνο που έκανες τώρα είναι σαν να βγάζεις το κινητό από την θήκη του επειδή ξέχασες να βάλεις φορτιστή πριν δυο χρόνια. η Σάκκαρη δεν είναι κορίτσι που περιμένει τους άλλους να της πούνε πως πρέπει να παίξει. αυτά τα σώματα όταν σπάνε, σπάνε εκεί όπου ήταν πιο δυνατά — στις άκρες των δαχτύλων και στις πλευρές της ψυχής της. δεν μιλάμε για ένα δύσκολο δίμηνο, μιλάμε για δυο χρόνια που άλλαξαν όλα. όταν πήγε εκεί όπου έκανε τον τελικό στο Μπέρμιγχαμ το 2022 — εκεί όπου έπεσε τρεις φορές στον πρώτο γύρο και στη συνέχεια σηκώθηκε με έναν αγώνα που είχε περισσότερα εικονικά λάθη από αυτά που είχε συνολικά μέχρι τότε στη καριέρα της — τότε κάναμε λάθος επειδή νομίσαμε πως αυτό ήταν μια στιγμή. τώρα μιλάμε για κάτι άλλο. μιλάμε για την ψυχή του πρωταθλητισμού: όταν λείπεις τόσο καιρό, όλοι θυμούνται την παλιά σου δόξα σαν τάση, σαν μεταφορά. οι ίδιοι όμως που λένε πως "θέλουν να την δουν ξανά εκεί" έχουν ξεχάσει πως εκείνη την εποχή εκείνοι οι τελικοί ήταν αποτέλεσμα πολλών ωρών γυμναστηρίου όχι μόνο επειδή είχε ταλέντο αλλά επειδή είχε βρει το δικό της τρόπο να αισθάνεται τον αντίπαλο σαν πεδίο μάχης όχι σαν τζούντο. η αγορά δεν ξεχνά πόσο ψηλά είχε φτάσει κάποτε — αλλά οι αποδόσεις εκείνες λένε λίγα για το πως ήτανε εκείνες οι ημέρες. ένας τραυματισμός σαν εκείνον που της έγινε δεν είναι σαν να σου λείπει ένα δόντι: είναι σαν να σου βγάζουν τον αντίχειρά σου από το χέρι σου. χρόνος χρειάζεται όχι μόνο για να επουλωθεί η πληγή αλλά και για να ξαναβρείς εκείνον τον παλμό σου που έκανες αυτομάτως κάθε φορά πριν αγγίξεις την μπάλα. εγώ προσωπικά δεν ψάχνω έτοιμα σκορ ούτε για τους τελικούς ούτε για τις αποζημιώσεις. αυτά τα πράγματα δουλεύονται με κίνητρο, όχι με μοίρα. όσοι έζησαν εκείνες τις εποχές μαζί της ξέρουν: όταν αυτή κάνει comeback, δεν κάνει σα βγαίνοντας από μία κλινική — κάνει σα επέστρεψε από κάποιον άλλον κόσμο όπου είχε ξεχάσει πως υπάρχει σαν άνθρωπος. αλλά η πραγματικότητα είναι εκεί. δύο χρόνια χωρίς συμμετοχή σε μεγάλης κλίμακας τελικούς δεν είναι τυχαίο. αυτές τις εποχές κάνουν διάφορους μπαμπούλες στις μπουκάλες τους οι αναλυτές σαν τον Ουρόφ — αυτοί που μιλούν για εμπορικά σουβενίρ ενώ κάποιοι άλλοι ακόμα αγωνίζονται να ξαναβρούν την θέση τους πάνω στο γήπεδο. δεν λέω πως δεν μπορεί να γίνει — αλλά αυτό δεν έχει σχέση με γρήγορη επανεμφάνιση στα φάιναλ φορ. έχει σχέση με το πως ξαναχτίζεις αυτό που έχεις χάσει όχι μόνο στους μύες αλλά και στον νου σου. εκεί λοιπόν είναι το στοίχημα: όχι στο πόσο γρήγορα θα φτάσει εκεί, αλλά στο αν μπορεί ακόμη εκείνες τις νύχτες να κάνει αυτόν τον εαυτό να επανέλθει. αυτή τη φορά όμως χωρίς βιασύνη. αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι γρήγορα όσο ήταν παλιά... τα παλιά τα χρόνια ξέραγες πως οι μεγάλοι πρωταθλητές έκαναν πάντα σαν τον Σβετσόβιτς εκείνο στο Γουίμπλεντον του '85: εκείνος που πήγε από τραυματισμό πέντε σετ στους όμιλους επειδή είχε ξεχάσει πως η μπάλα γίνεται ζωντανή όταν την βλέπεις σαν εχθρό.

