Τι συμβαίνει πια με τη Μαρία;; Από πότε εμείς οι οπαδοί ζούμε με αυτή την ασίγαστη…

ΩΧ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΤΟΥΣ!!! 😤💥 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! ΠΟΙΑ ΑΝΥΣΤΟΧΙΑ ΡΕ;;; ΤΟΥΣ ΤΣΟΥΚΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΔΑΝΕΙΖΕΣΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΤΕ ΣΤΟΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ;;; 😂 ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ::: Η ΜΙΚΡΗ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΚΟΜΠΟ ΣΠΙΤΙΚΟΥ!!! 🎾🔥 ΑΚΟΥΣΕ ΤΩΡΑ ΕΜΕΝΑ::: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ… ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ;;; 😤 ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΟΠΟΝΤΗ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΜΑΣ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 💪😭 ΑΥΤΗ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΑΓΩΓΙ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!!

Κοίταξε ρε τώρα... εσύ μου μιλάς για υποσχέσεις που κρέμονται σαν θηλιά πάνω από το κεφάλι μας;; Την τελευταία φορά που την πήραν κανονικά στα σοβαρά;; 😭 Ρίχνω μια ματιά στις σημειώσεις του δελτίου μου — πάνω πάνω — εκείνο το Σάββατο βράδυ όταν έκανα late swing στο Μάστερς. Την έπαιζα σαν δεύτερη επιλογή στο combo "τσίρκο Μαρία vs κράχτη τραπεζικό". Την έβλεπα στον τρίτο γύρο με τον Τόμας — εκείνος κρατούσε τα γραμμάτια, εγώ είχα βάλει το χέρι στη φωτιά για μιας-και-θα-γίνει. Και τίποτα ρε παιδιά... τρεις σετ αγώνες, σίγουροι οι αναλυτές πως "θα κλείσει το μάτι στο κόσμο". Και εγώ στις πλάκες μου σημείωνα "βάλε και ξέχασέ το" στις τρεις επιλογές. Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που σηκώνει το βλέμμα της πάνω από τον αγωνιστικό σωρό... σβήνει όπως η λάμψη μιας λάμψας. Που λες;; Λάθος;; Χρόνια τώρα μιλάμε για "η επόμενη φορά", "η χρονιά εκείνη", "όταν γίνει γυναίκα των πραγμάτων". Αλλά τι πράγμα;; Ποιοι ξέρουμε;; Αυτό το τένις δε δίνει δεκάρες επειδή σου αρέσει ο ήλιος σου. Δίνει όταν σπάσεις τον αντίπαλο — όχι όταν κολυμπάς μέσα στις δικές σου προσδοκίες σαν ηλιοτρόπιο χωρίς στέλεχος. Εμένα μου βγάζουν ακόμη στον υπολογιστή μου την ίδια φωτογραφία στο φόντο του desktop::: μισή γυναίκα, δυο γροθιές στον αέρα, τίτλος "Αύριο". Αύριο;; Πότε;; Την επόμενη φορά;; Κάτι τέτοιες ιστορίες τις βλέπουμε μέχρι να τελειώσει το αντίστοιχο streaming — μετά βάζουμε ξανά το τραπέζι στο πλάι. Η ποιότητα υπάρχει βέβαια... αλλά η φωτογραφία αυτή τη στιγμή αποτελεί ένα ωραίο background για κάποιον άλλον τίτλο. Κι εμείς;; Εμείς ζούμε με τα ανοιχτά tabs των υποσχεμένων νικών σαν υδραργυρικές σφαίρες πάνω στο κεφάλι. 💸

Τι γίνεται ρε μπουφονιέρα μου;; Αυτή η υπόσχεση τρώει τσιμέντο από το ’08;; 🎾🏗️ Εμείς εδώ σηκωνόμαστε σαν τον Σίσυφο κάθε φορά, φορτώνουμε βράχο στον ώμο της "επόμενης φοράς", και μόλις φτάσουμε στην κορυφή... ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ;; Στην ίδια φωτογραφία: ημίγυμνη γυναίκα με δυο γροθιές στον αέρα και τίτλο "Πάλι;;;". 🤡 Κράτα μου την μπύρα πριν σκάσω::: αυτή η κοπέλα έχει δώσει περισσότερα ντέρμπι μέσα στις κονσόλες μας παρά στη ζωή! Ασίγαστη υπόσχεση;; ΝΑΙ!!! Ασίγαστη οικογενειακή θεραπεία!!! 🤣🍿

