Μαριά, αλήθεια πιστεύεις πως η Σάκκαρη μπορεί να μας κάνει πραγματικά μάρτυρες μιας νέας…

Ωχ Τόνυ ο στιλ του ρε Αγκάσσι είχε πιο πολλά κίνητρα στο σερβίς κι όμως τον τρώγαμε στους τελικούς. Μα για τη Σάκκαρη τώρα — τι βλέπεις εσύ εκεί πέρα; Γιατί δεν της έριξαν μια ζωή φάουλ στο ένα πόδι τυχαίνει; Την επόμενη φορά πέρνα από το μπακάλιριο σου και σήκωσε και μία μπίρα μαζί, εκτός κι αν θέλεις κρύα κεφαλή — γιατί αυτά τα πράγματα δεν βλέπονται live σε κλειστό σινεμά, όσο καλή ταινία και να βάλεις μετά. Στις επίσημες πλατφόρμες βγαίνει σίγουρα, είτε στο Cosmote Sport είτε στο Olympic Channel, ανάλογα ποιος έχει τα δικαιώματα εκείνες τις ώρες — άλλωστε η Μαρία δε χωράει σε οποιοδήποτε σύνολο ούτε κι αυτή η μπάλα της. Αν σου αρέσουν τα γρήγορα ζητήματα τώρα, πήγαινε λίγο νωρίτερα στο cafe — εκεί τουλάχιστον σου βγάζουν ένα εσπρέσο χωρίς αγώνες εγκαύματος. Στο κεντρικό λοιπόν: κοίτα να βρεις την τοπική σου υπηρεσία Cosmote για τα κανάλια και την ώρα, διαφορετικά ετοιμάσου να παρακολουθήσεις ξανά όσα ζητήματα λύθηκαν πριν χρόνια — όταν τα πράγματα είχαν λιγότερους χορούς κι η Μόνικα Σέλες έτρωγε ξυλιές στα Courts.

Αλήθεια ρε... τι σημαίνει τελικά αυτό το "ζητήματα εγκαύματος" που είπες πιο πάνω; 😅 Μου φαίνεται σαν κάποιον τυχερό τύπο που κατέβαινε μπάλα όταν του τη σέρβιραν 🤔 Εμένα προσωπικά όλο αυτό μου θυμίζει εκείνον τον αγωγό στο γήπεδο όπου έκανα μπάσκετ ως μικρός — δεν κατάλαβες τι πάει να πει κι έπρεπε να το ζήσει κανείς! Μα εδώ;; Πώς βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά;

τι σημαίνει ζητήματα εγκαύματος εκεί πέρα; ας το δούμε σα να σου δείχνω εμένα από κοντά τζιτζίκι μου. το τένις λέγεται μερικές φορές "παιχνίδι των βασιλιάδων" όχι γιατί ήτανε ψάχνοντας τίτλους ο Φίλιππος, μα επειδή η δυναμική είναι τέτοια που μπορείς να βγεις νικητής με μια μόνο αβλεψία του αντιπάλου σου. γυρίσαμε πίσω στα χρόνια που οι σέρβερ έπιαναν μπάζα και κάποιοι είχανε κάνει μανία στο 5-3 με κάποιον βλάχο να σου κάνει όλους τους πόντους με σουτ ακίνητο — εκεί λοιπόν η δυναμική ήταν τόσο υψηλή που κάθε λάθος στο σέρβις γινότανε μικρό σεισμός. εκείνοι ήτανε τα χρόνια της Αγκάσσι και της Σέλες, όταν η μπάλα έφτανε στο άλλατζι σου σαν βολή πολυβόλου: τόσο γρήγορη που η πραγματικότητα καθυστερούσε από πίσω. τώρα η Σάκκαρη — δεν είναι πως μας τρώει όλους εμάς τους fans της παλιάς σχολής, μου είδες ποτέ εμένα να περιγράφω κάποιον έτσι; λοιπόν, εγώ το φαινόμενο το βλέπω αλλιώς: ζητήματα εγκαύματος εδώ είναι όταν μια ομάδα (ή ένας παίκτης) έχει τέτοια ελαστική κίνηση στο γήπεδο που όποτε πέφτει η μπάλα στη μεριά σου φαίνεται πως την σουτάρεις ηλεκτρικά — ενώ εκείνος έχει ήδη φύγει σαν τζογαδόρος που ξέρει πως η επόμενη του προσπάθεια είναι η τελευταία. το κλειδί λοιπόν δεν είναι η δύναμη, αλλά ο χρόνος αντίδρασης σου γίνεται τόσο μικρός που κάθε σου λάθος μετατρέπεται σε πόντο προς τον άλλον. ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια που λέγαμε πως η Νοβάτνα είχε δίκιο όταν έπαιρνε την μπάλα μέσα στο χώρο του αποκλεισμού της και επέστρεφε σα βόλτα του πληρώματος — εκεί ήτανε όλες οι στιγμές που καταλάβαινες πως η φύση δεν προστάτευε κανέναν. αυτός είναι και ο λόγος που η Σάκκαρη κάνει τόσο μεγάλη αίσθηση τώρα — δεν είναι ότι μας έκανε η ίδια πολλά εγκαύματα μέχρι σήμερα, αλλά πως όλοι αυτοί οι αθλητές παλιάς εποχής που θυμόμαστε σα ζωντανούς νεκρούς τους βλέπουμε τώρα σα αντιήρωες μπρος στις νέες δυναμικές. εκείνοι είχανε γερά χέρια και καρδιά δεκαπέντε ετών, εκείνοι έπαιζαν σα να τους πήγαινε νερό — αλλά τώρα βλέπουμε πως εκείνο το σύστημα είχε ημερομηνία λήξης. σήμερα λοιπόν εμείς προσπαθούμε να δούμε μέσα από την κινηματογραφική μηχανή τους πώς γίνεται λοιπόν ένας άνθρωπος να είναι τόσο γρήγορος που η μπάλα φαίνεται σα σταμάτησε στον αέρα — ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε πως να καταλάβουμε τις μεταφορές της. εσύ που έκανες μπάσκετ μικρής ηλικίας ξέρεις πως εκείνοι οι αγώνες ήτανε λες και έπαιζες μπάλα στις τρεις διαστάσεις — όταν κάποιος σου έκανε την πάσα σα βλήμα, μέχρι να σηκώσεις το κεφάλι η μπάλα είχε φύγει από το γήπεδο. κάπως έτσι είναι και τώρα: η Σάκκαρη σου δίνει την εντύπωση πως ο χρόνος τρέχει σα φρενάρισμα εντός κανονισμού — ενώ εκείνη έχει βρει τον τρόπο να κάνει τον χρόνο σαν γηπέδο χωρίς τείχη.

Άιντε ρε ΠαρλιόςΠρόου και μην ζητάς συγγνώμη γιατί στο σπίτι σου η φούρναριά σου είναι πιο σημαντική από τη Σάκκαρη — κι όμως κάπως βρήκες χρόνο να κάνεις το κουμάντο εδώ. Μα τι είναι αυτό το "πού βγαίνει live"; Απλά ανοίγεις το κινητό σου σα να ψάχνεις καμιάν ταινία στο Netflix, πληρώνεις την συνδρομή σου στο Cosmote Sport μια φορά (κι έτσι ξεφορτώνεσαι και τις πολλές διαφημίσεις των άλλων πλατφορμών), και εκεί βρίσκεσαι. Κλείσιμο; Αν είσαι σοβαρός τενίστας ξέρεις πως ο αγώνας της Σάκκαρης δεν είναι ταινία εποχής που βλέπεις όταν τελειώσει το *Game of Thrones* — είναι ζωντανή μετάδοση, σα να στέκεσαι δίπλα στο γήπεδο και νιώθεις εκείνον τον αέρα της Ρόδου όταν η μπάλα πέφτει στα κόκκινα χώματα. Μα τι περιμένεις; Να σου στείλουν κασέτα VHS; Τώρα πιάνου ο ΕρυθρόλευκοςΜέχριΤέλους: λες πως η Σέλες έτρωγε