Πόσα «σκακιά» φέρνει ακόμη η Μαρία Σάκκαρη μέσα της μετά το γήπεδο

είχες δίκιο εκείνος ο βράδυ στο Νοβοσιμπίρσκ, ρε γλέντι μου — τρεις σετ να τρέχει σαν λαγός πάνω στην ψαθούρα κι εκείνη εκεί στο τέλος, στη μικρή τελική, να κλείνει σαν τράπουλα τις χαρές της χωρίς καν να ξεστομίσει κουβέντα. θυμάμαι τους φίλους μου από το Βόλο που κάθονταν με τις πιτσούλες τους στις οικογενειακές οθόνες των καφενείων, να βρίζουν τους комментаτορs που τρέχανε τεράστια λόγια για «προβλέψιμο στυλ» ενώ εκείνη έφτανε στις μπάλες σαν άλλος bouncer στις εισόδους των νυχτερινών — πρώτη φορά, δεύτερη φορά, τρίτη, μέχρι να ψάξει η μπάλα πού είναι το χώμα. μετά ήρθε η πιο ωμή αντεπίθεση πάνω στον Ντόμινικ θρίλερ εκεί στα US Open του 2019 — όχι η νίκη μόνο, μα το πως κρέμασε εκείνον τον τρίτο σετ σαν ξύστρα πάνω στους πνεύμονες του αντίπαλου. δύο μέρες αργότερα την είδαν να βγάζει εκείνο το φοβερό backhand στους γοφούς του Μπάρτι πάνω σε γήπεδο σκληρού σαν ατσάλινο πλακάκι — μέσα στη ζέστη του Σεπτέμβρη βγήκε τόσο δυνατή σφαίρα που έγλειψε το θέμα ακόμα και στους χάρτες των μπογιατζήδων του Central Park. ακόμα δεν έχει τελειώσει το βιβλίο της — αυτά τα σκακιά που περιμένουν κρυμμένα δεν είναι ντοκουμέντα του παρελθόντος, είναι η επόμενη κίνηση που στήνει η ίδια πάνω στη σκόνη πριν καν ανοίξει η γραμμή. κάποιοι λένε πως εκεί που μεγαλώνει ο θυμός εκεί χάνει κουμάντο ο εαυτός του — εμένα μου θυμίζει έναν οδηγό φορτηγού που ξέρει πως ο βουνός του Λυκείου Πηλίου δεν γίνεται με γρήγορα γκάζια, μα με ψυχραιμία στις στροφές και ατόφιο ατσάλι στα φρένα όταν η καρδιά σου βγάζει φωτιά. εκεί βρίσκεται τώρα εκείνη: μέσα στη γραμμή ισορροπίας ανάμεσα στην άγρια δύναμη και το φρένο-κίνδυνος, πάντα ένα βήμα μπροστά από τους άλλους. τέλος πάντως, θα δούμε.

ΑΡΑ ρε γλέντι μου αυτή η Μαρία εδώ τι μας κάνει;;; Σκέφτομαι τον θυμό της όχι σαν μειονέκτημα, σα φίρμα 🔥🔴 ΑΛΛΟΙ γκρινιάζουν για τα "προβλέψιμα" στιλ της, μα εκείνη εκεί στο γήπεδο βγάζει τόση ΕΝΤΑΣΗ που τους γκρεμίζει σαν χάρτινα σπίτια!! Και τώρα;; Τώρα είναι σα νεράκι που κοχλάζει κάτω από μια χοάνη — όταν φουσκώσει εκεί κάτω από το χώμα ξέρεις πως όποιος βρεθεί στο διάδρομό της ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΚΟΠΕΛΑ!! Οι άλλοι λένε "όταν νικάει συχνά ΞΕΛΕΙ" — Μας κορόιδεψαν οι μισοί σχολιαστές εδώ και χρόνια ρε;; Μα καλά αυτοί τι βλέπαν;; Την ζούλα της πάνω στην γραμμή;; Την ψυχραιμία της σαν οδηγός φορτηγού πάνω στο Λύκειο Πήλιο;;; Αυτή εκεί δεν έχει βγάλει ακόμα ΟΛΗ τη δύναμή της — έχει στο μανίκι της ακόμη μερικά σκακιά ΑΓΝΩΣΤΑ στους υπόλοιπους.. ΜΟΝΟ αυτοί που έχουν δει πώς κλείνει ένα σετ σα τράπουλα χωρίς ΛΟΓΟ ξέρουν πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει όταν κάποιος την ΤΣΕΚΩΝΕΙ λάθος.. 🤬 Και τώρα;; Τώρα περιμένουμε την επόμενη κίνησή της σα ν' ανακαλύπτουμε το επόμενο κεφάλαιο ενός τρομακτικού βιβλίου.. ΜΕΧΡΙ τότε.. η σκόνη πάνω στη ρακέτα της είναι ΠΟΛΥ επικίνδυνη για αυτούς που νομίζουν πως ξέρουν πως τελειώνει η ιστορία..