τι έπιασες ρε παιδιά τώρα;; η σακκάρα δεν χρειάζεται κονσόλα για να δώσει τις λύσεις της η δουλειά γίνεται εκεί που στέκεται ο αντίπαλος στο γήπεδο! βλέπω τα μηνύματα κι αρχίζω ν’ αστράφτω — εδώ μέσα ξεχειλίζει η αγάπη, αλλά και η μανία των χρόνων! σωστά οι συνομιλητές σου λένε πως η ποιότητα βρίσκεται εκεί, μόνο που η ίδια η σακκάρα δεν το βγάζει πάντα στον αγώνα της μέσα στο court. απορία μου όμως μεγάλη: τι της λείπει τελικά;; τι την κρατάει σ’ αυτή την φάση; εγώ στους δικούς μου χρόνους ζούσα την ίδια ιστορία με τόνυς αγώνες, όταν βλέπαμε έναν κρίσιμο αντίπαλο εκείνοι οι τρεις σετ που γίνονταν ψυχικός πόλεμος. θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνον τον αγώνα όπου ο αντίπαλος είχε το πάνω χέρι μέχρι την τελευταία μπάλα — τότε είχα καταλάβει πως η δύναμη βρίσκεται στις λεπτομέρειες, στις αποφάσεις υπό πίεση. όμως εκείνος ο αγώνας ήταν διαφορετικός από τους νόμους της ψυχής. εκεί έπρεπε να νικήσεις πρώτα τον εαυτό σου πριν χτυπήσεις την μπάλα. η σακκάρα έχει όλα εκεί πάνω — όταν μιλάμε για βάσεις, για βάθος, για those winner shots που κάνουν τους αναλυτές ν’ ανοίγουν το στόμα. ακόμα όμως δεν βρίσκει εκείνη την λάμψη τη στιγμή που χρειάζεται περισσότερο, εκείνη την ψυχική σαφήνεια που ξέρουμε πως μπορεί να μετατρέψει κάθε αγώνα σε κορύφωση. κι αλήθεια, πόσες φορές δεν έχουμε δει εκείνον τον υπέροχο αγώνα όπου μετά τον πρώτο σετ κυριολεκτικά εξαφανίζεται η παρουσία της;; γιατί;; τι ξυπνά εκείνο το βράδυ; τέλος πάντως, δεν είναι δικό της το πρόβλημα — είναι δικό μας το πρόβλημα ως φίλοι του τένις! εμείς τις πολλές φορές βλέπουμε την υπόσχεση σαν μια αλυσίδα χρυσών ωρών εκεί πάνω, αλλά ξεχνάμε πως το τένις δίνει κέρδος μόνο όταν σπάσεις τον άλλον μέσα στις δικές του αντιξοότητες. εκείνος ο τίτλος δεν θα ‘ρθει επειδή υπάρχει η φωτογραφία εκεί, αλλά επειδή υπάρχει εκείνος ο αγώνας όπου η σακκάρα θα δώσει στην αγαπημένη της ρώμη μία έκφραση δυνατή όσο εκείνες οι γροθιές στον αέρα. και τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά, εμένα με πιάνει κάτι άλλο αυτό εδώ το πράγμα::: γιατί η Μαρία Σάκκαρη έχει δύο διαφορετικά πρόσωπα στην ίδια εικόνα;; 😂💸 Από τη μία βλέπουμε εκείνες τις γροθιές στον αέρα σαν να είναι έτοιμη να σπάσει κάθε record στον πλανήτη... και από την άλλη... ουφ. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον που ο φακός της κάμερας έπιασε εκείνον τον υπέροχο αγώνα της πρώτης ημέρας — εκεί που ξεπήδησε σαν αστραπή στον πρώτο γύρο, εκεί που όλα έδειχναν πως πάλι οι ίδιοι αυτοί απογοητευμένοι από τους ημιτελικούς δε θα κάνουν το ντους νωρίς... και μετά;; Στη δεύτερη ημέρα σβήνει σαν κερί ανάβοντας το τραπέζι των αντιπάλων της. Γελοίο στ' αλήθεια;; Ναι καλά! Γιατί εκεί που πρέπει να δώσεις αέρα στους γύψους στα χέρια σου επειδή έριξες ένα φορτίο σερβίς βγάζοντας τον αντίπαλο εκτός γηπέδου... εσείς ξέρετε τι κάνει;; Την επόμενη μέρα ξεκουράζεται σαν αγόρι μετά το σχολείο! Κι εμείς εκεί που περιμένουμε τον Τιτανικό... μας σέρνουν ξανά το ίδιο trailer::: "θα 'ρθει η στιγμή". Ποιανού η στιγμή;; Η δική μας ως ψυχικά θύματα αυτού του τένις;; 😤

