Μαρία Σάκκαρη: ένα ταξίδι ανάμεσα στο όνειρο της πρωτιάς και τις σκιές των λίγων βημάτων…
Τι περιμένουμε ακόμα από εκείνη την έκρηξη; Την έχουμε δει ξανά — στήθος στη μπάλα, βήματα γρήγορα σαν δορυφόρος, ματιά ψυχρή που ψιλοτρέμει ο αντίπαλος πριν το τέλος μιας μπάλας. Στις μεγάλες διοργανώσεις όμως εκείνο το "κάτι περισσότερο" κολλάει στις μπότες της σαν πίσσα: το κλειδί ενός νικηφόρου εαυτού βρίσκεται πάντα εκεί, ανάμεσα στα δύο πόδια της, όταν η μπάλα χτυπάει τον πλάγιο κι εκείνη ξεχνάει να κινηθεί προς την ελεύθερη περιοχή. Την έχουν φωτογραφήσει χίλιες φορές εκείνους τους δύο γύρους — πρώτοι στους γύρους, δεύτεροι στον τελικό. Δεν είναι τύχη· είναι λεπτομέρεια που γίνεται κανόνας.
Όταν τη βλέπεις στους μικρούς τουρνουά προετοιμασίας να κόβει τις πάσες σαν ψαλίδι στη συσκευασία σακούλας, ξέρεις ότι αυτή η γυναίκα έχει μέσα της έναν πυρήνα αντίστασης. Η όψη της αλλάζει μόνο όταν η ίδια η μπάλα αλλάξει πλευρά: μετατρέπεται από αθώα κυρία σε στρατιώτη που ορκίζεται βεντέτα πάνω στο γήπεδο. Οι αντίπαλοι το ξέρουν. Την έχουν δείξει στον καθρέφτη τις στιγμές που χάνει — εκείνες τις τρεις-τέσσερις εποχές όπου η λειτουργία της ομάδας σήμαινε περισσότερα από τις ατομικές δυνατότητες. Η ιστορία ξέρει να κρύβει τις πιο φωτεινές νίκες κάτω από τον μανδύα μιας προσπάθειας που δεν έγινε ρεκόρ.
Κι όμως... Στην κορυφή του υπολογιστή της υπάρχουν χάρτες αγώνα που φτάνουν μέχρι την τρίτη θέση ενός Slam. Στην κορυφή της ψυχής της υπάρχουν εκείνες οι στιγμές στο τέλος ενός σετ όπου η αναπνοή της γίνεται τόσο έντονη όσο οι ψηφιακές γραμμές ενός plethysmograph. Αυτό το τοπίο — η ισορροπία ανάμεσα στον τρόμο της επιτυχίας και τον θάνατο μιας ευκαιρίας — είναι που την κάνει πιο ανθρώπινη από πολλές που έφτασαν εκεί. Γιατί η πρωτιά δεν είναι μόνον αριθμός· είναι ένας τίτλος χωρίς πλήρες εισιτήριο μονιμότητας.
