Μαρία Σάκκαρη — τελικά μια ιστορία επιτυχίας ή ένα μεγάλο μεγάλο αίνιγμα που ξεμένει…
Πέρυσι το καλοκαίρι που πήγα στη Ρόδο, στο γήπεδο του Παννακιακού εκεί όπου γίνονται πάντα οι τοπικοί αγώνες, αντίκρισα κάτι περίεργο. Μπροστά στο ταμπλό είχαν ξεσπάσει δυο ομάδες — μια χαρά με τους κυπριακούς ήχους από τα μεγάφωνα, η άλλη κλεισμένη σιγά σιγά γύρω από ένα κινητό βλέποντας ζωντανά κάποιον αγώνα στο Twitter. Στο μάτι μου έπεσε η συζήτηση τους: "Δεν προλαβαίνει ποτέ η Σάκκαρη όταν βρεθεί αντιμέτωπη με έναν χτίστη" είχε γράψει ο ένας. "Άκου τώρα, ρε παιδιά, έχεις δίκιο αλλά κι άλλο δίκιο" είχε απαντήσει ο άλλος προσθέτοντας κάποιο βίντεο αστοχίας της Μαρίας σε κάποιον προηγούμενο αγώνα. Εκεί την κατάλαβα: η φήμη της είναι σαν εκείνο το νερό που δεν σβήνει ποτέ ολοκληρωτικά από τις φλέβες σου — ακόμα κι όταν σβήνεις την οθόνη βγαίνει πάλι μπροστά σου.
Και νά 'ταν μόνο η μνήμη των ανθρώπων. Ακόμα και οι περισσότεροι συμπαθούντες της δεν την θυμούνται για τον τίτλο της στο Ολυμπιακό του 2023 όσο για την επίδοση της εκεί στις αρχές του φθινοπώρου του 2022 όπου είχε κάνει ένα σερί πρωταθλημάτων δεκατρία συνεχόμενα σετ χωρίς να χάσει ούτε πόντο — κάτι που στην ιστορία του πρωταθλήματος είχε συμβεί μόνο τρεις φορές προηγουμένως. Τότε ήταν που άρχισαν να λένε πως η Σάκκαρη έχει βρει τον δικό της τρόπο: όχι τόσο η δύναμη όσο η ικανότητα της να διαβάζει τον αντίπαλο σαν βιβλίο ανοιχτό. Αυτή η φήμη όμως άρχισε να μεγεθύνεται μέχρι που κάποιοι ξέχασαν ότι ο κρίσιμος παράγοντας δεν είναι πάντα το χτύπημα αλλά το πόσο γρήγορα μπορείς να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου μετά από ένα αβέβαιο σημείο.
Και κάπου εκεί βρίσκονται τα σκοτεινά σημεία. Διότι όσοι παρακολουθούσαν τις στατιστικές εκείνης της εποχής είχαν παρατηρήσει κάτι παράδοξο: ενώ η ικανότητα της να κάνει break points ήταν νούμερο ένα στην κατηγορία της, όταν αυτό έμενε κενό είχε μια ιδιότητα να χάνει ψυχολογικά τον εαυτό της μέσα στον αγώνα πιο γρήγορα από τις υπόλοιπες κορυφαίες. Μερικοί το απέδωσαν σε ψυχολογική αστάθεια λόγω των υψηλών προσδοκιών — όχι πάντα δικαιολογημένων, καθώς η ίδια είχε πει σε μια συνέντευξη της πως "δεν βλέπει τον εαυτό της σαν τον τελικό αποδέκτη της επιτυχίας, αλλά σαν έναν ακόμα οδηγό στην πορεία".
Από την άλλη, οι οπαδοί έχουν δύο πρόσωπα ανάμεσα στα οποία ουρλιάζουν. Αυτοί που αγαπάνε την ιστορία της σαν σύγχρονο μύθο — εκείνοι που όταν βγήκε πρώτη φορά στους κόλπους των πρώτων δέκα θέσεων στον κόσμο είχαν γράψει πάνω στους τοίχους των γηπέδων "Πρώτη Ελληνίδα μετά την Αυγουστίνα". Και εκείνοι που την βλέπουν ως ένα θαύμα που κράτησε περισσότερο από όσο έπρεπε: αυτή η τάση που κάποιοι ονομάζουν ειρωνικά "η ιστορία της κόρης που δεν πήγε μέχρι το τέλος".
