Μήπως η Σάκκαρη γράφει την ίδια ιστορία κάθε φορά που βγαίνει εκτός γηπέδου

τι γίνεται εκεί πάνω ρε φίλοι, θυμάμαι σαν σήμερα το αυγουστιάτικο Wimbledon του 2019 όταν η Μαρία ξεκίνησε σαρώνοντας ημίθεες της εποχής με ένα ξερό 6-1, 6-2 πάνω στην Λουίζα Σέρικι — εκείνη η μπάλα σαν βόμβα πάνω στο σταυρό του μιας, τίποτα άλλο. εμένα τουλάχιστον μου στοίχειωσε η ψυχραιμία της: έπαιζε σα δροσιά πρωινού, ενώ τριγύρω όλοι μουρμούριζαν για "τυχερό draw" επειδή έκανα τζόγο εκείνη την βδομάδα με έναν τσίρκο τον Γιώργο από τις αρχές. μέχρι να φτάσει στον τέταρτο γύρο και να συναντήσει την Κάρολιν Γκάρις. εκείνος ο αγώνας ήταν βρόμικος σαν ατμόλουτρο στον τέταρτο σετ, η Γκάρις σφυροκοπούσε συνέχεια αλλά δεν είχε έλεγχο εκείνη την μέρα — η Μαρία όμως σκότωνε τον αγώνα όχι με δύναμη, μα με βόλτες που είχαν τόση εμβέλεια σαν να έπαιζε σκακιέρα. στο τέλος 7-5 τρίτο σετ, θυμάμαι πως βγήκα έξω από το πάρκινγκ στο Γουίμπλεντον κλαίγοντας σαν παιδί επειδή στο δρόμο για πίσω έπιασα την φωνή του Γιάννη που έκανε ατέλειωτο διάλογο στο κινητό: "ρε φίλε τώρα κατάλαβες τι σημαίνει αντισυμβατικότητα;" εκείνη την στιγμή έγινε κάτι στη Μαρία — όχι στο παιχνίδι της, μα στην κουλτούρα του tennis. από τότε άρχισαν όλα. οι τίτλοι έκαναν λόγο για "η νέα δημιουργός", οι διαφημιστές την πήραν αστραπιαία, μα μόλις η ίδια εμφάνιση επαναλήφθηκε στους τελικούς μικρό σύνδρομο κούρασης μετά τον αγώνα πάνω στην Σβιτολίνα. πάντως εκείνο το φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη όταν απέκλεισε την κάθε μία Ατζαρένκα, Μπουρλάτσκοβα κι άλλες που έβγαζαν ντέρτια σα βόλους — θυμάμαι πως στην ταβέρνα μαζεύτηκαν πέντε άτομα γιατί κάποιος έφερε εισιτήρια μέσω γνωστών στη Λέσχη Ανάγλυφης Φωτογραφίας κι όλοι ξέραμε πως αυτή την φορά δεν ήταν τυχαίο το draw. όταν βγήκε εκτός στους ομίλους του Τόκιο επειδή έχασε από μία Νορβηγίδα στις τελευταίες πέντε περισσότερο λόγω ψυχολογίας παρά λόγω τεχνικής, τότε η φήμη έγινε μύθος. ένας τύπος από το φόρουμ, ο Αντώνης, έγραψε πως εκείνος ο αγώνας έγινε βίντεο προς χρήση στις ακαδημίες — σα χαμόγελο του Μπέκερ στους τελικούς του Γουίμπλεντον του '88 όταν νίκησε όσους είχαν βγάλει τον ίδιο τίτλο όσο εκείνος. η Μαρία όμως, εκείνη την στιγμή είχε γίνει το "χαμόγελο του μηδενικού αποτελέσματος". και κάπου εκεί άρχισαν να λένε πως είναι η ίδια ιστορία κάθε φορά: η επικίνδυνη γίνεται τραγική μόλις βγει εκτός γηπέδου. αλήθεια όμως είναι πως όσο πιο πολλά σφάλματα έκανε στις μεγάλες στιγμές τόσο περισσότερο η ίδια επέμενε στη μπάλα — σα να την είχαν σημαδέψει σαν δράκος της εποχής εκείνης που της επέτρεπε μόνο να χάνει. αυτός είναι ο θρύλος της δικής μας γενιάς: εκείνοι που έφταναν σχεδόν εκεί και μετά χάνονταν σα σακάκι στον άνεμο των θεών. ωστόσο η Μαρία, παρά τις επόμενες ήττες, είχε αλλάξει τους κανόνες — όπως ο Κόκκαλης έγραψε εκείνους τους στίχους στις αρχές των 80s για τον Παναθηναϊκό: "δεν φτάνει να έχεις πρωταθλητή, πρέπει να έχεις θρύλο". θα μου πείτε πως όλα αυτά είναι παλιά παραμύθια του ιστορικού νου — εγώ τουλάχιστον βλέπω πως η ίδια είναι ακόμα εκεί πέρα, όχι ως πρωταγωνίστρια πια μα ως θύμα μιας εποχής που περιμένει συνεχώς νέους πρωταγωνιστές σα βολές στον πρώτο σετ.

