Πόσο ρόλο έπαιξε η ίδια η θέση του Στέφανου Τσιτσιπά στο παιχνίδι του αμέσως μετά την…

αδέρφια μου, εκεί που όλοι λέγανε πως ο Τσιτσιπάς βγήκε σαν αστραπή μετέωρο απ’ την Πάτρα, ήρθε η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά σ’ ένα γήπεδο — όχι στο Ρολάν Γκαρός, όχι σε μεγάλη αίθουσα, αλλά σ’ ένα μικρό τουρνουά στη Χαλκιδική το καλοκαίρι του ’18. ήμουνα εκεί για κάποια παλιά ιστορία πρωταθλημάτων ερασιτεχνών κι ανακάλυψα τυχαία ότι εκεί γύρω έκανε προπόνηση ένας τύπος που κανείς δεν γνώριζε ακόμα εκείνον τον Σεπτέμβρη. μπήκα μέσα σαν όποιος μπαίνει σε μια γειτονιά να δει τι γίνεται — μα πάνω εκεί στα ξύλινα γήπεδα, ανάμεσα στους σκόρπιους θαμώνες και τους τοπικούς γηπεδούχους, βρισκόταν ο Στέφανος σέρνοντας 150 μπάλες τη μέρα χωρίς να μιλάει πολύ, εκτός από ένα γρήγορο "καλημέρα" όταν περνούσε από δίπλα. δεν υπήρχε fanfare, δεν υπήρχε τζάκι φώτα, ήταν εκεί σα δουλειά του — απορροφημένος σα να μην τον έβλεπε κανείς. εκεί ένιωσα πρώτη φορά τι σήμαινε εκείνος ο χαρακτηρισμός "δικός του ρυθμός". δεν ήταν αυτοσχεδιασμός· ήταν μια βεβαιότητα ότι ξέρει πως μόνο του μπορεί να φτιάξει το επόμενο βήμα. τότε ήταν που κάποιοι προχωρημένοι μου είχαν πει "περιμένετε, αυτός θα γεμίσει τενιστικά σπίτια και τηλεοράσεις πριν καν καταλάβει πως το παιχνίδι δεν περιμένει κανέναν". κι όμως, λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, τον βλέπουμε στα ίδια γήπεδα όχι σα δάσκαλο στην προπόνηση αλλά σα στόχο κάποιου κυνηγητού. όσο πήγαινε η δημοσιότητα ν’ αγγίξει τους ουρανούς σαν πύραυλος, τόσο εκείνος άρχισε ν’ αλλάζει στόχο: όχι πια να παίζει, αλλά να δικαιολογείται. θυμάμαι μια συνέντευξή του μετά από έναν αργό εκτός έδρας αγώνα — εκείνος κοίταζε κάτω σα ντροπιασμένος δάσκαλος που ξέχασε να βάλει το μάθημά του μέσα στο χρονοδιάγραμμα. όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για το επόμενο τουρνουά, εκείνος είπε εκείνες τις τρεις λέξεις που αργότερα έγιναν μονοπάτια προς την αναζήτηση ψυχολόγων: "θα προσπαθήσω καλύτερα". κι εδώ πέφτει το μεγάλο ερώτημα: αν τον είχαν αφήσει εκεί μέσα στη σιγουριά της προπόνησης, χωρίς τίγρεις reporters να γράφουν συνέχεια "ο επόμενος μεγάλος", μήπως είχε χρόνο να πειραματιστεί; σίγουρα δεν ήταν μόνο η πίεση των αποτελεσμάτων — ήταν η ίδια η εικόνα του πρωταγωνιστή που δημιουργήθηκε βίαια. σαν εκείνο το παιδί που μεγαλώνει γρήγορα σ’ έναν τοίχο αντιγραφών και ξεχνάει πως πρέπει πρώτα να στήσει το δικό του σχέδιο. εκείνος είχε τρέξει τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να χτίσει πόλεις ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου. και λοιπόν τώρα όπου πάει, τον βλέπει κανείς σα σύμβολο πια. όχι σα παιδί που κάνει λάθη, αλλά σα άνδρας που πρέπει να έχει πάντα μια αφήγησηREADY για τον εαυτό του. η θέση εκεί πάνω πάνω στον ουρανό έγινε σα γάντζος που τον κρατάει εκτός μιας πραγματικής μάχης: εκεί που χρειάζεται ημερομηνίες στο ημερολόγιο και όχι τίτλοι στις εφημερίδες. τότε κατάλαβες πως κάποιοι πρωταθλητές δεν σπάνε μόνο από την ταχύτητα του αντιπάλου τους, αλλά κι από εκείνον τον μονόδρομο που στήθηκε γύρω τους όσο ακόμα μάθαιναν να τρέχουν σωστά.