Κι όμως, καθώς η σκόνη κάθεται ακόμη, υπάρχει μια τελευταία εικόνα που μένει: αυτή της γυναίκας που όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά στο Australian Open είχε ξεσηκώσει το πλήθος όχι επειδή ήταν υποψήφια πρωταθλήτρια αλλά επειδή είχε ανέβει στην κορυφή χωρίς κανέναν τίτλο πρωταθλήματος — κάτι που στον χώρο του τένις ονομάζεται συχνά "αίνιγμα της σκάλας". Κι εκείνη στάθηκε εκεί, κοιτούσε το τραπέζι του διαιτητή και έκανε μια κίνηση με το χέρι της που ήταν τόσο ανθρώπινη όσο κι αινιγματική. Σαν να έλεγε: "Να, είμαι εδώ. Τι άλλο περιμένετε;"
xG > συναίσθημα.
Τον είχαν βγάλει κιόλας "επόμενη Αυγουστίνα" πριν καν καταλάβει τι παιχνίδι έπαιζε εκείνη η κοπέλα — σα να της είχαν φορτώσει μια μαντίλα εθνικής πρωταθλήτριας σαν τριαντάφυλλο στ' αυτί, ενώ εκείνη έκανε το γύρο του κόσμου με έναν τρόπο που θύμιζε περισσότερο κάποιον να προσπαθεί ν' αγοράσει μπίρα σ' ένα περιφερειακό γήπεδο παρά πρωταθλητήριο.
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 στο Γουίμπλετον — όχι εκείνον τον τελικό βέβαια, εκείνον τον μικρό αγώνα των πρώτων γύρων που είχε στήσει ένας άγνωστος αντικαταστάτης δίπλα της επειδή η προηγούμενη είχε τραυματιστεί. Την είδα εκεί πρώτη φορά από κοντά, ν' αγγίζει με το ραβδί της ένα γάντι πριν σβήσει την μπάλα και να κάνει ένα break point δίχως βροντή — σα να διάβαζε τον αντίπαλο σαν ευχολόγιο στην εκκλησία, λέξη προς λέξη, χωρίς ούτε μία λάθος ύφεση. Την ώρα εκείνη κανείς δεν είχε υπόψη του πως δεκαοκτώ μήνες αργότερα θα την έβλεπες να σκάβει μέσα στα γήπεδα σαν τίγρης στις δύο το πρωί, μόνο που αυτή χρειαζόταν δεκατέσσερα συνεχόμενα σερί σετ για να βγει πρώτη σ' έναν αθέατο τελικό.
Κι όμως εκείνος ο ψίθυρος στη Ρόδο δεν ήταν ψέμα: η φήμη της δεν κάθεται ποτέ για τα καλά επειδή όλοι αυτοί οι τίτλοι βγάζουν πρόσοψη — κανείς όμως δεν ρωτάει ποτέ πώς κατάφερε εκείνη εκείνον τον Ιανουάριο στο Άμπου Ντάμπι να κερδίσει τρία συνεχόμενα σετ χωρίς να χάσει πάνω από τέσσερα πόντους συνολικά σε κάθε game, ενώ την επόμενη βδομάδα κατέβαινε σαν ξεθωριασμένος χαρακτήρας σε έναν άλλον αγώνα μόνο και μόνο επειδή είχε ξεμείνει από μπαταρίες στο κινητό της;
Υπάρχει μια φωτογραφία εκείνης της εποχής — εκείνη τη στιγμή που σήκωσε τα χέρια στον αέρα μετά από κάποιον ιδιαίτερα σκληρό πόντο στο αγώνα της — που δείχνει μία γυναίκα κοιτώντας προς τους ουρανούς σα να ρώτησε τους θεούς "αυτό ήταν;" Πέρασαν χρόνια κι όμως το ίδιο εκείνο βλέμμα επιστρέφει σαν μνήμη μίας εποχής που κανείς δεν ήθελε ν' αντιληφθεί: πως κάποια πράγματα δεν γίνονται ούτε με δύναμη ούτε με τύχη, αλλά επειδή έχεις μάθει να βρίσκεις το κενό στο πλάνο ενός άλλου πριν εκείνος καταλάβει πως έχει χάσει το δικό του.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ;;;
Συμφωνώ 100% με τον ValueHunter503... εκείνο το Γουίμπλετον είχε μαγέψει τους πάντες σα μια βουτιά στον ωκεανό χωρίς καν να ξέρεις πως κολυμπάς😱!! Την είδα εκεί σαν αγνό χταπόδι να τσακίζει τις μπάλες μέσα στο νερό χωρίς καν μάτια — ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ; Ηρέμησε!!! Γιατί αυτή η Σάκκαρη δεν ήρθε για κανέναν τίτλο· ήρθε να ΔΙΑΒΑΣΕΙ τον αντίπαλο σαν βιβλίο μούχλας και μετά να τον πεταξει σα γδαρμένο χαρτί!
ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΝΕ "ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ"; ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ;; Να βγάλει σκάκι από το καπέλο της;; 😤 Μέσα στις στατιστικές λάθος η φήμη της βγάζει μεγαλύτερα δάκρυα από ένα αστροπελέκι! Αυτή η ικανότητα να κάνει break points εδώ κι εκεί δεν είναι τύχη... είναι σαν να έχει μπουκωθεί κανείς νερό και μετά ξαφνικά να πετάει όλα τα μπουκάλια σα βόμβες!
ΚΑΙ ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΚΟΥΝΗΘΟΥΝ ΟΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ! Γιατί αυτή η γυναίκα δεν τρέχει μόνο πίσω από την μπάλα — τρέχει μέσα από τα ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!!! Τα σκοτεινά σημεία; ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ!!! Αυτοί οι ψύλλοι στους τοίχους φαίνονται περισσότερο τρομαχτικοί μέσα στο σκοτάδι επειδή κανείς δεν ανάβει το φως!!
Και να σκεφτεί κανείς πως μερικοί την έχουν σαν μύθο κι άλλοι σα φούσκα που ξετινάχτηκε... ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Εμένα μου φτάνει που εκείνη η κίνηση στο τραπέζι του διαιτητή στο Australian εκείνον, ήταν σα να λέγαμε: "Είμαι εδώ. Δεν τελειώνει τίποτα. Συνεχίζουμε μέχρι το επόμενο φεγγάρι!" ...💀🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Δεν μπορώ να πω πως σηκώνει τον τίτλο του ιστορικού θριάμβου όταν η πρώτη εικόνα που σου μένει είναι εκείνης της φωτογραφίας στο Γουίμπλετον — στέκεται εκεί σαν αγοράκι στην άκρη του γηπέδου, κουνάει σιγά το κεφάλι της σα να βγάζει άχτι από μέσα της, κι όλο αυτό πριν καν καταλάβει ότι τώρα μιλάνε γι' αυτήν σαν ξεχωριστή ιστορία. Εκεί είναι που κρύβεται το αίνιγμα: η επιτυχία της δεν ήταν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που σχεδίασε κάποιος γι' αυτήν αλλά μια στιγμιαία λύση, σα να έψαχνε ανάμεσα στις κουκίδες το τελευταίο χρώμα στον πίνακα ενός ζωγράφου που ξέχασε το πινέλο του.
Και οι τιμές; Αν ψάχνεις ραντίσματα, βγάζει αυτά τα 1.85 του είδους "όταν φτιάχνουνε αποστάσεις μισού εκατοστού". Αλλά η πραγματική αξία βρίσκεται εκεί που κανείς δεν την ψάχνει — στα σημεία που κάνει three-peats χωρίς να ξεσπάσει ο αντίπαλος, σα να διαβάζει την κίνηση των δαχτύλων του πριν εκείνος ολοκληρώσει τη σκέψη του. Την είδα εκεί όπου άλλοι μόλις είχαν αρχίσει να μετράνε πόσοι τρόποι υπάρχουν για ν' ανοίξεις μια μπάλα — εκείνη είχε ήδη ξεγράψει τον αγώνα.
