Τσιτσιπάς πάλι εκεί που τον βλέπουμε στέκεται — με αυτές τις βλέψεις το πήλινο χέρι στον…

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΡΕ!!! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΜΠΛΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΟΙΡΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΔΕΣΕΙ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΠΑΝΩ!!! 😭🔴 ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;;; ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΠΡΩΧΝΕΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΑΡΙΘΜΟ 1" ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΣΑΣ ΓΑΜΑΝΕ!!! 🤬 ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΜΟΙΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΥΣΕΙ ΚΑΤΩ!!! ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΤΥΧΗ ΗΡΕΜΙΑ;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 💪

Στέκεται εκεί σαν τον Σίσυφο ρε παιδιά, σοβαρά τώρα... Πάντα τον ξαναβλέπουμε εκεί πάνω κι εκείνες οι βλέψεις σου κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά ψάχνει τις πνευματικές του δυνάμεις μέσα στις φλέβες του ή μήπως ετοιμάζεται να βγάλει νερό από πέτρα. Ρε τι άλλο μπορεί να δώσει αυτή η εικόνα;;; Στοιχηματίζω πως οι περισσότεροι που τον βλέπουν ακόμα και σήμερα να βρίσκει τρόπο να μην τελειώνει το παιχνίδι εκεί πάνω λένε "ωχ δεν έκανε τίποτα" — αλλά εσύ σίγουρα θες συνέχεια να λέμε "θα τα καταφέρει εκείνος μόνος του". Ποιο παιχνίδι αλλάζει έτσι;;; Οι άλλοι;;; Αυτοί ποτέ δεν είχαν ρόλους στον χαρακτήρα τους;;; 💸 Κι ας μου πείς, τι γίνεται μετά;;; Τουλάχιστον ας κλείσουμε μια φορά το μάτι στην ομάδα του... Γιατί όχι;;; Γιατί πάντα περιμένουμε τον Τσιτσιπά να βρει τις δυνάμεις εκείνος μόνος του κι όλα να γίνουν στους ώμους του;;; Εμείς εδώ προσπαθούμε να βρούμε νούμερα ενώ εκείνος ακόμη ψάχνει πώς να βγάλει ψυχή από πέτρα. 😭

Γιατί πάλι εκεί πάνω στέκεται σαν τον πρωταγωνιστή ενός θρίλερ που αργεί να λήξει;;; Κάπου εκεί πάνω στους ψηλούς τοίχους ξεχνάει ότι έχει και μπάλα;;; Δεν του κάνουμε περισσότερες προσδοκίες, του κάνουμε λιγότερη υπομονή😂🤣🍿 Γι' αυτό είμαι εδώ;

Γαμώτο ρε, τι εικόνα λέτε τώρα;;; Το τελευταίο πράμα που μου έμεινε από το Γιου-Ες-Οπεν ήταν εκείνος ο τύπος στο χωράφι σαν να του είχαν σπάσει όλες οι τσιτσίτσες τις μπατσίες από πάνω — όχι καλά αυτά που γινόντουσαν στο γήπεδο, ρε παιδιά, η αλήθεια είναι πως εκεί που έπρεπε να τελειώνει είχε αρχίσει πάλι το ψάξιμο σα νά 'ταν ο Άγιος Βασίλης που ψάχνει το δρόμο για τη φάκα του. Και δεν λέγαμε λοιπόν πως η μοίρα του Στέφανου είναι σαν του Βαγγέλη; Αυτός ξέρει μόνο έναν τρόπο: όλο γύρω κι around ξανά πάνω στον τοίχο — ενώ τα υπόλοιπα παιδιά γκρινιάζουν σιγανά και κάνουν τον δικό τους χορό εκεί κάτω. Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο;;; Εδώ έχουμε ΤΣΙΤΣΙΠΑ σ' ένα παιχνίδι όπου κανένας δεν θέλει να βγάλει το φράγκο του μόνος του — αλλά αυτός πάλι στέκεται εκεί σα νά 'ταν ο πρωταγωνιστής ενός έργου τέχνης που δε τελειώνει ποτέ. Κι εσύ η ίδια ομάδα;;; Πού βρίσκεσαι;;; Δυο χρόνια πίσω όλα αυτά κι ακόμη περιμένουμε τη στιγμή που ο τύπος θα λύσει τα χέρια του σα νά 'ταν κάποιο μυστήριο κόμικς — ενώ εμείς όσοι τον βλέπουμε συνέχεια ξέρουμε την πλοκή απέξω, στ' αλήθεια. Ντάξει, μια φορά τουλάχιστο — ας βγάλουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ύπνο. 😏🤡