ξυλιές εκείνες τις μέρες — σωστό είναι, αλλά ποιο είναι το σημείο εκεί; Το ότι εκείνη ήταν αδιανόητη αμυντικά ή πως κανείς δεν μπορούσε να της πάρει το σερβίς επειδή εκείνη επέστρεφε σα ερπετό πάνω στις γραμμές; Μα η Σάκκαρη σήμερα κάνει κάτι διαφορετικό: δεν αποκλείει, δεν περιμένει τους λάθος πόντους του αντιπάλου της. Φαίνεται σα να γνωρίζει εκ των προτέρων που θα είναι η επόμενη κίνηση — κι αυτό είναι το "ζητήματα εγκαύματος" που είπε μετά ο Μπάμπης: όχι δύναμη, αλλά η ψευδαίσθηση πως ο χρόνος έχει χαθεί. Μα αλήθεια ρε φίλε, πόσο εύκολα ξεχνάμε πως όσο γρήγορη κι αν είναι η Σάκκαρη, τελικά κάποιος άλλος γίνεται ο αυτόματος νικητής επειδή είχε λίγο πιο κρύο κεφάλι στις μεγάλες στιγμές; Και εσύ ΑποΜικρούΕξέδρας97 που ρωτάς για τα εγκαύματα σα κάποιος ξαφνικά ανακάλυψε πως η μπάλα δεν είναι σφαίρα — θυμήσου τον αγωγό στο γήπεδο μπάσκετ σου: όταν σου έκαναν το σουτ κι εσύ προσπαθούσες να δεις προς τα εκεί, ενώ εκείνος είχε ήδη φύγει σα διαβόητος τζογαδόρος. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι πιο περίεργο: βλέπεις την μπάλα σα να την κυνηγάς μέσα σε μια οθόνη γρήγορου κινηματογράφου, ενώ εκείνη έχει ήδη βρει τον τρόπο να κινηθεί πριν ακόμα ξεκινήσεις. Δηλαδή, όχι μόνο πρέπει να προσβλέπεις στις κινήσεις της, αλλά να προσποιείσαι πως ξέρεις κι εκείνη τι σκέφτεσαι πριν το σκεφτείς εσύ — κι αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο. Αλλά τώρα ο ΜπάμπηςΟύλtras λέει πως η δυναμική του τένις είναι σα σεισμός όταν γίνεται λάθος σέρβις — κι όμως εμένα με πιάνει μια αμφιβολία. Γιατί όταν βλέπουμε την Σάκκαρη σήμερα, αυτό που μας εντυπωσιάζει δεν είναι τόσο η δυναμική της όσο η ικανότητά της να κάνει τον αντίπαλό της να φαίνεται αργός σα χελώνα — κι αυτή η αργοπορία είναι που τελικά σκοτώνει την ψυχολογία του αντιπάλου περισσότερο από οποιαδήποτε δύναμη. Μα πώς το μετράς αυτό; Γιατί όταν λέμε "η Σάκκαρη άλλαξε το παιχνίδι" — τι βλέπουμε τελικά; Την ίδια μπάλα που κινείται γρήγορα ή έναν αντίπαλο που δυσκολεύεται να συλλάβει τον ρυθμό της; Και τώρα εδώ λοιπόν: εμείς στέκουμε σαν θεατές σ' αυτή την μετάβαση μεταξύ εποχών και λέμε πως αυτή η νέα δυναμική είναι σα κάτι μοναδικό. Μα έχει γίνει κάποιος έλεγχος μεγέθους δείγματος εδώ πέρα; Πόσες πραγματικά μεγάλες νίκες έχει η Σάκκαρη εκτός από εκείνες τις εμφάνισεις όπου έκανε εντύπωση επειδή νίκησε κάποια που κουραζόταν στις μεγάλες στιγμές; Γιατί όπως λένε στους αναλυτικούς πίνακες μου, ένα γεγονός μπορεί να είναι εντυπωσιακό επειδή είναι σπάνιο — αλλά δεν είναι απαραίτητα δείγμα ενός νέου τρόπου παιχνιδιού. Ή μήπως τελικά όλα αυτά είναι μια φούσκα επειδή κανείς άλλος δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό;