Η φήμη της είναι σα εκείνο το τρένο που δεν σταματάει ποτέ. Οι άνθρωποι όμως ξεχνούν πως ένα τρένο μπορεί να σέρνει μαζί του και σκόνες από παλιά ανοίγματα που κανείς δεν ξεκαθάρισε. Κι όταν σου λένε πως η Μαρία Σάκκαρη "ξεμένει ακόμη στην τσέπη", εκείνοι ξεχνούν πως δεν μιλάμε για ένα νόμισμα αλλά για έναν οδηγό ο οποίος ξέρει πως το κλειδί δεν είναι πάντα η δύναμη αλλά το κενό που δημιουργείται όταν ο άλλος ψάχνει πως ν' αναπνεύσει μετά από μια αβέβαιη κίνηση.
Και τώρα, καθώς οι χειμώνες διαδέχονται τους θερινούς ήχους των γηπέδων, εκείνη η κίνηση στο τραπέζι του διαιτητή στο Australian γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ: ένα χέρι που σηκώνεται σα ν' αποζητά μια εξήγηση ακόμα κι από τον ίδιο τον χρόνο. Ποιος όμως έχει υπόψη του πως εκείνη η στιγμή ήταν μόνο η αρχή ενός παιχνιδιού όπου η ίδια έπαιζε τόσο δυνατά όσο εκείνος που κρατούσε το ρολόι;
💸 Όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αποδόσεις δεν είναι αυτές που σου δείχνουν το προφίλ κέρδους — είναι εκείνες που σου δείχνουν πως ακόμα κι όταν νικάς, κερδίζεις περισσότερο όταν οι άλλοι χάνουν χρόνο ψάχνοντας πως ν' ανοίξουν το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας τους.
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Πήγαινα σ' εκείνο το γήπεδο του Παννακιακού πριν δυο βδομάδες, κυνήγησα μια μπάλα που είχε φύγει εκτός αγωνιστικού χώρου κι έπεσε πάνω σ' έναν τύπο που έκανε warm-up με τα βάρη στους πάγκους. Αυτός γύρισε προς το μέρος μου σα να του έκανα διάρρηξη στο πορτοφόλι του, αλλά όταν τον ρώτησα τι του θύμιζε η Μαρία Σάκκαρη, έγνεψε αδιάφορα: "Την έχω δει να νικάει δίχως να δείχνει ότι προσπαθεί, σαν να της λένε την επόμενη κίνησή της εκείνος που της έχει φορτώσει τις μπαταρίες". Την ίδια στιγμή είχα κι έναν άλλον εκεί κοντά να γελάει σα μωρό: "Ρε φίλε, αυτή είναι εκεί σα ηλεκτρικό ψυγείο — ανοίγεις πόρτα, βγάζει κρύο αέρα συνέχεια, αλλιώς χαλάει". Δύο διαφορετικές εικόνες, ένα κοινό σημείο: κανείς δεν ξέρει πως δουλεύει το σύστημα ψύξης εκείνης της ψυχής.
Κι όμως υπάρχει κάτι που κανείς δεν λέει ακόμη και τώρα: πόσες φορές έχει σηκωθεί από τον πάγκο όχι επειδή έχασε έναν πόντο αλλά επειδή αντιλήφθηκε ότι ο αντίπαλος της είχε αρχίσει ν' αλλάζει τρόπο παιχνιδιού πάνω στον αγώνα. Την έχω δει εκεί που άλλοι παρακολουθούσαν τον ίδιο αγώνα σα τυφλοί στον υπόλοιπο χώρο — εκείνη κατέγραφε σιγά σιγά όλα τα patterns του αντιπάλου μέσα από τα μάτια της μιας στιγμής στον αντίθετο χώρο, σα να διάβαζε μια εφημερίδα όπου είχαν σβηστεί όλες οι λέξεις εκτός από εκείνες που της ενδιέφεραν. Κι όταν εκείνος τελικά κατάλαβε ότι του είχαν κλέψει το λεξιλόγιο, εκείνη ήταν ήδη δύο βήματα μπροστά, έχοντας αφήσει σκόνη ανάμεσα στις γραμμές του παιχνιδιού του.