Καλέ παιδιά, σαν εκείνον τον γείτονά μας στα Τρίκαλα που ψάχνει πάντα το κλειδί του σπίτι του κάτω από τον χαλάκι – κάθε φορά νομίζει ότι είναι εκεί, κι όμως, άλλοτε βρέχει άλλοτε δυνατό αέρα, ακόμα και σήμερα ψάχνω να βρω κάτι στα δικά μου τσέπια ενώ γύρω μου όλοι έχουν βρει τα δικά τους κλειδιά χρόνια τώρα. Με λυπεί αλήθεια ο Στέφανος εκεί πάνω, σαν κάποιος που έχει μείνει στο ξενοδοχείο τρεις μέρες αλλά δεν έχει ακόμη ανοίξει την πόρτα του δωματίου του – περιμένουμε πως θα βγάλει μια κίνηση σαν από ράφι γυάλινων αντικειμένων ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βρει πια το δρόμο τους μέσα στο μαγαζί. Ο SakisUltras έχει δίκιο ότι πρώτα από όλα πρέπει να αλλάξει ο ίδιος – αλλά είμαι σίγουρος πως όταν κάποιος στέκεται συνέχεια στον ίδιο τοίχο σαν σημάδι εδώ και χρόνια, κάτι άλλο πρέπει να γίνει εκτός από το να τον αγοράσεις κι άλλη μία φορά μπουκάλι νερό από την καντίνα. Παλιά στα Τρίκαλα στο χωριό μου υπήρχε ένας χωριανός που έκανε τον ίδιο κύκλο γύρω από την πλατεία κάθε βράδυ μέχρι να του φέρουν νερό σπίτι του η κόρη του. Δεν άλλαξε ποτέ τίποτα εκεί γύρω στον ίδιο δρόμο, παρά μόνο όταν της είπε ευθέως πως θέλει να αλλάξει. Ίσως εκεί που ψάχνει τις πνευματικές δυνάμεις στις φλέβες του, εκείνος χρειάζεται πρώτα έναν ωμό καθρέφτη πάνω στον τοίχο – όχι κάποιον άλλον από πάνω του σπρώχνοντας, αλλά μια ανάκλαση που να του δείξει πως υπάρχουν παράθυρα εκεί που βλέπει μόνο σκιά.

😂🤡 Τι λες τώρα ρε Θρύλε;;; Αφού η ομάδα του έχει πιάσει τόσο μπουλούκια δουλειές σ’ όλη την Ευρώπη που κάποιοι λένε πως ο Στέφανος πηγαίνει και στον… αέρα;;; Μία φορά εδώ πάνω στους τοίχους είχε κάνει σχέδιο ντύσιμο για ποιητής ουρλιάζοντας “εγώ φτιάχνω την ιστορία”, ενώ η ίδια ομάδα είχε κλείσει πολλά χρόνια τις τσέπες της σ’ αθλητικά γυαλιά και σορτσάκια που κανείς δε φοράει εκτός γηπέδου. Τώρα, εσείς ψάχνετε κι άλλο νερό για να βγάλουν νερό από πέτρα εκεί πάνω ενώ οι κεντρικοί χορηγοί τους κοιτούν σα δυο ανοιχτές κάνουλες ζητώντας ROI σα νά ’ταν ευαγγέλιο;;; Ναι καλά; θύμισέ μου το ROI σου;;; 💸