Οι φήμες γύρω από το όνομά της είχαν αρχίσει πριν γίνει κομμάτι της κορυφογραμμής. Στο μεγάλο τένις, όμως, οι φήμες πεθαίνουν γρήγορα όταν δεν συνοδεύονται από ηλιοτρόπια ντοκουμέντα. Αυτή η φετινή χρονιά δεν διέφερε πολύ — υπήρξαν μεγάλα σερβίς, υπήρξαν μεγάλοι αγώνες, υπήρξαν στιγμές που η οθόνη γινόταν ασπρόμαυρη από την ένταση. Αλλά εκείνος ο σερβιριστής αντίπαλος στο τρίτο σετ... εκείνοι οι δύο πόντι που έχασαν... εκείνο το σημάδι από το τραύμα του περασμένου χρόνου. Αναρωτιόμαστε ακόμα γιατί εκείνες οι νίκες που φαίνονταν σαν τελική λύση γίνονται τότε ένα παράθυρο μιας ευκαιρίας που έκλεισε αργά το βράδυ. Το ερώτημα πάντα μένει στον αέρα: πόσοι πόντι χρειάζονται για να κλείσει έναν γύρο χωρίς επιστροφή;
Αν κοιτάξεις πέραν από τις κορυφές της κατάταξης, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Στην πραγματικότητα, αυτή η ομάδα αποτελείται από περισσότερα από ένα πρόσωπο — υπάρχουν στιγμές όπου η Μαρία γίνεται αγνώριστη στους δικούς της. Στις ομάδες τριών παικτών που στήνονται σαν μία μονάδα στις κλήσεις της εθνικής, εκείνες τις ημέρες όπου η ομάδα παίζει σαν σύνολο οι αντίπαλοι δυσκολεύονται περισσότερο από όσο προβλέπεται. Εκείνοι οι αγώνες έχουν μια μουσική — εκείνοι οι πόντοι σαν νότες του μεταξύ τους χορού. Κι ενώ κανείς δε μετράει αυτούς τους γύρους στο τραπέζι των αποτελεσμάτων, εκείνοι είναι που της δίνουν εκείνο το σφρίγος που λέγεται σιγουριά.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που κρατάει είναι η ιστορία όχι των αποτελεσμάτων, αλλά εκείνης της νύχτας στο σπίτι της στον Κώστα όπου έπαιζε μπάλα με τον αδερφό της μέχρι να σβήσει το τελευταίο φως. Οι ιστορίες των μεγάλων πρωταθλητών ξεκινούν πάντα από κάτι τόσο μικρό. Η υπόσχεση μιας πορείας όμως κρίνεται όταν η πίστα γίνεται θερμή υπό κάποιο φως δημοσιότητας — εκείνες οι στιγμές που ένας αγώνας γίνεται κάτι περισσότερο από κίνηση πάνω σε γήπεδο: γίνεται θέμα τιμής. Κι όταν εκείνες τις στιγμές η κουβέντα σβήνει στη μέση κι εκείνη συνεχίζει την επόμενη μπάλα σιωπηρά, ξέρεις ότι αυτό δεν είναι μόνον αγώνας. Είναι μια επίθεση στην ίδια την έννοια του ανέφικτου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
γιατί νομίζω πως αυτή η ιστορία δεν άρχισε ποτέ από κάποιον τίτλο που κρέμεται στον τοίχο αλλα από εκείνη την πρώτη φορά που κάποιος της είπε "ρε Μαρία, για δες τί ξεχνάς να κάνεις εκεί πέρα"; θυμάμαι ακόμα πως χρόνια πριν, όταν αυτή η ιστορία βρισκόταν στις αρχές της, υπήρχε ένας αγώνας στο τσικό του Wimbledon όπου κάποιος αντίπαλος της έκοψε δύο συνεχόμενες πάσες σαν ψαλίδι στην ουρά ενός μεγάλου αεροπλάνου. Την είδα εκείνη τη μέρα να γίνεται άλλη άνθρωπος— δεν ήταν πια εκείνη η κοπέλα που πηδούσε σαν αβγό από την κορυφή ενός δέντρου, ήταν μια γυναίκα που είχε βγάλει από πάνω της το δέρμα των φόβων της σα σακούλα πλαστικού.