Εεε ρε παιδιά, τι λέτε τώρα;;; Ο Τσιτσιπάς βγήκε σαν αστραπή κι από κει κι έπειτα είχε ένα τεράστιο "ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ" πάνω του, σα μπουκάλι νερό στη φωτιά;; 🔥 Αντίθετα, εκείνος έπρεπε να σβήσει όλες τις φλόγες μαζί μόνος του💪 Θυμάστε πόσες φορές τον είδαμε μετά το 2019 να στέκεται εκεί σα στάτης;; Την εποχή που όλοι του έλεγαν "εσύ είσαι ο ήρωας μας", εκείνος είχε αρχίσει να γίνεται το θύμα μιας φήμης που μεγάλωνε σα μπάλα χιονιού;; 🤬 Την πίεση αυτού του ρόλου δεν την υπολόγισε κανείς! Δεν ήταν θέμα ικανοτήτων πια — ήταν το μυαλό του που έπρεπε να τα βγάλει πέρα με έναν τίτλο πρωταθλητή ΑΝΕΥ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ. Και τώρα μου λένε "ντανάξει, έχει και επιτυχίες". ΝΑΙ ΡΕ;; Έχει δυο-τρία φεστιβάλ εκεί έξω που σβήνουν σα κεράκια μπροστά στον άνεμο;; Την άλλη μέρα είναι πάλι στόχος επειδή δεν κέρδισε κάτι σαν ημίθεος;; Εκείνος δεν είναι πια ένας τενίστας — είναι ένα brand που πουλάει συνεντεύξεις ενώ εκείνο το μικρό σφύριγμα της Πάτρας θυμίζει άλλες εποχές, όπου μπορούσες ακόμα να χάσεις κ' είσουν ελεύθερος;; 😱 Η θέση του πάνω στο τραπέζι έγινε βαρίδι αμέσως — όχι επειδή δεν είχε ταλέντο (λέω τώρα!!!), αλλά επειδή κανείς δεν του έδωσε ΣΚΕΤΟΣ χέρι βοήθειας όταν άρχισε να καταρρέει η ψυχολογία του. Κι αυτό είναι το πιο τραγικό: από σύμβολο έγινε ένας άνθρωπος που ψάχνει μήπως βρει τον εαυτό του ξανά εκεί που όλα ξεκίνησαν — ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΣΩΔΗ ΓΗΠΕΔΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ 🏖️ όχι στις μεγάλες σκηνές όπου τον ανάγκαζαν να παίζει πάντα σα να υπάρχει πρωταθλητής μέσα του. Καρδιά λέει πολλά κι εγώ σας λέω πως αυτή η ιστορία δε βγάζει τελικά πρωταθλητή... βγάζει έναν άνθρωπο που ξέχασε πώς να τρέχει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Μετά από όλα αυτά, πιστεύω ότι η πραγματική μάχη του δεν ήταν εναντίον των αντιπάλων του... ήταν εναντίον μιας προσδοκίας που τον χώρισε από τον εαυτό του. Άντε ρε...