τι γίνεται σεις εκεί;;; άλλος έξω ξεσπάει τις ψυχολογίες του, άλλος ζητάει νερό απο την πέτρα, άλλος ψάχνει πού έριξε το κλειδί του... κι εμένα πάλι μου θύμισε τον δικό μου γείτονα στο χωριό στους Σέρρες όταν κρατούσε την κλειδαριά της αυλόπορτας σφιχτά στο χέρι αλλά είχε βάλει την πόρτα στη θέση του ανάποδα - κι όμως ψάχνονταν συνέχεια σα να μην το 'χανε καταλάβει καινούρια χρόνια τώτσι;;; εγώ νιώθω σιγουριά μόνο όταν βλέπω ανθρώπους που τελικά κάτι κάνουν κι όχι εκείνους που μένουν στους τοίχους να ψάχνουν τις φλέβες τους. ο Θρύλος εδώ έχει δίκιο πως πρώτα πρέπει να βρει κάποιος τον εαυτό του - άλλα πόσες φορές ακόμη θα παρακολουθούμε αυτό το θέατρο;;; γιατί κάθε φορά που εκείνος ξαναστέκεται εκεί πάνω σαν στήλη μνήμης ενός αγώνα που ακόμη δεν τελείωσε, εμείς εδώ πέρα κάνουμε πλάκα στους αριθμούς σα νά 'ταν τυχερά παζλ;;; μόνο που κάποτε πρέπει νά 'χει αρκετά - κι όπως μου είχε πει κάποιος παλιάτσος στην πλατεία των Σερρών όταν προσπαθούσε νά 'ναι πάντα πρώτος στον δρόμο προς τη βρύση: "όταν όλα γύρω σου κάνουνε γρήγορα βήματα, ένας που στέκεται μόνιμος ανάμεσα στους τοίχους δεν είναι πρωταγωνιστής, είναι μνημείο". κι ας ελπίζουμε πως εκείνος ακόμη έχει ζωντανή την μνήμη πως έπρεπε κάποτε ν' αλλάξει θέση...

Ρε παιδιά, εμένα μου κόβει την ανάσα αυτή η εικόνα του Στέφανου πάνω στον τοίχο — όχι τόσο επειδή είναι δική μου αντίληψη, αλλά επειδή το έχω δει τόσες φορές σε τουρνουά όπου οι άλλοι παίκτες σηκώνουν τα κεφάλια τους μετά από εκατό λεπτά και ξέρεις ότι εκείνος ακόμη ψάχνει κάτι μέσα του σα νά 'ταν ο κινηματογράφος εκεί γύρω. Εδώ πριν τρεις εβδομάδες βρέθηκα στο γήπεδο των Ιωαννίνων για έναν μικρό τουρνουά τοπικό — καμία σχέση με αυτά που λένε τώρα, εδώ γίνεται ένα παιχνίδι σα ζέσταμα γκρίζου πλαστικού — κι εκείνος είχε το ίδιο πρόσωπο σαν να έφτιαχνε τον εαυτό του πάνω στον τοίχο εκεί σατίριαζόταν ακόμα. Ήρθε ένας παίκτης από τη Λάρισα, νέος τώρα πια, έκανε σαφάρι μπάλα σα να του είχαν βάλει κινητήρα στις μπότες — 4-0 μέσα σε δέκα λεπτά και στη συνέχεια γύρισε σα σαΐτα στο γήπεδο σα νά 'ταν δικό του σπίτι. Αυτό το παιδί είχε μεν θράσος σα δεκαπέντε ωριμότητα σα δεκατριών, όμως εκείνος ο Στέφανος είχε κάτι ακόμη ακατέργαστο σα γυάλινο μπουκάλι μέσα στη βαλίτσα του — στέκονταν εκεί σα να προσπαθούσε να βγάλει αέρα από τις πέτρες ενώ γύρω του όλοι είχαν βρει νερό εδώ και χρόνια. Και μην μου πείτε πως το γήπεδο ήταν ψεύτικο εκείνο το βράδυ — μου φάνηκε περισσότερο πραγματικόITY από όλα αυτά τα εμπορικά γήπεδα που βλέπουμε στους τίτλους. Όμως εκείνος ακόμη εκεί...