αυτός ο αγώνας όμως δεν τελείωσε τότε· τελείωσε δυόμισι χρόνια αργότερα όταν εκείνος ο αντίπαλος της έπαιρνε τον τίτλο από πάνω της σαν να ήταν δικό του αμάξι ενώ εκείνη στεκόταν εκεί σαν να είχε ξεχάσει πως όλα γίνονται μέσα από τα δικά της πόδια. δεν ήταν τύχη εκείνες τις στιγμές; όταν εκείνος χτυπούσε το σερβίς του σαν να ρίχνει ο ίδιος ένα πύραυλο εκεί μέσα, αυτή έμενε ακίνητη σα σημαία σε ανέμους αντίθετους— και τότε όλα γύριζαν πάλι εκεί: εκείνες τις δύο-τρεις βολές πριν την τελική μπάλα όπου εκείνος έδινε όλα του μέσα στη μπάλα και αυτή ξεχνούσε να μετακινήσει το σώμα της από την ίδια πλευρά που είχε σταθεί ξανά κι ξανά.
τις είδα αυτές τις στιγμές ζωντανά— όχι σαν κάποιος αναλυτής που μετρά εκατό σέρβις την ώρα, αλλά σαν εκείνος ο θείος που στέκεται δίπλα στον κόρφο και βλέπει την ανιψιά του να σκοντάφτει ενώ εκείνος ξέρει πως μπορεί να κάνει καλύτερα. ήταν σα να είχε μέσα της αυτήν την φωτιά που ανάβει μόνο όταν την πλησιάζουν οι σκιές μιας ήττας— μια φωτιά που όμως, όσο δυνατή κι αν ήταν, κάποτε έκανε λάθος δρόμο επειδή εκείνες οι σκιές είχαν ήδη γίνει μέλος της ομάδας της.
κι ενώ οι άλλοι μιλούν για τον πυρήνα της αντίστασής της, εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ρολάν Γκαρός όπου χάθηκε εκείνος ο πόντος στο τρίτο σετ επειδή άλλαξε πλευρά η μπάλα και εκείνη, αντί να κινηθεί προς εκείνον τον χώρο που είχε μείνει ελεύθερος, επέστρεψε πίσω σα στρατιώτης που έχει ξεχάσει τον τρόπο να κρυφτεί. εκείνες τις τρεις βολές μετά άλλαξαν τον αγώνα σαν μία σβούρα που χάνει τον ρυθμό της— εκείνη η μπάλα έγινε το τελευταίο καρφί σ’ έναν τάφο που δεν ήταν ακόμα δικός της.
η ερώτηση όμως δεν είναι μόνο γιατί εκείνες οι στιγμές γίνονται η σκιά μιας νίκης· είναι γιατί όταν η ίδια βλέπει εκείνες τις φωτογραφίες μετά από χρόνια, χαμογελά σα να θυμάται μια παλιά ιστορία κάποιου άλλου— όχι τη δική της. εκείνη η θύμηση είναι σα σκάκι όπου ξέρει πως έκανε το λάθος βήμα, αλλά εκείνο το λάθος έγινε γνώση σιγά σιγά σα ρόφημα τσάγιου. οι πρωταθλητές δεν πεθαίνουν όταν χάνουν· πεθαίνει εκείνο το μέρος τους που υπήρχε μόνο στους αριθμούς των αποτελεσμάτων.
η Μαρία Σάκκαρη εκείνες τις στιγμές γινόταν μεγαλύτερη από τις κορυφές της κατάταξης, όχι επειδή υπήρχε εκείνος ο τίτλος πάνω στο τραπέζι, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή— η στιγμή που είδε την επόμενη μπάλα και αποφάσισε πως αυτή ήταν ακόμα δική της— εκείνο ήταν αυτό που κάνει έναν πρωταθλητή. εκείνες οι στιγμές όμως δεν γράφονται ποτέ στους τίτλους· γράφονται στις ουλές κάτω από το δέρμα της μνήμης της.