τι σκατά μου γίνεται εδώ μέσα ρε παιδιά;; γιατί εγώ όταν διαβάζω αυτές τις μανιές ξαναζωντανεύουν μέσα μου όλα εκείνα τα βράδια που καθόμουνα μπροστά στο κινητό μου σαν τον ντετέκτιβ του κολλητού μου του φίλου::: θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον οποίον η Μαρία έκανε ένα σερβίς τέλειο σαν βόμβα από την παλιά σχολή του τένις του Λεκόνφιλντ::: εκείνος ο χαρακτηριστικός τρόπος που έκλεινε το μάτι στους φιλάθλους πριν χτυπήσει τη μπάλα — σαν να έλεγε "ξέρω τι κάνω, αλλά και σεις ξέρετε"::: και μετά;; Στη συνέχεια έριξε τρεις ασταθείς φάσεις κι έφυγε σαν ανέμιστος κόσμος. τώρα ρε γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο;; γιατί τελικά η ασίγαστη υπόσχεση αυτή δεν είναι μία κατάρα που μας στοιχειώνει από χρόνια;; την ίδια ώρα όμως — κι εγώ σηκώνομαι κάθε φορά σαν σπουργίτι στις κερκίδες βλέποντας εκείνες τις γροθιές στον αέρα::: μήπως τελικά δεν μιλάμε για την ίδια τενίστρια;; μήπως αυτό το πλάσμα έχει δύο ψυχές::: μία στον αγώνα που δεν προβλέπουμε ποτέ και μία εκεί έξω όπου την λατρεύουμε;;;; μου θυμίζει τόσο εκείνον τον πρώην μου συμπαίκτη στο μπάσκετ::: εκείνος ο τύπος είχε κάτι άλλο στο γήπεδο::: σκόραρε σαν μονόχνοτο αγόρι στους αγώνες του σχολείου... και στους επίσημους αγώνες;; σχεδόν σβήνει. Σκέφτομαι λοιπόν::: μήπως η ίδια η Μαρία ξέρει πως αυτή η ασίγαστη υπόσχεση είναι σαν εκείνο το βιβλίο που ξέρεις πως είναι αριστουργηματικό αλλά δεν έχεις διάθεση να το διαβάσεις;; μήπως εκείνη τελικά ζει μέσα στους δικούς της φόβους περισσότερο από όσο εμείς ζούμε μέσα στις δικές μας προσδοκίες;;; κι όμως::: εμένα δε με πείθει πως εκείνη δεν μπορεί να βγάλει αυτόν τον βράχο από πάνω της. Γιατί;; Γιατί όταν εκείνη χτυπά τη μπάλα στη σειρά βγάζει αυτά τα χαρακτηριστικά φάουλ εκεί πάνω::: εκείνος ο τρόπος που γέρνει το σώμα σαν αντίμετρο στους αντιπάλους της — σαν η ίδια η γη να παίρνει θέση μαζί της. Αλλά τότε;; Γιατί εκείνη η στιγμιαία πτώση μέσα στο παιχνίδι;; Γιατί εκείνος ο αγώνας που πριν από δεκαπέντε ημέρες ήταν σαν εικόνα μόδας;; σήμερα;; Την ίδια στιγμή βλέπουμε έναν άλλον πρωταθλητή::: εκείνον εκείνον που σβήνει σαν πυροτέχνημα ανάμεσα στις ώρες::: και εμείς;; Εμείς βγάζουμε ξανά την ίδια φωτογραφία. θέλω να καταλάβω::: τι είναι εκείνο που σταματά εκείνη την λάμψη όταν χρειάζεται περισσότερο;; μήπως τελικά αυτή η ιστορία δεν είναι δική της αλλα δικιά μας::: εμείς είμαστε εκείνοι που κάνουμε τους αγώνες της σαν ταινία δραματικής περιπέτειας ενώ εκείνη βλέπει έναν κανονικό αγώνα;; γιατί εγώ ξέρω::: όταν εκείνη βγάζει τις γροθιές της εκείνες πάνω στην κονσόλα::: εκείνο το συναίσθημα είναι τόσο γνήσιο όσο εκείνον τον αγώνα που είδα στη βιτρίνα του περιοδικού μου::: εκείνος ο τίτλος πάνω εκεί::: "αύριο". Και εγώ::: ακόμα περιμένω εκείνο το αύριο σαν τον ήλιο της αυγής.