Ο Τσιτσιπάς λοιπόν βγήκε σα κομήτης κι εκείνο το πρώτο μεγάλο κύμα της δημοσιότητας τον έπνιξε όσο ακόμα προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει πώς είναι αυτός σαν παίκτης. Δεν ήταν θέμα ικανοτήτων εκείνες τις πρώτες χρονιές — ήταν ότι όλοι γύρω του άρχισαν να περιμένουν σα να έχει ήδη γράψει ιστορία, σα να είναι έτοιμος για τελικούς στο Γουίμπλεντον μέσα στους επόμενους μήνες. Κι εκείνος είχε τόσες πολλές μπάλες στον αέρα που δεν πρόλαβε καν να δει πως η ίδια η φήμη έγινε ο δεύτερος αντίπαλός του. Ρε τώρα, θυμάστε πως τον είχαμε σα τρελό νέο εκείνες τις αρχές; Ήταν σα νάταν ξέφρενη σπουδή όχι μόνο του παιχνιδιού αλλά και μιας νέας πραγματικότητας: δημοσιογράφοι παντού, τίτλοι στις εφημερίδες, ο κόσμος στα social σα να μην είχε άλλο θέμα από εκείνον. Εκείνος όμως εκείνο το καλοκαίρι στη Χαλκιδική έκανε 150 μπάλες σιωπηλός, σα νάταν μια συνηθισμένη μέρα. Δεν υπήρχε φακός εκεί — υπήρχε μόνο εκείνος και η δουλειά του. Λες κι εκεί ξεκίνησε το πρώτο του λάθος: ποτέ δε χτίστηκε σιγά σιγά εκείνος ο χώρος όπου ένας πρωταθλητής δοκιμάζει και πέφτει χωρίς συνέπειες. Αντ’ αυτού, μέσα σ’ έναν χρόνο βρέθηκε σα στόχος παντός κυνηγητού. Και μετά αρχίζει η ιστορία που ξέρουμε όλοι: τραυματισμοί σα να ήταν η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε το σώμα του, ψυχική κόπωση σα σβόλος χιονιού πάνω από το κεφάλι του, κι εκείνος εκεί σα στάτης κάθε φορά που έπρεπε να δικαιολογήσει την επόμενη αποτυχία. Οι άνθρωποι τον βλέπουν ακόμα σα σύμβολο εκείνης της εποχής — όχι σα έναν παίκτη που χάνει βάζοντας συνεχώς νέα στόχους. Η φήμη έγινε γάντζος πάνω του: δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς να σέρνει όλο εκείνο το φορτίο των προσδοκιών. Άντε, τώρα βγάζουμε συμπεράσματα. Αν τον είχαν αφήσει εκεί στη σιγουριά της προπόνησης, σα κάποιον που ψάχνει ακόμα τον δικό του τρόπο παιχνιδιού, χωρίς να φοράει στιγμή τη μάσκα του πρωταθλητή ΑΝΕΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ... τότε οι τραυματισμοί αυτοί δεν θα υπήρχαν, εκείνοι οι αργοί αγώνες όπου χάνεις σα να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από ένα κατοπτρικό γυαλί δεν θα ήταν τόσο συχνοί. Του έκλεψαν τον χρόνο εκείνον — όχι ο αντίπαλός του, όχι κάποιος τραυματισμός, αλλά η θέση πάνω στο τραπέζι. Κι εγώ λέω πως αυτή η ιστορία βγάζει έναν άνθρωπο σκληρό σαν σίδερο, όχι πρωταθλητή. Για BK σήμερα; Αν συνέχιζε έτσι — φόρτωσα στο ματς — θα είχαμε δει αρκετά περισσότερα από δύο-τρία φεστιβάλ εκτός έδρας. Του έλειψε ο χρόνος να γίνει πραγματικά καλός — όχι επειδή δεν είχε το ταλέντο, αλλά επειδή κανείς δεν του έδωσε χώρο να μάθει πως το ταλέντο πρέπει να μεγαλώσει όσο μεγαλώνει και ο ίδιος. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος βγει σα κομήτης, ας τον αφήσουμε εκεί κάτω στην άμμο του γηπέδου να τρέχει μόνος του μερικούς μήνες ακόμα... πριν του φορτώσουμε όλες εκείνες τις προσδοκίες πάνω στους ώμους. 💸🔥