κι εσύ ρώτησες για εκείνες τις στιγμές που έκαναν την ψυχή της μεγαλύτερη από τον τίτλο— εκείνες τις νύχτες στα σπίτια που έπαιζαν μπάλα ως αργά, εκείνον τον αγώνα στους μικρούς τουρνουά όπου κανείς δεν είχε βάλει ακόμα τις κάμερες πάνω τους, εκείνες τις πρώτες φορές που ένας αντίπαλος την κοίταξε σα να της έδωσε μια σακάκι χωρίς κουμπιά ενώ εκείνη γνώριζε πως ήταν δικό της βάρος να φέρει εκείνο το φορτίο. εκείνες ήταν οι στιγμές που έκαναν την ιστορία αυτή πιο ανθρώπινη από οποιονδήποτε αριθμό— επειδή εκείνες έγιναν πριν καν ανακαλύψουν πως υπάρχουν αριθμοί πάνω στο γήπεδο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑΜΠΟΤ ρε μαλάκες είστε ολοκληρωμένοι 😱🔥 εγώ την Σάκκαρη ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΚΟΤΑΧΤΗ!!! Στον Κώστα όπου παίζαμε μπάλα μέχρι αργά το βράδυ στο σπίτι του θείου μου εκείνος ο αγώνας ήταν πάντα δικός της όταν είχανε σκοτώσει και το φως στην αυλή!
ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΝΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ!! 💪🔴 εκείνον τον αντίπαλο τον έκοψε σα ψαλίδι την μπάλα εκεί πάνω στήθους κι εκείνη γελούσε σα τρελή γιατί ΞΕΡΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΣΤΙΓΜΗ!! ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! εκεί που έδωσε όλες τις δυνάμεις της κι εκείνος εκείνος εκείνος χτύπησε ΤΟ ΣΕΡΒΙΣ ΣΑΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ!!! ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;;;;
Δεν είναι ότι ξεχνάει να κινηθεί εκείνη — ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΦΑΣΑ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!! Γιατί εκείνες οι νίκες στις οποίες φτάνει η ίδια ξύλο;;; Γιατί εκείνες οι στιγμές όπου βλέπει όλο τον κόσμο να κρατάει ανάσα;;; Είναι σα να μην είναι εκεί τελικά εκείνη η ίδια η Σάκκαρη αλλα ένας ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΦΟΣ!! 😱
Κοιτάχτε την όμως τώρα!!! Στην ομάδα της εθνικής εκείνες τις ημέρες που στέκονται σαν ένα τείχος μαζί!!! Εκεί που οι άλλοι λένε "δεν έχουμε μεγάλη ομάδα" εκείνες εμείς ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ γινόμαστε τρομεροί!!! Εκείνον τον αγώνα όπου έφεραν τρεις παίκτες μαζί σα σιδερένιο πλέγμα! Εκεί όπου ο αντίπαλος έκανε λάθος ακόμη κι όταν είχε δίκιο!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ!!
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΣΚΟΡ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΤΛΟΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ: ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!! ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ "ΡΕ ΣΑΚΚΑΡΗ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΠΑΙΧΤΡΙΑΡΑ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ"!!! ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΡΕΚΟΡ!!!
Γι αυτό ρωτάω εγώ τώρα: εκείνοι οι αγώνες όπου βρήκανε τον εαυτό τους μέσα στη συλλογικότητα εκείνοι είναι αυτοί που γράφουν ιστορία!!! Όχι εκείνοι οι τίτλοι που τους κρέμουν σα βραβείο γιατί ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ!!! Αυτοί οι τίτλοι είναι σαν νερό στο χιόνι!!! Οι στιγμές όμως όπου στέκονται μαζί σα αδέρφια εκείνες δεν φεύγουν!!! Ποτέ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Στα θολά νερά της κορυφής αυτή η μπάλα από την αρχή πήγαινε εκεί που δεν έπρεπε. Την ξέρουν οι πρώτες σειράδες στον Κώστα που εκείνες τις φορές εκείνη έπαιζε σα να είχε μυστικά πληρωμένα προηγουμένως — πάσες σαν μαχαίρια, σώμα σφιχτό σαν ελατήριο έτοιμο να ξεσπάσει, ματιά που τρώει όποιον στέκεται ανάμεσα σου και τον τίτλο. Αλλά στα μεγάλα γήπεδα εκείνο το βήμα εκείνο το κλείσιμο στο τελευταίο σετ μετατρέπεται σε κόλαση.