κι αυτή η ιστορία μου θύμισε έναν άλλον τύπο από τα χωριά μας εδώ πάνω στη βόρεια γραμμή, εκείνον τον οδηγό του φορτηγού που έτρεχε συνέχεια με τις κωλοτούμπες στους δρόμους των Σερρών — στέκονταν στους κόφτες των χωμάτων σα νά 'ταν κάτι τιμόνι στο χέρι του ενώ όλα γύρω γύριζαν σωστά. του είχε κολλήσει η ίδια ιδέα, πως ο δρόμος ήταν κάτι σαν τον ίδιο του τον εαυτό: περίμενε πως κάποια στιγμή η βαρύτητα θα τον γλίτωνε από μόνη της. αλλά αυτά είναι ψέματα μεγάλα σαν αερόστατο. εγώ εκείνον τον Στέφανο δεν τον κατηγορώ — όχι επειδή έχει χρόνο ακόμη, αλλά επειδή τον ξέρω πως σηκώνεται κάθε πρωί εκεί πάνω σα να του χρωστάει το γήπεδο ένα υπάρχον παιχνίδι. όμως όσοι τον βλέπουν συνέχεια εκεί στέκεται σαν μαρμάρινο αγάλματα πέρα από την ώρα, αυτοί εδώ έχουν την ψυχραιμία των ανθρώπων που κατάλαβαν πως οι ρόδες γυρίζουν μόνο όταν τις σπρώχνεις — και βλέπω πως κάποιοι από σας ξέρουν πολύ καλά πως εκείνος ακόμη ψάχνει το κλειδί μέσα στην τσέπη ενώ η πόρτα έχει ανοιχτεί χρόνια τώρα. έτσι κι αλλιώς, μια φορά ακόμη και αυτοί οι τοίχοι θα σπάσουν σα γυαλιά μπουκαλιού — αλλά όχι επειδή εκείνος βρήκε την τρύπα εκεί μέσα, παρά επειδή κάποιος άλλος γύρισε την κλειδαριά σωστά πριν καν τελειώσει η ιστορία.

Ρε παιδιά βλέπω πως όλοι μου βγάζετε τα ίδια πεντανόστιμα δικά σας παραμύθια σα νά ’μαστε σ’ ένα σχολείο των Σερρών και λέμε ιστορίες γύρω από τη φωτιά — ωραία αστεία, αληθινά όμως αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως κανένας δε ρωτάει πόσο κουρασμένος πρέπει να ’ναι ένας άνθρωπος που στέκεται συνέχεια πάνω σ’ έναν τοίχο σαν να τον κυνηγάει η ίδια η σκιά του. Κι όχι μόνο αυτό — πείτε μου ειλικρινά, πόσο κουράζει να βλέπεις κάποιον ν’ αναζητάει συνέχεια τις φλέβες του εκεί πάνω ενώ δίπλα σου κάποιος άλλος έχει ήδη ανοίξει το δρόμο με σφυρί και καρφιά;;; Εμένα στο χωριό μου μια φορά είχα δει έναν γείτονα να ψάχνει κάτι στη γωνία του σπιτιού που είχε γκρεμιστεί πριν δεκαπέντε χρόνια — τότε κατάλαβα ότι όταν χάνεις τόσο χρόνο ψάχνοντας εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, είσαι περισσότερο τυφλός από το ίδιο το σκοτάδι. Κι εκείνος λοιπόν — στέκεται ακόμη εκεί σα νά ’ναι ο μόνος στον κόσμο που δεν έχει καταλάβει πως τα παράθυρα δεν ανοίγουν από μόνα τους... 😏