Εμένα τι μου βγάζει;; Ότι αυτά τα μάτια έχουν δει τόσες γροθιές στον αέρα που τα χέρια της μοιάζουνε σαν οπλοστάσιο χωρίς σφαίρες!! 😂💸 Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο που η κονσόλα μου είχε πιάσει νερά;; Την έπαιζα στον ημιτελικό του μεγάλου τουρνουά σαν αυτοστιγματισμό — εκεί όπου οι εκπομπές ξεσπούσανε σαν κανόνια για τους γκρουμπός που ψάχνανε ένα βήμα παραπάνω. Και μετά;; Την επόμενη μέρα η ίδια πάλι στα social σαν μάρτυρας μοναδικής θυσίας::: εκείνοι οι τίτλοι "η Μαρία επιστρέφει δυνατότερη", "η στιγμή της αποκατάστασης", ενώ εγώ στις σημειώσεις μου είχα γράψει μονάχα::: "πάλι;"". Μαζί μου στο ίδιο τραπέζι κάθονταν και δυο φίλοι από το Ηράκλειο, εκείνοι που στοιχηματίζουν μόνο στο dark horse — εκείνοι επέμεναν πως αυτή η φορά η έκρηξη ήταν διαφορετική::: "Ρε παιδί, όταν σηκώνει αυτές τις γροθιές σου λένε πως έχει μέσα της τον σεισμό του ’23", μου λένε. Εγώ όμως εκεί στις μαρκέτες::: "Παιδιά, μια γροθιά χωρίς βία τίποτα δεν κάνει· είναι σαν τον σεισμό εκείνον που δεν κατέστρεψε τίποτα — εκτός από το τζάμι στο μαγαζί του γείτονα". Και τώρα;; Καθόμουμαι εδώ σαν τον τελευταίο γκρουμπού που περιμένει τον πρωταθλητή του ν' ανάψει το πράσινο φως κι όταν το κάνει;; Μα ζητάμε να σπάσει τον αντίπαλο σαν γυάλινο κύπελο. Αυτό όμως;; Ποτέ!!! Γιατί;; Γιατί η σακκάρα αυτή είναι σαν εκείνη τη φορά που πήγαμε στο χωριό μου στην Κρήτη::: Ο θείος μου είχε βάλει όλα τα λεφτά στον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ του Κυπέλλου, κι όταν σκόραραν εκείνος;; Βγήκε έξω κι άρχισε να χορεύει σαμsona σαν τρελός. Την επόμενη μέρα όμως;; Κάθισε στο σπίτι σιωπηλός σα θλιμμένος γλάρος. Έτσι κι αυτή η γυναίκα::: όταν τρέχει μέσα στις εξέδρες σαν μαινάδα γλιτώνει τις προβολές σα θεός::: αλλά όταν φτάνει στην κορυφή;; Την ίδια στιγμή η μπάλα χάνεται σα πλαστικό μπουκάλι στον Άγιο Φανουρίου. Κι εσείς;; Εσείς ακόμα βγάζετε τις φωτογραφίες εκείνες::: μισή γυναίκα, γροθιές στον αέρα, τίτλο "αύριο". Κι εγώ;; Εγώ βγάζω το κινητό μου στο σπίτι μου πάνω στη σκαλωσιά::: εκεί που βλέπω τον ουρανό μου ανοιχτό κι ετοιμάζομαι για τον επόμενο γκρουμπού μου::: την επόμενη φορά λοιπόν;; Την επόμενη φορά ας κρατήσω αυτό το τηλέφωνο σφιχτά::: όχι για τις φωτογραφίες, αλλά για εκείνον τον αγώνα που δεν πρόκειται ποτέ να ξεθωριάσει::: όχι επειδή κερδίζει, μα επειδή εκείνη τη στιγμή δεν θα ζητήσει τίποτα, ούτε καν μια υπόσχεση!!! 🤡

πω πω βρε παιδιά σκασιαρχείο μου γίνεται αυτό εδώ λες;;; κι εγώ που κουβαλάω χρόνια φορτίο πάνω στους ώμους μου σαν εκείνον τον γερο-βράχο που κουβάλησε ο Σίσυφος για κακό του. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο πρωτάθλημα Ελλάδας πριν δεκαπέντε χρόνια — όχι ένα μεγάλο τουρνουά, όχι κάτι που έγραφε ιστορία στις ιστοσελίδες — ένα μικρό γήπεδο στις Καλές Τζουμέρκες με τρεις γεροδεμένους φιλάθλους στις κερκίδες κι έναν αντιπάλο που κρατούσε τις βούρτσες σα μαχαίρια. τρεις σετ, όλους τους έδωσε φωτιά η Μαρία εκείνες τις τρεις μέρες, και στον τρίτο σετ όταν πήρε το μικρόφωνο ο παρουσιαστής είπε πως "έχουμε μια νέα Ελληνίδα Μπέκερ" — ναι ρε, εκείνος ο τίτλος είχε μείνει στις φωτογραφίες μου σαν αίνιγμα. μετά λοιπόν τι;; αντί για χρυσό μετάλλιο πήρε μια κίτρινη κάρτα επειδή φώναζε σα λιοντάρι στους κόρνερς... κι εμείς ξανά πίσω στο σπίτι λέγοντας "η επόμενη φορά". τώρα λοιπόν ας πάρω το μέρος τουGeorgiaAris1978 γιατί αυτός έχει δίκιο στην ουσία::: πότε την πήραν κανονικά στα σοβαρά;; εμένα δε μου λέει τίποτα η φωτογραφία της μισής γυναίκας με τις γροθιές στον αέρα — εκείνοι οι τίτλοι "αύριο" κάνουν σήμερα όπως εκείνο το ψωμί που έτρωγες χτες και σήμερα σκληρό σαν πέτρα. εκείνος ο αγώνας στο Μάστερς όμως; εκείνος ήταν διαφορετικός επειδή εκεί είδαμε μέσα στην κονσόλα πως η ψυχή της κινδύνευε όσο τα γκολ του Γκρέτσκι. ποια υποσχέσεις;; εκείνος που ζούσε μέσα στο τραπέζι των στοιχημάτων ήταν μόνο ένας φόβος πως όποτε σηκωθεί ψηλά ξαφνικά θα πέσει πιο δυνατός. αλλά εγώ προσωπικά θέλω να προσθέσω κάτι::: αυτό δεν είναι δικό της μόνο πρόβλημα. εμείς εδώ στις κερκίδες κάποιες φορές αγαπάμε τον αγωνιστή όσο τον ίδιο τον αγώνα — και τότε περιμένουμε εκείνον τον τίτλο σα να είναι η ίδια η επιστροφή του Μεσσία. θυμάμαι εκείνον τον τύπο από την Πάτρα που έκανε live κάθε αγώνα της Μαρίας όσο πήγαινε κανείς αλλιώς στη δουλειά του::: εγώ προσωπικά τον έβλεπα στο γήπεδο εκεί που φώναζε σα τρελός με ένα πανό "η επόμενη φορά είσαι δική μας". όταν τελείωσε ο αγώνας όμως; όταν πήρε τη συντριβή; εκείνος ο τύπος βγήκε σιγά σιγά από την κερκίδα σαν υπνοβάτης. λοιπόν::: εμείς κρατάμε αυτούς τους τίτλους "αύριο" όσο αυτοί οι τίτλοι δεν πρέπει να υπάρχουν — κι εκείνη τη στιγμή σαν φίλοι κάνουμε περισσότερο ζημιά από όσο βοηθάμε επειδή περιμένουμε εκείνον τον αγώνα σα να είναι ξόρκι. η δουλειά όμως της Μαρίας εκεί πάνω είναι μια άλλη::: όχι να σπάσει εκείνες τις φωτογραφίες, αλλά να καταλάβει πως το τένις δεν δίνει γκολ επειδή εσύ τρέχεις γρήγορα — δίνει επειδή εκείνον τον έναν πόντο που χρειάζεται μπορείς να τον δώσεις μόνο όταν έχεις εκείνον τον ψυχικό βράχο σφιχτά γαντζωμένο στην κορυφή. εκείνος ο βράχος εκείνος ο οποίος λέγεται αυτοσυγκέντρωση κάτω από πίεση. κι εγώ ακόμα ελπίζω::: όχι για εκείνον τον τίτλο, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνο το βράδυ στα Ιωάννινα όταν ένας μικρός μήνες δεκατριών μου είπε "ρε κύριε Τάσο, εγώ θέλω να γίνω σα εκείνη την Κυρία". εκείνος ο μικρός εκείνη την ημέρα δεν είχε δει τίποτα άλλο από ένα βίντεο στο κινητό — και εγώ εκείνος εκεί;; έγινα εκείνος που είχε χάσει δεκαπέντε χρόνια ζητώντας εκείνους τους τίτλους σα νερό στο νερό. τέλος πάντως::: ας σταματήσουμε να βγάζουμε αυτές τις φωτογραφίες. ας τις βγάλει αυτή η γυναίκα μόνη της όταν εκείνος ο αγώνας πραγματικά υπάρχει — όχι επειδή εμείς τον περιμένουμε, μα επειδή εκείνος ο αγώνας δεν είναι υπόσχεση... είναι ζωή.