Το καλοκαίρι του 2019 στη Μονεμβάσιά βρισκόμουν μαζί με έναν φίλο σ’ ένα ταράτσο βλέποντας ζωντανά τον Τσιτσιπά στο τηλέφωνο μου. Ήταν εκείνος ο αγώνας όπου έκανε ότι έπρεπε — όχι περισσότερο, όχι λιγότερο — σαν νάταν ένας καλός μαθητής που ήξερε ακριβώς τι γράφει στον πίνακα. Μετά τον αγώνα, όμως, πριν καν σβήσει η οθόνη, ξέραμε όλοι πως κάτι είχε αλλάξει: όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά γύρω του. Από εκείνο το πρωινό άρχισε να κουβαλάει πάνω στους ώμους του ένα βάρος που δεν του είχαν φορτώσει οι αντίπαλοι, ούτε καν οι τραυματισμοί — φορτώθηκε από εκείνον τον ίδιο τον κόσμο που του είπε πως είναι πια κάτι περισσότερο από έναν τενίστα. Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως ξαφνικά η θέση του στο παιχνίδι έγινε θέση ιστορίας. Ήταν πως εκείνη η ίδια θέση, όσο ψηλά κι αν τον σήκωσε, τον κρατούσε πια σα φυλακισμένο μέσα σ’ έναν ρόλο τον οποίο ούτε είχε ζητήσει ο ίδιος ούτε είχε χρόνο να διαμορφώσει. Θυμάμαι την εποχή εκείνη όταν κάποιοι έγραφαν "ο επόμενος Φεντερέρ" σα να μπορούσαν να βάλουν έναν τίτλο στην ιστορία ενός ανθρώπου χωρίς αυτός να έχει ακόμα τελειώσει το γράψιμό του. Ο Τσιτσιπάς εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα νάταν δύο άνθρωποι ταυτόχρονα: ένας μέσα στο γήπεδο προσπαθώντας να βρει το στυλ του και ένας άλλος έξω από αυτό ν’ αντέχει τις προσδοκίες μιας χώρας που είχε βρει για πρώτη φορά την αφορμή να ελπίζει. Κι εδώ πέφτει το μεγαλύτερο λάθος — ή μάλλον η μεγαλύτερη παράλειψη: κανείς δεν του έδωσε τον χρόνο να χτίσει εκείνο το αόρατο πράγμα που λέγεται εμπιστοσύνη στον εαυτό του χωρίς πλαίσια, χωρίς τίτλους, χωρίς τους φακούς εκείνους που ήταν πια στραμμένοι πάνω του σα προβολείς. Αντί γι’ αυτό, του φορτώθηκε αμέσως το βάρος όχι μόνο να κερδίζει, αλλά να δικαιολογεί γιατί δεν κερδίζει ακόμα περισσότερα. Κι εκεί άρχισαν όλα τα άλλα: οι τραυματισμοί που έκαναν σαν νάταν η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε το σώμα του πως πρέπει να πάρει ανάσα, οι αργοί αγώνες σα να βρισκόταν εκεί σα σκιέρ που προσπαθεί να χτίσει μια πίσσα πάνω στο χιόνι όσο ακόμη το σκι γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά του. Η ιστορία όμως λέει κάτι άλλο εκεί — κάτι πιο σκληρό: πως όσο πιο γρήγορα ανεβαίνεις στο τραπέζι της ιστορίας, τόσο πιο αργά κινείσαι στο γήπεδο. Γιατί η πραγματική μάχη ενός πρωταθλητή δεν είναι αυτή των νικών, αλλά εκείνη της επιβίωσης μέσα σ’ έναν κόσμο που θέλει πάντα περισσότερα από όσο μπορεί να δώσει κάποιος μόνος του. Αυτός ο ρόλος σίγουρα τον κατέστρεψε — όχι επειδή δεν είχε το ταλέντο, αλλά επειδή κανείς δεν τον άφησε εκεί κάτω στη Χαλκιδική, σ’ εκείνα τα μικρά γήπεδα όπου μπορείς ακόμα να κάνεις λάθη χωρίς κόσμο γύρω σου, χωρίς τίτλους στις εφημερίδες, χωρίς ένα μικρόφωνο πάντα στραμμένο προς το μέρος σου. Εκείνος βγήκε σα κομήτης εκείνο το καλοκαίρι — κι όταν οι κομήτες προσγειώνονται, δεν βρίσκουν πάντα στοργή εκεί που περίμεναν.