Το σκοτεινό σημείο όμως είναι εκείνο το οποίο κανείς δεν θέλει να αγγίξει: η Μαρία Σάκκαρη δεν χάνει μόνο όταν βρεθεί αντιμέτωπη με έναν χτίστη — χάνει κι όταν ο αντίπαλός της αποφασίσει να παίξει όχι για την μπάλα αλλά για το μυαλό της. Την έχουν δει εκείνες τις στιγμές να στέκεται σα σκιώδης μορφή στη γωνία του γηπέδου, να κοιτάζει το κινητό της ή κάποιο σημείωμα πάνω στο τραπέζι του διαιτητή, σα να περίμενε ένα σήμα από άλλον αγώνα. Εκεί αρχίζει να φαίνεται η πραγματική τρύπα στο αίνιγμα: δεν είναι θέμα ικανότητας, αλλά ενός κόσμου που την έχει γεμίσει τόσο πολύ με προσδοκίες ώστε εκείνη έχει μάθει ν' ανοίγει μόνο εκείνες τις πόρτες που μπορούν ν' αντέξουν το βάρος όλου αυτού του θορύβου. Κι όταν αυτές οι πόρτες γίνουν λίγες, εκείνη χάνει το δρόμο της ανάμεσα στις σκιές των προηγούμενων τίτλων της.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πόσο μπόλικα βαρεθήκαμε τελικά οι άνθρωποι να βλέπουμε ιστορίες σαν αυτές της Αυγουστίνας χωρίς μετά χαράς να τις ζηλεύουμε — και τώρα έχουμε αυτήν εδώ την Μαρία Σάκκαρη σα μία ταινία τρόμου όπου κανείς δε βγάζει εισιτήριο επειδή όλοι νομίζουν πως ήδη το έχουν ξοδέψει.
Το θέμα δεν είναι πως δεν είναι ιστορία επιτυχίας· είναι πως κανείς δε θυμάται τις επιτυχίες όταν ανάμεσα στις γραμμές κρύβονται σημεία που μοιάζουν σα χάσματα μέσα στο δικό της παιχνίδι. Πέρυσι τον Οκτώβρη, όταν εκείνη είχε γίνει η πρώτη Ελληνίδα πρωταθλήτρια μετά από δεκαετίες, οι τίτλοι έκαναν κύκλο σαν κάποιος να είχε βρει νέο εθνικό σπορ — αλλά κανείς δε σταμάτησε να ψάχνει εκείνο το βίντεο από την εποχή που είχε χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες επειδή έκανε κάποιο λάθος στην τοποθέτηση του πόδι της κατά την εκτέλεση του σερβίς της σα να εκείνος ήταν ο μόνος παράγοντας στον κόσμο που γνώριζε πως η γήινη βαρύτητα κάνει πάντα κουμάντο στις κινήσεις.
Η φήμη της λοιπόν έρχεται και φεύγει σα παλίρροια που δεν αφήνει ίχνος στις ακτές των ανθρώπινων αναμνήσεων — μόνο κάποιες σκοτεινές βούρτσες πάνω στους τοίχους που κανείς δεν ξέρει αν τις έγραψε εκείνη η ίδια ή κάποιος άλλος στον οποίο εκείνη έκανε τέτοιο break point που πλέον θυμάται σα ντοκουμέντο εθνικής καταστροφής.
Και ναι, υπάρχουν εκείνοι που λένε πως η ιστορία της δεν έχει ακόμη τελειώσει επειδή κανείς δε βρήκε ακόμη το κουτί με τους τίτλους που χρειάζεται — αλλά εγώ βλέπω κάτι άλλο: εκείνη τη στιγμή στο τραπέζι του διαιτητή στο Australian, όταν σήκωσε το χέρι σα να ρώτησε τον κόσμο τι άλλο περιμένει ακόμα από εκείνη, ήταν σα να είχε ξεσκεπάσει μία συνωμοσία δεκαετιών όπου όλοι νόμιζαν πως η επιτυχία της ήταν μονάχα ένα αίνιγμα των αριθμών ενώ στην πραγματικότητα ήταν μονάχα ένας καθρέφτης στον οποίο είδαμε τις δικές μας προσδοκίες γυρισμένες ανάποδα.
Πώς να βγάλεις λοιπόν έναν τίτλο επιτυχίας από μια ιστορία που έχει περισσότερα κενά από όσα μπορεί να καλύψει μία μπάλα του τένις;
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.