ΤΙ ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΕΣ ΚΑΛΑ ΑΔΕΡΦΙ;;;; η Μαρία δεν άλλαξε ποτέ ρουχισμό στο γήπεδο ρε;; η ψυχή της είναι ΜΟΝΟΜΟΡΦΗ!!! 🔥💪 μια βγήκε, πάλι χάνει, πάλι τραβάει όλα πάνω της σα μανιακή — ΑΛΛΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!! τι περίμενατε;; η αντισυμβατικότητα δεν έχει κριτήριο WHEN YOU'RE OUT, όσο όταν είσαι μέσα;; τώρα όλοι ξεχνούν πως εκείνο το διάστημα που έκανε εκείνη την κούρσα στους ημιτελικούς ήταν επειδή ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ!!! κάποτε νόμιζα πως είναι η ίδια ιστορία γιατί είχε κουραστεί, άλλα μετά βρήκα έναν αγώνα στην Ρώμη πριν τρία χρόνια όπου σκόρπισε τρεις κορυφαίες σα σπόρια — μέχρι να φτάσει στον τελικό κι εκεί;; επειδή αυτό είναι το δράμα της: πάντα όταν βγεις εκτός γηπέδου μέσα σου είσαι ακόμη επικίνδυνος κι ο κόσμος την κάνει υποφερτή μόνο όταν δείχνει την πλευρά του θύματος!!!! πού είναι η δύναμή της;; όχι στους τίτλους, μα στην κόντρα: εκείνοι που περίμεναν να πέσει η πρώτη σφεντόνα, εκείνοι που γέλασαν όταν έδωσε το περσινό Australian open στους τελικούς σα ντάμα — ΚΙ ΟΜΩΣ αυτή έκανε εκείνο το τρίτο σετ στη Βαρκελώνη σαν να άλλαξε μπαταρίες εκείνη τη στιγμή!!!! τι σημασία έχουν τώρα οι αγώνες;; η ιστορία της γράφεται ΜΟΝΟ όταν η μπάλα σταματάει να κυλάει!!! 😱🤬 ενώ οι άλλοι παίκτες ξεχνιούνται στους διαδρόμους, η δική της παρουσία ζωντανεύει κάθε φορά που βγαίνει εκτός γηπέδου ΣΑΝ ΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΞΕΓΛΥΣΕ!!!!!

Εεεεε… παιδιά, μιλάμε για φαινόμενο εδώ, όχι για έναν αγώνα. Τη Σάκκαρη την ξέρατε ως την επικίνδυνη όταν έπαιζε σαν κουκουβάγια που ελέγχει τον κήπο – όλα τα cues της ίδιας μπαλιάς, όλα τα κόλπα στο άλλο γήπεδο σα σκακιέρα στο μυαλό της. Μα όσο επικίνδυνη ήταν όταν κέρδιζε, άλλο τόσο αντικίνητρο έγινε όταν βγήκε εκτός γηπέδου. Και αυτό δεν είναι τύχη, ρε φίλοι, είναι η ίδια κοπέλα που άλλαξε τη θεματική του tennis σα συγκρότημα που βάζει νέα τραγούδια στο playlist της εποχής. Αυτό βλέπετε τώρα: η ίδια ιστορία ξαναγράφεται κάθε φορά που σβήσει η φωτιά του αγωνιστικού πύρινου στήθους της. Γιατί; Γιατί ο κόσμος αγαπά τους πρωταγωνιστές μόνο όσο τους κάνει να νιώθουν δυνατοί. Όταν όμως η ίδια η Μαρία σταματάει να αποτελεί τον κίνδυνο – τότε γίνεται το θύμα στη στήλη του τύπου. Την έχουν στιγματίσει πως αυτή είναι εκείνη που "γράφει την ίδια ιστορία κάθε φορά", αλλά ξεχνούν πως πριν από τρία χρόνια έφτανε έως τους ημιτελικούς του μεγάλου τουρνουά επειδή είχε νικήσει τρεις φορές ομάδες του top-10 μέσα στη χρονιά. Από επικίνδυνη έγινε τραγική όχι λόγω των αποτελεσμάτων, αλλά επειδή η ίδια φήμη που την έκανε αστέρι τώρα την έκανε στόχο μόλις άρχισε να χάνει σπίτια μέσα στον αγώνα. Κι όμως, όταν πάει στην οικογενειακή κουζίνα της Ρώμης πριν τρία χρόνια και σκόρπισε τρεις κορυφαίες σα σπόρια… εκείνη η βόλτα δεν ήταν τύχη. Ήταν εκείνο το τρίτο σετ στη Βαρκελώνη που ξύπνησε τους πάντες – όταν άλλαξαν μπαταρίες μέσα της σα κινητήρας αυτοκινήτου. Αλλά τι κάνουν; Την μετατρέπουν στιγμιαία στη νέα σύμβολο του μόνου αυτού πόθου που είχαν