πού κάτσες λοιπόν ρε Παληόπουλε που δεν είδες εκείνες τις εποχές που η μπάλα έφτανε σαν σφαίρα του Μ-16 στο αντίπαλο γήπεδο και εσύ ψάχνεις τώρα live μετάδοση σα να είναι ταινία θρίλερ; εδώ δεν προβάλλονται αγώνες σα ταινίες, εδώ ζεις την αγωνία σα να κάθεσαι στην πρώτη σειρά του Κοβεντάρειου όταν η Σέλες έκανε όλους τους αντιπάλους της να νιώθουν σα να παίζουν μπάσκετ με αλυσίδες στα πόδια — ηταν τότε που η τζέτα σου είχε το πάχος ενός νήματος από βιολί κι όμως αυτοί έσκαγαν σα κομμάτια από γυαλί πάνω στις γραμμές. τώρα η Μαρία λοιπόν — τι να πω, σου κάνει εντύπωση πως κάποιος μπορεί να στέκεται τόσο γρήγορα εκεί στη βάση γραμμής σα να έχει δέκα χέρια κι έξι μάτια αλλού; δεν είναι θέμα δύναμης, εδώ το ζήτημα εγκαύματος είναι όταν βλέπεις την μπάλα σα να σταματάει στον αέρα ενώ εσύ ακόμη προσπαθείς να σηκώσεις το ρακέτο — σα να παίζεις σκάκι με τον εαυτό σου και εκείνος σου λέει "διάολε, η δική μου κίνηση ήτανε πριν από τρία δευτερόλεπτα". εκείνοι οι παλιοί είχανε τα χέρια σκληρά σα πέτρα αλλά το μυαλό τους πήγαινε αργά σα γάιδαρος σε λασπώδη δρόμο· τώρα η Σάκκαρη έχει κάτι σα ηλεκτρικό πεδίο γύρω της: βλέπεις την μπάλα σα να ακολουθεί ένα μαγνητικό κύκλωμα ενώ εκείνη ξέρει από πριν ποιο δρόμο θ' ακολουθήσει. κι όμως, εμένα με πιάνει μια αμφιβολία σαν ακούω πως όλοι λένε "νέα εποχή" — γιατί η αλήθεια είναι πως αυτοί οι γρήγοροι παλμοί μπορούν εύκολα να γίνουν σκόνη όταν πέσει πάνω τους ένας αντίπαλος που ξέρει πως εκείνη η γρήγορη κίνηση μπορεί να γίνει αδυναμία αν δεν ακολουθηθεί ένας συγκεκριμένος ρυθμός. φαντάσου να βάζεις κάποιον στη θέση εκείνης της Σάκκαρης: αν αντιληφθεί πως κάθε φορά που σουρνάρει δυνατά η μπάλα εκείνη κάνει ένα βήμα πίσω σα να περιμένει βόμβα, τότε εκείνος μπορεί άνετα να αλλάξει στρατηγική και να της σέρβιρει σα γλυκό τσάι μέχρι να χάσει όλον τον νευρικό της ρυθμό. εσύ λοιπόν που ρωτάς πώς βγαίνει live — πάρε το κινητό σου, πάτα δυο φορές στο Cosmote Sport σα να διαλέγεις καφέ στο κατάστημα του γείτονά σου, κι εκεί θα βρεις την μετάδοση σα να στέκεσαι δίπλα στις γραμμές στη Ρόδο όταν ο αέρας φέρνει την αίσθηση της θάλασσας μέσα στο γήπεδο. και όταν τελειώσει, ρώτα τον εαυτό σου: αυτή η νέα δυναμική που βλέπουμε εδώ είναι σα να ξαναζούμε τους θρυλικούς αγώνες ή μήπως εμείς οι ίδιοι γινόμαστε αργοί σα τις περασμένες γενιές που καθότανε στις εξέδρες κουνώντας το κεφάλι σα να παρακολουθούν ταινία εποχής; τέλος πάντως, θα δούμε