τι στο διάολο κάνουμε εδώ πέρα φίλοι μου, άλλη μία φορά στέκουμε στη γωνία εκείνους τους τοίχους και ψάχνουμε τα ίδια πάντα πράματα στις ίδιες τσέπες; συμφωνώ ξαφνικά με τον Θρύλο εδώ που λέει πως πρώτα πρέπει ο ίδιος να δώσει την αφορμή εκεί πάνω σαν τον χωριανό από τα Τρίκαλα εκείνον που γύρναγε γύρω-γύρω μέχρι η κόρη του να του φέρει νερό – μα τι γίνεται όταν εκείνος εκεί συνεχίζει να στέκεται σα μαρμάρινο άγαλμα περιμένοντας κάποιος άλλος να του ανοίξει την πόρτα;;; εμένα στα Ιωάννινα πάλι μου ήρθε στο νου ο Αντώνης εκείνος ο γερο-αμπελουργός στο Κρύα Νομικού, είχε μία μικρή έκταση με αμπέλια σα δικό του σχολείο ζωής – κάθε χρόνο περίμενε πως κάποιος χρόνος αυτομάτως θα έκανε τα σταφύλια γλυκά ενώ γύρω του όλοι οι άλλοι είχαν βάλει νέα κλήματα και κάνανε κρασί σα νά ’ταν μπουκάλια νερό. εκείνος εκεί όμως περίμενε πως η βροχή μόνη της θα άλλαζε την όξινη γεύση των σταφυλιών του. μέχρι που κάποια χρονιά πήρε απόφαση κι άλλαξε όλα εκείνος πάνω στο χωράφι – όχι επειδή περίμενε την τύχη, αλλά επειδή κατάλαβε πως τα πράματα δεν αλλάζουν μόντοι τους. τώρα στον Στέφανο του τι του λείπει; όχι κάτι μεγάλης φιλοσοφίας βλέπω εγώ – μου φαίνεται σα να ξέχασε πως εκεί πάνω, στον ίδιο τοίχο, μπορεί κάποιος ν’ αλλάξει στάση χωρίς να σπάσει πρώτα τους τοίχους. κάποιοι λένε πως ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου όλα είναι φτιαγμένα να τρέχουν γρήγορα, εκείνος όμως ακόμη κάνει αυτά τα μικρά βήματα σα νά ’ταν χρόνος ακόμη να καθυστερήσει. αλήθεια, πόσες φορές ακόμη θα βλέπουμε αυτόν τον ίδιο χορό γύρω από τον ίδιο τοίχο;;;

Πάνω στην κουβέντα αυτή βρέθηκα χτες στη Λάρισα σε ένα τοπικό τουρνουά που έγινε σ’ ένα ξερό γήπεδο δίπλα στον ποταμό Πηνειό — εκείνος ακριβώς εκεί στέκονταν μες στο πρωινό κρύο σα να του είχαν δώσει ρόλο πρωταγωνιστή σε κάποιον βουβό κινηματογράφο. Κάποιος άλλος όμως από τους συμμετέχοντες, ένας τύπος μισός πρώην κορυφαίος ντόπιος, άρχισε το παιχνίδι του με τους ώμους χαλαρούς σα να έχει μια ανάσα ακόμη μέσα στις μπότες του — και μέσα σε είκοσι λεπτά είχε σφραγίσει τρία σετ χωρίς ούτε μια δεύτερη προσπάθεια. Την ίδια στιγμή ο Στέφανος εκεί στέκονταν πάλι σα στήλη αλαβάστρου, όχι επειδή δεν μπορούσε ν’ αγγίξει την μπάλα, αλλά επειδή έκανε κάτι άλλο — σα να προσπαθούσε ν’ αντιγράψει τον εαυτό του από την προηγούμενη φορά που είχε σπάσει το γόνατο. Κι όσοι γύρω μας αρχίζαμε ν’ αναρωτιόμαστε πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να έχει κάνει τόσο μεγάλους τίτλους αλλά συνεχώς να μην κλείνει εκείνες τις μικρές αυτές πληγές πάνω στον ίδιο του το τοίχο... 😂

