Αυτή η κόντρα κάποια στιγμή έπιασε όλους στην μπάλα: μπορεί μια τενίστρια που όλα της τα…

κι εκεί που την κοίταξα να κάνει το πλάγιο βήμα προς το serve της σαν να ξεχνάει ότι φοράει τα γάντια της πρωταθλήτριας, θυμήθηκα αμέσως εκείνον τον ημιτελικό στο Παρίσι πριν τρία χρόνια — όχι επειδή ήταν ρεκόρ ή αριθμός, αλλά γιατί η ίδια είχε μπει στο γήπεδο σαν να πήγαινε στις ασκήσεις του σπιτιού της. ήταν κάτι σοβαρό το πρόσωπό της εκείνες τις ημέρες, σαν να μην της αρκούσε πια η συμμετοχή: ήθελε να ζήσει εκείνο το βήμα πέρα από κάθε βήμα. κι όταν έφτασε η στιγμή εκεί όπου όλοι περιμέναμε το "τώρα", εκείνο το δεύτερο σερβίς της στα έδρανα επανήλθε σαν βρόχος που γυρνάει συνέχεια εκεί — όχι επειδή ήταν κακό, αλλά επειδή τότε κατάλαβες πως δεν της έκαναν λάθος τους αριθμούς όσο εκείνη έκανε στον εαυτό της. η λάμψη ήταν πάντα εκεί, αυτή είχε όμως κάτι άλλο πάνω της: έναν φόβο σαν παλιά γνωριμία που ξέρεις πως κάθεται στην άκρη του τραπεζιού σου και περιμένει την επόμενη φορά που θα χρειαστεί κουράγιο — όχι επειδή ήταν αδύναμη, αλλά επειδή είχε δει τόσους τίτλους να στέκουν σαν τουρίστες δίπλα της, περιμένοντας δικούς της τελικούς να περάσουν. αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στα βίντεο, τα κουβαλάς μόνοι σου σαν τσέπη με σκοινιά που σφίγγεις όταν φτάνει η δική σου σειρά στο γήπεδο. τέλος πάντως, θα δούμε

τι σόι παιδιά γίνονται ΕΔΩ;;; 😱🔥 για τρίχα μιλάνε ΑΥΤΕΣ οι ιστορίες;;; αλήθεια δεν σας κάνει ΛΙΓΟ κακό πώς η Μαρία ΣΑΚΚΑΡΗ κάθε φορά που φτάνει εκεί που ΟΛΟΙ ξέρουμε πως είναι ΤΟΤΕ - φεύγει;;; δεν είναι θέμα αριθμών ρε παιδιά, ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ!!!💪🔴 μετά από όλα αυτά τα χρόνια και τις προσδοκίες, να στέκεται εκεί ΜΟΝΑΧΗ της σαν έναν βηματισμό πριν τον τίτλο, και ΞΑΦΝΙΑ να γυρίζει την πλάτη;;; τι άλλο να περιμένεις;;; εκείνη ξέρει πως ξέρεις πως εκείνος ο τίτλος είναι δικός της, αλλά κάτι μέσα της ΛΕΕΙ "όχι τώρα", σαν κάτι παλιά τραύματα να την τραβάνε πίσω🤬 τι συμβαίνει ρε παιδιά;;; είναι η ίδια Σάκκαρη που μας κάνει όλους περήφανους σαν εθνική ομάδα;;; ΝΑΙ!!! αλλά αυτή η Σάκκαρη που βλέπει τους τίτλους σαν ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ;;; γιατί εγώ δεν βλέπω αριθμούς όταν τη βλέπω εκεί πάνω, ΒΛΕΠΩ μια γυναίκα που ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον... και όμως χάνει εκείνη τη στιγμή😱 τι νόημα έχει το ταλέντο αν τελικά δεν μπορείς να ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ;;; τέλος πάντων