Μα πού βλέπεις εσύ αυτές τις γροθιές σαν πολεμοφόδια;;; Εμένα όταν πάω στοcourt να της κάνω μια σύνδεση μου θυμίζει εκείνον τον γέρο από το χωριό που του χτίσαμε σπίτι χρόνια τώρα επειδή είχεε χέρια σαν χοντρά φτυάρια... και ξαφνικά εκεί που κουνούσε την πόρτα ο θύμωσε τόσο που έπιασε τις κόκκινες πέτρες στο χέρι και άρχισε να τις σφυροκοπά σα τρελός πάνω στις κολώνες... μετά όμως;; Αφού τελείωσε στεκόταν εκεί λες και δεν είχε κάνει τίποτα — σαν η δύναμή του να του πήγε άλλο σημείο μέσα στο κορμί, εκεί όπου δεν αγγίζει κανείς. Ακριβώς έτσι και η Σάκκαρη::: εκεί που πρέπει να βάλει όλες της τις δυνάμεις σφυρίζουνε κάτι αόρατοι ηλεκτρικοί αγωγούς και της φουσκώνει μέσα στο κρανίο εκείνος ο ψαλμός::: "αλλά εσύ έχεις ακόμα χρόνο, ακόμα υπάρχει αύριο". Και εμείς εδώ σηκωνόμαστε στους ημιτελικούς σα τον Σίσυφο — όχι επειδή είμαστε ηλίθιοι, μα επειδή λατρεύουμε εκείνον τον τίτλο σα βόλτα στην παραλία μου στον οποίο ξέρουμε πως στο τέλος θα γλιστρήσουμε πάλι στον ίδιο βράχο. Την τελευταία φορά όμως εκείνος ο τύπος του χωριού μου κατάλαβε::: πως οι πέτρες θέλουν επικέντρωση εκείνη τη στιγμή, όχι πάθος... κι έτσι στήθηκε στέρεος όσο ήταν ποτέ στη ζωή του. Ρε λοιπόν::: μέχρι να φτάσει εκεί η Σάκκαρη λείπει ακόμη εκείνος ο ηλεκτρισμός που σβήνει όλα τα "ακόμα"... γιατί τώρα όσο δυνατές κι αν είναι εκείνες οι γροθιές πάνω στις κονσόλες;; είναι σα τις βλέπουμε μέσα από το σπασμένο γυαλί ενός κινητού που δεν φορτίζεται ποτέ. 🤡

τι συνέβη εδώ μέσα;; βρήκαμε όλοι επιτέλους κοινό τόπο;; μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα τού μαθητή μου στις Σέρρες, όπου στο τοπικό πρωτάθλημα ο αντίπαλος είχε το πάνω χέρι μέχρι την τελευταία ευκαιρία — και τότε εκείνος είπε "ρε δάσκαλε, όλα αυτά είναι ωραία, αλλά εγώ τώρα είμαι σίγουρος πως δεν μπορώ να χάσω επειδή ξέρω πως όσο ισχυρός και να είναι εκείνος, εγώ φεύγω χωρίς ντροπή". απορία μου όμως::: αν η Μαρία έχει όλες τις βάσεις εκεί πάνω — τις γροθιές, το βάθος, εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει το επόμενο της βήμα — γιατί εμείς ζούμε ακόμα στους ημιτελικούς;; γιατί εκείνη η λάμψη κρύβεται όταν τη χρειάζεται περισσότερο;;; εμένα όσοι την έχετε δει στους αγώνες της ξέρετε τι λέω::: εκείνες οι στιγμές όπου η κονσόλα σταματάει σχεδόν σα βίντεο — όταν βλέπεις ένα σλάλομ ανάμεσα στους αντιπάλους της σα νερό που κυλάει γύρω από πέτρα. εκείνη η απόλυτη κυριαρχία σαν να ξέρει πως κάθε της κίνηση είναι σωστή. αλλά μετά;; εκεί που πρέπει να κλείσει τον αγώνα εκείνος ο φόβος σηκώνεται σα πέτρα από τον βυθό::: βλέπεις τον αντίπαλο να ανασάνει ξανά, να βρίσκει ρυθμό, και εκείνη;; Σβήνει σα το φως μιας λάμπας όταν τελειώνει η μπαταρία. και όμως::: εγώ προσωπικά δεν θέλω να κατηγορήσω εκείνη την ασίγαστη υπόσχεση. μου θυμίζει εκείνον τον θείο μου από τη Βέροια::: εκείνος είχε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο του '87 που το οδηγούσε σα βασιλιάς στον εθνικό δρόμο — εγώ καθόμουνα δίπλα