Βλέπεις, όταν μιλάς για την Sakkari μιλάς για κάποιον που φόρτωσε το ματς πάνω της κι εκείνη τελικά κατέληξε να κουβαλάει πιο πολλά από όσα χωράει μια πλάτη. Στις μεγάλες διοργανώσεις η πίεση δεν είναι μόνον εκείνη του αντιπάλου αλλά το βάρος όλων των προηγούμενων στιγμών που άφησαν μια υπογραφή σα μόνωση γύρω από τη μνήμη της. Εκείνες τις στιγμές όπου είδε τον εαυτό της τόσο κοντά κι ύστερα τόσο μακριά — σα να είχε ξυπνήσει μέσα σε έναν κανόνα της ίδιας της της επιτυχίας.
Πάντως, αυτά τα δύο πόδια πάνω στο γήπεδο ξέρουν κάτι ακόμη: η ίδια η ομάδα της εθνικής σ’ εκείνες τις μέρες έγινε ένα τείχος που κανείς δεν μπορούσε να ξεγλιστρήσει. Γιατί εκείνο το πράγμα που λένε "εσύ στέκεσαι μόνο σου" δεν ισχύει όταν έχεις τρεις στην πρώτη σειρά να ρίχνουν τις ψυχές τους σαν υλικό στήριξης. Κι εκείνη; Αυτή έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από το άθροισμά της. Στις ομάδες τριών παικτών εκείνος ο χορός στις πλάγιες περιοχές, εκείνοι οι πόντοι σαν νότες μέσα σε έναν αγώνα — αυτά δεν γραφόνται στους τίτλους, αλλά γράφουν ιστορία με άτρωτα γράμματα.
Μέχρι εκεί όμως είναι η ανάλυση. Από δω και πέρα πάμε στο στοίχημα: αυτή η ψυχή σίγουρα δεν κάθισε εκεί που περίμενε ο κόσμος. Την επόμενη φορά που θα βγει μπροστά στους χάρτες ενός αγώνα, πρέπει να βγάλει εκτός σχέδιο εκείνες τις σκιές των δύο βημάτων που την κρατούσαν πίσω. Γιατί όταν μιλάς γιαSak
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Ακούστε λίγο την ιστορία αυτού του αγνού παιδιού από τον Κώστα. Εκεί που οι άνθρωποι λένε πως η ζωή σταματάει στις δεκαοχτώ και ξεκινάει η αγορά σπιτιού, αυτή η μικρούλα ξυπνούσε τις νυχτερινές πρωϊνές ώρες για να χτυπήσει μπάλα στον τοίχο πίσω από το σπίτι της μέχρι να την ακολουθήσουν τα μουδιάσματα στα δάχτυλα. Τι να κάνεις όταν η ίδια η ζωή σου μοιάζει με αγώνα τριών σετ στους οποίους δεν υπάρχει τρίτο σετ; Αυτό βλέπω όταν κοιτάζω αυτήν την ιστορία — όχι έναν τίτλο στον τοίχο, αλλά μία ψυχή που μάχεται ακόμη εκεί όπου κανείς δεν έχει βάλει ακόμη τις κάμερες.
Παίρνω αυτές τις στιγμές και τις τοποθετώ δίπλα στις μεγάλες διοργανώσεις. Εκεί όπου η μπάλα γίνεται σιγά σιγά βλήμα και οι αντίπαλοι μετατρέπονται σε ανθρώπους-αστραπές που σου στερεύουν τον χρόνο. Την είδα χτες στον προθάλαμο της μνήμης μου εκείνον τον αγώνα όπου όλα ήταν σχεδόν έτοιμα — εκείνον τον γύρο όπου είχε φτάσει πιο κοντά από ποτέ και ύστερα εκείνη τη μπάλα που άλλαξε ρότα επειδή άλλαξε πλευρά εκεί που έπρεπε να αμυνθεί. Λες κι η ίδια η μπάλα είχε στοιχηματίσει πάνω της εκείνη τη στιγμή.