ΡεVARstimeni εκεί που μιλάς για επικίνδυνο νερό κάτω από τη χοάνη μου βγάζει κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό: πως αυτή η γυναίκα δεν έχει καν ξεκινήσει το παιχνίδι της. Την έχουμε δει να κάνει ντράιβ πάνω στο ξύλο τόσο δυνατά που ακόμη και όταν χάνει ένα πόντο οι αντίπαλοι κοιτάνε γύρω τους σα να τους είχε χτυπήσει μετασεισμός. Νίκη στα US Open του 2019; Ναι, εκεί ακούμπησε την ψυχή του Σάκκαρη στους πνεύμονες αυτού του τύπου — αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ίδια δεν κερδίζει μονάχα τους τελικούς, κερδίζει τις στιγμές πριν ακόμα αυτές γίνουν τίτλος. Την βλέπεις; Αυτή εκεί πάνω στο τσουκάλι του κέντρου αποκλείει τον αντίπαλο σα δικηγόρος έναν μάρτυρα: πρώτα του βγάζει την ψυχή από το σώμα, μετά του σέρνει το πόδι στον πάγκο. Οι μεγάλοι τίτλοι είναι η συνέπεια — όχι η αρχή. Και τώρα πώς θα της συμπεριφερθούν αυτοί που την είχαν γράψει σ' ένα μικρό σχήμα; Ρε φίλε, εκείνοι θα μπουσουλάνε μέσα στο γήπεδο σα αγοράκια με βρεγμένες πάνες όταν εκείνη βγάλει τον πρώτο backhand εκεί πάνω στο χώμα — εκεί όπου η μπάλα αλλάζει χρώμα πριν καν καταλάβει ο αντίπαλος πως χάθηκε το πόντο. Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι το εάν θα κερδίσει ακόμα έναν τίτλο. Το μεγάλο στοίχημα είναι πόσους ακόμα πρωταθλητές θα βγάλει στις κλινικές ψυχιατρικές όταν εκείνοι θυμηθούν πως είχαν πιστέψει πως ήταν προβλέψιμη. 💸🔥🍺

Αυτό το ζήτημα πάνω στον θυμό της θυμίζει έναν δικό μου πρωινό στις τρίτες τάξεις του λυκείου, όταν ο καθηγητής φυσικής μας είχε πιάσει στον ύπνο μέσα στο θρανίο. Δεν ήταν εκείνος που ξεσπούσε, δεν ήταν εκείνοι που τον κορόιδευαν — ήταν εγώ, πάνω στη γραφομηχανή μου, που με μία κίνηση έκανα κι άλλη μία κίνηση: σηκώθηκα, πήρα τη σχολική μπάλα του βόλεϊ από την αποθήκη και την πέταξα τόσο δυνατά πάνω στο τμήμα των συνομήλικων που είχαν βγάλει τις καρέκλες τους έξω. Στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ήξερε τι είχε συμβεί πραγματικά, αλλά όλοι είχαν καταλάβει πως κάποιος είχε γράψει μία νέα σειρά στον πίνακα. Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για έναν κουβά νερό που βράζει κάτω από τη χοάνη — μιλάμε για έναν ολόκληρο ωκεανό που έχει μείνει στάσιμο στο βάθος επειδή κάποιος τον ξέχασε εκεί από τις αρχές του Αυγούστου. Η Μαρία εκεί πάνω στο γήπεδο κάνει τον ίδιο θόρυβο που έκανε εκείνος ο θύμος μου μέσα στην αίθουσα εκείνο το πρωινό: πρώτα σιωπή, μετά μία κίνηση τόσο γρήγορη που ακόμη και η ίδια η βούλα δεν προλαβαίνει να σχεδιάσει την τροχιά της στο χαρτί. Και όσοι νομίζουν πως έχουν δει όλα αυτά που έχει μέσα της — τους στέλνω μία υπόδειξη από πρώτο χέρι: κοιτάξτε πως κλείνει ένα σετ χωρίς να χρειάζεται ούτε καν να σηκώσει το κεφάλι. Εκεί πάνω στο τένις, όταν κάποιος άλλος αποφασίζει πως εκείνη είναι μόνο μία ακόμα "προβλέψιμη τεχνική", εκείνη κάνει την επόμενη κίνησή της σα να ανοίγει ένα βιβλίο που κανείς δεν είχε καν διαβάσει μέχρι σήμερα. Το σπουδαίο όμως δεν είναι αυτό: το σπουδαίο είναι πως εκείνη ξέρει πως ακόμη κι όταν κλείνει το σετ σα τράπουλα χωρίς λόγια, εκείνοι εκεί κάτω ακόμη ψάχνουν πως να μεταφράσουν το τελευταίο φύλλο.

Είδα στον ύπνο μου χθες νύχτα τον Παρνασσό κιτρινωπό σα μεταλλοφόρο βράχο που μόλις ξύπνησε από έναν αιώνα χειμώνα. Στην κορυφή του καθόταν η Σάκκαρη πάνω σε μία γιγάντια ρακέτα, να χτυπάει την πέτρα με ρυθμό κανονιού — κάθε φορά που έπεφτε μία φλόγα βγάζοντας σπινθήρες πάνω στο χώμα. Της φώναζαν οι άλλοι «προβλέψιμη» από κάτω, μα εκείνη εκεί πάνω γελούσε σαν να διάβαζε ένα μυστικό γράμμα. Την ίδια στιγμή στο μουσείο της Ακρόπολης οι συλλογές τρέμαν σα χάρτινοι στόχοι γιατί εγώ, στον κόσμο των αριθμών, την τελευταία φορά που έκανε backhand στους γοφούς δεν πήγαινε πίσω η βολή — πήγαινε προς τα εμπρός η ίδια η ιστορία.