του κι έβλεπα εκείνον τον οδηγό σα να ξέρει πριν καν εμφανιστεί η στροφή. αλλά όταν πήγαινε στους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος;; εκεί η απόδοση πήγαινε στο... τίποτα. ο τύπος πήγαινε σα σαλτιμπάγκος χωρίς πια τιμόνι. κι όμως εγώ εκείνες τις φορές τον έβλεπα σα κάποιον άλλον άνθρωπο::: όχι σαν τον θείο μου των εθνικών δρόμων, αλλά σα εκείνον που είχε βρει τον εαυτό του στο ράδιο όταν έπαιζε ξένη μουσική. κανένας δεν γεννιέται πρωταθλητής εκεί πάνω — γίνεται όταν ξεφορτώνεται εκείνον τον βράχο που κουβαλάει στους ώμους. η Μαρία έχει όλα εκείνα τα εργαλεία::: το σερβίς σα βόμβα, τα βάθυνά της σα λόγχη, εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει πως η μπάλα είναι δική της πριν καν την χτυπήσει. αλλά εκείνος ο βράχος;; όπου είναι;;; κι αλήθεια::: πόσες φορές δεν έχουμε δει εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια η παρουσία της κάνει τους αντιπάλους της να πιάνουν την μπάλα σα τσίγκινη;; εκείνο το στιγμιαίο πάνω απο την άλλη;; και μετά;; σβήνει σα σπίρτο στον άνεμο. γιατί;; γιατί εκείνοι οι τίτλοι "αύριο" δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να φέρνουν πίσω την ίδια ιστορία;;

Αχ αυτές οι γροθιές ρε παιδιά μου θυμίζουν εκείνον τον χρόνο που πήγα στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη κι έβλεπα έναν τενίστα εκεί κοντά στον τοίχο — όχι κάποιον διάσημο, έναν γείτονα που είχε βάλει τις φωτογραφίες του Γκουσταβο Κουέρτεν πάνω στο ψυγείο του. Εκείνος ανάμεσα στους γύρους έλεγε πάντα την ίδια ιστορία::: "θα τους σπάσω αύριο, ξέρω πως θα τους σπάσω". Κι εμείς εκεί σαν τα πρόβατα απολαμβάνοντας τον λόγο του. Την επόμενη εβδομάδα όμως;; Πήγε κι έφερε γάντια για το χιόνι επειδή η γυναίκα του έκανε κρύο στο διαμέρισμα. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις την ίδια ιστορία;; Η Μαρία λοιπόν;; Το ίδιο πράγμα::: εκείνες οι γροθιές σα στρατιωτική παρέλαση εκεί που δεν υπάρχει καν στρατός. Μας έδιωξε ο πόλεμος χρόνια τώρα, όχι το τένις. Αυτές οι εμφανίσεις σα το ξύπνημα από ένα όνειρο::: καταλαβαίνεις πως κάτι δεν πάει όταν ξέρεις πως η ίδια ιστορίες γράφονται κάθε φορά. Πώς θέλεις ν' αλλάξει κάτι όταν εκείνος ο αγώνας μέσα της είναι σα εκείνο το κινητό που φορτίζεται μόνο όταν είσαι ξύπνιος; 🤡

τι σκατά παιδιά μου... ακόμα εκεί κουβαλάτε αυτό το βουνό πάνω στους ώμους σας;; εμένα όταν πρωτοάκουσα για τη Μαρία μου 'φάνηκε σα να βλέπω εκείνον τον νέο πιτσιρίκο στους Σέρρες που του έδωσαν την πρώτη σκάλα να σηκωθεί πάνω στο τρακτέρ::: όλες οι δυνάμεις εκεί, αλλά εκείνος ψάχνει ακόμα πως να κρατηθεί σιγά σιγά. τότε όμως εγώ ήξερα πως αυτός ο μικρός κάτι διαφορετικό είχε μέσα του::: όχι γιατί είχε τις ικανότητες, μα επειδή μπορούσε να δει πέρα από τις ίδιες τις δυνάμεις του. η Μαρία;; έτσι ακριβώς μοιάζει::: έχει μέσα της εκείνο το σπινθήρα σα εκείνον τον καινούριο κινητήρα των Ιταλών::: παντού τσίλιες, πολλά λόγια, αλλά όταν φτάνεις στο τέλος εκείνος ο κινητήρας χάνει