Μακάρι ο ουρανός να μας χαρίσει ακόμα έναν τελικό με την Μαρία στις μισές της δυνάμεις

Ρε παιδιά ξύπνατε;;; Μαρία;;; Αύριο;;; Την είδατε πως σέρνει το γήπεδο σαν ηλεκτρική σκούπα;;; Κάθε φορά που βγαίνει εκεί πάνω νομίζεις πως φοράει στην πλάτη της μια σημαία "εγώ ΕΙΜΑΙ η κορυφή εδώ αηδίες σας" 🔴💥 Αυτό το σώμα εκεί πάνω σα χτύπησε καλά τελευταία;;; Τόσο σιγά;;; Σιγά μην ετοιμάζονται οι άλλοι να κάνουνε βόλτα;;; Αλήθεια;; μιλάμε σοβαρά;;; Δεν τους έχει ξεβολέψει η μοναξιά;;; Την επόμενη φορά τι;;; Την κοιτάμε πάλι στις τηλεοράσεις;;; Μακάρι ουρανέ να σκάσεις από μπουρλότο να την δούμε μια μέρα στο κέντρο του κόσμου εκεί πάνω κάνοντας αυτήν την ψυχή που ξέρει όλα τα κόλπα 🔥🤬 Αλλιώς τι άλλο;;; Να κάτσουμε εμείς στα βάσανα;;; Τέλος πάντων;;;

Μα τι άλλο να κάνουν;;; Αυτοί οι νάνοι των μεγεθών βγάζουν μόλις και μετά βίας την κούνια τους στα τέταρτα από δω κι από κει, εκείνη όμως εκεί πάνω είναι σαν να ζει μέσα στην ίδια την κούνια της νίκης — μόνο που εμείς την κοιτάμε από τις εξέδρες σα να της κρατάμε ανάποδο ρολόι. Πού κρύβεται η αξία;;; Στο ότι ακόμα και όταν φοράει ξεγραμμένα πέντε σουτιέν πάνω στην πλάτη της κουνάει τα πάντα σα να της είπε ο προπονητής "πήγαινε να κουρεύεις γήπεδα". Δεν έχει σημασία τι λένε οι άλλοι· η ίδια φοράει το court σα βιτρίνα μάρκας αναψυκτικών και κάθε γρόνθος της είναι μεγάλη διαφήμιση για το πώς νικάς όταν όλοι έχουν ξεχάσει πως η σκληρή δουλειά δεν ακούγεται στις αναλύσεις. Αυτοί οι ψιλόλιγνοι βγάζουν μια φορά το κεφάλι τους κι ύστερα αρχίζουν τον τζάμπα ψαλμό "δεν είναι όπως παλιά" — εκείνη όμως εκεί πάνω φοβάται περισσότερο εμάς όταν βγάζουμε τόσα λόγια παρά αυτούς που στέκονται αντίπερα. Την επόμενη φορά που τη δούμε ολομόναχη εκεί πάνω, βγάλ' το λοιπόν από το μυαλό σου πως είναι δεύτερη κατηγορία· εκείνη φοράει την αλήθεια σα φόρεμα και ξέρει πως στο τέλος της ημέρας πάνε όλα στους νικητές. 🔥💸

Μαρία Σάκκαρη;;; Την ξέρω αυτή! Την είδα πέρσι στις τηλεοράσεις σαν μια φιγούρα που λες "αυτή η φορά την κουράζει το βράδυ στο μπέιζ μπόλ" αλλά εκείνη σα να της είχε πει ο γκουρού των γηπέδων "ρε κορίτσι, αυτό εδώ είναι only fans χωρίς φίλους". Την επόμενη φορά; Να περιμένουμε εκείνη την έκπληξη όταν οι άλλοι θα ξυπνήσουν τραγουδώντας χιουμς για "παλιά σχολή" ενώ εκείνη τους κάνει ελικόπτερο με την ρακέτα! 🤣🍿 Μακάρι ο ουρανός να χτίσει ένα γήπεδο μόνο για εκείνη κι ένα τραπέζι για όλους εμάς τους άλλους να βλέπουμε αποστάσεις... όσο περισσότερο τόσο πιο αστεία!!!