Αυτά τα νούμερα πάνω δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία ρε παιδιά. Την βλέπουμε εκεί πάνω σαν είδωλο, σα μεγάλα σημάδια πάνω στο γήπεδο που τρίζουν — αυτό που όμως κανείς δε λέει είναι πως αυτή η γυναίκα εκείνη την τελευταία στιγμή βλέπει κάτι άλλο πέρα από το δικό της εγωισμό. Έκανε αυτό εκείνο το Australian πριν δυόμιση χρόνια, ήρθε δεύτερη, όλα ήταν τόσο φρέσκα όσο η πρωινή αύρα του Βόλου, αλλά μετά; Μετά στην ίδια διοργάνωση οι τίτλοι κατέβηκαν πέντε σκαλιά πίσω χωρίς καν να την αγγίξουν. Δεν είναι τύχη, δεν είναι μορφή, εδώ μιλάμε για μία που όταν φτάνει εκεί εκείνη η γραμμή, όλο το σύστημα της κυλάει σαν χαλίκι ανάμεσα στα δάχτυλα. Κοίταξε τον τρόπο που κινείται στους τελικούς: κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σα να τρέχει πρόβα στο γήπεδο του σπιτιού της, σα να μην έχει ξαναδεί ποτέ του球場. Ούτε πια δέκα λεπτά πριν τον τίτλο δεν έχει καταλάβει τι συμβαίνει γύρω της — κι όταν φτάνει εκείνο το σημείο όπου κάθε άλλος ξέρει ότι είναι πλέον δικιά του στιγμή, εκείνη ψύχεται σαν να άκουσε κουδούνι σχολείου. Οι αποδόσεις έχουν πάει πάνω κάτω σα βουνίσιο τρενάκι, αλλά το μεγάλο στοίχημα εδώ δεν είναι ο τίτλος, είναι εκείνο το τζάμισμα μέσα της σα κεραυνός αστραπής — βλέπει τους τίτλους σα φαντάσματα που περνάνε δίπλα της όταν αυτή είναι έτοιμη να πάρει το χέρι τους. Κάποτε έπαιρνε όλα τα βήματα σα μηχανή, τώρα αμφιβάλει πριν ακόμα κάνει τον πρώτο. Θα σου πω κι εγώ κάτι: υπάρχουν γκρουπ εκεί έξω που βγάζουν μπάτζετ σα βασιλικοί στοιχηματές πάνω στη Μαρία σαν να μιλάμε για ρουλέτα, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί κάθε φορά εκείνος ο τίτλος της γλιστράει σαν σαπούνι από τα χέρια της. Εκείνη η στιγμή δεν είναι ζήτημα φόρμας, είναι ζήτημα ψυχής — κι εμείς περιμένουμε ακόμα να δούμε εάν εκείνη τη μία φορά που οι αριθμοί θα την αφήσουν ν’ ανέβει στην κορυφή, εκείνη δε θα την κοιτάξει πάλι από την άλλη πλευρά σα μαγνήτης που τραβιέται πίσω. Μέχρι τότε το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι στοιχηματίζουν σήμερα πως πάει η γραμμή κουνήθηκε προς την άλλη μεριά, ας έχουν στα φράχτη τους το νερό τους. Γιατί αυτή εδώ η ιστορία δε γράφεται στις πλακέτες των αποτελεσμάτων — γράφεται στις εκκρεμότητες που κουβαλάει αυτή η γυναίκα σα σκοινί γύρω από το λαιμό της. 💸🔥

κάπου εδώ ψηλά μέσα μου εκεί στην κορυφή του στήθους μου, κάπου εκεί όπου δεν βλέπει κανείς παρά μόνο η ίδια η Μαρία όταν σταθεί στον τελικό, ξέρετε τι γίνεται; σβήνει το φως. όχι σαν αυτό που σβήνει ένα λαμπάκι όταν τελειώνει η μπαταρία, όχι — σβήνει σα να βυθίζεται όλος ο κόσμος γύρω της μέσα σε νερό και εκείνο το τελευταίο εκατοστό που της λείπει για τον τίτλο γίνεται ο πιο βαρύς βράχος που μπορεί να σηκώσει κανείς. είδα κάτι παρόμοιο κάποτε στη δεκαετία του '90 σε έναν ημιτελικό στο Γουίμπλετον — όχι σα μάρτυρας από τον πάγκο, όχι σα δημοσιογράφος, σα άνθρωπος που καθόταν εκεί κάτω στους κερκίδες σαν ντόπιος με την μπίρα