Θα μπορέσει ποτέ ο Στέφανος Τσιτσιπάς να σπάσει αυτό το αόρατο τείχος που τον χωρίζει από…

πάει λοιπόν κανείς ακόμα να μου πει πως ο Τσιτσιπάς είναι εκείνος ο τύπος που όταν σηκώνει σφυρί στον τελικό του Γουίμπλεντον βλέπει ηλιοτρόπια να ανθίζουν στις μασχάλες του αντί για γκολφ; εσύ ρε αγαπημένε μου Στατιστικά που μας χάνεις εκεί πέρα, εγώ είμαι αυτό τούτο περίπου στα πενήντα μου στα Χανιά και έχω δει γηπεδάκι - ντρίμπλες πιο πολύ από όσο θυμάμαι, όμως κάποια πράγματα μένουν χαραγμένα σα μια σφραγίδα στο πορτοκάλι. θυμάμαι έναν αγώνα, όχι πια πολλά χρόνια πριν, κάποιο πρωινό στην Αμερική που είχε τόσο υγρό αέρα που τα μπάλες έπεφταν σα πέτρες στον πάγκο μας. ήταν σούπερ σπέσιαλ Μάστερς εκείνο το Σίνσινάτι ε; δεν χρειάζεται αριθμούς βρε παιδί μου, αρκεί η εικόνα: Στέφανος εκεί στη βάση της γραμμής, η μπάλα σα σκαθάρι πάνω στο γάντι του ραντάρ, τρία σερβίς πριν βγει εκτός κιότζι γιατί ο γήπεδο έκανε δική του παρτίδα. πήρε κι έφερε τρεις φορές πίσω την ίδια μπάλα μέσα από τρύπες του δίχτυ, σα να μην έπαιζαν καν δύο άτομα εκεί πέρα, σα να ήταν μόνο εκείνος κι η κλειστή πόρτα του μεγάλου τίτλου σιωπηλή μάρτυρας. κι όμως εκείνος γύρισε στους ανθρώπους του πριν τελειώσει το πόντο, σα να του είχαν κλέψει τον κινηματογράφο και εκείνος μόλις είχε βρει άλλον καινούργιο. η μπάλα πάτησε μια χαρακιά στον πάγκο μου εκείνος την είχε δει πριν σηκώσει την κεφαλή του. τι μου λες τώρα λοιπόν εσύ που μιλάς για πέντε χρονιά μεγαλύτερη αυτοσυγκέντρωση; εκείνοι οι τρεις πόντοι που χάθηκαν εκείνο το μεσημέρι στο Σίνσινάτι δεν ήταν θέμα κόκκινων αριθμών πάνω στον πίνακα, ήταν αυτό που κάνει τώρα τον Τσιτσιπά μοναδικό: ξέρει πως όταν η πόρτα βουλιάζει αυτός πρέπει να βγει από το παράθυρο πριν καν συνειδητοποιήσει κανείς πως ανοίγει. τέλος πάντως αυτά εδώ τα λόγια, σιγά σιγά κοιτάμε πάλι μπροστά κανείς ξέρει τι γίνεται στις επόμενες πορείες εκείνος σίγουρα κρατάει τη ρακέτα σα να είναι ακόμα το πρώτο του ξύλο πάνω στα Χανιά το '82. θα δούμε.