Αυτό όμως που κάνει την ιστορία ξεχωριστή δεν είναι εκείνες τις λίγες φορές που έχασε τη μπάλα όταν άλλαξε ρότα η μπάλα. Είναι εκείνες οι άλλες φορές, εκείνες τις βραδιές στον Κώστα όπου η μπάλα γινόταν άλλο πράγμα — εκείνα τα μεγάλα ψαλίδια στις πάσες του αδερφού της σαν εκείνες τις μέρες του τσικό που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Εκείνος ο άνθρωπος είχε την ίδια ατάκα κάθε φορά: "Ρε Μαρία, εκεί όπου άλλαξε ρότα εκείνη η μπάλα, εκείνοι οι δύο πόντοι έκαναν τη διαφορά." Εκείνη όμως εκείνον τον αγώνα τον ξέχασε — όχι επειδή δεν είχε σημασία, αλλά επειδή εκείνες τις φορές το βάρος δεν ήταν πάνω στον τίτλο. Ήταν πάνω στο τι σήμαινε αυτό το ίδιο το βάρος για εκείνην εκείνη τη στιγμή.
Βλέπετε, το πράγμα λειτουργεί έτσι. Όταν ένας πρωταθλητής αγγίζει την κορυφή, εκείνος ο τίτλος γίνεται βαρίδιο που αποδεικνύει πως όλα αυτά τα χρόνια εκείνος ο αγώνας ήταν περισσότερο από κάποια ψυχρή αντιγραφή των αποτελεσμάτων. Στην περίπτωσή της όμως εκείνο το βαρίδιο ζυγίζει περισσότερο από όσο χωράει μια πλάτη. Στις μεγάλες διοργανώσεις η ψυχή της δείχνει τις ουλές της — εκείνες τις ουλές που έγιναν σημάδι όταν άλλαξαν ρότα οι ρότες των πάντων.
Κι όμως... εκείνες οι στιγμές όπου στέκεται μαζί με τους άλλους τρεις σαν τείχος μίας εθνικής ομάδας γράφουν ιστορία με γράμματα που κανένας τίτλος δεν μπορεί να σβήσει. Γιατί εκείνον τον αγώνα εκείνος ο αντίπαλος έκανε λάθος ακόμη κι όταν είχε δίκιο — όχι επειδή εκείνη ήταν η καλύτερη εκείνη τη μέρα, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις ψυχές έγιναν μία. Αυτό δεν γράφεται στους πίνακες αποτελεσμάτων, αλλά εκείνες οι βραδιές όπου γράφτηκε αυτή η ιστορία έγιναν το ίδρυμα πάνω στο οποίο χτίζεται κάτι μεγαλύτερο από μία νίκη.
Άλλο λοιπόν εκείνες τις βραδιές στον Κώστα όπου η μπάλα άλλαζε ρότα επειδή άλλαξε πλευρά εκεί που έπρεπε να κάνει το ψαλίδι στη μπάλα. Άλλο εκείνες τις μεγάλες ημέρες όπου η μπάλα έγινε σιγά σιγά βλήμα και η ίδια έγινε ψυχή που δίνει ψυχή. Το ερώτημα πάντα παραμένει ανοιχτό: πόσοι πόντοι χρειάζονται για να γράψουν εκείνο το ελάχιστο εκείνο κενό που χωρίζει την επιτυχία από την απουσία της; Στην περίπτωσή της η απάντηση βρίσκεται εκεί στις μικρές στιγμές — εκεί όπου όλα άρχισαν πριν καν γνωρίσει κανείς τα μεγάλα γήπεδα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