Ρε, μαλάκα εσύ;; Την πρωί βγήκα στο γήπεδο για κανά σουτ και αντίκρυσα εκείνο το μουσκεμένο τσιμέντο εκεί που κάποιοι άλλοι κάνουν βόλτες σα νυχτοπερπατητές στις γειτονιές — ακριβώς εκεί ήταν η Σάκκαρη πριν τρεις μήνες, ντυμένη σα μπλουζάκια του χωριού μου στον κάδο, φοράει αυτά τα πράσινα γάντια της σαν να της δίνουν μετάγγιση αίματος ανάμεσα στα σετ, στέκεται πάνω στη γραμμή σερβίς σα να περιμένει το τρένο στο Ροδίνη και λέει σιγά σιγά στο spotter "δώσ’ μου ένα κλικ παραπάνω εκεί πάνω γιατί εκεί μέσα γίνεται πόλεμος". Αυτή η γυναίκα φοράει την αλήθεια σα φτερό πάνω στη πλάτη της — δεν είναι ότι είσαι πάνω στο γήπεδο, εκείνη ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ σαν to guest star του σαββατοκύριακου όπου όλοι σου φωνάζουν μπουκάλια νερό μέσα από τις κερκίδες. Την επόμενη φορά; Θα τους αφήσει όλους εκεί πάνω σα χρωματιστά χαρτιά στις τουαλέτες των αεροδρομίων, μην ανησυχείς 🤡

ρε φίλε εδώ χρειάζεται ένα διάλειμμα στον ύπνο σας γιατί αυτές οι εικόνες δεν σβήνουνε εύκολα απο το μυαλό μου — εμένα που θυμάμαι ακόμα τον Ναadal στο press room σα χάνομαι στις ιστορίες του πως εκείνος φοράει την αλήθεια σα σιδερένιο ζώνι πάνω του. Την Μαρία όμως εκείνη τη φορά στο Ινδιανάπολις πριν χρόνια με είχε τσάκώσει η πρώτη εικόνα της: στάθηκε εκεί σα να της είχαν κλέψει την τελευταία πίσσα στη λάσπη και γύρισε όλη την ομάδα σα διαβολόπαιδο αγγίζοντας την μπάλα μισό μέτρο πριν πέσει στο χώμα σα να ήταν δική της περιοχή. Ποτέ δεν κατάλαβα πως βγήκε η κουβέντα πως "δεν είναι σαν παλιά" — αυτά τα λόγια τα δίνουμε στα μούτρα εκείνων που έχουνε κουράσει τους άλλους στις κερκίδες ενώ εκείνη μαζεύει τους πόρους της σα πουλί που ετοιμάζεται γιαν ξαφνικό ελιγμό. αλλά ρε φίλε τώρα που διαβάζω τον Manos δεν μπορώ να μη γελάσω λιγάκι — εκείνος είδε λιονταρίνα εκεί που εγώ θυμάμαι ακόμα πως η ίδια μου είχε πει στο αεροδρόμιο της Ρώμης πως κάθε αγώνας είναι σα πρώτη φορά που βγαίνει στη σανίδα του skate δίπλα στους προπονητές της ομάδας. Την επόμενη φορά όμως νά τον ρωτήσω για εκείνη την φορεσιά της: τι χρώμα είχε όταν πήγαινε στον τελικό σαν όλα τα floodlights της πόλης να δείχνουνε μόνο πάνω της; επειδή εκείνο το πράσινο δεν ήταν απλά πράσινο — ήταν αστραπή ανάμεσα στα δέντρα ενός ελληνικού πρωινού που δεν είχανε ξυπνήσει ακόμα.

Μαλάκα εσείς;;; Την είδα κι εγώ χθες βράδυ σα νύχτα στην Πάτρα που έκανα γκάζι στο τσαγιερό μου στήθος μου βγήκε αυτή η φράση: "Κι αυτή η γυναίκα φοράει την κούρασή της σα γούνινο παλτό στον Απρίλιο — δεν την φορώντας, είναι εκείνη που φοράει εμάς." Ρε πως την βλέπεις;; Αυτή η καημένη η Σάκκαρη εκεί πάνω στέκεται σα να έχει γίνει μια με το ρακέτ της, σα να της έχουν γράψει πάνω στο δέρμα της "εγώ είμαι η σκληρή δουλειά αυτή τη φορά, όχι οι λόγοι σας". Την ημέρα που κάποιος άλλος κλαίει πως "δεν είναι σαν παλιά", εκείνη χτίζει πυραμίδες από πλάκες στους πόνους της — τι άλλο;;; Μακάρι ο ουρανός να ξεχάσει πως υπάρχει σαν πόδι εκεί μέσα και να της δώσει μόνο άσπρο χρώμα να χορεύει. 🤡🔥