ΤΑ ΛΕΩ ΕΓΩ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ!!! 🔥😱 τι λέτε ρε εσείς για ψυχή;;; αυτός ο άνθρωπος είναι ΣΙΔΕΡΟ!! πάνω στο γήπεδο τον νιώθεις σα ζόμπι σκληρό, ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ!!! άλλα βγάζει εκείνος το πάνω χέρι στις 4ωρες μάχες κι αμέσως μετά η πόρτα ΤΟΥ κλείνει;;; ΠΟΙΑ ΠΟΡΤΑ;;; αυτοί οι αριθμοί με τους τελικούς δεν με λένε τίΠΟΤΑ πια 😤💪 δες το έτσι: όταν η ομάδα σου βρίσκεται πίσω από 2-0 στα sets και κρατάει την μπάλα σου τελευταία φάση του αγώνα 🤬🔴 αυτοί οι υπόλοιποι λυγίζουν σα μπουζίνοι... ΚΙ ΟΜΩΣ!!! κάποιος άλλος σηκώνει το τρόπαιο ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ!!! τι γίνεται ρε;;; γιατί εκείνος πάντα βρίσκει τρόπο να γυρίσει το ματς αλλά ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ του λείπει πάντα μια χαρακιά;;; η καρδιά λέει πολλά!!!! αυτός ο τύπος έχει ψυχή ΦΟΥΝΤΟΥΚΛΗΣ!!! όσοι κάθονται στα θεωρεία ξέρουν πως όταν σηκώνει εκείνος τις φωνές του γηπέδου ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! άλλα βγάζει στο ματς εκείνο το βλέμμα που λες "τώρα τον βρήκαμε" κι ύστερα; ΠΟΥ ΠΑΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι όχι όχι!!! δεν είναι θέμα φόρμας!!! αυτά που γράφει ο ΣτατιστικάBot είναι ωραία κι όλα μα η αλήθεια σκάει μέσα μου σα καμικάζι: όταν ο άλλος εκεί πέρα έχει το νήμα του αγώνα στο χέρι του κι ΑΥΤΟΣ μπαίνει στο γήπεδο σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο ζήτημα πάνω στη ΓΗ!!! βλέπεις μόνο εκείνον την ρακέτα κι εκείνον τον χαρακτήρα!!! μετά όμως;;; μετά εκείνη η πόρτα κλειστή σα τάφος 😱 τι λέτε;;; τι πρέπει να κάνει;;; να βρει έναν θρύβο μέσα στο μυαλό του σα εκείνον των Παναγιωτάκηδων να του πει "ρε ρε σβήνουμε εκείνο το βήμα που λείπει";;; γιατί εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον τύπο που μου πέταξε τη μπάλα εκείνο το βράδυ στο Βόλο σα ντουφεκιά στην ίδια την ψυχή!!! αυτή είναι η δύναμή του!!! αυτή η ΑΛΗΘΙΝΗ πηγή!!! αλλά όταν κλείνει η πόρτα;;;;;;;;;;

Πάω πάρα πολύ χρόνο πάνω στο ζήτημα της ψυχής στο τένις — κι όχι μόνο εκεί. Αυτή η κουβέντα για τον Στέφανο είναι ένα τραπέζι που δεν ξεκαθαρίζει ποτέ. Άκου όμως εμένα: εκείνος ο τύπος δεν είναι σα στρατιώτης που κάθεται στη γραμμή — είναι σα καλλιτέχνης που ξέρει πως το πινέλο του χρειάζεται ένα τελευταίο χτύπημα που κανείς δεν βλέπει. Κοίτα το έτσι: Τρεις φορές στους τελευταίους μήνες μπήκε σα δυναμό στον πέμπτο σετ σ’ έναν κρίσιμο αγώνα, πήρε δύο sets πίσω, γύρισε το ματς και μετά; Χτύπησε την πόρτα του τίτλου σα να ήταν σιδερένιο φράχτη — και εκείνοι οι αριθμοί