τους κουρδισμούς μέσα στους δρόμους. εγώ από τότε που ξεκίνησα εδώ στους Σέρρες ξέρω πως ο αληθινός αγώνας αρχίζει όταν εκείνος ο σπινθήρας συναντήσει τον πραγματικό βράχο::: όχι εκείνον που φοράς στους ώμους σου σαν μετάλιο, μα εκείνον που ζυγιάζει περισσότερο από όλα — τον ίδιο σου τον εαυτό όταν αντιμετωπίζεις το φόβο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο ανάμεσα στη Γιάννα Κοντού και εκείνη την Πορτογαλέζα::: εκεί όπου η Μαρία έκανε σερβίς σα βόμβα από τη παλιά σχολή::: εκείνον τον χαρακτηριστικό τρόπο που έγερνε λίγο το σώμα πριν χτυπήσει — σα να σου έλεγε "δεν έχω άλλη επιλογή". εκείνες οι τρεις γροθιές στον αέρα σα τους στρατιώτες πριν την επίθεση::: δεν είχαν όμως συνέχεια. σαν τον αντίπαλο να της είχε διαβάσει εκείνο το βιβλίο πριν καν ανοίξει η μπάλα::: εκεί που εκείνη έψαχνε τον τρόπο να κλείσει τον αγώνα εκείνος η αντίπαλος βρήκε τον δικό της τρόπο να ξεφορτωθεί το βάρος της φήμης. τρία σετ::: η Μαρία βγήκε από εκεί σα γυναίκα που είχε δώσει όλα της — αλλά ποιος είχε κερδίσει;; εκείνος ο αγώνας έγινε κάποιος άλλος αγώνας::: εκείνος που είχε αρχίσει σαν ιστορία επιτυχίας κατέληξε σα άλλος τίτλος στο περιοδικό του χρόνου. και τώρα;; αυτοί εδώ συνεχίζουν να περιμένουν εκείνον τον επόμενο αγώνα σα ν' αναμένονται οι βροχές στα μέσα του Αυγούστου::: πάντα κάτι άλλο, πάντα μια αλλαγή προς το καλύτερο. μα εγώ πλέον έχω αρχίσει να πιστεύω πως εκείνος ο αγώνας μέσα στη Μαρία είναι σα εκείνον τον παλμό του κόσμου::: μπορούμε να τον περιμένουμε όσο θέλουμε, αλλα εκείνος δεν ακολουθεί τους δικούς μας χτύπους. εκείνος ο αγώνας όταν γίνεται πραγματικά::: εκεί χρειάζεται να έχεις ξεφορτωθεί όλα εκείνα τα "αύριο" που κρέμονται πάνω σου σα βρόχοι::: εκεί χρειάζεται να παίξεις τένις όχι σα αγωνιζόμενη, αλλά σα εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως κάθε μπάλα είναι η τελευταία::: είτε κερδίσεις είτε όχι. εγώ προσωπικά δεν κατηγορώ εκείνη την υποσχεσιακή φωτογραφία::: το ίδιο έκανα κι εγώ όταν πρωτοβγήκα στην εργασία::: κάθε πρωί έφερνα τα εργαλεία σα βασιλιάς, αλλά όταν έφτανε η ώρα της απόδειξης εκείνος ο φόβος με έκανε ν' αφήνω κάτι πίσω μου. εκείνον τον αγώνα όμως;; εκεί έπρεπε να βγάλω τον βράχο από πάνω μου::: όχι γιατί περίμενα μετάλλιο, μα επειδή γνώριζα πως εκείνος ο βράχος δεν ήταν δικός μου::: ήταν εκείνος ο βράχος που φτιάχτηκε μέσα από τις προσδοκίες των άλλων. η Μαρία;; έχει όλα εκεί::: την τεχνική των παλαιότερων, εκείνον τον αγώνα όταν πρωταγωνιστεί::: μα αυτό εκείνο το τελευταίο βήμα;; εκεί χρειάζεται κάτι περισσότερο. εγώ στις Σέρρες λέγαμε::: "όταν κουβαλάς τόσο μεγάλο σάκκο πάνω στους ώμους σου, ο αέρας φαίνεται ακόμη πιο βαρύς". κι εσείς;; ακόμα περιμένετε εκείνον τον αγώνα σα να είναι η ίδια η λύτρωση::: αλλά εκείνη η στιγμή όταν εκείνος ο αγώνας γίνεται πραγματικά;; εκεί δεν υπάρχουν τίτλοι πάνω στην κονσόλα::: εκεί υπάρχει μόνο η μπάλα, εκείνος ο αντίπαλος, κι ένας αγώνας::: όχι υπόσχεση, όχι φήμη::: ζωή.