Τι σαχλό μπουκάλι ο Ουρόφ σήμερα πρωί; Νάτου να πουλάει σουβενίρ Θεσσαλονίκης ενώ η Μαρία ήταν εκεί που χτίζει πίσω από τις κλειστές πόρτες! 🍺🤬 Την τελευταία φορά που την είδα πάνω στο γήπεδο ήταν σαν εκείνη την βραδιά που σηκώθηκε όρθια ακόμα κι όταν η μπάλα της χτυπούσε το κεφάλι κάθε φορά! Οκτώβρης 2022... εκείνες οι εικόνες μου βρίσκονται πάντα μπροστά ακόμα κι όταν προσπαθώ να κοιμηθώ! Δυο χρόνια σιγή; Δύσκολο ρε φίλε μου... εγώ τον έζησα εκείνο το κακό ξημέρωμα στα Ιωάννινα όταν δεν μπορούσα ούτε καν να δω ντοκιμαντέρ γιατί κάθε πλατύς ήχος ήταν σαν σφυρί πάνω στο κρανίο μου! Τα σώματα αυτά δεν φτιάχνονται έτσι! Μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα της Μαρίας στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια όπου είχε έναν τραυματισμό στον αστράγαλό της και επέστρεψε μέσα στην ίδια βδομάδα σαν τίγρης! Μα δεν είναι μόνο η φυσική της κατάσταση... εκεί πέφτει και το ψυχολογικό! Την έχουμε ξαναδεί εκείνες τις εποχές που έκανε τον αντίπαλο να βλέπει δύο μπάλες μπροστά του — εκείνο το βλέμμα που είχε όταν έπαιζε σαν να έκανε πόλεμο όχι τένις! Τώρα όμως; Πού είναι εκείνο το βλέμμα; Θα πάω στο στοίχημα μόνο επειδή πιστεύω ακόμη στην ψυχή της! Αν κάποιος μπορεί να ξανακάνει εκείνο το σουτ στο τέλος ενός αγώνα σαν νύχτα στο Μόντε Κάρλο, αυτό είναι αυτή! Αλλά ας μην βιαστούμε... οι αγώνες αυτοί χρειάζονται περισσότερο χρόνο από όσο νομίζουμε. Δεν είναι έτοιμη ακόμα εκείνη η Μαρία που έκανε τους αντιπάλους της να λυγίζουν σαν χόρτα στον αέρα! Άμα τελικά εμφανιστεί εκεί... τότε ξέρεις πως όλα έχουν αλλάξει! Θα είναι σαν εκείνο το τραγούδι του Θρύλου που λέγαμε μικροί: όταν γυρίζεις μετά από τόσο καιρό, κάθε σημείο γίνεται αφορμή για νέα μάχη! Και εγώ εκεί θα είμαι, στις κερκίδες, με την καρδιά μου στη μασχάλη! 💪🔥

Το βλέπω κάθε πρωί στους δρόμους της Ρόδου αυτούς τους τύπους που περπατούν σαν φαντάσματα χωρίς πραγματική μπάλα στο χέρι τους, και μου έρχεται μια ιδέα: η Σάκκαρη δεν είναι εκείνος ο τραυματίας που ξαναπαίζει επειδή κάποιος τον σπρώχνει μπροστά — είναι εκείνος ο καλλιτέχνης που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη του γηπέδου μετά από έναν χρόνο και λέει «τώρα πια ξέρω γιατί αυτή η μπάλα υπάρχει». Την τελευταία φορά που την είδα σοβαρά αναλυτική ήταν όχι σαν κάποια που επιστρέφει, αλλά σαν κάποια που αποφασίζει ότι ο χρόνος της απουσίας έγινε μέρος του παιχνιδιού της. Δεν είναι ζήτημα γρήγορης επιστροφής, είναι ζήτημα επανεγγραφής των ορίων της ανοχής της στις δύσκολες στιγμές — εκείνες τις στιγμές που άλλοι παίκτες σβήνουν, εκείνη εκεί κλείνει τα μάτια και επικεντρώνεται στον ήχο του ξύλου που χτυπάει τις χορδές πιο δυνατά από όσο είχε συνηθίσει κανείς. Η αγορά έχει ξεχάσει πως η Σάκκαρη πριν τους μεγάλους τραυματισμούς