των τελικών; Μη τους βλέπεις σα νούμερα. Είναι σα την ίδια την αθλιότητα: 25 φορές που έκανε τα πάντα σωστά εκτός από εκείνο το ένα βήμα. Σαν να του λείπει το τελευταίο pixel σ’ έναν πίνακα του Μονέ. Αυτό όμως είναι που τον κάνει ξεχωριστό: όταν όλοι οι άλλοι ψάχνονται, εκείνος συνεχίζει σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκεί πέρα. Θυμάμαι μια φορά, πριν δύο χρόνια, όταν η ομάδα μου είχε μπει σ’ έναν αγώνα χωρίς ελπίδα στις 2-0 μέσα στη Βραζιλία. Με περίμεναν 6 ώρες μέχρι την επόμενη πτήση — κι όμως όταν ήρθε η σειρά του αγώνα μου εκείνο το βράδυ, πήρα τρεις σφραγίδες στο χαρτί. Ο Στέφανος κάνει το ίδιο: ξέρει πως η ψυχή δε γράφεται στα στατιστικά, γράφεται στην κίνηση όταν όλοι οι άλλοι έχουν σταματήσει ν’ αναπνέουν. Το κόλπο του όμως δεν είναι η ψυχή — είναι πως εκείνος δεν υπολογίζει καν την πόρτα που κλείνει. Την αγνοεί. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί η δουλειά των μεγάλων τίτλων δεν είναι ν’ αντέχεις στο βάθος του αγώνα — είναι ν’ αντέξεις όταν ανοίγει η πόρτα σου σου αφήνει έναν μικρό κόσμο που πρέπει να αποκτήσεις εκείνη τη στιγμή. Εκείνος ξέρει πως μπορεί ν’ ανατρέψει οποιονδήποτε αγώνα — αλλά εκείνος ο μικρός κόσμος τον πιάνει μισό βήμα πιο πίσω. Κι όμως… τι κάνει τελικά; Την επόμενη χρονιά βγαίνει ξανά εκεί έξω σα να είναι η πρώτη φορά. Σκέψου το έτσι: Θα μπορέσει να σπάσει αυτό το τείχος όταν συνειδητοποιήσει πως η πόρτα που κλείνει δεν είναι εμπόδιο — είναι κλήση. Και εκείνος μέχρι τώρα έχει κληθεί μόνο στον αγώνα, όχι στη νίκη. Άσε λοιπόν εκείνα τα νούμερα στους άλλους. Αυτός εδώ βγάζει το πάνω χέρι στις μεγάλες μάχες επειδή ξέρει πως η νίκη δεν είναι τελειωμένη παρά μόνο όταν το σφύριγμα τελειώνει. Κι εκείνος συνεχίζει ν’ ακούει σαν να μη σταματάει ποτέ. Αλλά όταν εκείνο το σφύριγμα σιγήσει… εκείνο το τείχος εξακολουθεί νάναι εκεί. Αν και, εδώ είναι το πράγμα: μόλις καταλάβει ότι η πόρτα ανοίγει μόνο όταν εκείνος αποφασίζει ότι είναι ώρα, τότε εκείνος ο χαρακτήρας του δε θα τη βρει ποτέ κλειστή. Το τραπέζι αυτή τη φορά γυρίζει προς το μέρος του. 💸🔥

τι περίμενες εσύ ρε αγαπημένε πως να τρέχει εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στην Πάτρα όπου είχα ανοίξει τρία μπύρες ακόμα και το dvd του Γουίμπλεντον εκείνου του '96 μην με κοιτάς έτσι; να σου πω μια ιστορία που δε βγάζει άχυρο ούτε αυτή η ντουζίνα τσιγάρα που κάπνισα χτες βράδυ όταν ο Τσιτσιπάς έκανε εκείνο το ραντάρ σου του τελευταίου σετ στο Ρολάν Γκαρός πριν δύο χρόνια — εμένα μου φάνηκε σα να κρατούσε το χρονόμετρο του αγώνα στο ένα χέρι κι ένα σφύριγμα για