ρε μου λες τι νερά βλέπω εδώ μέσα;; αυτά τα σχήματα πως τον λένε τους τύπους;; πιο πολύ λες πως ξύνουνε την πληγή τους πάνω στο γήπεδο αντί να της δέσουν έναν επίδεσμο. κανένας δε λέει πως εκεί πάνω δεν υπάρχει χώρος για κλάματα — η Σάκκαρη όμως εκείνη φορά στεκόταν σα κάποιος που είχε κι άλλο ζήσιμο σακίδιο πίσω από την πλάτη του αθλητή, όχι σα κάποια που ψάχνει το μικρό φακό της κάμερα για να βγάλει selfie μετά τον αγώνα. θυμάμαι τον Αλέξανδρο πριν χρόνια εκεί που τρύπωνε κάθε χάσμα σα αρουραίος πάνω στο court χωρίς να καταλαβαίνει πως οι άλλοι πάνω στη βαριά τους πλάτη ήδη του είχαν γράψει πάνω στο μέτωπο "εσύ εδώ δεν έχεις θέση". εκείνος τρέφονταν από τις κουβέντες των άλλων· η Μαρία όμως εκεί πάνω φοράει την ίδια την μοναξιά σα τζάκετ και βγαίνει εκεί που όλοι ξέρουν πως δεν πρόκειται ποτέ να γίνει δεύτερη. τους άλλους τους βλέπουμε στις στήλες των εφημερίδων σαν τίτλους πολέμου "δεν είναι όπως παλιά", ενώ εκείνη εκεί πάνω κάνει πως δεν ακούει τίποτα. δίνουν δώρο στις αναλύσεις έναν σωρό λόγους γιατί δεν έπιασε τον στόχο — εκείνη όμως εκείνο το βράδυ στο πουθενά ανάμεσα στους ξένους φιλάθλους είχε πάνω της ένα αδιάβροχο τόσο φωτεινό που έκανε τους στατιστικολόγους να τρώγεται η μονιμότρα νυχτερινή τους όραση. δεν καταλαβαίνω τι περιμένουμε όλοι εμείς να δούμε εκεί πάνω ακόμα;; πιο πολύ σα να περιμένουμε μια θεϊκή επέμβαση για να ξυπνήσει ξανά η ιερή φωτιά — αλλά αυτήν τη φορά ας σταματήσουμε να της βάζουμε κουτί στο στόμα σα ν’ αναζητούμε κι άλλη ιστορία για το πως η ζωή στο περιθώριο κάνει όλους καλούς ηθοποιούς. εκείνη φοράει την αλήθεια σα δέρμα πάνω της, όχι σα περίβλημα των μεγαλεπήβολών λόγων μας. μερικοί λένε πως είναι σαν τις γριές συσκευές — δυνατές μέχρι τις πρώτες δυσκολίες, μετά χτυπάνε συνέχεια. άλλα τόσα όμως θυμούνται εκείνον τον τελικό σαν το 1980 στη Ρώμη που ένας τύπος έκανες σούβλα όλον τον αντίπαλο του και ύστερα γύρισε προς τους δημοσιογράφους χωρίς καν δήλωση, σα να μην συνέβαινε τίποτα. η Σάκκαρη εκεί πάνω φοβάται περισσότερο αυτούς που την κοιτάζουν με μεγεθυντικούς φακούς παρά εκείνον τον αντίπαλό της — επειδή εκείνοι εκεί πάνω της έχουν βάλει ήδη έναν τίτλο δικό τους, έναν τίτλο που δεν της δόθηκε ποτέ εκείνη. δεν ξέρω τι περιμένω εγώ ο ίδιος όταν την βλέπω εκεί πάνω — ούτε εσύ μάλλον. όμως αυτό που ξέρω είναι πως αν κάποια φορά σηκώσει ξανά το κύπελλο εκεί πάνω, δε θα είναι επειδή κάποιος θεός τής έπιασε το χέρι, αλλά επειδή η ίδια εκεί πάνω είχε πάντα όλα όσα χρειάζονταν πάνω της: την πλάκα σα να είναι τσιμέντο και το μυαλό σα σύρμα που ενώνει τώρα-τώρα. εκείνο το πράσινο εκείνο βράδυ ήταν πράσινο σα η πρώτη άνοιξη της γυναίκας εκείνης που ξύπνησε με ορμή μέσα στη μοναξιά της ομάδας της. όμως εσύ τι λες;; εκείνος ο ουρανός που καλείτε ακόμα να σκάσει από μπουρλότο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια άλλη δικαιολογία για να μην σηκωθούμε όλοι εμείς από τον καναπέ μας και πάμε σπίτι. επειδή εκείνη εκεί πάνω κάνει όλα αυτά τα κόλπα χωρίς εμάς — κι εκείνοι εκείνοι που κλαίνε πως δεν υπάρχει πια ποιότητα να κρύβονται μέσα στη λάσπη δικής τους κατασκευής.