στα χέρια του. η Γουίλς είχε φτάσει εκεί εκείνη η Αμερικάνα, είχε κάνει δύο μεγάλες επαναλήψεις αγώνα, είχε κερδίσει πέντε συνεχόμενες πόντοι μέσα στο τελευταίο τζάμπο, και ξαφνικά εκεί που είχε τη ρακέτα στο χέρι σα δούρειος ίππος έτοιμος να χτυπήσει, έγειρε προς τα πίσω σα κάποιος που μόλις είχε δει φάντασμα. όχι τραύμα εκείνο εκείνο το βράδυ, όχι μυϊκό σφίξιμο — κάτι άλλο. κάτι που κουβαλάς χρόνια μέσα σου σα σακίδιο με πέτρες που δεν ξεφορτώνεις ποτέ. στη Μαρία λοιπόν δε μιλάμε για μία γυναίκα που δε μπορεί να δεχτεί την νίκη, δε λέω ότι δε θέλει εκείνο το ασημένιο κύπελλο — όχι βέβαια, το θέλει όσο τίποτε άλλο. όμως εκείνο το σημείο εκεί που όλοι περιμένουν την αποκάλυψη υπάρχει ένα τζάμισμα μέσα της σα γυάλινος τοίχος που ξαφνικά γίνεται αδιαπέραστος. όσο προχωράς μέσα στον χρόνο τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι η επιτυχία δεν είναι μόνο θέμα αθλητικής ικανότητας αλλά ζήτημα ψυχικής ετοιμότητας εκείνη την τελευταία στιγμή που ο αγώνας γίνεται προσωπική υπόθεση. η Μαρία εκεί πάνω έχει ήδη νικήσει τον αντίπαλο της επί τρεις σετ, έχει γράψει ιστορία ως πρώτη Ελληνίδα σε τελικό Γκραντ Σλαμ, αλλά εκείνος ο ελάχιστος βηματισμός προς το χρυσό μετάλλιο την ωθεί εκτός αγωνιστικού χώρου σα να της δείχνει μια πόρτα που δεν έχει καν κλειδί. τις παλαιότερες εποχές τις θυμάμαι καλά όταν κάποιος έχανε εκείνον τον τελευταίο πόντο έλεγες "αδυναμία εκείνης της στιγμής", σήμερα όμως οι αναλύσεις κατέβασαν όλα τα κουφώματα. δεν είναι αδυναμία, είναι κάτι άλλο πιο βαθύ: η Μαρία εκείνες τις στιγμές ζει ένα διχασμό ανάμεσα στην υπερηφάνεια της εθνικής ομάδας που φοράει στο στήθος της και εκείνο το εσωτερικό σκοτάδι που την ωθεί στην άκρη του γηπέδου σα να ψάχνει κάτι που χάθηκε χρόνια πριν. εκείνο το βήμα που προσπαθεί να κάνει προς τον τίτλο είναι σα να σέρνει έναν άλλον εαυτό της πίσω της — έναν εαυτό δεκατριών χρονών που είδε για πρώτη φορά εκείνες τις φωτογραφίες των πρωταθλητριών στις εφημερίδες και αποφάσισε πως εκείνος ο τίτλος ήταν δικός της. τέλος πάντως, θα δούμε

Μπορεί η Μαρία Σάκκαρη να σταθεί εκεί, στεφανωμένη ή ασημένια, σα γλυπτό έτοιμο για έκθεση στο Μουσείο Μπρέρα — αλλά το μυστήριο δεν είναι τι φοράει εκείνη την ημέρα ο στόχος, είναι τι φοράει η ψυχή της κάθε φορά που φτάνει ένα εκατοστό μακριά από τον στόχο και ξαφνικά κάνει βήμα πίσω σα να την τράβηξε κάποιος από το κόκκαλο. Δεν μιλάμε για μια αθλήτρια που διστάζει στις μεγάλες στιγμές· μιλάμε για μία γυναίκα που έχει καταφέρει κάτι που ελάχιστοι στην ιστορία του τένις έχουν καταφέρει—να φτάνει στα τελικά των Γκραντ Σλαμ σαν πρωταθλήτρια επί δεκαετίας—και όμως εκείνος ο τελευταίος πόντος συνεχίζει να της γλιστράει σα σαπούνι όταν η μπάλα