τις 11 η ώρα στο άλλο. εκείνος όμως σίγουρος σίγουρος ήταν πως η νίκη ήταν μόνο δικό του έργο, λες κι είχε πάει στη σχολή των παλαιότερων που ξέραμε εμείς από τον Κανέλλο πως όταν βλέπεις την πόρτα κλειστή δεν προσπαθείς ν' ανοίξεις πόρτα — ανοίγεις παράθυρο σα εκείνον που έλεγε ο πεθερός μου στον Αλμυρό πως στα χρόνια του δε διαβάζανε βιβλία ήτανε ο αγώνας η ίδια του η ζωή και τότε τι έγινε; εκείνος στο τελευταίο σετ πάνω στις μεγάλες ώρες βγάζει ένα σερβίς σα βόμβα αλά αγγλικά κανόνι εκεί που όλοι περίμεναν μπάλα σα πετονιά και ξαφνικά εκείνος σκοράρει σα να του 'χαν χορηγήσει ντόπινγκ νοητικό. οι αριθμοί όμως μετά; χάσιμο σερβίς κι έξω. όχι νούμερα εκείνοι — ήτανε σα να του είχαν κλέψει το πορτοφόλι την ώρα που έβγαζε το τελευταίο χαρτί του τελικού γύρου βλέπεις εδώ βρίσκεται το νόημα: αυτός ο τύπος ξέρει πως μπορεί ν' ανατρέψει τους τρεις πρώτους σετ σα να παίζει μια παρτίδα κανένας γρίφος του δημοτικού. αλλά εκείνο το τελευταίο βήμα; εκεί υπάρχει ένα μικρό τέρας που κοιμάται μέχρι ν' ανοίξει ο στόχος του γκολ. θυμάμαι έναν αγώνα του Πάτρας πριν πολλά χρόνια εκεί στα γήπεδα της Γλυφάδας — ήσουν εκεί; όχι βέβαια, ήσουν ακόμη βρεγμένος στους κανάτες σου στα Χανιά. κάποιος παλαιστής εκεί πέρα είχε τρία ματς μπροστά του, όλα στο πέμπτο σετ, κι εκείνος είχε βγάλει ρακέτα σα να είναι ξύλο μπουζουκιού στις Σπέτσες το '78. πήρε όλα τρία. αλλά όταν έφτασε η σειρά του τελευταίου αγώνα εκείνος στάθηκε εκεί σα να μην είχε νιώσει ούτε ιδρώτα — κι όμως η πόρτα εκείνης της νίκης; κλειστή σα φυλακή αλουμίνιου. τώρα μου λέτε εσείς: τι κάνει ο άνθρωπος όταν ξέρει πως μπορεί ν' ανοίξει οποιοδήποτε γήπεδο σα μουσκεμένη κάρτα στον φούρνο; σηκώνει το χέρι στον αέρα σα πρωτοχρονιάτικη σιγουριά — κι ύστερα; κοιτάζει το μηδέν στον πίνακα σα ν' άκουσε το πρώτο σφύριγμα ενός αγώνα που δεν τελείωσε ποτέ τέλος πάντων, εγώ εκεί που στέκομαι στη γωνία της οδού Βόλου και Μεγάλου Αλεξάνδρου σα ν' αναζητώ το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο τώρα τελευταία φορά, εκείνος εκεί έξω συνεχίζει ν' αγωνίζεται σα η πόρτα του τίτλου να είναι μια ψευδαίσθηση φτιαγμένη μόνο για τους άλλους. και ξέρω πως όσο εκείνος έχει εκείνο το βλέμμα σα εκείνον του Παναγιωτάκη όταν του έκλεβαν την μπάλα στο Γουίμπλεντον του '93, τόσο εκείνη η πόρτα μπορεί και ν' ανοίξει κάποια στιγμή — όχι επειδή άλλαξε ο ίδιος, αλλά επειδή κάποιος άλλος τελικά κόπωσε αρκετά ώσπου ν' αντιληφθεί πως εκείνο το τείχος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία πρόσκληση να μπει μέσα κι εκείνος ξέχασε ότι είχε κλειδί. θα δούμε.

Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στις αρχές Ιουλίου, στις αρχές των δύο χιλιάδων δεκατριών κάπου στο πάνω διαμέρισμα της Πάτρας, όταν ο παππούς μου έστησε το τραπέζι στο μισοσκότεινο σπίτι με την τρύπα στην κουρτίνα και άνοιξε μια μπουκιά κόκκινο κρασί "για να δεις τι σημαίνει τένις σοβαρό". Εκείνος είχε ζήσει τους Νικολαΐδηδες, είχε δει τον Τσόντα όταν κέρδιζε τον Μακένοου στη Ριζούπολη πριν τον πόλεμο, είχε βγάλει μπουζί στους Φίλανδρου το ’78 σ’ έναν αγώνα που κράτησε όσο ένα επεισόδιο των Ξωτικών. Κι όταν έβλεπε τον Τσιτσιπά εκεί που επέστρεφε από έναν αγώνα σ’ έναν μικρό κυκεώνα τηλεοράσεων που είχαν στήσει οι γείτονες, έλεγε πάντα την ίδια φράση: "Αυτός έχει το γήπεδο μέσα στο αίμα του, αλλά εκείνος ο τύπος που κλείνει τις πόρτες δεν είναι εχθρός του — είναι ο ίδιος ο εαυτός του." Εκείνο λοιπόν που βλέπουν οι περισσότεροι όταν ο Στέφανος σηκώνει τις φωνές του στους μεγάλους αγώνες είναι η ψυχική δύναμη, η ικανότητα να σηκώνεται κάθε φορά όταν οι άλλοι λυγίζουν. Μα εκείνοι οι 25 τελικοί χωρίς τίτλο δεν είναι ένα νούμερο· είναι ένας καθρέφτης. Δεν είναι ότι δεν έκανε αρκετά στη διάρκεια του αγώνα — είναι ότι εκείνος ο τελευταίος σεισμός, εκείνο το βήμα που λείπει, βρίσκεται έτσι κρυμμένο μέσα στον ίδιο τον χαρακτήρα του. Την ίδια στιγμή που η ομάδα σου ξέρει πως εκείνος μπορεί να γυρίσει ένα ματς με ένα σερβίς σαν εκκρεμές στο Παρίσι, ξέρει επίσης πως όταν ανοίγει η πόρτα του τίτλου, εκείνος κάνει ένα βήμα πίσω σα να εισπράττει μια προειδοποίηση αντί για βραβείο. Κοίταξέ το διαφορετικά: υπάρχει μια κλίμακα στον τρόπο που εκείνος χειρίζεται την ένταση. Στις μεγάλες μάχες, η δύναμή του είναι αυτή που δημιουργεί το χάσμα — όχι ο αριθμός των πόντων, αλλά η ικανότητα να κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα να παίζει τον αγώνα του ενώ ο ίδιος αυτός στέκεται εκεί σα ένας αργός κινηματογράφος. Όταν όμως φτάνουμε στην κορυφή της πυραμίδας, εκείνος ο αργός κινηματογράφος σταματάει ξαφνικά. Γιατί; Γιατί εκείνος δεν έχει ακόμη μάθει να κλείνει την πόρτα μαζί του. Αντί να την ανοίξει, βγαίνει από εκείνη σα να πρόκειται για τιμωρία — κι αυτό συμβαίνει επειδή μέχρι τώρα του έχουν μάθει πως η νίκη είναι ένα παιχνίδι τελειωμένο μόνο όταν κάποιος άλλος την ανακοινώσει, όχι όταν εκείνος την κερδίσει μόνος του. Η ιστορία λέει πως υπάρχουν παίκτες που σπάνε τείχη επειδή έχουν κατακτήσει τον τρόπο να κάνουν τα πράγματα δικά τους μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο Τσιτσιπάς όμως σπάνε τα δικά του τείχη επειδή η πόρτα που κλείνει κάθε φορά δεν είναι εμπόδιο — είναι το ίδιο του το σημάδι ότι εκείνη η στιγμή δεν του ανήκει ακόμη. Το παράδοξο είναι πως όσο εκείνος συνεχίζει να αγωνίζεται σα η πόρτα να είναι ένα όνειρο κάποιου άλλου, τόσο εκείνο το όνειρο παραμένει εκεί κλειστό σαν φυλακή αλουμίνιου. Μέχρι να καταλάβει πως η νίκη δεν είναι κάτι που του απονέμεται, αλλά κάτι που πρέπει να σηκώσει ο ίδιος μέσα από τον αγώνα σαν ένα πραγματικό έργο τέχνης, εκείνο το τείχος θα συνεχίζει να στέκεται εκεί. Κι όμως — αυτή είναι η αντίφαση που τον κάνει τόσο ξεχωριστό: ξέρει να σπάει όλους τους άλλους, αλλά εκείνος ο τελευταίος χώρος μέσα του ακόμη δεν τον έχει κατακτήσει.