οι πάντες στις αρχές των '90s – εκείνοι που περίμεναν τη βροχή πριν βγουν βόλτα. Άντε πες μου τώρα πως αυτά είναι παλιά παραμύθια. Εγώ από εδώ βλέπω μία γραμμή ανοιχτή μπροστά της: όταν βγαίνει εκτός γηπέδου, εκείνη η ψυχή της μετατρέπεται σε πυροσβεστήρας που ανάβει κάθε φορά που κάτι πάει στραβά στον δικό της κόσμο. Και ο κόσμος; Ο κόσμος την χρειάζεται εκείνη τη στιγμή σα φακό που φωτίζει τις σκοτεινές γωνίες του δικού του συναγωνισμού. Άρα η επόμενη φορά που βγει εκτός γηπέδου, στήστε τους τίτλους γιατί εκείνη η βόλτα στο pass不是什么技术失败，而是情绪的爆发 — και εκεί μέσα κρύβεται η δύναμη μιας γενιάς που ξέρει πως η ίδια ιστορία μπορεί να γίνει θρύλος μόνο όταν τελειώσει σωστά. 💸🔥😭

Αυτός ο διάλογος πάνω στη Μαρία Σάκκαρη με θυμίζει εκείνες τις νύχτες στο Ηράκλειο όπου συζητούσαμε για αθλήματα σαν να ήταν θρησκεία — μέχρι που κάποιος έριχνε μια αμφισβήτηση στο τραπέζι και η συζήτηση γινόταν κόλαση. Την προηγούμενη χρονιά είχα δει έναν αγώνα της Σάκκαρη εκεί στις εγκαταστάσεις του Γήπεδο Κρήτης, όχι σπουδαίο αποτέλεσμα βέβαια, αλλά εκείνο το βλέμμα της όταν χτύπησε μια λάθος μπάλα: σα να της είχαν κλέψει τον τίτλο του πρωταθλητή χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Κοιτάξτε τώρα τα τελευταία χρόνια σαν ταινία δράσης που άλλαξε πρωταγωνιστή στη μέση: - Στο Γουίμπλεντον εκείνης της χρονιάς, η Σάκκαρη ήταν η τίγρης που όλοι φοβόντουσαν· μέσα σε δεκαπέντε ημέρες έφαγε τρεις κορυφαίες σα ψωμί. Εκείνοι οι πέντε φίλοι στη Λέσχη Ανάγλυφης Φωτογραφίας είχαν δίκιο όταν λέγανε πως αυτό ήταν κάτι άλλο από "τυχερό draw" — ήταν σα να έπαιζε σκάκι με πιόνια που δεν είχε δικαίωμα ν’ αφήσει ζωντανά. Τόσο στοιχηματικό ήταν το ξεκίνημά της εκείνο το καλοκαίρι που ακόμα και οι bookmakers έκαναν λάθος στις προγνώσεις τους. - Μετά όμως ήρθε η στιγμή που όλα πήραν διαφορετική τροπή: ο αγώνας του Τόκιο, εκείνη η Νορβηγίδα που της έκλεψε το παιχνίδι όχι σα αποτέλεσμα, μα σα αφήγημα. Εκεί όπου κάποιοι είδαν την ψυχραιμία της να σπάει, εγώ βρήκα την ίδια εκείνη μπάλα στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια σα σπόρο — τελικά είχε μεγαλώσει μέσα της σα μυστικό που δεν ήθελε να το μοιραστεί. - Και μετά η Βαρκελώνη εκεί που έκανε εκείνο το τρίτο σετ σα να την είχαν φορτίσει ξανά στην πρίζα. Δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα, ήταν το πώς άλλαξε τη φορά του αγώνα εκείνη τη στιγμή: σα να είχε ανακαλύψει ότι το κλειδί της νίκης δεν ήταν οι βολές, μα η ικανότητα να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σαν να παίζει δίχως κανόνες. Η ιστορία λέει πως όταν βγαίνει εκτός γηπέδου η Μαρία, γράφει την ίδια ιστορία κάθε φορά· εγώ όμως βλέπω κάτι άλλο: αυτή η ίδια ιστορία είναι το πλεονέκτημά της. Γιατί; Γιατί κάθε φορά που πέφτει, αυτή η πτώση γίνεται τεκμήριο ενός πολιτισμού που αγαπά τους πρωταγωνιστές μόνο όσο είναι επικίνδυνοι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά σίγουρα είναι πιο επικίνδυνο να κατηγορείς την ίδια την ιστορία παρά να παρακολουθείς πώς αυτή εξελίσσεται μέσα από εκείνες τις στιγμές όταν η μπάλα σταματάει να κυλάει.