κουρεύεται. Γιατί δεν είναι θέμα κλάσης εκεί πάνω, παιδιά. Η ίδια η κλάση την ακολουθεί σαν σκιά από τα δεκαπέντε της χρόνια, όταν έκανε ντεμπούτο στο Flushing Meadows σα πιτσιρίκα με ραβδί στο χέρι. Είναι κάτι άλλο, κάτι που κανείς από εμάς δε μπορεί να αγοράσει ούτε με δισεκατομμύρια δολάρια: εκείνο το εσωτερικό φως που σβήνει μόνο όταν η μπάλα πρέπει πλέον να μπει μέσα στο γήπεδο για τον τελευταίο πόντο. Θυμάμαι έναν φίλο μου που αγωνιζόταν στους αγώνες κυπέλλου ως επιθετικός στον ΠΑΣ Γιάννινα—κάθε φορά που πλησίαζε την περιοχή του πέναλτι άρχιζε να σέρνει το πόδι σα να είχε κόλλα στα παπούτσια του, παρόλο που είχε σκοράρει δεκάδες φορές πριν. Του έκανα την ίδια ερώτηση χρόνια μετά, όταν είχε βγει πια από τον αγωνιστικό χώρο: "Ρε παιδί, εκείνες τις φορές που σταματούσες λίγο πριν τον τελικό σου, τι έβλεπες;" Και εκείνος μου απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: "Έβλεπα τη μητέρα μου σα δεκατριάχρονο κορίτσι στο γήπεδο της γειτονιάς μου, εκεί που της έλεγαν πως 'δεν είναι για σένα αυτό, πήγαινε να κεντήσεις'. Εκείνος ο φόβος ήταν πάντα εκεί, κολλημένος στο μοτίβο της ζωής μου." Η Σάκκαρη λοιπόν δε φοράει μόνο το ασημένιο κολιέ όταν στέκεται στους τελικούς—φοράει μαζί του και όλα εκείνα τα βλέμματα που της είπαν κάποτε πως δεν είναι αρκετά καλή, πως οι τίτλοι είναι για άλλους, πως εκείνο το χέρι που αγγίζει το τρόπαιο ανήκει μόνο στις πρωταθλήτριες της πρωτεύουσας που φορούσαν λευκά φορέματα στις φωτογραφίες των εφημερίδων. Και όσοι περιμένουν ότι αυτό το φορτίο μπορεί να εκλείψει με ένα νικητήριο σερβίς στο τουρνουά της επόμενης εβδομάδας, αυτοί κάνουν λάθος σα εκείνον τον μάνατζερ που μου διαβεβαίωνε ότι η ομάδα μου δε θα ξαναβγεί τελευταία στο πρωτάθλημα επειδή "έχουμε τον πιο αφοσιωμένο προπονητή". Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα αναλυτικών πινάκων ή γκολ εκ νέου· είναι ζήτημα ενός εαυτού που έχει μάθει από μικρός πως η νίκη δεν είναι δικαίωμα, αλλά επέκεινα βήμα που πρέπει να δικαιολογηθεί κάθε φορά που το κατακτάς. Κι όταν φτάνεις εκεί όπου το κοινό αρχίζει να χτυπάει τις παλάμες σα γιορτινούς πυροτεχνικούς μηχανισμούς, εκείνη η φράση "τώρα ή ποτέ" όχι μόνο δεν τη φέρνει μπροστά—της ανάβει έναν εσωτερικό συναγερμό σα να άκουσε το κουδούνι του σχολείου στις δεκαπέντε της χρόνια. Και όσο κι αν οι τίτλοι γράφουν το όνομά της όσοι άλλοι θέλουν στις πλακέτες των αποτελεσμάτων, εκείνη συνεχίζει να ζει εκείνη την ίδια ιστορία εκεί που κανείς δεν μπορεί να τη δει: σα γυναίκα δεκατριών χρονών που στέκεται μόνη της στην άκρη του γηπέδου, κρατώντας μια ρακέτα σα ξύλινο σπαθί του μεσαίωνα, περιμένοντας κάποιον να της πει πως αυτή η φορά τελικά της αξίζει να υπερβεί εκείνο το τελευταίο εκατοστό.