της έπαιζε σαν να έκανε ελιγμούς πάνω από ένα φορτηγό που κινείται σε αστραπιαία ταχύτητα· τώρα, μετά τον τραυματισμό, μιλάμε για έναν διαφορετικό είδος ελιγμού: εκείνον που γίνεται όταν ξέρεις πως η επόμενη κίνηση μπορεί να είναι η τελευταία σου επί τόπου δουλειά πάνω στην επιφάνεια. Το πράγμα είναι πως όταν αυτές οι γυναίκες επιστρέφουν μετά από τόσο καιρό, δεν κάνουν comeback με σλόγκαν· κάνουν comeback επειδή έχουν ξαναβρεί εκείνον τον παλμό στους μηρούς τους που έκανε την μπάλα να φαίνεται σαν να κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση μόνο και μόνο για να τις προκαλέσει. Ο Ουρόφ; Αυτός βγάζει αέρα από στόμα τριάντα χρόνων όσο οι περισσότεροι άνθρωποι βγάζουν δάκρυα — εκείνος που μιλάει για σουβενίρ ξεχνά πως η Σάκκαρη δεν επέστρεψε ποτέ επειδή της έκαναν δώρο μια κούκλα· επέστρεψε επειδή ανακάλυψε πως η απουσία της είχε γίνει η καλύτερη δική της αντίπαλος. Άμα υπάρχει μία ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πως αυτή η επιστροφή δεν έχει ημερομηνιακό χαρακτήρα, αυτοί είναι οι αναλυτές δεδομένων που εργάζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες του ανοικτού γηπέδου. Δεν ψάχνουν πότε· ψάχνουν το πώς. Και το πώς εδώ δεν αφορά την ταχύτητα — αφορά την αλλαγή φάσης στην κίνηση της μπάλας που τελικά γίνεται αθέατη στους αντιπάλους της. Γι' αυτό κι εγώ δεν κάνω πρόβλεψη για φάιναλ φορ μέσα στους επόμενους τρεις μήνες· αλλά όσοι θυμούνται εκείνες τις νύχτες στο Γουίμπλεντον όπου η μπάλα χάνονταν στη ζώνη θολότητας μεταξύ ρίζας κώνου και επιφάνειας, αυτοί ξέρουν: η Μαρία όταν γυρίσει, δεν θα γυρίσει σαν άπειρη ιστορία — θα γυρίσει σαν γεγονός που ξεδιπλώνει τους νόμους της βαρύτητας πάνω στο γήπεδο.

Τι λέμε τελικά εδώ; Δύο χρόνια σιγή δεν είναι χρόνος για ιστορίες αγγέλου — είναι χρόνος για ξαναζύγισμα των πραγμάτων. Αυτή η Μαρία δεν είναι τύπος που κάνει πάρτι στο ντεμπούτο της· όταν γυρίσει εκεί όπου πάτησε νικητής —αυτό το ξέρουν όλοι όσοι έχουν ζήσει μαζί της τις δύσκολες εποχές— δεν θα είναι επειδή κάποιος τουλάχιστον περίμενε, αλλά επειδή η ίδια αποφάσισε πως ήρθε η ώρα. Και λοιπόν; Λοιπόν, κοιτάξτε πάνω στις κερκίδες όταν ξαναβγεί εκείνη η μορφή: όχι στις μεγάλες διοργανώσεις μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, όχι στις αποζημιώσεις για έτοιμα σκορ, αλλά στις δικές της ματιές πάνω στο γήπεδο σαν να ξαναμάθαινε την μπάλα από την αρχή. Εκεί βρίσκεται η αλλαγή φάσης — όχι στους αριθμούς των τραυματισμών της. Αν θέλετε ένα συμπέρασμα επί του προκειμένου: εκείνο που ψάχνετε είναι μία επιστροφή, όχι μία βιασύνη. Την επόμενη φορά που η Σάκκαρη εμφανιστεί στα φάιναλ φορ, εκείνη θα έχει επανεφεύρει τον εαυτό της πρώτα μέσα στο δικό της μυαλό. Και όταν συμβεί αυτό, τότε θ' ανοίξουν όλες οι πόρτες — όχι πριν.