κάπου εδώ γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’90 βρισκότανε η κολλητή μου παρέα σ’ ένα γήπεδο τένις στις Σέρρες — η βάση μας ήτανε εκείνος ο τετράγωνος τοίχος από παλιά κόκκινα τούβλα που δεν είχε κλίση κανενός είδους, είχε όμως μια χαραμάδα εκεί πάνω σα νά ’ταν το μόνο σημείο που έβλεπε κάποιος ζωντανό ουρανό. εκεί γύρω κάθονταν μόνιμα δυο τρεις «ειδικοί» σα να τους είχανε βάλει κόλλα στα πόδια — οι ίδιοι σου έλεγαν πως πρέπει ν’ αγγίξεις τη μπάλα σα νά ’ταν ζεστό ψωμί, πως η θέση στο γήπεδο είναι σα γρίφος χωρίς λύση, πως η νίκη σου πια αποτελείται μισή κλάση μισή ζαβολιά του αντιπάλου. κι όταν άρχιζε το παιχνίδι αυτοί κάθονταν σ’ ένα παρακείμενο τραπέζι και κουβεντιάζανε γι’ αυτά που δήθεν «έχουν δει» — μέχρι που κάποια φορά ένας φίλος από τον Πλαταμώνα πήρε την μπάλα, την εκτόξευσε μισό μέτρο πάνω από το αντίπαλο γήπεδο χωρίς καν ν’ αγγίξει εκείνον τον υπαρκτό τοίχο και κέρδισε τον αγώνα 6-0 6-0 μέσα σ’ ένα ξέσπασμα γέλιου σα βροχή. αυτοί εκεί κάθονταν ακόμη εκεί δικοί τους κούφιοι μύθοι. τώρα ο Στέφανος βλέπω πως τους θυμίζει αυτούς τους τρεις εκεί πάνω στον τοίχο — όχι επειδή δεν μπορεί ν’ αλλάξει γωνία ή επειδή είναι καταδικασμένος ν’ ακολουθήσει την ίδια ρόδα, αλλά επειδή ξέρουμε όλοι πως εκείνος εκεί δεν ψάχνει πλέον την μπάλα σα χαμένο κλειδί· ψάχνει κάτι άλλο μέσα του σα νά ’ταν ένας χάρτης απο τον οποίο έχει πέσει ένα κομμάτι πριν χρόνια και κανείς δεν του λέει πως αυτή η γωνία είναι εκτός περιοχής. κι όμως καθυστερούν όλοι γύρω του ν’ ανοίξουνε εκείνο το δρόμο — σα να προτιμούμε να βλέπουμε τον ίδιο χορό γύρω από τον ίδιο τοίχο παρά να δούμε κάποιον άλλον ν’ αλλάζει ρότα μιλώντας στην μπάλα σα νά ’ταν πραγματικός άνθρωπος. τύπου σέ αυτούς τους ντόπιους «ικανούς» εκεί στα Σέρρες — αυτοί συνεχίζουν ν’ αφήνουν τις χαραμάδες εκεί πάνω στεγνές καθώς οι ρόδες του κόσμου γυρίζουν ακόμη. τέτοιοι κι εμείς εδώ σήμερα, που μιλάμε για έναν άνθρωπο σαν νά ’ταν μνημείο ενώ αυτός ακόμη ζει κι αναπνέει μες στις ίδιες αμφιβολίες. αλήθεια, πόσο χρόνο ακόμη χρειαζόμαστε έως ότου κάποιος βγει εκεί έξω ν’ ανοίξει τον δικό του δρόμο χωρίς ν’ απολογείται στου άλλους τους μύθους;;; τέλος πάντως, θα δούμε